Wednesday, December 30, 2009

ப்ராக்ரஸ் ரிப்போர்ட் - 2009

வந்துவிட்டது புத்தாண்டு!

2010 - 365 நாட்களுடன் எழுதப்படாத பக்கங்களுடன் டைரியாக எனக்கு எதிரில் இருக்கிறது, பதிவுப்பக்கங்களாகவும்தான்! அடுத்த டிசம்பரில் மகிழ்ச்சியுடன் எடுத்து வாசிக்கத் தக்கதாக இருக்கும் என்ற நம்புகிறேன். தங்களுக்கும் இதனை வாழ்த்தாக்குகிறேன்!

2009 - ஸ்விஷ்ஷ்ஷ்ஷ்ஷ்...வேகமாக கடந்தது 2008-ஐ போலவே!
கொஞ்சம் மகி்ழ்ச்சி, கொஞ்சம் வெற்றி,கொஞ்சம் தோல்வி,கொஞ்சம் திருப்தி, கொஞ்சம் அதிருப்தி - என்று எல்லாமே கடந்த வருடத்தைப்போலவே, ஒன்றைத் தவிர - வாழ்ந்தநாளில் ஒரு ஆண்டு கூடியிருக்கிறது!

2009, பப்பு குழந்தையிலிருந்து (குழந்தைச்)சிறுமியாக வளர்ந்ததைக் கண்டது. ஒரு முழு கல்வியாண்டைக் கடந்து வரச் செய்தது. முழுநேர பாதுகாப்பாளரிலிருந்து பகுதிநேர பாதுகாப்பாளருக்கான அவசியத்தைத் தந்தது. பப்புவும், நானும் பதிவர் சந்திப்புகளை கண்டோம். பதிவுகளைத் தாண்டியும் நட்பு பாராட்டப் பெற்றோம். எங்களைத் தொடர்ந்தும் வாசித்தும் பின்னூட்டமிட்டும் ஊக்கப்படுத்தும் தங்கள் அனைவருக்கும் அன்பார்ந்த நன்றிகள்! எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக சிங்கைநாதனை மீட்டுக்கொடுத்த தங்கள் அன்பை நன்றியுடன் நினைவு கூர்கிறேன்.

2009 - இவையெல்லாம் இருந்தாலும் ஏதோவொன்று என்னில் குறைகிறது! மனம் பின்னோக்கியே செல்கிறது. மனதில் வடுவாக பதிந்த வருடமாக போனது. ஆறாத ரணமாக, கலைந்த கனவாக, காற்றில் அழிந்த மேகமாக! எத்தனை எத்தனை பேரின் தியாகங்களையும், கனவுகளையும், ரத்தத்தையும் துடைத்தெறிந்துவிட்டு
ஒன்றுமில்லாதது போல தோற்றம் கொடுக்கிறது! உண்ணாவிரத மேடையில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தன்னை உருக்கிக் உயிர்நீத்த அந்த இளைஞனின் முகம், என் ஒன்பது வயதில் வீடியோ கேசட்டில் பார்த்த அந்த முகம் இன்னமும் மனதில் தேங்கி கிடக்கிறது! அவரிலிருந்து முத்துக்குமரன் வரை...இன்னும் எண்ணற்ற பேரின் தியாகங்கள் அவர்களின் உன்னத நோக்கங்கள், நம்பிக்கைகள் எல்லாம் போய் முள்வேலியில் முடங்கிக்கிடக்கிறது!

விரைவில் அந்த சொந்தங்களுக்கும் வரட்டும் இனிய புத்தாண்டு!

Thursday, December 24, 2009

Joy to the world...

நாங்கள் ஹவுசிங் போர்டு வந்து ஒன்றரை ஆண்டுகளில் அந்த வேப்பமரம் மஞ்சள் பூசிக்கொண்டது. கொஞ்ச நாளில் கூரை வேய்ந்து உண்டியல் வைக்கப்பட்டது. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக செங்கல் சுவர் எழுப்பப்பட்டு பளிங்குக்கற்கள் போடப்பட்டது. அதன் முக்கிய தூண்களில் சுகர்மில் தாத்தாவும் ஒருவர்.

ஆயா மற்றும் காந்தா அத்தையின், ”நல்ல பிள்ளைக்கு லட்சணம்” மற்றும் “காலையில் எழுந்தால் நல்லது” மந்திரங்கள் காரணத்தால் ஒரு மார்கழி திங்கள் மதிநிறைந்த நன்னாளில் காலை நேர பூஜைக்கு செல்ல பணிக்கப்பட்டேன். அதாவது சுகர்மில் தாத்தாவோடு சேர்ந்து திருப்பாவை பாடவும் வேண்டும்.
அவர் பாட... நான் படிக்க... இரண்டு நாட்கள் சென்றது.

” அவ்ளோ பால் ஏன் அபிஷேகத்திலே வேஸ்ட் பண்றாங்க? யாராவது ஏழை பசங்களுக்கு கொடுக்கலாம் இல்ல” - அன்றிரவு சாப்பிடும் நேரத்தில் பெரிம்மாவிடம் கேட்டேன்.

உண்மை பத்திரிக்கையும், கடவுள்கள் தோன்றியது பற்றிய தி.க புத்தகங்கள் வீட்டில் நிறைய உண்டு. மேலும், வீட்டில் ஒரு சாமி படம் கூட இருந்ததில்லை. அதனால், பெரிதாக சாமி மீதெல்லாம் அபிமானங்கள் இருந்ததில்லை. பெரிம்மாவுக்கும்தான். எங்கள் வாழ்க்கைமுறை எந்த மதத்தையும் சார்ந்து சுழன்றது இல்லை.

'அவர்கள் நம்பிக்கையை சார்ந்தது அதெ'ன்கிற ரீதியில் பெரிம்மா பதிலளித்தார். அதற்குப்பின் அந்தக்கோயிலுக்கும் எனக்கும் சம்பந்தம் இல்லாமல் போயிற்று.

கிறிஸ்மஸ் என்பது எனக்கு ஹேனா டீச்சர் வீட்டிலிருந்து வரும் அச்சு முறுக்கு, சுழியம் மற்றும் ப்ளம் கேக் போன்ற நினைவுகளோடு பிணைந்தது. இன்றைக்கு எத்தனை வீடுகளில் ஸ்டார்களைப் பார்த்தோம் என்ற எண்ணிக்கை விளையாட்டோடும், பக்கத்து வீடுகளில் இருக்கும் கிறிஸ்மஸ் மரத்தை, அதில் தொங்குகின்ற நூதனமாக பொருட்களைப் பற்றிய பேச்சோடு மட்டுமே பரிச்சயம்.

பெரியப்பாவின் உடல்நிலை மோசமாக இருந்தபோது அவரது நண்பரொருவர் வீட்டு முகவரிக்கு ”இயேசு அழைக்கிறார்” புத்தகத்திற்கு ஒரு வருட சந்தா கட்டியிருந்தார். வீட்டில் அதை சீண்டுவாரில்லை என்னைத் தவிர! இயேசுவின் அற்புதங்களை நான் வாசிப்பதைப் பார்த்து எல்லோரது கிண்டல் வேறு. ‘ஒரு கன்னத்தில் அறைந்தால்', ‘இயேசு உங்களை நேசிக்கிறார்', ‘உங்களுக்காக மரித்தேன்' போன்ற பரிச்சயமான, இதயத்திற்கு இதமான வார்த்தைகள் அந்த சந்தாவோடு முடிந்தது.

இளங்கலையிலேயே தமிழ்செல்வியை அறிந்திருந்தாலும் மிகவும் பழக்கமானது முதுகலையில்தான். எனது ரூம்மேட். எது அவளை மாற்றியதென்று தெரியவில்லை, ஒரு செமஸ்டர் லீவிற்குப் பிறகு வந்து சொன்னாள், “நான் கன்வெர்ட் ஆகிட்டேன்”. எனக்கு அது புதிதாக இருந்தது. நான் இன்ன மதம் என்று வரித்துக்கொள்ளாத போதும் ”எதுக்கு தமிழ்செல்வி இப்போ மாறனும்” என்று தான் தோன்றியது. எனக்குப் பிடிக்கவில்லை. அப்போதுதான் எனக்குள் நான் இந்து என்ற உணர்வு என்னையறியாமல் இருந்தது எனக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது. தமிழ்செல்வி காலையில் எழுந்து பைபிள் வாசிக்கத் தொடங்கினாள். நாங்கள் காஃபி குடித்து அரட்டை அடிக்கும் சாயங்கால வேளைகளில் முக்காடிட்டு பிரார்த்தித்தாள். மொட்டைமாடியில் இன்னும் சிலருடன் சேர்ந்து பாட்டு பாடினாள்.

அவள், கடவுளுடன் நெருக்கமாக நெருக்கமாக மற்றவர்களுக்கும் அவளுக்குமிடையே இடைவெளி விழுந்தது. பின்னால் நமுட்டு சிரிப்பு சிரித்துக்கொண்டனர். நானும் கல்பனாவும், சாப்பிடுவதற்கு, வேனுக்குச் செல்வதற்கு, கம்பைன் ஸ்டடிக்கு தமிழ்செல்வியை சேர்த்துக்கொள்ள ஆரம்பித்தோம். அப்படித்தான் தமிழ்செல்வி எனக்கு உற்ற தோழியானாள். அப்படியே தமிழ்செல்வியுடனான எனது கேள்விகளும் தொடர்ந்தது. ஆனால், தமிழ்செல்வி விவாதம் செய்ய விரும்பவில்லை. “ஜீசஸ் தான் உண்மையான கடவுள், அவர் பிறந்ததை வைச்சுதான் ஏடி, பிசி யே இருக்கு” என்றும் “ஒரு கடவுள்தான் இருக்க முடியும், அது ஜீசஸ்தான், பைபிள்லே ஜீசஸ் வரைக்கும் பிறந்தவங்க ஹிஸ்டரி எல்லாம் இருக்கு, அதுதான் உண்மை” என்றும் இன்னும் சில உண்மைகளை சொன்னாள். எல்லாவற்றுக்குமேலாக, ஜீசஸ் அவளுக்கு மன ஆறுதலை தருவதாகவும், பாவமன்னிப்பு கிடைத்ததாகவும், அது அவளுக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியைத் தருவதாகவும் குறிப்பிட்டாள். ஆனாலும் எனக்குள் கேள்விகள்..கேள்விகள்.. பாவம் என்றால் என்ன..எது செய்தாலும் பாவமா..அதுக்கு நீ ஏன் மாறணும்...

மேலும், தமிழ்செல்விக்கு என்ன மன ஆறுதல் வேண்டியிருக்குமென்று என்னால் புரிந்துக்கொள்ள முடியவில்லை. அவளது ஊர் ராமேஸ்வரம். ஊரிலே அவரது அப்பா நல்ல செல்வந்தர். அவளுக்கு அடுத்து இரண்டு தங்கைகள். இருவருமே கொடைக்கானலில் கான்வெண்டில் தங்கி படித்துக்கொண்டிருந்தனர். ஊருக்கு அழைத்துச் செல்ல அவளது அப்பா காரில் வருவார். எல்லாவற்றிற்கும், அவளது வீட்டில் ஆள் இருந்தது. அவளுக்கு மகிழ்ச்சிக்கு என்ன குறை என்று புதிராக இருந்தது.

அந்த சமயத்தில்தான் செமஸ்டர் பரிட்சைகள் வந்தது. 'ரெண்டு வேல்யூவேஷன், ஃபர்ஸ்ட் நம்ம யுனிவர்சிடி, அப்புறம் மெட்ராஸ் யுனிவர்சிடி ' என்று வதந்திகள் கிளம்பியிருந்தன. பேராசியர் பிரச்சினைகளால பாடங்கள் அறைகுறையாகவே நடத்தப்பட்டிருந்தன. சீனியர்கள் உதவியுடன் தத்தித்தத்தி படித்துக்கொண்டிருந்தோம். ஸ்டடி ஹாலிடேஸின்போது எப்படி அந்த வேளை வந்ததென்று தெரியவில்லை. தமிழ்செல்வியிடம் எல்லோரும் அவர்களுக்காக ப்ரேயர் செய்துக்கொள்ளுமாறு கேட்டுக்கொண்டனர். அவளும், நாம் எல்லோருமே சேர்ந்து ப்ரேயர் பண்ணலாமென்று சொல்லி, அன்று எங்கள் ஹாஸ்டலில் பதினைந்து பேர் ப்ரேயர் செய்தனர். அதில் நானும் கல்பனாவும் இருந்தோம். பரீட்சைமுடிவில் நல்ல மதிப்பெண்களே வந்திருந்தன.

அதன்பிறகும், அவளைநோக்கி நமுட்டு சிரிப்பும், கிண்டல்களும் தொடரத்தான் செய்தன. அடுத்த விடுமுறைக்கு தமிழ்செல்வி கல்பனாவையும், என்னையும் அவளது வீட்டிற்கு அழைத்திருந்தாள். சுற்றிப் பார்க்க டிரைவருடன் ஒரு கார், இரவில் டெக்கில் போட்டுப் பார்க்க சினிமா கேசட்டுகள் (ஹூம்...தமிழ்செல்விதான் சினிமா பார்க்க மாட்டாளே!!) என்று அவளது குடும்பத்தினர் ஒரு நிமிடம் விடாமல் கவனித்துக்கொண்டனர். இறால் பண்ணை, சினிமா தியேட்டர், இறால் ஏற்றுமதி என்று அவளது அப்பாவிற்கு பல பிசினஸ்கள் இருந்தன. எது வேண்டுமென்றாலும் சொன்னால் போதும். டிரைவர் வாங்கி வந்து தருவார். நாங்கள் எதுவும் செய்ய வேண்டியிருக்கவில்லை. அவளது அப்பா எங்களை வெளியிலே நடக்கவே விடவில்லை.

ஒருவேளை, தமிழ்செல்விக்கு அந்த இறுக்கங்களிலிருந்து விடுபட ஒரு இதம் தேவையாயிருந்திருக்குமாயிருக்கும். தன்னம்பிக்கையளிக்கக் கூடிய ஒருவர், எளிய வாழ்க்கையை வாழ அவள் பின்பற்றக்கூடிய ஒருவர், 'உன் வாழ்வை எதிர்கொள்ள நான் இருக்கிறேன்” என்று பாதுகாப்பளிக்கக்கூடிய ஒருவர் தமிழ்செல்விக்கு தேவைப்பட்டிருக்கிறார்.

அவர், தமிழ்செல்விக்கு ஜீசஸாக இருந்திருக்கிறார்!

எல்லாவற்றுக்கும் மேல், இது தமிழ்செல்வியின் நம்பிக்கை சார்ந்த விஷயமுங்கூட!

ஹேப்பி ஹேப்பி கிறிஸ்மஸ்!

Edited to Add : இங்கு நான் சொல்ல வந்திருப்பது மதம் மாற்றத்தைவிட மனம் மாற்றத்தையே. அந்த மனமாற்றம் அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருகிறதெனில் அவர்களை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்வோம்.

Wednesday, December 23, 2009

சாமி

குறிப்பு : காப்பி போ(பே)ஸ்ட்தான்!
ப்லாக் காணாம போனப்போ இங்கே எழுதினது. இங்கேயும் ஒரு தடவை போஸ்டறேன்.


#######

”சுரேஷை எதுக்கு எல்லோரும் “சாமி, சாமி”ன்னு கூப்பிடறாங்க” என்று ஒரு நிமிடம் குழம்பிபோனேன்.

சட்டமிட்ட படத்துக்குள் இருக்கும் தாத்தா, மாமாதானே சாமி, சுரேஷ் ஏன் சாமி? என்று எனது எட்டு வயது மனம் புரியாமல் யோசித்துக்கொண்டிருந்தது.

”சாமிக்கு இலை போடுங்க” என்றும் ”கை கழுவுங்க சாமி” என்றும் சுரேஷுக்கு பயங்கர மரியாதை. அட, எங்களோடு ஓடி பிடித்து விளையாடியும், மாமரம் ஏறியும், நாகப்பழத்தும் சண்டைபோட்டுக்கொண்டிருந்த சுரேஷுக்கு சாமிக்கு இணையான வரவேற்பு கொடுத்தது
எனக்கு புதிதாக இருந்தது. யாரும் சுரேஷ் என்றே சொலல்வில்லை. அதுவும் மிகுந்த ஆச்சரியமாக இருந்தது! சுரேஷூக்கு அப்போது ஒரு பதிமூன்று அல்லது பதினைந்து வயதிருக்க வேண்டும்.

நாட்கள் செல்ல செல்ல கொஞ்சம் புரிய ஆரம்பித்தது.

அக்டோபர் கடைசியிலிருந்து அங்குமிங்குமாக தென்படுவார்கள். டிசம்பரில் எல்லா இடங்களிலும் அவர்களை பார்க்கலாம் - பக்கத்து வீட்டிலிருந்து ஆட்டோக்காரர் வரை.

”மாலை போட்டிருக்காங்க, சுத்தமா இருக்கணும்”

“மாலை போட்டிருக்கும்போது அவங்க சாமி மாதிரி நல்லவங்களா இருப்பாங்க, கோவப்பட மாட்டாங்க”

”மாலை போட்டிருக்கும்போது செருப்பு போடமாட்டாங்க, நான்வெஜ் சாப்பிடமாட்டாங்க”

”பொண்ணுங்கல்லாம் அங்கே போகக் கூடாது, பாட்டிங்க போகலாம், வய்சுக்கு வராத குட்டிபொண்ணுங்க போகலாம்”

”ஏன்”

”ஏன்னா, அய்யப்பனுக்கு ஆகாது!!”

இன்னும் கொஞ்ச நாட்களுக்குப் பிறகு வேறு விளக்கம் கிடைத்தது. அந்த காலத்தில் காடு, மலையெல்லாம் கடந்து கால்நடையாக போக வேண்டும். பெண்களின் ரத்தவாசத்தினால் ஈர்க்கப்பட்ட காட்டுமிருகங்களால் ஆபத்து வருமென்றுதான் இந்த தடை என்றும் சொல்லப்பட்டது! அது உண்மைதானா என்று (இரு வருடங்களுக்கு முன்) ஜெயமாலா அய்யப்பனைத் தொட்டு கும்பிட்டதாக கூறியபோது ஏற்பட்ட பரபரப்பை பார்த்து சந்தேகம் வந்தது!

அதிலும், அவர் பத்தொன்பது வருடங்களுக்கு முன்னர் சாமியை தொட்டதாக கூறியதும் சாமிகள் கொதிப்படைந்தனர். அந்த இடைப்பட்ட காலத்தில், சாமியும் அப்போது தீட்டாகிவிட்டாரா, ஒரு பெண் தீண்டிய, தீட்டான சாமியையா நாம் இவ்வளவு காலம் கும்பிட்டோமென்று பயங்கொண்டனர். சுத்த வாழ்க்கை வாழ்ந்து தேடிய புண்ணியத்திற்கு பங்கம் வந்துவிட்டதாக ஆத்திரப்பட்ட சாமிகள்தான் இந்த முடிவுக்கு வந்திருக்க வேண்டும்..தெருவில் எச்சில் துப்பவும், புகைக்கவும்!!

முக்காடு போடும் வழக்கத்தை எதிர்ப்போம் - ஏனெனில் நாங்கள் நாகரீகமானவர்கள் - பாரம்பரியம், கலாச்சாரமென்று சொல்லிவிட்டால் கேள்வியே கேட்கமாட்டோம் - ஏனெனில் நாங்கள் இந்தியர்கள்!

நான் வாங்காத பல்பும் பல்பல்ல....

குறிப்பு : காப்பி போ(பே)ஸ்ட்தான்!
ப்லாக் காணாம போனப்போ இங்கே எழுதினது. இங்கேயும் ஒரு தடவை போஸ்டறேன்.

######


காலை நேரம்.

”என்னை தூக்கு. ”

”பப்பு, ப்லீஸ், நீ டம்ளர் எடுத்துக்கோ, எனக்கு ரெண்டு கைதானே இருக்கு, உன்னை தூக்கிக்கிட்டா டம்ளர் எப்படி எடுக்கறது?”

”என்னை தூக்குனாதான்...”

”சரி, அப்போ நீ டம்ளர் எடுத்துக்கோ..”

”உன் பேச்சு கா, போ...நீ என்னை தூக்கமாட்டேன்னுட்டே..உன்கூட பேச மாட்டேன்..போ”

பப்பு, கிண்ணம்,டம்ளர் - தூக்கிக்கொண்டு அறைக்குள் நுழைந்தேன். கதை படித்துக்கொண்டே சாப்பிட்டால், உணவு சீக்கிரம் உள்ளே செல்லும்!

அந்த கதையில்,

”உள்ளேயிருந்து “ம்ம்..” என்று சத்தம் வந்தது!அம்மா கால்வலியில் அழுகிறாளா என்று பார்த்தேன் ”

ஒரு சிறுவன் பள்ளியிலிருந்து வீட்டுக்கு வருவான். வெங்காயம் உரித்துக்கொண்டிருக்கும் அம்மாவின் கண்களில் நீர் வழியும். சாதாரண ஒரு பக்க கதை.

கூட, நானாக கொஞ்சம் பிட்டு போட ஆரம்பித்தேன். ”அம்மாவுக்கு கால் வலிச்சா கால் அமுக்கி விடணும், அம்மாவுக்கு ஹெல்ப் பண்ணனும்”

பட்!!

”ஆ, பப்பு, ஏன் அம்மாவை அடிச்சே..அம்மாவை அடிக்கலாமா?”

”போ...நீ ஏன் என்னை ஹெல்ப் பண்ண சொல்லல...கா..கா..நான் உன் ப்ரெண்ட் இல்லே..போ..ஏன் என்னை ஹெல்ப் பண்ண சொல்லவே மாட்டறே?”

அவ்வ்வ்வ்!

Weekends Vs Weekdays

குறிப்பு : காப்பி போ(பே)ஸ்ட்தான்!
ப்லாக் காணாம போனப்போ இங்கே எழுதினது. இங்கேயும் ஒரு தடவை போஸ்டறேன்.

மற்றவர்களுக்கு நாம் தேவைப்படுகிறோம், இன்றியமையாதவர்களாக இருக்கிறோம் என்ற உணர்வு, வாழ்க்கையில் அங்கீகாரத்தை, பெருமிதத்தைத் தருகிறதுதான். அந்த அங்கீகாரமும், திருப்தியும் வாழ்க்கைக்கு ஒரு அர்த்தத்தை தருகிறதுதான்! ஆனால், இரவு மூன்று மணிக்கு, படுக்கைக்கு அடியில் தவளையை தேடிக்கொண்டிருந்தபோது, எனக்கு இது எதுவுமே தோன்றவில்லை!

“ஆச்சி, தவளை என்னை இழுத்துட்டு போகுது” என்று பப்பு கத்தியபோது இரவு மணி மூன்று. 'சனிக்கிழமைதானே, கொஞ்சம் தாமதமாக எழலாமே' என்ற எண்ணத்துடன் தூங்க சென்றேன். வாரநாட்களில் மணி ஏழானாலும் துயில் கலையாத பப்பு, வாரயிறுதிகளில் டாணென்று ஆறு மணிக்கு எழுந்துவிடுவாள். மற்றநாட்களில் படுக்கையிலிருந்து எழுந்தாலும் சோபாவில் சுருண்டுக்கொள்பவள், சனிக்கிழமை காலைகளில் சுறுசுறுப்பாக இருப்பாள்! நான் கொஞ்ச நேரம் தூங்கிட்டு வரேனென்றாலும், பத்து நிமிடத்துக்கொருமுறை வந்து தூங்கி முடிச்சிட்டியா என்று கேட்டுக்கொண்டிருப்பாள். இன்றைக்கும் நான் சொல்லாமலே, என் திட்டத்தை புரிந்துக்கொண்டாள் என்றுதான் தோன்றியது! “தவளை இங்கே வராது பப்பு” என்றாலும் சமாதானமாகவில்லை. போர்வையை நன்றாக போர்த்தி, திரும்ப தூங்க வைக்க முயன்றேன்..ம்ஹூம்! படுக்கையில் தவளையார் இருக்கிறார் என்ற அவளது அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையால் விளக்கை போட்டு படுக்கையில், கட்டிலுக்கு அடியில், கதவுக்கு வெளியே எல்லாம் தேடி முடித்த போதும் கலையவில்லை எனது தூக்கம். பப்புவோ அப்படியே எனக்கு நேரெதிராக இருந்தாள்.

தவளை, அவளது பாயிண்டரை பிடித்து இழுத்துக்கொண்டு ஓட்டைக்குள் கூட்டிச் சென்றதாம்! ஏன் கூட்டி சென்றது, ஏன் பொந்துக்குள் இழுத்தது...கேள்விகள்...கேள்விகள்! என்ன செய்ய, எனக்கும் கூட அதே கேள்விகள்தான். ஆனால், நான் இருந்ததோ பதில் சொல்லும் கட்டத்தில்! இப்போதெல்லாம், தூங்குவதற்கு முன் மானசீகமாக தவளையாருக்கு வேண்டுதல் வைத்துவிடுகிறேன் மறக்காமல்! யாருக்குத் தெரியும், தவளையாருக்கும் அங்கீகாரமும் பெருமித உணர்வும் தேவைப்படுமாயிருக்கும்!

Tuesday, December 22, 2009

கப்பரீசா...

பார்சல் வேகவேகமாக கைமாறிக் கொண்டிருந்தது. பாடல் எப்போது நிற்குமோ தெரியாது.எல்லோர் முகத்திலும் சிரிப்பு.

அது ஒரு பிறந்தநாள் பார்ட்டி. எனது அலுவலக நண்பரின் மகள் பெனிட்டாவின் இரண்டாவது பிறந்தநாள் பார்ட்டி. அங்குதான் குழந்தைகளுக்கான 'பாஸிங் த பார்சல்' விளையாட்டு நடந்துக்கொண்டு இருந்தது. பாட்டு நிறுத்தப்படும் போது யார் கையில் பார்சல் இருக்கிறதோ அவர் அவுட். அவருக்குத் தெரிந்த ஏதாவதொன்றைச் செய்ய வேண்டும். ரைம்ஸ்/ பாட்டு பாடுவதோ, டேன்ஸ் ஆடுவது முதலியன.

இந்தமுறை பாடல் நின்றபோது பார்சல் பப்புவிடம். பப்பு பாட மறுத்துவிட்டாள். நிகழ்ச்சியை நடத்தினவரிடம் பேரை மட்டும் மைக்கில் சொல்லிவிட்டு அவரையே பார்த்துக்கொண்டு நின்றாள். ”நீங்க என்ன பண்ணப் போறீங்க” என்றும் ”ரைம்ஸ் சொல்றீங்களா, எங்கே ஆண்ட்டிக்கு ஒரு ரைம்ஸ் பாடிக்காட்டுங்க” என்றும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். பப்பு வாயை திறந்தபாடில்லை. எல்லோரும் எங்களையே பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ”அவ ரொம்ப ரிசர்வ்டு, அவ ரொம்ப ஷை” என்று முத்திரை குத்தப்படுவதை நான் விரும்பவில்லை. ஏனெனில் அது உண்மையுமில்லை. என் பங்குக்கு,

”ஓல்ட் மெக்டோனால்ட்?”
.......
“சரி, வேர் ஈஸ் தம்கின் பாடு” என்று நானும் கொஞ்சம் தூண்டுகிறேன்.
அவளது ஆல் டைம் ஃபேவரைட் ரைம்ஸ், இவை.
பப்பு தலையை அசைக்கிறாள், மறுத்தபடி.

வீட்டுக்குத் திரும்பிக்கொண்டிருந்தோம். “பாட்டு பாட சொன்னா பாடணும், ஏன் பாட மாட்டேங்கறே, ஐ ஆம் நாட் ஹேப்பி” என்று அவளிடம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன். ”வீட்டுலே பாடறே இல்லே, அதே மாதிரி இங்கேயும் பாடணும்”

இரவு ஆயா டீவி பார்க்க ஆரம்பித்திருந்தார். சாப்பிட்டு முடித்தபின் நானும் கொஞ்சம் ஆசுவாசுமாக அவருடன் அமர்ந்து பார்த்துக்கொண்டிருப்பேன். பெரும்பாலும் பத்து நிமிடங்களுக்கு மேல் நீடிக்காது. சில அபத்தங்களை சகித்துக்கொள்ள முடிவதில்லை.
அப்படி, அமர்ந்துக் கொண்டிருக்கும்போது பப்பு என் கையை இழுத்தாள், ”என்கூட வா, என்கூட வா” என்று! ”இரு பப்பு, பார்த்துட்டு வரேன்” என்றாலும் விடவில்லை.

அறைக்குள் சென்றோம். படுக்கையில் அமர்ந்து புத்தகத்தை விரித்து வைத்துக்கொண்டாள். அவளது பள்ளி ரைம்ஸ் புத்தகம். கிழிந்து நைந்து கிடந்தது. கடைசி பக்கத்தை விரித்து வைத்திருந்தாள்.பாடத்துவங்கினாள்.

சிட்டி சிலக்கம்மா
அம்மா கொட்டிந்தா
குட்ல பெட்டாவா
குடுக்கு மிங்லாவா!

(என்ன அர்த்தம்னு தெரிஞ்சவங்க சொல்லுங்க ப்ளீஸ்)

பப்புவுக்கு புத்தகத்தைப் பார்த்து படிக்கத் தெரியாது. ஆனால், பாடலுக்கு பக்கத்தில் ஒரு படம் இருக்கும். அதை பார்த்தால் என்ன பாட்டென்று அவளுக்குத் தெரியும். பூனை படம் இருந்தால் 'பூனையாரே பூனையாரே' என்றும், ஆடு மாடுகள் படம் இருந்தால் 'ஓல்ட் மெக்டொனால்ட்' என்றும்.தினமும் வழக்கமாக நடப்பதுதான் இது, இந்த பாட்டுக் கச்சேரி! இது வரை நான் தலையிடாத விஷயமென்றால், அது அவளது ரைம்ஸ் விஷயம் மட்டுமே! எனக்கும் பாட்டுக்கும் ரொம்ப தூரம்...எதற்கு பிரச்சினை!!

தோபி ஆயா தோபி ஆயா
கப்பரிசாத் (later, i understood it is 'kapade saath')
கப்பரிசாத்
ஏக் ரோ தீ (and, this is 'ek thoo theen') என்று அடுத்த பக்கத்திற்கு திருப்பினாள்.

ஒவ்வொரு ரைம்ஸாக எல்லா பக்கத்திலும், அவளுக்கு தெரிந்திருந்த அனைத்து ரைம்ஸையும் பாடிக்கொண்டிருந்தாள்.

கொஞ்சம் யோசித்து பார்த்ததில் சிலவிஷயங்கள் புலப்பட்டது.I just understood, pappu is not my dignity. she is an individual. like me. she has her own likes and dislikes. அவற்றை மதிக்கக் கற்றுக்கொண்டேன். Thanks to the wonderful opportunity!

இங்கு பப்பு முழு உற்சாகத்துடனும் சத்தத்துடனும் கைகளை தட்டியபடியும் ரைம்ஸுக்கான ஆக்‌ஷன்களை செய்தபடியும் பாடிக்கொண்டிருந்தாள். வேறு யாரும் இல்லை அருகில். நானும், பப்புவும் மற்றும் எங்களுக்கு மேலே நிலாவும் நட்சத்திரங்களும்.

அக்கம்பக்கத்துவீடுகளில் ஏர்டெல் சூப்பர் சிங்கர் பாடலும், அதைத் தொடர்ந்து கைத்தட்டல் சத்தமும் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது!

Monday, December 21, 2009

காமன்மேன்

கடந்தவாரம் தம்பி வந்திருந்தான், பரிட்சைகள் முடித்துவிட்டு.

குட்டி எப்போதுமே எல்லா பரீட்சைகளையுமே நன்றாக எழுதியிருப்பதாகத்தான் சொல்லுவான். அஃப்கோர்ஸ், அவன் புத்திசாலிதான். ஆனாலும், எப்போது கேட்டாலும், எந்த பரிட்சையாக இருந்தாலும், நன்றாக சூப்பராகவே எழுதியிருப்பதாகவே சொல்லுவான். இவ்வளவு மார்க் வருமென்று மிகச்சரியாக சொல்லுவான். அதுபோலவே வாங்குவான். எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக செஸ் சாம்பியன்!


ஆனால், நான் அப்படியே நேரெதிர். மாதாந்திர டெஸ்டாக இருந்தாலும், எவ்வளவுதான் நன்றாக எழுதியிருந்தாலும் 'நல்லாவே எழுதலைப்பா' என்றே சொல்லுவேன்.டெஸ்டுக்கே இப்படியென்றால் தேர்வுகளுக்கோ கேட்கவே வேண்டாம். அன்று முழுவதும் அழுது வடியும் முகத்தோடு, யாரிடமும் பேசாமல் மூட் அவுட்டாகவே கழியும்! இப்போதே இதையெல்லாம் செய்து விட்டால் விடைத்தாள் கிடைக்கும்போது ரீப்ளே செய்ய வேண்டாமே! அதுவுமில்லாமல், ஆயாவுக்கும் பெரிம்மாவுக்கும் மதிப்பெண் தெரிய வரும்போது பெரிதாக ஒன்றும் சஸ்பென்ஸ் இராது!

ஆனால், மறைமுகமாக எடுத்துக்காட்டுகளுடன் பேச்சு கிடைக்கும். படிப்பை மூச்சாக கொண்டிருக்கிற தமிழ் சமூகத்தில் அதுவும் டீச்சரின் பிள்ளையாக நீங்கள் பிறந்துவிட்டால் ஏதாவது ஒருவிதத்தில் எடுத்துக்காட்டாக திகழ வேண்டும். ஒன்று அதிபுத்திசாலியாக அல்லது மக்குபிளாஸ்திரியாக! யாருக்காவது எ.கா-ஆக காண்பிக்க நீங்கள் பயன்படுத்தப்பட்டுக் கொண்டேயிருப்பீர்கள்! அதுவும் குடும்பத்தின் முதல் பேரன் பேத்திகளாக இருந்துவிட்டாலோ உங்கள் பாடு திண்டாட்டம் திண்டாட்டம்!

எல்லா குடும்பத்திற்கும் சொல்லிக்காட்டவென்று ஒரு ரோல் மாடல் கிடைத்துவிடுவார்கள். ஆர் ஈ சியிலோ அல்லது எம் எம் சியிலோ படித்தவர்கள். அல்லது 'அந்த காலத்துலேயே கோல்ட் மெடலிஸ்ட்' அடைமொழி கொண்ட ஏதாவதொரு சித்தப்பாவோ, பெரியப்பாவோ,அத்தையோ அல்லது மாமாவோ! அதுவும் அவர்களைப் பற்றிய கதைகள், பராக்கிரமங்கள், சிறுவயது மேதமைத்தனங்கள் எல்லாம், அடுத்தடுத்த தலைமுறைக்குக் கவனமாக கடத்தப்படும். அந்தக்காலத்துக்கு, இந்த கோல்ட் மெடலிஸ்ட்கள் ஓக்கேதான் என்றாலும் இன்றைய போட்டிகள் நிறைந்த சூழலுக்கு இந்த ரோல் மாடல்கள் அவுட்டேட்டட் என்பதை வசதியாக மறந்துவிடுவார்கள். 'பியூசிலே கணக்குலே செண்டம்' எனபது முதல் 'உங்க மாமாவுக்கு கால்குலேட்டரே வேண்டாம்' என்பது வரை!

ஏதோவொரு தைப்பூசத்தில் நடந்த விடுகதை போட்டியில் யாருக்கும் தெரியாத புதிருக்கு விடை சொன்ன மாமாவின் கதை மறக்காமல் எல்லா குட்டீஸுக்கும் சொல்லப்படும். “பூனைக்கு ஆறு கால்” என்று புதிர் சொல்பவர் சொல்ல எல்லோரும் ”தவறு, நான்கு” என்று சொல்ல, மாமா மட்டும் ”சரிதான், பூ நக்கிக்கு ஆறுகாலென்று” என்று சொல்லி பாராட்டை பெற்றாராம். (இப்போது என் கடமையை நானும் சரிவர செய்துவிட்டேன், பப்புவுக்கு கடத்திவிட்டேனல்லவா!!)


அடுத்தது, 'நல்லா படிக்கறவங்க கூடத்தான் சேரணும்'னு என்ற அட்வைஸ்/மித்! அப்படி சொல்லும்போதெல்லாம் ஒரு கேள்வி தொண்டை வரை வந்துட்டு போகும். ‘இதே மாதிரி அவங்க வீட்டுலேயும் சொல்லுவாங்க தானே, அப்போ அவங்க எப்படி எங்க கூட சேருவாங்க'ன்னு! ஆனா, கேக்கற இடத்துலேயா நான் இருந்தேன்...கேட்டுக்கற இடத்துலேதானே இருந்தேன்! அதைவிட, செண்டம் எடுக்கும் கசின்ஸோ அல்லது செண்டம் எடுக்கும் குடும்ப நண்பர்கள் பிள்ளைகளோ இருந்தால் உங்கள் பாடு திண்டாட்டம்தான்! எனக்கும் அந்த திண்டாட்டம் இருந்தது - ஒரு குடும்ப நண்பரின் ஹேமா மூலமாக!


அவரது, நோட்டுப்பாட புத்தகங்கள் அவ்வளவு அழகாக இருக்கும், குண்டு குண்டு கையெழுத்துடன். மூலைகள் மடங்கியிருக்காது. எல்லாவற்றுக்கும் மேல் கையெழுத்து ஆரம்பம் முதல் கடைசி வரை, நோட்டுப்புத்தகத்தின் கடைசி வரை ஒரே மாதிரி அழகாக இருக்கும். என்னுடையது முதல் பாடம் மற்றும் இரண்டாம் பாடங்கள் மட்டும் கண்ணில் ஒற்றிக்கொள்ளலாம் போல..அடுத்து வருபவை வர வர மாமா...;-) சோ, இவரது நோட்டுபுத்த்கத்திற்கு எங்களிடையே பயங்கர டிமாண்ட் இருக்கும் என்பதை சொல்லவே வேண்டாம். எதற்கு டிமாண்ட் இருக்குமோ அதன் மதிப்பும் அதிகம்தானே...இந்த ஞானசௌந்தரியும் அதற்கு விதிவிலக்கில்லை..கொடுக்க ஏகப்பட்ட பிகு பண்ணுவார் - கொடுத்துவிட்டாலோ ஏதோ ஒரு படத்தில் ரஜினிக்கு வேட்டிக்கொடுத்த செந்தில் மாதிரிதான்! எல்லாவற்றுக்கும் மேல் அவர் பார்க்க ஒல்லியாக வேறு இருப்பார். ‘படிச்சி படிச்சே இவ இப்படி ஆகிட்டா' என்று அதுவும் அவரது தலையில் ஒரு இறகாக மாறி நிற்கும்!


இப்படி எல்லோரும் மெரிட்டில் சீட் வாங்கிவிட நான் மட்டும் பிசிஏ சேர நேர்ந்தது.
சேர்ந்தபின், எனக்கு மணி மாமா நினைவுதான் வந்தது. கணக்கில் செண்டம் எடுத்தும், ஐ ஏ எஸ் -க்கும் படித்துக்கொண்டிருந்த மாமாக்களுக்கு இடையில் ஐடிஐயில் படித்து சேஷசாயியில் வேலை செய்த மாமா. மாமாவின் ரசனைகள் குறித்தும் திறமைகள் குறித்தும் பல்வேறு துணுக்குகள் விடுமுறைக் காலங்களில் குடும்பங்கள் ஒன்று கூடும்போது பரிமாறிக்கொள்ளப்படும். இதெல்லாம் நினைவுக்கு வந்தபோது என் முதுகுதண்டு ஒரு முறை சிலீரிட்டு அடங்கியது! அடுத்து நானா?! என்ற கேள்விதான் அது! மணிமாமாவாவது உடலளவில் பலசாலி, காலையில் முட்டையைக் உடைத்துக் குடித்துவிட்டு ஞானசபை வரைக்கும் ஓடுவாராம். கிணற்றின் ஆழத்திலிருக்கும் உள்கிணற்றிற்கு நீர்மட்டம் இறங்கிவிட்டால் ராட்டினம் போட்டு நீர் இறைத்துத்தருவாராம். ஆனால். நான்? ஹீம்ம்...

குட்டி இங்கே யாருடனோ தொலைபேசிக்கொண்டிருந்தான். போனிலேயே சந்தேகங்களை விளக்கிக்கொண்டு!



'நான் அடுத்தவாரம் ஊருக்கு போறேன், குட்டி, வர்றியா' என்றேன் அவனைப் பார்த்து. 'இல்லக்கா, அந்த வாரம் ஃபுல்லா எனக்கு செஸ் காம்படிஷன் இருக்கு' என்று கம்ப்யூட்டருடன் ப்ராக்டிஸ் செய்ய ஆரம்பித்துவிட்டான்.

வாழ்வின் சாமான்யங்களிலேயே திருப்தியடைந்துவிடுகிற நான், ஊருக்குத் தேவையானவைகளை பையில் எடுத்துவைக்க ஆரம்பித்தேன்.


குறிப்பு: எனக்கு மட்டும் இந்த தலைப்புலே எழுதனும்னு ஆசையிருக்காதா என்ன?! ஹிஹி..

Sunday, December 20, 2009

சனிக்கிழமை இரவு

'சனிப்பிணம் தனியா போவாது'
என்றபடி மாடியேறினார்
எனக்கும் மேல்வீட்டில்
குடியிருக்கும் மாமி!
இறந்துபோன கேரளா தாத்தாவுக்கு
இதெல்லாம்
அப்லிக்கபில் ஆகாதென்று
அப்போதைக்குத் தோன்றினாலும்
கொஞ்சம் திகிலாகவே
கழிந்தது
அன்றைய இரவு!

எண்ணித் துணிக கணக்கு

குறிப்பு : காப்பி போ(பே)ஸ்ட்தான்!
ப்லாக் காணாம போனப்போ இங்கே எழுதினது. இங்கேயும் ஒரு தடவை போஸ்டறேன்.




1. ஒரு பக்கத்தை நான்கு பகுதிகளாக பிரித்துக்கொண்டோம்.

2. ஒவ்வொரு பகுதியிலும் முறையே மூன்று பந்துகள், ஆறு படகுகள், நான்கு பூக்கள், இரண்டு மீன்கள் வரைந்தேன்.

3. ”எத்தனை இருக்கு“ என்றதும் எண்ணினாள். முதல் முறை இருவரும் சேர்ந்தே எண்ணினோம்.

4. அடுத்து 'எதில் ஆறு (எண்) இருக்கு' என்றதும் மறுபடி எண்ணிவிட்டு சொன்னாள். இதை எல்லாக்கட்டங்களுக்கும் செய்தோம்.

5. அடுத்த பக்கம் அவளுடையது. 'என்ன வரைய போறே' என்றதும், ‘பால்' என்றாள். எத்தனை என்பதையும் அவளது தீர்மானமே. கீழ்கட்டங்களில் இருப்பவை ‘5 ப்ளேன்'கள் ‘மூன்று படகு'கள்(காளான்கள் போன்று இருக்கிறதே..அவைதான்!).

Saturday, December 19, 2009

நின்னுக்கிட்டே ஃபேனை தொடுவது பற்றி...

குறிப்பு : காப்பி போ(பே)ஸ்ட்தான்!
ப்லாக் காணாம போனப்போ இங்கே எழுதினது. இங்கேயும் ஒரு தடவை போஸ்டறேன்.

பப்புவை பார்ப்பவர்கள், அடுத்து என்னைப்பார்த்து முதலில் கேட்கும் கேள்வி "என்ன, இவ்ளோ ஒல்லியா இருக்காளே!". அதுவும் என்னை பார்த்துவிட்டு, பப்புவை பார்த்தால் அப்படித் தோன்றுவது நியாயம்தான் என்றாலும் , நான் அவளுக்கு சாப்பாடு போடுகிறானெவென்றே ஒரு சிலருக்கு சந்தேகம் வருவது கொஞ்சம் ஓவர்தான்.

அப்படி சொல்பவர்கள் கையில் உடனே ஒரு கிண்ணத்தில் சாதத்தை போட்டு பப்புவுக்கு ஊட்ட சொல்லி பார்க்க மிகவும் ஆவலாக இருக்கும்! ஆனால் என்ன செய்வது...அவர்களின் அறிவுரைகளுக்கு தலையை ஆட்டிக்கொண்டிருப்பதைத் தவிர!!

பெரிம்மாவுக்கும், அம்மாவுக்கும் ஊரிலிருந்து வந்தால் பப்புவோடேதான் பொழுது போகும்...ஒரு கிண்ணத்தில் சாப்பிட ஏதாவது வைத்துக்கொண்டு. அதைப்பார்த்து எனக்கு சந்தேகம் வந்துவிடும்..ஒருவேளை பப்பு வளர்ந்து தானாக சாப்பிட கற்றுக்கொண்டால் என்ன பண்ணுவார்கள்? பாட்டு பாடி, நரியாக, பூனையாக மாறி, கடைசியில் அவர்கள் டயர்டு ஆகி அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்தால் அந்த கிண்ணத்திலிருப்பதை அவர்களுக்குத்தான் ஊட்டவேண்டும் போல இருக்கும்! இதைச் சொன்னால் எனக்குதான் அர்ச்சனை நடக்கும்...

”அது எப்படி, உன்னால் சாப்பிட முடிகிறது, பப்பு சாப்பிடாம” என்று!! அதை பார்க்கவாவது எனக்கு தெம்பு வேண்டாமா, அதற்குதான் சாப்பிடுகிறேன் என்று ஒரு பிட்டை போடுவேன். உடனே அடுத்த அம்பு வரும். ‘வெறும் புக்ஸ் வாசித்துக்காட்டினால் மட்டும் போதும்னு நினைச்சுக்கிட்டிருக்கியா, அஞ்சு வயசுக்குள்ளே நீ என்ன சாப்பாடு கொடுக்கிறாயோ அதுதான் முழு ப்ரெய்ன் டெவலப்மெண்ட்' என்று! 'வயிற்றுக்குள் என்ன செல்கிறது என்பதைவிட பப்புவின் மூளைக்குள் எனன் செல்கிறது என்பதுதான் பெரிம்மா முக்கியம்' என்று நானும் அடுத்த பிட்டை போடுவேன்! ( அப்படி அவங்க நினைச்சிருந்தா...ஹிஹி!)

வளர்ப்பது, கவனித்துக்கொள்வது என்றால் சாப்பிடக் கொடுத்துக்கொண்டே இருப்பதுதான் என்று நினைத்துக்கொள்பவர்கள்தானே நாம்! விருந்தோம்பலில் பெயர்பெற்றவர்களல்லவா! அவ்வளவு ஏன், கடைசியாகச் சென்ற திருமண வரவேற்பில்கூட, போனதும் சாப்பிடத்தானே சொன்னார்கள். மணமக்களை பார்க்காமல், முதலில் சாப்பாட்டை முடித்துக்கொண்டு, பின்னரே அவர்களை வாழ்த்தினோம்! ”பந்திக்கு முந்து” என்றே பழமொழி கொண்ட சமூகத்தில் இதெல்லாம் ஆச்சர்யமா என்ன!! :-)

எது எப்படியாயினும், ஓடி ஓடி ஊட்டும் ரகமல்ல, நான் . (அதானே, அப்படி இருந்தா இந்த போஸ்ட் போடாம பப்புவை சாப்பிட அல்லவா வைத்துக்கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று ஆயில்ஸ் நினைப்பது புரிகிறது! ) அவள், போதுமென்று சொல்லிவிட்டால் விட்டுவிடுவேன். என் கையிலிருக்கும் கிண்ணம் காலியாக வேண்டுமென்ற நினைப்பே கிடையாது. எடை அவளது வயதுக்கு தகுந்தவாறு இருக்கும் வரை பெரிதாக அலட்டிக்கொண்டதில்லை. ஆனால், நாம் கண்டிப்பாக இப்படி வளர்க்கப்பட்டிருக்க மாட்டோம்! (மேலும், பப்புவை போல தீர்மானிக்கும் உரிமையெல்லாம் எனக்கும், என் தம்பிக்கும் இருக்கவில்லை.) கொடுத்ததையெல்லாம் சாப்பிட்டாக வேண்டிய கடமை எங்களுக்கு - சாப்பிட கொடுத்துக்கொண்டே இருக்க வேண்டிய கடமை பெரியவர்களுக்கு!

”பால் குடி, எலும்பெல்லாம் அப்போத்தான் ஸ்ட்ரென்த்தா இருக்கும்! ”

”கீரை சாப்பிடு, கண்ணுக்கு நல்லது”

“பருப்பு சாதம் சாப்பிடு, அப்போதான் ஹைட்டா ஆகலாம், நின்னுக்கிட்டே மேலே ஃபேனை தொடலாம்! (ஹ்ம்ம்..எதுக்கு தொடணும்? ஒரு வேளை தொடைக்கறதுக்கு இப்படி ஒரு வழி இருக்கோ?!!)

“அஞ்சு மணிக்கு எழுந்தா ப்ரெட் அண்ட் ஜாம் தருவேன்..”
(ஆனா, அதுக்கு அப்புறம் பத்து திருக்குறளை படிச்சு மனப்பாடம் செஞ்சது தனிக்கதை! )

அதை சாப்பிடு, இதுக்கு நல்லது. இதை சாப்பிடு அதுக்கு நல்லது என்று வளர்ந்து, பப்பு உருவானதும் இதெல்லாம் “பப்புவுக்கு நல்லது” என்று மாறியது. பப்பு வந்தப்பிறகோ, இதை குடி, பால் கிடைக்கும், அதை சாப்பிடு, சீக்கிரம் உடம்பு தேறும் என்று உருமாறியது. கொஞ்ச நாட்களில், ‘ பப்புவுக்கு இப்போ ராகி குடு, உடம்புக்கு நல்லது', 'அப்போ சூப் கொடு, உடம்புக்கு நல்லது' என்றும் கவனம் திசை திரும்பியது!

இன்று காலை முட்டையை சாப்பிட மறுத்த பப்புவிடம். “எக் சாப்பிட்டாதான் 'சிங்கம் போல ஸ்ட்ரென்த் எனக்கு' வரும்” என்று சொன்ன போதுதான் உறைத்தது நானும் என் பெரிம்மா,அம்மா போல மாறிக்கொண்டிருப்பது!!

கடுகின் குழப்பம்!

குறிப்பு : காப்பி போ(பே)ஸ்ட்தான்!
ப்லாக் காணாம போனப்போ இங்கே எழுதினது. இங்கேயும் ஒரு தடவை போஸ்டறேன்.



என் பெயர் கடுகு.

பெரும்பாலும் சீ.கடுகு என்றும் சில நேரங்களில் மிஸ்.கடுகு சீரகம் என்றும் அறியப்பெற்றிருந்தேன்.
(கல்யாணம் முடிந்த சில மாதங்களில்)காப்பீட்டிற்காக ஃபார்ம் நிரப்ப வேண்டியிருந்தது.
பெயரை, முழு பெயரையும், கல்யாணமான விபரத்தையும் பூர்த்தி செய்து அனுப்பியிருந்தேன்.
ஒருவாரம் கழித்து கடிதம் வந்தது. அது இப்படி ஆரம்பித்திருந்தது.

மிஸஸ். கடுகு சீரகம் அவர்களுக்கு,

அதிர்ந்து போன நான், விளக்கிக் கூறினேன்.

Ms.கடுகு சீரகம் பேசுகிறேன். மிஸஸ்.கடுகு சீரகம் என்று தவறாக குறிப்பிட்டிருக்கிறீர்கள்.
Ms என்று மாற்றி விடுங்கள்.

அப்படியானால், மணமானவர் என்று நீங்கள் குறிப்பிட்டிருப்பது?

உண்மைதான். ஆனால் எனது சான்றிதழ்களின்படி நான் கடுகு சீ மட்டுமே.

பி. எஃப், பான் கார்டு, காப்பீடுகள் எல்லாவற்றிலும் என் பெயர் கடுகு சீரகமாக இருந்தாலும், கல்யாணமான தகுதியின் நிமித்தம், மிஸஸ். கடுகு சீரகமாக்கப்பட்ட அவதியிலும், நீங்க்ள் உளுத்தம்பருப்புடன் வாழவில்லையா என்ற கேள்விகளாலும், Ms. கடுகு சீ -
மிஸஸ்.கடுகு உளுத்தம்பருப்பு என்று மாறியது!

இருந்தாலும், இன்று வரை சான்றிதழ்களில் கடுகு சீ மட்டுமே.

ஆனாலும், கடுகின் குழப்பம் அளப்பரியது!

Ms.சீ.கடுகு உளுத்தம்பருப்பா அல்லது Ms.கடுகு உளுத்தம்பருப்பா அல்லது மிஸஸ்.சீ.கடுகு உளுத்தம்பருப்பா என்பதுதான் அது!? !

டிசைனர் வீடுகள்

apple and address

தொடர்ச்சியாக, arrow எப்படி இருக்குமென்று வரைந்தோம். டிராபிக் சிக்னலில் பார்த்தது மற்றும் சில புத்தகங்களில் பார்த்தது பப்புவிற்கு நினைவிருந்தது. அதேபோல வரையலாமென்று முயற்சி செய்தாள். ஒரு முறை வரைந்து காண்பித்ததை பார்த்து வரைந்தாள்.



முதல்முறை சரியாக வரவில்லை, அடுத்த முயற்சிகளில் பரவாயில்லையாக இருந்தது. ஒரு முக்கோண வடிவ பஸிலைக் கொண்டு மேல்வடிவத்தை டிரேஸ் செய்தாள்.(படம் கீழே)



அடுத்து வீடுகளுக்கு அட்ரஸ் எழுதும் படலம் ஆரம்பித்தது.
ஒரு நீண்ட பேப்பரை கட்டம் கட்டமாக மடித்துக்கொண்டு இரு ஓரங்களிலும் டையக்னலாக வெட்டிவிட வேண்டும். முதலில் இருக்கும் வீட்டிற்கு ஜன்னலும் கதவும் வரைந்தேன். பப்பு அதைப் பார்த்து தொடர்ந்து வரைந்தாள். நிறைய ஜன்னல்கள் வரைவது பிடித்து இருந்தது, பப்புவுக்கு. நிறைய ஜன்னல்கள் கொண்டு டிசைனர் வீடுகள் உருவாயின.



பின்னர், அதை ஜன்னல் எண்ணும் ஆக்டிவிட்டியாக மாறியது. அவள் எத்தனை என்று எண்ணி சொல்ல அதை கூரையில் மேல் எழுதினேன். வீட்டுக்கு பக்கத்தில் அட்ரசும் எழுதியிருக்கிறாள்.

Friday, December 18, 2009

கி யா மற்றும் கேசினி

+2விற்கு பிறகு காலை ஐந்து மணி எப்படி இருக்குமென்று கடந்த சனிக்கிழமை பார்க்க நேர்ந்தது! பப்புவின் பள்ளியில் கராத்தே செய்முறை மற்றும் பெல்ட் வழங்கும் நிகழ்ச்சிக்காக காலை ஏழு மணிக்கே வரச் சொல்லியிருந்ததே காரணம். அகில இந்திய வீரக்கலை கழகம் என்ற அமைப்பிலிருந்து அதன் தலைவர் வந்திருந்தார். ஒரு பேச்சுக்காக அவரை பேசச்சொன்னதுக்கு போட்டு தாளித்துவிட்டார். தன் கை, கால்களை தனது கட்டுப்பாட்டில் கொண்டு வந்திருப்பவரை எந்த நோயும் அண்டாதென்றும், நமது நாட்டில் உடல்நலத்தைப் பற்றிய அறிவு மிகமிகக் குறைவென்றும்.

மேலும் அவர் சொன்னதிலிருந்து, வாக்கிங் ஒரு உடற்பயிற்சியே அல்ல, எதுவுமே செய்யாமலிருப்பதற்கு வாக்கிங் ஒக்கே. விழிப்புணர்ச்சி பலருக்கு இருந்தாலும் நிறைய பேர் உடற்பயிற்சியை முறையாக செய்வதில்லை.

கையை போட்டு சுழற்றுவது, பின்பு தலையை ஒரேயடியாக ஆட்டுவது என்று இது தசைகளை சோர்வடைய செய்யுமாம். உடற்பயிற்சி என்பது செய்து முடித்தபின் புத்துணர்ச்சியடைய வைக்க வேண்டும். சக்தியை சேமிக்க செய்வதாக இருக்க வேண்டும். ஜிம்-களுக்குச் செல்வது சரிதான், ஆனால் தொடர்ந்து செய்ய வேண்டும். கொஞ்சநாட்கள் விட்டால் காற்றுபோன பலூன் போல ஆகிவிடும். அதற்கு மார்சியல் ஆர்ட்ஸ் மிகச்சிறந்தவை. நமது சிலம்பம், யோகா இவற்றை அடிப்படையாகக்கொண்டு சீனாவும், ஜப்பானும் அமைத்தவையே கரத்தே, டேக் வான் டோ முதலியன. எல்லோருக்கும் தெரிந்த ஜிம் மனிதர்கள் ‘அர்னால்டு','ஸ்டாலன்'. ஆனால் இவர்கள் இன்று எப்படி இருக்கிறார்கள? எல்லோருக்கும் தெரிந்த தற்காப்புக்கலை வீரர்கள் ஜாக்கி சான், இன்னொருவர் (பெயர் மறந்துவிட்டது) எப்படி இருக்கிறார்கள். இன்றும் அதே வேகம்,உற்சாகம்! மேலும், சைனாவின் ஆர்மியில் ஆள் எடுப்பது வீரர்களை அல்லது சண்டையில் ஆர்வமுள்ளவர்களைத்தான் பயிற்சி கொடுத்து சேர்க்கிறார்களாம். ஆனால், நம் நாட்டில் ஆட்களை தேர்ந்தெடுத்து பயிற்சிக் கொடுக்கிறார்களாம், அதாவது அந்த நபருக்கு சண்டையில் ஆர்வமிருக்கிறதா, முனைப்பிருக்கிறதா என்ற தெளிவில்லாமலேயே! அதற்குள் தூறல் நின்றுவிடவே கராத்தே நிகழ்ச்சிகள் ஆரம்பமாயின.

எல்லோரும் வரிசையில் நின்றார்கள். மாஸ்டர் கி ஐ என்றதும் எல்லோரும் பஞ்ச் கொடுத்து க்யா என்று கத்தினார்கள். (வீட்டில் பப்பு அடிக்கடி கத்திக்கொண்டிருப்பாள் - க்யா க்யா வென்று!) அடியை விட சத்தமே மிகுதியாக இருக்கும்! இங்கும் அப்படியே இருந்தது! மேலும் குட்டீஸ் எல்லோரும் அம்மா அப்பாவை திரும்பி திரும்பி பார்த்துக்கொண்டே வேறு இருந்தனர். முடிந்ததும், அமர சொல்லிவிட்டு ஒவ்வொருவருக்கும் பச்சை பெல்ட் கொடுத்தார் மாஸ்டர். அதை முன்னால் வைத்து குனிந்து வணங்கி எழுந்தனர். பின்னர், அவர்களுக்கு அதை அணிவித்துவிட்டு, ஏற்கெனவே அணிந்திருந்த வெள்ளை பெல்ட்டை அவரவர் கையில் கொடுத்தார். அனைவரும் திரும்ப அமர்ந்ததும் மாஸ்டர் வந்து வெள்ளை பெல்ட்டை வாங்கிக்கொண்டார். (என்ன செய்வாங்க?)

உடனே, எல்லோரும் ஹேய், நான் க்ரீன் டான் என்று ப்ரவுன் டான்களிடம் சொல்லத் தொடங்கினர். 'க்ரீன் க்கு அப்புறம்தான் ப்ரவுன் என்று ப்ரவுன் டான் அக்காக்களும் அண்ணாக்களும் கூற க்ரீன் டான்கள் ஞே வாகினர். அம்மா அப்பாக்கள் அவரவர் டான்களை போட்டோ எடுப்பதில் பிசியாகி விட கூட்டம் மெதுவாக கலைந்தது!






ஞாயிற்றுக்கிழமை சென்னை பிர்லா கோளரங்கம் சென்றிருந்தோம். ஆங்கிலம் மற்றும் தமிழில் காட்சிகள் உண்டு. நாங்கள் சென்றது தமிழில். cassini/huygens விண்கலம் சனிக்கிரகத்திற்கு சென்றது பற்றிய வெர்ச்சுவல் டூர் பார்த்தோம். 30 மணி நேரக் காட்சி. பப்புவிற்கு ஓரளவிற்கு சுவாரசியமாக இருந்தது - ஸ்பேஸ் ஷட்டில், நிலவு/கோள்கள் சுற்றுவது முதலியன. பூமி சுற்றுவதால் இரவு பகல் வருகிறது என்று மட்டுமே அவளுக்குத் தெரியும். ஒருமுறை உனக்கு விங்ஸ் இருந்தா என்ன பண்ணுவே என்று கேட்டதற்கு 'சூரியன் கிட்டே போவேன்' என்றும் சூரியனை பாக்கெட்டில் போட்டுக்கொண்டு வருவேன் என்றும் சொல்லியிருக்கிறாள். இங்கும் சூரியனை எதிர்பார்த்துதான் வந்தாள். ஆனால் சூரியன் பற்றி எதுவும் இல்லை.

அதன்பின்னர் 3D படக்காட்சி இருந்தது. பப்புவுக்கு மிகவும் இஷ்டமாக இருந்தது. மேலும், பார்க்க நிறைய அரங்குகள் இருந்தன. பப்புவின் வயதுக்கு அதிகம். அங்கிருந்த சறுக்குமரம், ஊஞ்சல் போன்ற விளையாட்டுச் சாதனங்களில் மிகுந்த நேரத்தைக் கழித்துவிட்டு வீடு திரும்பினோம். கிண்டி பார்க் போல கூட்டமாக இல்லாமல் வேண்டியமட்டும் விளையாட இங்கே வாய்ப்பு கிடைத்தது.

கேசினியின் சுருக்கமான காட்சியாக்கம் இங்கே (thanks to google)

இடம் : பிர்லா கோளரங்கம், அண்ணா பல்கலை அருகில், கோட்டூர்புரம்

ஷோவுக்கான கட்டணம் : ரூ 25 (4 வயதுக்கு மேற்பட்ட பள்ளி மாணவர்களுக்கு)
ரூ 45 (பெரியவர்களுக்கு)

Thursday, December 17, 2009

பப்பு டைம்ஸ்

(ஆயாவுக்கும் பப்புவுக்குமிடையே நடந்த உரையாடல்)

பப்பு, பேப்பரை மெதிக்காதே, காலை எடு!

ஏன்?

பேப்பரை மெதிக்கக்கூடாது!

ஏன்?

....


சாமி அடிக்குமா?

ஆமா!

மேலே இருந்து வந்து அடிக்குமா?

ஆமா!

நான் சாத்தி வைச்சிடுவேன்.

திறந்து வந்து அடிக்கும்.

நான் நல்லா பூட்டி வச்சிடுவேன்.

ஒடைச்சுட்டு வந்துடும்.

நான் கெட்டியா பூட்டி வைச்சிடுவேன். அப்போவும் வருமா?

வராது!


மேலே ஓட்டை வழியா வருமா?

ஆமா.

அதையும் சாத்தி வைச்சிடுவேன்.

சரி, வராது!

வந்தா நான் கராத்தே பண்ணுவேன். என்னா பண்ணும்?

அதுவும் கராத்தே பண்ணும்.

நான் நல்லா கராத்தே பண்ணி ஓட வைச்சிடுவேன்!




(அலுவலகத்திலிருந்து நான் தொலைபேசியபோது)

ஆச்சி, ஒரு கவ்வும், பஃபல்லோவும் வீட்டுக்கு வந்திருக்குது!

சரி, உட்கார வை!

கேட்-க்கு வெளிலே நின்னுக்கிட்டுருக்கு, நான் கராத்தே பண்ணிட்டேன், அதனாலே போய்டும்!




ஆச்சி, நீயும் அப்பாவும் போய்ட்டீங்கல்ல, நானும் ஆயாவும் இருந்தப்போ ஒரு ஏப்-உம் ரைனோவும் உள்ளே வரப்பாத்துச்சு!

ஓ...அப்புறம்?

நான் நல்லா கராத்தே பண்ணி துரத்திட்டேன்!

வாவ், சூப்பர், பப்பு!!








இப்படித்தான், இவர்களனைவரும் கடந்த சனிக்கிழமையன்று கராத்தே செய்தார்கள். ”நான் க்ரீன் டான்”, ”நான் ப்ரவுன் டான்” என்று பெருமையுடன் சொல்லிக்கொண்டார்கள்! (க்ரீன் டான்கள் 4-6 வயது, ப்ரவுன் டான்கள் - 7 வயதுக்கு மேல்)

Wednesday, December 16, 2009

alphabeTalk

ஆல்ஃபெட் பிங்கோ விளையாடிக்கொண்டிருந்தோம்!

லு -லயன்

லு - லீஃப்

லு- லக்னோ

(ஓ..லக்னோல்லாம் தெரிஞ்சுருக்கே...ஆன்ட்டி இதெல்லாம் சொல்லிக்கொடுத்திருக்காங்க போல!! )

ஆச்சி..லக்னோன்னா....

(ஏதோ சொல்ல வருகிறாள், அதை அறியாமல் தலைக்குப் பின்னால் சுழலும் ஒளிவட்டத்துடன்)

அது ஒரு இடம்..ஒரு ஊர்!

இல்லே...ஆச்சி, ஒரு இடத்துலேருந்து நெருப்பு வருமே...மலை மேலேருந்து!!

ஓ..அது வல்கனோ!!

ஆமா, ஆமா...வல்கனோ!!

Monday, December 14, 2009

apple and address



(Thanks - Google)

பிறந்தநாளுக்கு வாங்கியிருந்த பேப்பர் பிளேட்கள் சில மீதமிருந்தன.அதிலொன்றை எடுத்துக்கொண்டோம். அதில் a-வை நினைத்துத்தான் வரைய ஆரம்பித்தேன். ஆனால் ஆரஞ்சு போல வந்துவிட்டது. பப்பு நல்லபெண்ணாக அதை ஆப்பிள் என்று ஒப்புக்கொண்டு விட்டாள். ஆப்பிளுக்கும், இலைக்கும் வண்ணங்கள் தீட்டினாள். அவளுக்கு வெட்ட கடினமாக இருந்ததால், வெட்டிக்கொடுத்ததும் ஒட்டினாள். பிறகு நாங்கள் ஆப்பிளைப் பற்றி பேசினோம்.

ஆப்பிள் எந்த பக்கம் சிவப்பாக இருக்கும்(ஹிஹி..எல்லாப் பக்கமும்தான்!), An apple a day..., ஆப்பிளின் பாகங்கள் ( ஆப்பிள் விதை, காம்பு) முதலியன!

வேறு சில a வார்த்தைகளை,

address
arrow
anchor
axe
ant

பற்றியும் பேசினோம்.




ஞாயிறு பேப்பரோடு வந்த flyers-இல் வெட்டிய வடிவங்கள் இவை.ஏற்கெனவே ஷேப்ஸ் பஸில்சை வைத்து, இது போல வீடு செய்து பப்புவுக்கு பழக்கமாதலால் சுலபமாக ஒட்டிவிட்டாள். ஜன்னல்களையும் ஒட்டினாள். கதவு திறந்திருக்க வேண்டுமென்றதால் பாதி மடக்கிக் கொடுத்தேன். ஒட்டியபின் address பற்றி பேசினோம்.

ஒவ்வொரு வீட்டிற்கும் ஒரு address இருக்கிறது என்றதும் “ஆம்பூர் ஆயாவுக்குமா, வடலூர் ஆயாவுக்குமா” என்றாள். பின்னர், அவளது வீட்டு அட்ரசை கேட்டேன். முதலில் “சென்னை” என்று சொன்னாள். முதலில் வீட்டின் எண்ணும், வீட்டின் பெயரும் வரும் என்றேன். சொல்லிவிட்டு, ”சென்னை “ என்றாள். வீடு எங்கே இருக்கிறது என்றதற்கு, தரையைக்காட்டி “இங்கே” என்றாள். :-)) முன்பே வீட்டு அட்ரஸ் தெரியுமென்றாலும் கோர்வையாக சொல்ல வராது. முதலடி எடுத்துக்கொடுக்க வேண்டும். இப்போதும் அதேதான். ஆனால், ஒவ்வொரு வீட்டிற்கும் ஒரு அட்ரஸ் இருக்கிறது, போஸ்ட் வரும் என்று புரிந்துக்கொண்டிருக்கிறாள். மேலிருக்கும் படத்தில் வீட்டுக்கு அருகில் கிறுக்கியிருப்பது சாரி எழுதியிருப்பது வீட்டின் அட்ரஸ்!

Thursday, December 10, 2009

டோடோவை ஏன் எல்லோரும் டோடோன்னு கூப்பிடறாங்க?

டோடோ வினோதமான ஒலியைக் கேட்டாலோ அல்லது புதிதாக எதையாவது பார்த்தாலோ டொட் டொட் என்று சப்தமெழுப்பும். ஆச்சர்யமடைந்தாலும் டொட் டொட் என்று சப்தம் கொடுக்கும்.


காற்று பலமாக வீசி, வீட்டின் ஜன்னலின் தடுப்புகள் அசைந்தாலோ், கோழிக்குஞ்சுகள் கிச்கிச் என்று அங்கிமிங்கும் ஓடி விளையாடிக் கொண்டிருந்தாலோ, பூனைகள் குழந்தை போல அழும் சத்தம் கேட்டாலோ டோடோ ஆச்சர்யமடைந்து விடும். ”டொட்டொட்..இதோ வந்துட்டேன், உன்னை நான் புடிக்கப்போறேன், உன்கூட விளையாட வர்றேன்” என்று சொல்லிக்கொண்டு தாவி ஓடும். பிடிக்க முயற்சி செய்து மண்ணில் விழுந்து புரளும்.



அதிலிருந்துதான், எல்லோரும் டோடோ என்று அழைக்கத் தொடங்கினர்.



டோடோ, ஒருநாள் காலையில் 'கிரிச் கிரிச் கிரிச்' என்ற கலவையான சத்தத்தை கேட்டது. ஆச்சர்யமடைந்தது டோடோ! தோட்டத்தில் குருவிகள் கூட்டமாக மண்ணில் புழுக்களை தேடுவதையும், டோடோவின் உணவுத்தட்டை கொத்தியபடி திரிந்துக்கொண்டிருப்பதையும் பார்த்தது. டோடோ மெதுவாக சப்தமெழுப்பாமல் நடந்தது.

டோடோ குருவிகளை பயமுறுத்த விரும்பவில்லை. குருவிகள் பயத்தினால் பறந்துவிடுவதை டோடோ விரும்பவில்லை. அருகில் சென்றதும் குருவிகளின் மேல் திடீரென்று பாய்ந்தது. கைகளில், குருவியை பிடித்தமாதிரி இருந்தது, ஆனால் கைகளில் எதுவும் கிடைக்கவில்லை. எல்லாக்குருவிகளும் பறந்துவிட்டிருந்தன.


டோடோவுக்கு ஏன் குருவிகளை பிடிக்கத் தெரியவில்லை, ஏனெனில் டோடோ ஒருவயதே நிரம்பிய நாய்க்குட்டி!



குறிப்பு : பப்புவுக்கு இப்போதெல்லாம் கதைகளில் சஸ்பென்ஸ் வேண்டும், அட்வென்ச்சர் வேண்டும், வன்முறை வேண்டும். அதற்கேற்ப உருவான கதை. நாய்க்குட்டிக்கு பதில் புலி, சிறுத்தை என்றும் குருவிகள் மான்களாகவும் மாறும்.

Wednesday, December 09, 2009

சித்திரக்கூடம் இப்போ வொர்க்கிங்!

பதிவை எப்படி மீட்கறதுன்னு யோசனையா இருந்தப்போ பதிவர் முத்துலட்சுமிதான் ஐடியா கொடுத்தாங்க...ஏற்கெனவே "தேன்கிண்ணம்" பதிவு காணாம திரும்ப மீட்ட அனுபவஸ்தர் ராம்கிட்டே கேளுங்கன்னு! ராம் சொன்னார், ப்லாக்கர் சப்போர்ட்-க்கு மெயிலிடுங்க, மறக்காம தொடர்ந்து கேட்டுக்கிட்டே இருங்கன்னு! அப்படியே செய்தேன்! இன்னைக்கு காலையில் முகில்தான் நினைவு படுத்தினார் (ப்லாக் இருந்தா தனக்கு தொந்தரவு வராதுன்ற நினைப்போ?!!), 'எதுக்கும் அந்த ரிஸ்டோரை இன்னொரு தடவை செக் பண்ணு'ன்னு! அதுலே வெர்ட் வெரிஃபிகேஷன் வந்திருந்தது. அதை சரியா சொன்னதும் 30 நிமிடத்தில் மடல் வந்தது, ப்லாக்கரிடமிருந்து! பதிவும் திரும்ப கிடைத்திருந்தது!

பதிவை காணாமல் தேடியவர்களுக்கும், தொடர்பு கொண்டு விசாரித்தவர்களுக்கும், உதவிய முத்து, ராம், ஆயில்ஸ், தமிழ்பிரியன், ப்லாக்கர் சப்போர்ட் அனைவருக்கும் மனமார்ந்த நன்றிகள்!

கடமையை சரிவர செய்த முகிலுக்கு நன்றி!

Tuesday, December 01, 2009

ஏக் தோ தீன்...

சில நாணயங்களை எடுத்துக்கொண்டோம். பப்புவுக்கு ஒரு ரூபாய் மற்றும் இரண்டு ரூபாய் மட்டும் நன்றாகத் தெரிகிறது. அவளுக்கு எல்லா ரூபாய் தாள்களும் ஐந்து ரூபாய் அல்லது பத்து ரூபாய். நாணயங்களில் ஒன்று மற்றும் இரண்டு ரூபாயை அடையாளம் காண தெரிந்திருக்கிறது. தலை, பூ-வை பார்த்தபின், நாணயங்களை நோட்டில் வைத்து ட்ரேஸ் எடுத்தோம். பப்பு, க்ரேயானை நன்றாக அழுத்தி வண்ணமடித்துவிட்டதால் அடையாளம் காண முடியவில்லை.






இங்கிலீஷ் கார்னர்:

முடி வெட்டிக்கொள்ள சென்றிருந்தோம்...

” பாய் கட் பண்ணிடுங்க” என்றேன்.

நோ பாய்கட்..கேர்ல் கட்தான்...இல்ல..ஹேர் கட்..எனக்கு ஹேர்கட்தான் வேணும்!! - பப்புதான்!

aaya will பூட்டு! - ஆயா கதவை பூட்டியிருப்பார்கள் என்பதற்கு!

i will close the door and தாப்பா(தாழ்ப்பாள்)!

Friday, November 27, 2009

எ ஃபார்...

..... எடுத்துக்காட்டு!!

இந்த '.கா' என்ற எடுத்துக்காட்டு படுத்தற பாடு இருக்கே!! யூகேஜி- லேர்ந்து இன்னைக்கு வரைக்கும் நம்மை துரத்திக்கிட்டே வர்ற விஷயம்! முதல்லே 'எ.கா' -ன்றது 'எடுத்துக்காட்டு' அப்படின்னு எனக்கு புரியறதுக்கே சில பல வகுப்புகள் தாண்டி வர வேண்டியிருந்தது.

பளளிக்கூட புத்தகத்துலே பாடம் முடிஞ்சதும் அடுத்ததா கேள்விகள்/பயிற்சிக்கேள்விகள் இருக்கும். அது எப்படின்னா எடுத்துக்காட்டு ஒன்னு கொடுத்துட்டு அதே மாதிரி மீதியெல்லாம் செய்ங்க எனும் ரீதியில் இருக்கும். அறிவியல், தமிழ், ஆங்கில பாடங்கள் கூட சமாளிச்சிடலாம். ஆனால், இந்த கணக்கு பாடத்துலே இருக்குமே...அது ஒன்னொன்னும் ஒரு மாதிரி இருக்கும். எ.கா-ஆக இருக்கறது மட்டும் ஈசியா இருக்கும். ஒருவேளை ஈசியா இருக்கறதை மட்டும் எ.கா -ஆ செஞ்சு கொடுத்திட்டாங்களோன்னு தோணும்!

அதுவும், இந்த மணி பார்க்க கத்துக்கற காலகட்டம் மறக்கமுடியாதது... பாடத்துக்கு பின்னாடி நெறைய கடிகாரங்கள் வெவ்வேற நேரம் காட்டிய படி வரைஞ்சு இருக்கும். அதுலேயும் எ.கா-இல் இருக்கறது ரொம்ப ஈசியா 1.30 மணி காட்டும். ஆனா, நாம் எழுத வேண்டியது மட்டும், 7.45, 2.15 12.45 இப்படி இருக்கும். ஹாஃப் பாஸ்ட் 2, ஃக்வார்டர் டூ 8 - னுதான் சொல்லணும். ஆனா எ.கா-ஆக இதையெல்லாம் போட்டிருக்க மாட்டாங்க. நாமே “யாரேனும் மணி கேட்டால் அதை சொல்லக் கூட தெரியாதே” கேஸ்! நேராக சரியான மணி சொல்றதே பெருங்கஷ்டம், இந்த மாதிரி சுத்தி வளைச்சு சொல்லச் சொன்னா!!

எப்படியோ, மணியெல்லாம் (அட, கடிகாரத்திலேதான்!) பார்க்க கத்துக்கிட்டு பெரிய க்ளாஸ் வந்தா, கொஸ்டின் பேப்பரிலே, “கோலங்கைமா திசு, பாரங்கைமா திசு, மைட்டோகாண்ட்ரியா வை எ.கா டுடன் படம் வரைந்து விளக்கு” னு இருக்கும்! நமக்கு ஏதோ ஒரளவுக்கு ஒழுங்கா வரைய தெரிஞ்சது அமீபாதான். இதோட எங்க சயின்ஸ் டீச்சர் புண்ணியத்துலே மைட்டோகாண்ட்ரியா எப்படி இருக்கும்னு இப்போ வரைக்கும் ஞாபகம் இருக்கு! ஆனாலும் பத்தாவது பரீட்சையிலே கண் -னை (ஏன்னா அதுக்கு முன்னாடி வருஷம் கேள்வித்தாள்லே காது கேட்டிருந்தாங்க!) விழுந்து விழுந்து படிச்சுட்டுப் போக, கடைசிலே கொஸ்டின் பேப்பரில் 'காது வரைந்து விளக்கு'ன்னு வந்து இருந்தது. என்ன பண்ண, மனசை கல்லாக்கிட்டு, படிச்சிட்டு போன கண்ணை வேஸ்ட் பண்ணாம, 'இந்த மாதிரி இருக்கிற கண்ணுக்கு சற்றுத்தள்ளி காது இருக்கும்' என்ற மாதிரி ஒரு விடை எழுதி விட்டு வந்தது வரலாறு!

ஆனாலும், கழித்தல் கற்றுக்கொண்ட போது, 10-இலிருந்து 3 போனா மீதி எவ்வளவு கேள்விக்கு புரியாமல் விடும் லுக்-கை பார்த்து, “உன்கிட்டே பத்து மாம்பழம் இருக்கு, மூனு மாம்பழம் அனு-வுக்கு கொடுத்துட்டா மீதி உன்கிட்டே எவ்வளவு இருக்கும்” ன்னு எ.கா-டோடு கேட்க, ”ஏன் அனுவுக்குக் கொடுக்கணும் நானேதான் சாப்பிடுவேன்” என்ற கேள்வி மனதில் பசுமையாக இருக்கிறது! அதேபோல் அல்ஜீப்ராவில் மைனஸூம் மைனஸூம் ப்ளஸ் என்று கற்றுக்கொண்டதும்!

ஒவ்வொரு பேப்பருக்கும் செமினார் - அந்த செமினாருக்கு இண்டர்னல் மதிப்பெண்களும் உண்டு. ‘எந்த டவுட்-னாலும் தனியா கேளு, என் செமினார்லெ நீ கேக்காதே, உன் செமினார்லே நான் கேக்க மாட்டேன்' என்று சொல்லப்படாத டீலிங் வகுப்பில் நடைமுறையில் இருந்தது. இரண்டு செமினார்களை பார்த்த ஆசிரியர், டவுட்களை அவராக கேட்க ஆரம்பித்துவிட திருடனுக்குத் தேள். அதிலிருந்து தப்பிக்க, 'நான் அவனை கேப்பேன், அவன் என்னை கேப்பான்” என்று போட்டு வைத்த திட்டத்தில் “ இதனை ஒரு எ.கா-டோடு விளக்க முடியுமா” என்ற கேள்விக்கே முதலிடம்!

ஏழாம் வகுப்பிலிருந்து படித்து வந்த 'தொகை'களை, கல்லூரியில் விரிவாக நடத்திக்கொண்டிருந்தார் தமிழ் பேராசிரியர். ‘நமக்கெல்லாம் இந்த லேங்குவேஜா முக்கியம், சியும் சிபிபியும் தானே சோறு போட போகுது' என்ற மிதப்பில் கனவு கண்டுக்கொண்டிருந்தபோது, ப்ரியாவிடம் “வினைத்தொகைக்கு' எ.கா சொல்லுமா” என்றார் ஆசிரியர். ப்ரியா எதையுமே உணர்ச்சி பூர்வமாக விளக்குவாள். ஏதோ ஓர் அரவிந்தசாமி படக்கதையை மூன்று நாட்களாகச் சொன்னவள் அவள். சொல்வதோடு நில்லாமல் ஆக்‌ஷனும் உண்டு - ஒரு குழந்தையைப் போல!

சட்டென எழுந்த ப்ரியா,

”'பால்சோறு சாப்பிட்டான்'ங்க மேம்” என்று,
டெஸ்க்-லிருந்து எடுத்து சாப்பிடுவது போல ஆக்‌ஷ்னுடன் சொல்ல ஆசிரியருக்கே சிரிப்பு வந்துவிட்டது! ப்ரியா, அன்றிலிருந்து கொஞ்சநாளைக்கு 'பால்சோறு' ம் ஆனாள்! :-)

உங்கள் எ.கா நினைவுகளையும் பகிர்ந்துக்கொள்ளுங்களேன்!

Thursday, November 26, 2009

தத்துவ முத்துக்களும் கருத்து குத்துக்களும்..

எப்போவும் பாய்ஸ் பக்கத்துலே பாய்ஸ்தான் உட்காரணும்..கேர்ல்ஸ் பக்கத்துலே கேர்லே வரணும்.

சின்னவங்க daappu, பெரியவங்க டூப்பு!

பாய்ஸ் எல்லாம் daappu, கேர்ல்ஸ் எல்லாம் டூப்பு!

கேர்ல்ஸ் தான் daappu, பாய்ஸ் எல்லாம் டூப்பு!

இதெல்லாம் பப்பு அப்போப்போ உதிர்த்த தத்துவங்கள். வேனிலே இப்படித்தான் கத்திக்கிட்டு வருவாங்களாம்!!





மறுபடியும் டெம்ப்ளேட் மாத்திட்டேன். அந்த டெம்ப்ளேட் கொஞ்சநாள்லேயே போரடிச்சுடுச்சு. அதைப் பார்த்து எனக்கே தூக்கம் வந்து தூங்கிட்டேன்னா பார்த்துக்கோங்களேன்! அந்த டெம்ப்ளேட் மாத்திட்டு கருத்து கேட்போமேன்னு நானும் நாலு பேர்கிட்டே கேட்டேன்.

கருத்து 1 : டெம்ப்ளேட்-ல்லாம் ஓக்கே! Where is the girl on right side?

கருத்து 2 : இதுவும் நல்லாத்தான் இருக்கு. அந்த பொண்ணை மட்டும் இதிலே சேர்த்திடுங்க..சூப்பரா இருக்கும்.

கருத்து 3 : இது நல்லாருக்கு..ஆனா, அந்த டெம்ப்ளேட் பிடிச்சிருந்தது! (எ.கொ.ச.இ!!)

கருத்து 4 : ஹப்பாடா..ரொம்ப நாளா அந்த பொண்ணு நின்னுக்கிட்டே இருந்தாங்க, இப்போ உட்கார வைச்சுட்டீங்களா..வெரி குட்!

ம்ஹூம்! அப்புறம் நான் கருத்து கேக்கறதையே நிறுத்திட்டேன்!

எனக்கு பழைய டெம்ப்ளேட் மிகவும் பிடிக்கும். ஸ்கீரின்ஷாட் எடுத்து வைத்திருக்கிறேன். (எந்த பிரச்சினைக்காக மாற்றினேனோ அதே பிரச்சினை இப்போதைய டெம்ப்ளேட்டிலும் இருப்பது போலத்தான் தெரிகிறது!) மேலும், கைவசம் சில டெம்ப்ளேட்-கள் இருக்கின்றன.
இந்த டெம்ப்ளேட் கொஞ்சம் போரடித்தால்...:-)

Monday, November 23, 2009

தங்களின் மேலான உதவி வேண்டி...

நண்பரின் நண்பர் நமக்கும் நண்பர்தானே! தயை கூர்ந்து உதவுங்கள்!!
அந்த நண்பர் விரைவில் உடல்நலம் பெறட்டும்!!


மேலும் விபரங்களுக்கு....

உதவுங்கள்


நண்பர்களே,

கிழக்கு பதிப்பகத்தில் என்னுடன் பணியாற்றிய முத்துராமன் என்கிற என் நண்பர் (வயது 33) இப்போது இரண்டு சிறுநீரகங்களும் பாதிக்கப்பட்டுள்ள நிலையில் போரூர் ராமச்சந்திரா மருத்துவமனையில் டயாலிஸிஸ் சிகிச்சை எடுத்துக்கொண்டு வருகிறார். டயாலிஸி்ஸுக்கான மருத்துவச் செலவே மாதம் ரூ. 16,000 ஆகிறது. கிட்னி மாற்று அறுவை சிகிச்சைக்கு ஆறு லட்சம் ரூபாய் தேவைப்படுகிறது.

பலபேர் உதவினால் மட்டுமே சீக்கிரத்தில் அறுவை சிகிச்சை செய்துகொள்ள முடியும் என்கிற நிலைமை. எனவே உங்களால் முடிந்த தொகையை தந்து உதவுமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன். சிறு உதவியாக இருந்தாலும் அது நிச்சயம் நண்பரின் வாழ்க்கைக்கு மிகவும் உதவியாக இருக்கும்.

மேலும் இதுதொடர்பாக உதவக்கூடிய டிரஸ்டுகளில் உங்களுக்குப் பரிச்சயம் இருந்தாலும் சொல்லவும்.

முத்துராமன் அக்கவுண்ட் எண் -

Name - Muthuraman
State Bank of India (Mogappair) a/c no - 30963258849
IFS code no - 5090

MICR code : 600002118



முத்துராமன் முகவரி :


Muthuraman,
7/551, JJ Nagar West,
Near ERI Scheme Velammal School,
Mugappair West,
Chennai - 600037
Tamil Nadu. India.

சனி-ஞாயிறு

சனிக்கிழமை ஒரு திருமண வரவேற்புக்கு சென்றிருந்தோம். 'இனிமே கல்யாணிக்கெல்லாம்(கல்யாணம் இன் பப்புஸ் வெர்ஷன்) நான் வரமாட்டேன், அங்கே ரொம்ப நாய்ஸ்(Noice) இருக்கு'!! ஆர்கெஸ்ட்ராவுக்கு அருகில் நின்றுக்கொண்டிருந்தோம்! வரும்வழியில், ஏன் ரெண்டு பேருக்கும் கல்யாணி் நடக்குது, ஏன் எனக்கு நடக்கலை என்றெல்லாம் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். நல்லா படிச்சு,வளர்ந்து, காலேஜ்-ல்லாம் போய் அப்புறம் ஆஃபீஸ் போனாத்தான் கல்யாணம் நடக்கும் என்று சொல்லிவைத்தேன். நீ தான் வளர்ந்து ஆஃபீஸ் போறியே, ஒனக்கு ஏன் கல்யாணம் நடக்கலை? என்று கேட்டாள்.

'வாழ்க்கையிலே டிராஜிடி வரலாம், ஆனா டிராஜிடியே வாழ்க்கையா இருந்தா' என்றெல்லாம் தத்துபித்துவங்கள் தோன்றினாலும் சொல்லாமல், “நீ பெரிய பொண்ணாகி ஏரோபிளேன்லே எங்கெல்லாம் போவே” என்று பேச்சை மாற்றினேன். ஒருமுறை அவள் 'பெரியவளாகி சன் கிட்டே போய் ஏரோபிளேன் ஓட்டுவேன்' என்று சொல்லியிருந்தாள்.


இந்தவாரயிறுதியில் பப்புவும் என்னோடு அலுவலகம் வந்தாள். வெளியே வரும் போது, எது அவளை அப்படி கேட்க வைத்தது என்று தெரியவில்லை!

“ஆச்சி, நீ ஆஃபீஸ்லே தூங்குவியா?”

Saturday, November 21, 2009

ஸ்டைலு ஸ்டைலுதான்...

பப்புவிற்கு மழலை போய்விட்டது என்றாலும் சில வார்த்தைகளை உச்சரிக்கும் விதம் மட்டும் இன்னும் மாறவில்லை.

அம்போது - ஒன்பது

ஒளைச்சு வச்சிருக்கேன் - ஒளிச்சு வைச்சிருக்கேன்

நான் அமக்கறேன் - அமுக்கறேன் (ஆயாவிற்கு கால் அமுக்கினால் போட்டிக்கு வருவாள்)

அமதியா இருங்க - அமைதியா இருங்க (அவள் பேசுவதை கவனிக்காமல் யாராவது பேசினால்)

கல்யாணி - கல்யாணம்

வத்தலம் - வத்தல், அப்பளம்!

Thursday, November 19, 2009

பப்பு டைம்ஸ்

”நீராரும் கடலுடுத்த” பாடிக்கொண்டிருந்தாள். தக்கசிறு -க்கு பின்னர் என்னவெல்லாமோ பாடிக்கொண்டிருந்தாள். நானும் கூட பாட(?) ஆரம்பித்தேன். ஆச்சர்யம் தாங்கமால்,

“ஹேய், நாங்க பாடினது உங்க ஆபிஸுக்கு கேட்டுச்சா?” என்று இரண்டு மூன்று தடவை கேட்டுக்கொண்டாள்! நானும் ஆமென்று தலையாட்டினேன்! :-))





ஆச்சி, நான் வயித்துக்குள்ளே என்னெல்லாம் பண்ணேன்?

இது ஒரு அட்வென்ச்சர் ஸ்டோரி போல..பத்து நிமிடத்திற்கு ஓடும்! அதே போல, நான் பேபியா இருக்கும்போது என்னெல்லாம் பண்ணேன்(?) என்றும்!

மேலும், அவள் குட்டிக்குழந்தையாக இருந்து ஃப்ர்ஸ்ட் பர்த்டே, செகண்ட் பர்த்டேவெல்லாம் கொண்டாடியதை கேட்டுக்கொள்வாள்.

இதெல்லாம் தினமும் நடக்கும் கதைதான் இப்போதெல்லாம் என்றாலும் இரண்டு நாட்கள் முன்பு கேட்டாள்.

“நான் ஃப்ர்ஸ்ட் உன் வயித்துக்குள்ளே எப்படி வந்தேன், குட்டியா?”





காலையில் குளிக்கும்போது முகத்தில் சோப்பு போடுவதுதான் போராட்டமாக இருக்கிறது. சோப்பை அவளது கையில் குழைத்து போட வைப்பேன். முதலிரண்டு நாட்கள் வரை நன்றாக போய் கொண்டிருந்தது! அதன்பிறகு சுணக்கம். இப்படி ஏற்படும் நேரங்களில், கண்ணை மூடிக்கொண்டு திறப்பதற்குள் செய்து முடிப்பது அல்லது ஒன்றிலிருந்து பத்து வரை எண்ணுவது என்ற வழிவகைகளை கடைப்பிடிப்போம்.

என் கண்களை மூடிக்கொள்ளவேண்டுமென்றும், திறப்பதற்குள் அவள் முகத்தில் போட்டு முடிக்கவேண்டுமென்றும் முடிவாயிற்று! நானும் கைகளால் முகத்தை மூடிக்கொண்டேன், கை துவாரங்களின் வழியே பார்த்தவாறு! போடுவது போல தெரியவில்லை. வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். பொறுத்து பொறுத்து பார்த்து, 'நீ போடவேயில்லை பப்பு, இப்ப நாந்தான் போடப்போறேன்' என்றேன். டக்கென்று வந்தது பதில்,

”நீ ஓட்டை வழியா பார்க்கிறே..நீ பார்க்கிறியான்னுதான் நான் பாத்துக்கிட்டிருந்தேன் ”

ஆமை குடும்பம் பிக்னிக் போன கதைதான் நினைவுக்கு வந்தது!!

Tuesday, November 17, 2009

பப்பு மணி மாலை...




தெர்மோகோல் மணிமாலை. மாலை மாதிரி வரைந்து தந்ததும் கோந்தை தடவி பப்பு ஒட்டினாள்.






பழக்கூடை - வரைந்து_வண்ணமடித்து_வெட்டி_ஒட்டியது! அதிலிருப்பது, வாழை, ஆப்பிள், ஆரஞ்சு, மாம்பழம் மற்றும் பச்சை ஆப்பிள். ( யாருப்பா அது, வாழை ஏன் சிவப்பா இருக்குன்னு கேக்கறது...!!!) சிலசமயங்களில் படங்களுக்கு விதவித வண்ணம் தீட்டுவாள். சிலசமயங்களில் எல்லாம் ஒரே வண்ணமாக இருக்கும்..முழு படத்திற்கும் பிரவுன், சிவப்பு, மஞ்சள் என்று - சிலசமயங்களில் எ.கா.படத்திலிருப்பது போலவே தீட்டப்பட்டிருக்கும்! என்ன இருக்குமோ...அவள் மனதில்! கூடை என் கை வண்ணம்..ஹிஹி!




கண்டுபிடிக்க முடிகிறதா இது என்னவென்று?!! :-)

Monday, November 16, 2009

ஊ ஃபார் ... (தொடர்ச்சி)

...ஊருக்குப் போறோம்!
பகுதி 1

பண்ருட்டி வந்தவுடன், ஊருக்கே போய்விட்ட சந்தோஷம் கிட்டி விடும் - அதுவும், குடத்தை கையில் ஏந்திக்கொண்டு தண்ணீர் ஊற்றுகிற பாவனையில் பெண்கள் இருபுறமும் நிற்குமாறு கட்டப்பட்ட அந்த வளைவு/ஆர்ச் - 'அப்பாடா, வடலூர் வந்துவிட்டது' என்ற நிம்மதி!! 'நெய்வேலி உள்ளே போகுமா' என்று கேட்டுவிட்டு வடலூர் பஸ் பார்த்து ஏறி அமர்ந்தால் பலாபழ கூடைகளுடனும், முந்திரி கூடைகளுடனும் நம்மை மொய்க்கத் துவங்குவார்கள்! பெரும்பாலும், குட்டிபசங்கள் ஜன்னலோரத்தில் அமர்ந்தால் பலாபழத்தை பேப்பரில் வைத்து மடியில் போட்டு விடுவார்கள்...நான் ஆயாவை பார்ப்பேன் - அவர் 'வேணாம்மா' என்றாலும் விற்கும் நபர்கள் திணிப்பார்கள் - 'கீரைக்காரம்மாவிற்காக கீரை வாங்கும்' ஆயா இந்த பலாப்பழ ஆளுக்காக பலாப்பழம் வாங்குவார். ..அது இரண்டு அல்லது மிஞ்சி போனால் இரண்டரை ரூபாய்! இன்றைக்கு பத்து சுளைகள் பத்துருபாய்.சாப்பிட்டபின் பலாப்பழ கொட்டைகளை கண்டிப்பாக கோன் மாதிரி செய்து வைத்திருக்கு பேப்பரில் போடவேண்டும், அது அத்தையிடம் கொடுத்து அடுத்த நாள் சாம்பாரில் போடப்படும்!!

பண்ருட்டி என்றாலே சட்டென்று நினைவுக்கு வருவது முந்திரி மரங்களும், பிஞ்சு பிஞ்சாய் தொங்கும் பலாமரங்களும்தான். அதுவும் அந்த செம்மண் கலர் இருபுறங்களிலும் பார்க்க மிகவும் பிடிக்கும்!போர்வையால் மேலே போர்த்தி கட்டிலுக்கு கீழே வீடு விளையாட்டு விளையாடும் எனக்கு, கவிந்து பரவிக்கிடக்கும் முந்திரி மரங்களுக்குள்ளே வீடு விளையாட்டு விளையாட மிகவும் ஆசையாக இருக்கும்!ஆனால் ஆயா அங்கு பெரிய பாம்புகள் இருக்குமென்று சொல்வார்! சாலையின் இருபுறமும் இருக்கும் செம்மண் மழைக்குக் கரைந்து வித்தியாசாமான வடிவங்களில்ம் மேடுகளாக பள்ளங்களாக இருக்கும் - அதை ஒரு க்ராண்ட் கான்யனாக உருவகப்படுத்திக்கொள்வேன்! தண்ணீர் அரித்து ஓடியிருக்கும் குட்டி க்ராண்ட் கான்யன்!! அதுவும் பண்ருட்டியில் ஒரு இடத்தில் மகா கெட்ட வாசனையொன்று வரும்...அது வந்தால் முக்கை பொத்திக்கொண்டு வாயால் சுவாசிப்பேன்/அல்லது மூச்சை இழுத்துபிடித்துக்கொள்வேன்! அது ஒரு சாராய பேக்டரி - ஆனால் அது வந்துவிட்டால் வடலூர் நெருங்கிவிட்டது என்று அர்த்தம்! மழைநீர் தேங்கியிருக்கும் செம்மண் குழிகள் - வீடு விளையாட்டில் செங்கல்லை அரைத்து நாங்கள் வைக்கும் சாம்பார் வைப்பதை நினைவூட்டும்!! மண்ணைக்குவித்து அதன் தலையில் நீர் ஊற்றினால் அந்த இடம் ஈரமாகி குழிந்திருக்கும் - அதை கீழாக நோண்டிஎடுத்தால் அதுதான் இட்லி. உடனே விளையாட மனம் ஆயத்தமாகும்! இன்னும் ஒருமணி நேரமே..வடலூர் வந்துவிடும். நிலைகொள்ளாது அதன்பின் - ஆம்பூரில் கற்றுக்கொண்ட விளையாட்டுகளை வடலூரிலும், வடலூரில் கற்றுக்கொண்டதை ஆம்பூரிலும் அல்லவா பரிவர்த்தனம் செய்துக்கொண்டிருந்தேன்! எனக்கு தெரிந்த அரிய பெரிய வித்தைகளை பகிர்ந்துக்கொள்ள வேண்டிய கட்டத்துக்கு தள்ளப்பட்டிருப்பேன்!

உங்களை எங்கே விட்டேன்...சாராய பேக்டரி...இப்போது ரயிலே கேட் அருகில் வந்துவிட்டோமே!! அப்புறம் ஒரு பெரிய புளியமரம் ..அதனருகில், முகப்பில் டீ கடைகொண்ட குடிசை வீடுகள் - அதைத்தாண்டினால் பீங்கான்கள் குவித்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் - அவை தொப்பியை கவிழ்த்து வைத்த வடிவில் இருக்கும்.மேலே சொரசொரப்பான பகுதி. அதை எங்குதான் உபயோகிப்பார்களென்று இன்றும் எனக்கு தெரியாது. அப்புறம் நீள வடிவில் குழாய்கள் - அவை நெய்வேலியிலிருந்து தண்ணீருக்காக. அதையடுத்து, சேஷசாயி பேப்பர் மில்ஸ். தொடர்ந்து, கடைகள் ஆரம்பிக்கும்.பெயர்கள் எல்லாமே பெரும்பாலும் வள்ளலார் என்றுதான் தொடங்கும்....வள்ளலார் காபி கடை, வள்ளலார் ஓட்டல்..வள்ளலார் சலூன்....பஸ் வந்ததுமே பிஞ்சு வெள்ளரிக்காய் எடுத்துக்கொண்டு மொய்க்க ஆரம்பித்துவிடுவர் மக்கள்...பஸ் கூடவே ஓடி வரும் அவர்கள் லாவகம் மிகுந்த வியத்தலுக்குரியது!! ஆனால் வாங்க மாட்டோம்...அதான் ஊர் வந்துவிட்டதே...மறக்காமல் செருப்பை மட்டிக்கொண்டு...இறங்கி நடந்தால்...

நான்குமுனைச் சாலை.வடலூரில் ஜனநெருக்கடி கொண்ட ஒரே சாலை. ஒரு புறம் பண்ருட்டி செல்ல, அதனெதிர் புறம் சிதம்பரம் செல்ல, அதன் பக்கத்தில் நெய்வேலி செல்ல,அதனெதிர்ல் கடலூர் செல்வதற்கு! இங்கும் கெஸ்ஸிங் விளையாட்டு ஒன்று நடக்கும் என் மனதிற்குள்! ஒவ்வொரு முறையும் இறங்கி்ய பின் 'அந்த ரோடில் சென்றால் தான் வீடு வரும்'என்று நினைத்துக்கொண்டிருப்பேன்..ஆனால் அதில் சென்றால் வேறு யாராவது வீட்டுக்குத்தான் செல்லவேண்டிருந்திருக்கும்!சரி, அடுத்த முறை சரியாக கெஸ் செய்யவெண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டிருக்கும்போது, ஆயா க்ருஷ்ணா பேக்கரியின் முன் நிற்பார் - ரஸ்க், ஜாம் பிஸ்கட், கேக், க்ரீம் அடைக்கப்பட்ட கோன் (மேலே செர்ரி இருக்குமே), பேக்கரிகளில் மட்டும் கிடைக்கும் பிஸ்கட் (அதனை எனது பெரியகுளத்து தோழி 'சூஸ்பெரி' என்பாள்) எல்லாம் இரண்டு செட்(பெரிய மாமாவீட்டுக்கு/சின்னமாமா வீட்டுக்கு) வாங்கியபின் பூக்காரம்மா ஸ்டாப்...தாமரை இலையில் வைத்து நூல்கட்டி கொடுப்பார். வாங்கியபின் நடக்க வேண்டும்..ஒரு கிமீ.ஆட்டோக்கள் அரிது...புளியமரங்களில் எண்கள் எழுதியிருக்க அதை எண்ணிக்கொண்டு லாம்ப் போஸ்ட் எங்கே வருகிறதென்று வேடிக்கைப் பார்த்துக்கொண்டே வந்தால் - ஆயாவை கண்டுக்கொண்ட ஒன்றிரண்டு பெரியவர்கள் , ‘இப்போதான் வர்றீங்களா, மக வயித்து பேத்தியா'என்று சில விசாரிப்புகள். கடந்து வந்தால் வீடு வந்திருக்கும். இருட்டவும் ஆரம்பித்திருக்கும்.

அப்புறம், (பெரிய/சின்ன) மாமா-அத்தை,தம்பி,புழு என்ற புகழேந்தி, கயலு, பஜ்ஜி என்ற விஜி, மகேஷ் எல்லாம் பார்த்தபின் சோர்வாவது ஒன்றாவது! ஒளிந்து பிடித்து,கோ கரண்ட், கல்லா மண்ணா என்று ஆட்டம் தொடங்கும். அப்புறம், யானை மேலே குதிரை மேலே சிங்கம் மேலே டூ கா...துபாய்லேர்ந்து துப்பாக்கி எடுத்துட்டு வந்து சுடுவேனென்றும், பம்பாய்லேர்ந்து பாம்பை உன் மேலே விடுவேன் என்றும் சிங்கப்பூர்லேர்ந்து சிங்கத்தை விட்டு கடிக்க விடுவேன்றும், ரஷ்யாலேர்ந்து ராக்கெட்டை உன் மேலே உடுவேன்றும் பெனாத்திக்கொண்டிருக்க அடுத்த ஞாயிற்றுக்கிழமையும் வந்து சேர....திரும்ப அதே ஜாலி,கலவரம்,கிலி்.. அதே டவாலி, பைகள் சகிதம்....பட்டுக்கோட்டை/பெரியார்/திருவள்ளுவர், பண்ருட்டி டூ திருக்கோவிலூர் டூ திருவண்ணாமலை டூ வேலூர் டூ ஆம்பூர்!!

Sunday, November 15, 2009

ஊ ஃபார் ...

...ஊருக்குப் போறோம்!

"உங்களுக்கு எந்த ஊரு" என்று கேட்டால் உடனே சொல்லிவிட முடிவதில்லை. வடலூரில் இருக்கும் போது ஆம்பூர்காரியாகவும், ஆம்பூரில் இருக்கும் போது வடலூர்க்காரியாகவும் கொடைக்கானலில், இவையிரணடில் அந்த நேரத்தில் எது தூக்கலாக இருக்கிறதோ அந்த ஊர்க்காரியாகவும், பெங்களூரில் சென்னைக்காரியாகவும் இருந்த எனக்கு சட்டென நேரும் குழப்பமே அது! கல்லூரியில் எப்போதும் ஆம்பூர்க்காரியாகவும், வடலூரை(சுற்றியிருக்கும் கிராமங்களான நெய்வேலி, பண்ரூட்டி, விருத்தாசலம் ஊரைச்) சேர்ந்தவர்களை சந்தித்தால் வடலூர்க்காரியாகவும் அடையாளப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறேன். ஆயாவின் பூர்வீகம் கடலூராக இருந்தாலும் அவர்கள் செட்டிலானது வடலூரில்தான்.

”ஊருக்குப் போறோம்” என்ற வார்த்தைகள் சிறுவயதில் எனக்குள் ஏற்படுத்திய கொஞ்சம்ஜாலி, கொஞ்சம் கலவரம், கொஞ்சம் கிலி என்ற கலவையான உணர்வுகள்!!

வளர்ந்தபிறகு ”நான்ல்லாம் அந்த ஊருக்கு வரவே மாட்டேன்ப்பா, ஊரா அது” என்று முரண்டுபிடித்திருக்கிறேன். வடலூர் மேல் இவ்வளவு வெறுப்பு வர பெரிதான காரணங்களொன்றும் தேவையில்லை...ஆம்பூரிலிருந்து வடலூர் செல்ல ஆகும் நேரம் - ஒரு நாள்-பஸ்ஸில்! இப்போதல்ல, ஒரு இருபது வருடஙளுக்கு முன்னால்!- பை பாஸ் ரோடுகளோ,ஹை வேக்களோ வந்திராத காலம்!! அதுவும், ஆயா பென்ஷன் வாங்க இரண்டு மாதங்களுக்கொரு முறை நெய்வேலி ட்ரெஷரி அல்லது வடலூர் செல்ல வேண்டும். ஆயாவோடு நானும்! எனது நான்கு வயதிலிருந்து எட்டாம் வகுப்பு வரை இந்தப்பயணம் தொடர்ந்தது. ஆம்பூரிலிருந்து வேலூர், வேலூரிலிருந்து திருவண்ணாமலை, திருவண்ணாமலையிலிருந்து திருக்கோவிலூர், திருக்கோவிலிருந்து பண்ருட்டி, பண்ருட்டிலிருந்து வடலூர்!!

காலை ஆறு அல்லது ஆறரைக்கு கிளம்பினோமானால் (அன்று) மாலையே ஆறரைக்கு வடலூர் சென்றுவிடலாம்.ஆயாவின் ட்ரேடு மார்க் ஒரு டவாலி பை. கட்டங்கள் போட்ட கதர் துணியில் ஜிப் தைத்த டவாலிப் பை. பார்த்த மாத்திரத்திலேயே நான் வெறுக்கும் வஸ்து அது!! அதில் தண்ணீர் பாட்டில், டிக்கெட்டிற்கான காசு கொண்ட வள்ளி விலாஸ் பர்ஸ், முகம் துடைக்க சிறு வெள்ளைத் துண்டுகள் அப்புறம் எனக்கு பாலித்தீன் கவர்கள், பழைய செய்தித்தாட்கள் - பஸ்ஸில் ஏறி அமர்ந்துவிட்டால் வயிறு பிரட்டுமே அதற்கு. எப்படியும் ஜன்னல் சீட் எனக்குத்தான். அதுவும் அந்த டீசல் வாசம் வந்துவிட்டாலோ...போச்!!ஆனால் எவ்வளவுதான் டயர்டு ஆனாலும் ஊருக்குப் போனதும் விளையாட ஆரம்பித்தபின் டயர்டாவது ஒன்றாவது!! சோர்வு என்பதைவிட நாள் முழுவதும் பஸ்ஸில் செல்வது - அதுவும் விளையாட முடியாமல் ஒன்றும் செய்யமுடியாமல் ஒரு சீட்டிலே முடக்கப்பட்டிருந்த உணர்வே அது என்பது இப்போது புரிகிறது! ஆனாலும் ஊருக்குப் போவது ஜாலியாக இருக்கும். பட்டுக்கோட்டை, தந்தை பெரியார், திருவள்ளுவர் என்று பலவித பஸ் அனுபவங்களுடன் வடஆற்காடு மாவட்டத்திற்கும் தென்னாற்காடு மாவட்டத்திற்குமான பயணம் அது!

ஆம்பூர் டூ வேலூர் தூக்க கலக்கத்தில் போய்விடும். வேலூரில் வேறு பஸ் ஸ்டாண்ட் மாறி செல்ல வேண்டும். அதற்குள் ஆயா எனக்கு கோகுலம், சாத்துக்குடி,பிஸ்கட் எல்லாம் ஸ்பான்ஸர் செய்வார். ஆனால், பஸ்ஸில் படிக்கக்கூடாது - கண் கெட்டுவிடும்! நடுவில் இருக்கும் 16 வண்ணப்படக்தையை மட்டும் படிக்கிறேனென்று படித்து விட்டு அப்புறம் வேடிக்கைதான். பாயிண்ட் டூ பாயின்ட் எல்லாம் வந்திராத காலம்! ஊருக்கு ஊர் நின்று செல்லும் பஸ்ஸாக இருக்கும் - வேலூர் டூ திருவண்ணாமலை ஜாலியாக போகும் - காலை நேரம் வெயில் அவ்வளவாக இருக்காது! திருவண்ணாமலையில் நல்லவேளை ஒரே பஸ் ஸ்டாண்டுதான். எப்படியும் ஆயாவுக்கு கண்டக்டரும் டிரைவரும் ஃப்ரெண்ட் ஆகிவிடுவார்கள். கிளம்புமிடத்திலிருந்து சேரும் இடம் வரை செல்பவர்களை மிகுந்த மரியாதையுடன் நடத்துவார் நடத்துனர்! ஆயாவும் அவர்பங்குக்கு, உறவினர் ஒருவர் பட்டுக்கோட்டையில் டிரைவராக பணியாற்றுவதைச் சொல்லுவார். ஒரு சில டிரைவர்கள் ஆயாவை நினைவிலும் வைத்திருப்பர்!! அவர்கள் சாப்பிட, டீ குடிக்க நிறுத்தும்போது எங்களுக்கும் சொல்வார்கள். ஆயா மறக்காமல் திருவண்ணாமலையில் பஸ் ஸ்டாண்டின் எதிரி்லிருக்கும் ஒரு கடையில் பக்கோடா வாங்குவார்! பெரிய மாமாவுக்கு அந்த பக்கோடாவென்றால் இஷ்டமாம்!நிறுத்தத்திலிருந்து பேருந்தை உடனே கிளப்பி விட மாட்டார் டிரைவர், சில நிமிட இடைவெளிகளில் மூன்று தடவை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நகர்த்துவார், ஹார்ன் சத்தத்துடன்.

குண்டும் குழியுமான ரோடில் குதித்து குதித்து செல்லும் பஸ் - சடன் ப்ரேக் போட்டால் முன்நெற்றி சென்று இடித்துக்கொள்ள இருக்கும் நேரத்தில் பின்னால் ஒரு டமார் - நாம்தான்
பின்னால் சென்றிருப்போம். முன்ஜாக்கிரதை காரர்கள் முன்சீட்டின் கம்பியை பிடித்துக்கொண்டு சீட்டின் நுனியில் வந்திருப்பார்கள்! ஜன்னல்களின் மேலே வெள்ளை நிற பெயிண்டில் ”கரம் சிரம் புறம் நீட்டாதீர்”. “யாகாவாராயினும் நாகாக்க”, ”தீயினாற் சுட்ட புண்”டிரைவரின் சீட் பின்னால் இருக்கும். திருவள்ளுவர் பஸ்களில் முதலுதவி பெட்டி வைத்திருப்பார்கள். அதனால் அதற்கு மேலே திருக்குறளின் இரண்டாம் வரி தெரியாதவாறு எழுதி வைத்திருப்பார்கள். இந்த பஸ்களின் சீட்கள் உயர்ந்திருக்கும். குஷன் சீட்கள் - தலை சாய்த்துக்கொள்ள வசதியாக. ஆனால் எனக்கு அது வசதியாகவே இருந்ததில்லை. சீட்களுக்கு நடுவே கட்டைகள் இருக்கும்.பட்டுக்கோட்டை, தந்தை பெரியார் பஸ்களில் சாதாரண சீட்கள்..பெரும்பாலும் பஸ்ஸின் நடுவில் கம்பி இருக்கும் சீட் அருகில் தான் உட்காருவோமென்று நினைக்கிறேன் அல்லது அங்கே உட்காரக்கூடாதோ ஏதோ ஒன்று நினைவில்லை.

ஆனால், சீட்டை தேர்ந்தெடுப்பதில் அந்தக் கம்பி பெரும்பங்கு வகித்தது! அதுவும் முன்சீட்டில் உட்கார்ந்தாலும் உட்காரலாம், பின்சீட் கண்டிப்பாகக் கூடாது, தூக்கி தூக்கிப் போடுமே! ஆனால் அந்த பம்ப்பி ரைட்டிற்கு மனதளவில் ஆசைப்பட்டிருக்கிறேன், அந்த வயதில்! சீட்டிலிருந்து முன்னால் பார்த்தால் தூரத்தில் ரோடு மேடாக தெரியும். பள்ளத்திலிருந்து இறங்குவது எனக்கு சறுக்குவது போன்ற உணர்வை தருமாதலால் காத்துக்கொண்டிருப்பேன், ஆனால் அது உண்மையில் மேடு அல்ல! மேலும்,ரோடின் இருபுறமும் கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை வயல்வெளிகள், மேலே பறக்கும் வெள்ளை நிற பறவைகள் (கொக்கா அல்லது நாரையா?!) சமயங்களில் ஜன்னலை தாண்டி பஸ்ஸில் எட்டிப்பார்த்து செல்லும் ரோடில் வளர்ந்திருக்கும் நீளமான சூரை முட்செடிகள்! திருவண்ணாமலையில் மதிய உணவு முடிந்தபின்னர், 'எப்போதடா ஆற்றின் நடுவில் கல்லின் மேலிருக்கும் ஒரு கோயில் வருமெ'ன்று காத்துக்கொண்டிருப்பேன்.

ஏனென்றால், எனக்கு அது அடுத்த மைல்கல் - அந்த ஊர் திருக்கோவிலூர்.அந்த கோவிலில் காவி வண்ணமும் சுண்ணாம்பும் கலந்து பட்டையாக அடித்து வைத்திருப்பார்கள். எப்படி அதன் மேல் ஏறுவார்களென்று வியப்பாக இருக்கும்! மேலும் ரோட் நடுவில் கம்பு மற்றும் கேழ்வரகு போன்ற தானியங்களை கொட்டி வைத்திருப்பார்கள். ரோடிற்குள் தள்ளிவிட ஓடிவரும் முக்காடிட்ட பெண்கள், பழுப்பேறிய வேட்டியை உயர்த்தி கட்டிக்கொண்டு தலையில் துண்டை கட்டியிருக்கும் ஆண்கள், பஸ்ஸுக்கு டாடா காட்டும் குட்டிப்பசங்கள் என்று நல்ல காட்சிதான். ஆனால், என்ன, தூசி கண்ணில் விழுந்துவிட்டால்தான் கஷ்டம்! மழை வந்தால் அது தனிக்கதை.அடிக்கும் சாரலை தடுக்க துருபிடித்த ஷட்டரை மூட முடியாது - சட்டென சில கைகள் உதவிக்கு நீளும்.

திருக்கோவிலூர் கொஞ்சம் காய்ந்த ஊர் என்ற நினைப்பு எனக்கு. தண்ணீர் இல்லாத மணல் தெரியும் வறண்ட ஆறு. மரங்கள் இல்லாத குன்றுகள்.புழுதி பறக்கும் சாலைகள் - கண்கள் இடுங்கி ,உழைத்து உழைத்து சுருக்கங்கள் விழுந்த வந்த ஒல்லியான மக்கள் ! மேலும் திருக்கோவிலூர் என்றால் உடனே நினைவுக்கு வருவது வாழைப்பழ சீப்பை எடுத்துக்கொண்டு பஸ் புறப்பட்டபின்னரும் கூடவே ஓடிவரும் மக்கள்!!'நான் படிச்சு பெரிய ஆளாகி அவங்களுக்கெல்லாம் ஹெல்ப் பண்ணுவேன்' என்று எனக்குள் நானே நினைத்துக்கொண்டது நினைவோடே நின்றுவிட்டது!!

அடுத்து - பண்ருட்டி! அதைப்பற்றி அடுத்த இடுகையில் தொடர்கிறேன்.

Friday, November 13, 2009

அதோ பாரு காரு...

”என்ன சார் இருக்கு? ”

”தோசை, சப்பாத்தி, பூரி, ப்ரெட் - உங்களுக்கு என்ன வேணும்?”

”எனக்கு ஐஸ்க்ரீம் வேணும். குட்டி, நீங்க என்ன சாப்பிடறீங்க?”

”நான் நூடுல்ஸ் சாப்பிடறேங்க. ”

இரு தட்டுகளில் முக்கோண வடிவ சப்பாத்தியின் உள்ளே முட்டை பொரியல் அடைக்கப்பட்டு ”சமோசா” என்ற பெயரில் வருகிறது. சாப்பிட்டுக்கொண்டே,

”ஐஸ்கிரீம் சூப்பரா இருக்கு”

”நூடுல்ஸ் செம டேஸ்டா இருக்கு”

”காட்டு, பாக்கிறேன், ஆமா.ஜாலி..”

”ஐஸ்க்ரீம் கூட சூப்பரா இருக்கு, பாரு”

”ஹே ஆமா”

- புரிந்திருக்குமே...இது ஹோட்டல் விளையாட்டு!

பள்ளிக்கூடம் விட்டு வந்ததும் என் தம்பியும் நானும் ஆயாவுடன் விளையாடும் விளையாட்டு இது. ஆயா ஹோட்டல்காரர்/சர்வர். சொல்லப்படும் மெனு எப்போதும் மாறாது. கேட்கும் ஐட்டங்களும்தான். என்ன இருக்கிறதோ அதை ஐஸ்க்ரீமாக, நூடுல்ஸாக கற்பனை செய்துக்கொண்டு சாப்பிட வேண்டியதுதான்.

குழந்தைகளாக இருப்பதில்தான் எவ்வளவு வசதி - என்ன மாதிரியான இன்சூரன்ஸ் எடுக்க வேண்டும் என்ற குழப்பமில்லை - ஐம்பது வயதுக்குப் பின் என்ன செய்ய போகிறோம் என்ற பயமில்லை - செலுத்த வேண்டிய இஎம்ஐ பற்றிய கவலையில்லை - எப்போது நாம் பெரியவர்களாவோமென்ற ஒரே கனவோடு - உலகில் காணும் எல்லாவற்றிலும் ஆச்சர்யங்கள் தொக்கி நிற்க - குழந்தைகளாக இருப்பதில்தான் எவ்வளவு சந்தோஷம்!!




குழந்தைகளுக்கும், குழந்தைகளாக இருந்தவர்களுக்கும், மனதளவில் இப்போதும் குழந்தைகளாக இருப்பவர்கள் அனைவருக்கும் இனிய குழந்தைகள் தின வாழ்த்துகள்!! :-))

தலைப்பு *

அதோ பாரு காரு
காருக்குள்ள யாரு
நம்ப மாமா நேரு
நேரு என்னா சொன்னாரு
நல்லா படிக்க சொன்னாரு

தீபா,முத்து,ஆயில்ஸ்,கானாஸ், நான் ஆதவன் மற்றும் ராப்..ஸ்டார்ட் மீசிக்..இது போன்ற, தங்களுக்கு தெரிந்த அனைத்து கருத்தாழ மிக்க பாடல்களை எடுத்து விடுமாறு தாழ்மையுடன் கேட்டுக்கொள்கிறேன்! :-)))

குறிப்பு : பப்பு பள்ளிக்கூடத்தில் குழந்தைகள் தின விழா முடிந்து வந்தேன்...அந்த எஃபெக்ட்!!

Thursday, November 12, 2009

பசங்க!!!

இப்போ பயமெல்லாம் இல்லை..கேட்டால் 'பாட்டுலே அப்டிதான் வருது' என விளக்கம் வேறு! அவளுக்குத் தெரியாமல் ரெக்கார்ட் செய்தது!

kanda.mp3


பள்ளியில் கற்றுக்கொண்டால் போலிருக்கிறது - ஏதோ ஒரு பூரியைத்தான் சொல்கிறாளென்று நினைத்துக்கொண்டேன் முதலில் கேட்டபோது! பிறகே அந்த வாய்ஸ் மாடுலேஹனில் புரிந்தது அது...இதுவென!!

eppuri.mp3

Tuesday, November 10, 2009

கொஞ்சம் இஷ்டம் : கொஞ்சம் கஷ்டம்


”ஒருநாளைக்கு ஒரு சாக்லேட்தான் சாப்பிடனும்,
நிறைய சாக்லேட் சாப்பிட்டா காலையிலே
எழுந்திருக்கும்போது
பல் கொட்டிடும்” என்றதை நம்பி
நீ
கடையிலேயே விட்டுவந்த
அந்த ஒற்றை சாக்லேட்
என் நினைவில்
உறுத்திக்கொண்டிருக்கிறது
இன்னமும்!


Monday, November 09, 2009

talk in English : Walk in English




வெகுநாட்களுக்கு முன் அவளுக்குத் தெரியாமல் எடுத்தது - ஒரு வருடத்துக்கு முன் இருக்கலாம்! ஆங்கிலத்தில் மேல் அளவு கடந்த ஆசை வந்து அவள் பேசுவதெல்லாம் ஆங்கிலம் என்று அவளாக நினைத்துக்கொண்டிருந்த காலகட்டம்! :)) No, pink tower, long rod, ok -தான் எனக்கு புரிந்தது!!

தற்போது உதிர்க்கும் ஆங்கில முத்துகள் சில

see here..out will not come - வெளிலே வராது பாரு என்பது அர்த்தம். (பெயிண்ட் ட்யூபை அழுத்தச் சொன்னபோது!)

hereonly you go - இங்கேயே இரு என்பதன் ஆங்கில வடிவம் - (மழையின் நிமித்தம் அவளுக்கு விடுமுறை இருந்த நாளில் நான் அலுவலகம் கிளம்பிய போது!)

i no your friend - நான் உன் ப்ரெண்ட் இல்லை என்று கா விட்ட நேரத்தில்!

Sunday, November 08, 2009

ஜீன்

I almost see her daily. லிஃப்டில் செல்ல காத்திருக்கும் நேரத்தில், அதே லிஃப்டில் இறங்கி வருவார். அவர் யாரையும் பொருட்படுத்தாமல்தான் கடந்துச் செல்வார். ஆனால், அவர் கடந்து சென்றதும், லிஃப்டில் பயணிப்பவர்கள், லிஃப்ட் உதவியாளர் முதல் பிற அலுவலக ஊழியர்கள் வரை உள்ளாகும்/காண்பிக்கும் உணர்ச்சிகள் இருக்கிறதே....அவர்களுக்குள் பார்த்து கண்சிமிட்டிக்கொள்வதும், சிரித்துக்கொள்வதும், பேசிக்கொள்வதும்!!!

”அவளுக்கு ரெண்டு பசங்கடா”

“டேய், அந்தப் பொண்ணு ஸ்மோக் பண்ணும்டா, தெரியுமா!!”

இன்னும் அந்த பெண் எந்த ஏரியாவிலிருந்து வருகிறாள், பூர்வீகம் எல்லாம் ஆராயப்படும்! ஏன் அந்தப் பொண்ணு ஜீன்ஸ்லியேதான் வருது - இப்படியாக!! அதுவும் அந்தபெண் ஸ்லீவ்லெஸ்-ல் வந்துவிட்டாலோ கேட்கவே வேண்டாம்!

ஏன் இவங்களாலே ஒரு பொண்ணு ஸ்மோக் பண்ணறதை இயல்பா எடுத்துக்கமுடியலை, ஆண்கள் புகைப்பிடிப்பதைபோல?

அதே புகைபிடிக்கும் இடத்துக்கு ஒரு ஃபாரினர் லேடி போனா இவங்க யாரும் கண்டுக்கிறதேயில்லையே!

ஒரு அயல்நாட்டு பெண் (சல்வாரிலேதான்) தினமும் புகைபிடிக்க வருவார். ஆனால், யாரும் அவரை இந்தளவுக்குப் சட்டை செய்தது போல் தெரியவில்லை!! (ஒருவேளை சல்வார் போட்டுக்கிட்டு புகைத்தால் ஒன்னும் பேசிக்க மாட்டாங்களோ என்னவோ!?!)

புகைப்பதை ஆதரிப்பதாக எடுத்துக்கொள்ள மாட்டீர்கள் என நம்புகிறேன் - அதைப் பொதுவில் வைப்போம் என்றே சொல்ல வருகிறேன் - புகைப்பதையோ அல்லது புகைக்க வேண்டாமென்று சொல்வதையோ!!

ஆனால், ஒரு பெண் ஜீன்ஸ் அணிவதோ அல்லது ஸ்லீவ்லெஸ் அணிவதோ ஏன் ஒரு பொருட்டாக வேண்டும்? ஒரு பெண் அணியும் உடை, கலாச்சாரத்திற்கு, பாரம்பரியத்திற்கு, குடும்பத்திற்கு, குடும்பத்தின் மானமாக இன்னும் என்னவெல்லமோவாக பார்க்கப்படுகிறது - ஆனால் அது அணிபவருக்கு, உடுத்துபவரின் வசதியாக இருக்கவேண்டுமென்பதைத் தவிர!!
உண்மையில் ஜீன்ஸ் அணிந்துக்கொள்ள வசதியானது. பராமரிக்க எளிதானது.

ஆண்கள், வசதியாக பாண்ட்களுக்கும், அரைக்கால் சட்டைகளுக்கும் மாறிவிட பெண்கள் எந்த காலநிலையாக இருந்தாலும் புடவையை கட்டிக்கொண்டு அழ நேர்ந்த காலகட்டம் எதுவென்றுதான் தெரியவில்லை. எனது பல தோழிகள் திருமணத்திற்குபின் நிரந்தர புடவைவாசிகளாக மாறிவிட்டார்கள் - குடும்பத்தினரின் விருப்பத்திற்காக. ஒரு காலத்தில், அம்மாவின் புடவையை எடுத்து சல்வார் தைத்துக்கொண்டவர்கள், அதே புடவைக்குள் தன்னை கஷ்டப்படுத்தி திணித்துக்கொண்டவர்கள் இவர்கள்!

இந்தப்புடவையைக் குறித்துதான் எத்தனை கண்ணோட்டங்கள் - முழுதுமாக உடலை மறைக்கிறது என்றும், உணர்ச்சிகளை தூண்டக்கூடியதாக இருக்கிறதென்றும்!! எது எப்படியாயினும், புடவைதான் பெண்ணுக்கு அழகு - புடவை அணிந்தவளே இந்திய பெண் - தமிழ் பெண் - நமது கோலிவுட்,டோலிவுட், பாலிவுட் எல்லாம் சுற்றி வளைத்துச் சொல்வதும் இதையே!!

”பாவாடை அணிந்தவள் - ஃப்ரி உமன்”!

”ஜீன்ஸ் அணிபவள் - எதற்கும் துணிந்தவள்”!!

”ஜீன்ஸ் அணிந்தவர்கள் - ஸ்லீவ்லெஸ் அணிந்தவர்கள் நமது கலாசாரத்திற்கு பங்கம் உண்டாக்கக் கூடியவர்கள்”

பெண்களின் உடை குறித்துதான் எத்தனை கண்ணோட்டங்கள்!!

பெண்கள் நீங்கலாக, மற்ற இந்தியர்கள் அனைவரும் அவரவர் வசதிக்கேற்ப உடையுடுத்தும்போது கேடடையாத இந்த கலாச்சாரம் மிகுந்த வியப்பூட்டுகிறது!!

Friday, November 06, 2009

ஆயாத்துவங்கள்!!

நம்பிக்கைகள்தானே வாழ்க்கையை சுவாரசியமாக்குகின்றன! கீழே இருப்பவை சிறுவயதிலிருந்து நேற்றுவரை என் ஆயாவிடம் பல்வேறு தருணங்களில் நான் கேட்டவை. ஓவர் டூ ஆயா'ஸ்!

பாத்திரங்களை கழுவுவதற்காக சிங்கில் போடும்போது : பாத்திரத்தைக் காய விடக்கூடாது...தண்ணி ஊத்திவைக்கணும்..இல்லேன்னா வயிறு காயும்!

ஆள்காட்டி விரலை நீட்டிக்கொண்டு (ஸ்டைலுக்காக) சாப்பிடும் பழக்கம் இருந்தபோது:
சாப்பிடும் போது அஞ்சு விரலும் குவிச்சு வைச்சுதான் சாப்பிடணும் - இல்லாட்டி அம்மாவுக்கு உடம்பு சரியில்லாம போய்டும்!!

ஊருக்குப் போகும்போது தலைக்கு எண்ணெய் வச்சு தலைகுளிக்கக்கூடாது! (ஆனா, தலை குளிச்சாத்தானே பஃப்-னு அழகா இருக்கும் என்ற பிடிவாதத்திற்குப்பின் சீயக்காய் வைத்து தலைகுளிக்க வேண்டாம், ஷாம்பூ உபயோகப்படுத்தலாமென்று தளர்த்தப்பட்டது!)

வீடு இன்னைக்கு துடைக்க வேண்டாம் - ஊருக்குப் போய் இருக்காங்க, வந்தப்புறம் துடைச்சுக்கலாம்.

செவ்வாய்க்கிழமை வெளியாட்களுக்கு காசு கொடுக்க வேண்டாம். (அவங்க சம்பளப் பணம்தான்!)

புது ட்ரெஸ் புதன்கிழமை போடணும். (புதன்கிழமையெல்லாம் புதுட்ரெஸ்தான் போடணும்னு சொன்னா எப்படி இருக்கும்!!)

நகத்தைக் கடிக்காதே - தரித்திரம்.

வேலைக்காரம்மாவுக்கு சாப்பாடு முதலில் வைக்கக் கூடாது. ஒரு நாலு சாதம் எடுத்து வாயிலே போட்டுக்கிட்டு அப்புறம் கொடு.

வடக்குப் பார்த்து உட்கார்ந்து சாப்பிடாதே! கஷ்டம் வந்து சேரும். ('இதுக்கும்மேலயா?!!)

உப்பு கொட்டினியா, துப்பை கொட்டினியா? - (உப்பை கொட்டும்போது கண்டிப்பாக இதை சொல்லிவிட வேண்டும். சோ, துப்பைக் கொட்டியதாக ஆகாது!)

இருட்டினப்புறம் நகம் வெட்டாதே!

ஊரிலேர்ந்து முருங்கைக்காய் எடுத்துட்டு வராதே!

ஊருக்கு நான்-வெஜ் எடுத்துட்டு போனா ஒரு அடுப்புக்கரித்துண்டு போட்டு அனுப்பு.

கிழக்குப்பக்கம் தலை வச்சு படு.

சாதத்தை வேஸ்ட் பண்ணா பிற்காலத்துலே சாப்பாடு கிடைக்காது. (அந்த பிற்காலம் எனக்கு 20 வயசுலேயே ஆரம்பிக்கும்னு தெரியாது!)

சாயங்காலத்துலே தூங்கக் கூடாது..படிப்பு வராது.

சாயங்காலத்துலே சாதம் சாப்பிடக் கூடாது...படிப்பு வராது. (நொறுக்குத்தீனி சாப்பிடலாம்)

அன்ரூல்டு பேப்பரிலே எழுதும்போது எழுத்து கீழ்நோக்கி போகக்கூடாது. படிப்புலே கீழே போய்டுவே!

யாருக்காவது காசு கொடுக்கும்போது வாசல்படிலே நின்னுக்கிட்டு கொடுக்காதே. ஒன்னு அவங்களை உள்ளே கூப்பிட்டு கொடு, இல்லேன்னா நீ வெளிலே போய் கொடு!

குறிப்பு: இதெல்லாம், எங்க ஆயாவுடைய 'நம்பிக்கைகள்' இல்லேன்னா 'வாழ்க்கை அனுபவங்கள்' இல்லேன்னா 'இந்திய பண்பாடு' இல்லேன்னா 'இந்திய கலாச்சாரம்' இப்படி எதுவேனா வச்சுக்கலாம்!இதேபோல, உங்கள் ஆயாவும் உங்களுக்குச் சொல்லியிருந்தால் பகிர்ந்துக்கொள்ளுங்களேன் - பின்னூட்டமாகவோ, பதிவாகவோ!!

அடுத்த இடுகையில் ”ஆயாவின் அட்டகாசங்கள்” !!! ;-)))

Thursday, November 05, 2009

கோணலா இருந்தாலும்....

பப்புவோடதாக்கும்!!







இடம் : ஆயாவின் கை
உபயம் : சொல்லனுமா என்ன?







டிசைன் யுவர் கேப்




வெற்று பேப்பரில் தொப்பிகளை ஸ்டேப்ளர் பின் கொண்டு செய்து வைத்திருந்தேன். பார்ட்டியில் ஆர்ட் ஆக்டிவிட்டியாக செய்வதற்காக. ஆனால், குட்டீஸ் எல்லோரும் பஸில்கள், மற்ற விளையாட்டுகளில் மூழ்கிவிட்டதால் செய்ய முடியவில்லை. போரடித்த பொழுதொன்றில் பப்பு டிசைன் செய்தது - இது!








சக்கரத்தின் தடங்களும், ஆரஞ்சு வண்ண ஆக்டோபஸூம்!




(பழைய படங்கள்தான். பொறுத்துக்கொள்ளுங்கள், ஆர்ட் ஆக்டிவிக்ட்டிகள் செய்து கனநாட்களாகின்றன. இனி மெதுவாக தொடங்குவோமென்று எண்ணுகிறேன்!)