Thursday, December 13, 2012

உள்ளே-யா வெளியே-யா?

"ஆச்சி, இன்னைக்கு  அவுட்டர் பியூட்டி பாத்து ஆசைப்படாதே குறிஞ்சி ந்னாங்கப்பா ஆன்ட்டி."

"ம்ம்ம்..."

"ஏம்ப்பா அவுட்டர் பியூட்டி பாத்து ஆசைப்படக்கூடாது?"

"அவுட்டர்பியூட்டின்னா கொஞ்சநாள்ள போயிடும். இன்னர்பியூட்டி எப்பவும் இருக்கும். அதுக்குதான் சொல்லியிருப்பாங்க‌. ஆயா எப்படி இருந்தாங்க? ஸ்கின்னெல்லாம் சுருங்கி இருந்துச்சு இல்ல. ஆனா, ஆயாவுக்கு உன் மேல எவ்ளோ ஆசை.உழைக்கும் மக்கள் - வீடு கட்டுறாங்க இல்ல, அவங்க வேலை செஞ்சு செஞ்சு ஸ்கின் ரஃபா இருக்கும். அதுக்காக அவங்களுக்கு இன்னர் பியூட்டி இல்லன்னு அர்த்தமா? இல்லைல்ல...அதுமாதிரிதான்!."

"இன்னர்பியூட்டி வைச்சு என்ன பிரயோஜனம்?"

(அவ்வ்வ்வ்)"இன்னர்பியூட்டிதான் முக்கியம். இப்போ யாராவது ரொம்ப கஷ்டப்பட்டா ஹெல்ப் பண்றது, தண்ணி கேட்டா குடுக்கிறது, யாருக்காவது தூக்க முடியலைன்னா ஓடிப்போய் தூக்கிவிடறது..."

"ம்ம்ம்...இதான் இன்னர்பியூட்டியா?"


"இதான்னு இல்ல, மத்தவங்களுக்கு நல்லது பண்ணனும்னு நினைக்கிறது... "


"அப்போ எனக்கு அவுட்டர்பியூட்டி வேணாம்ன்றியா?"

இல்ல, இன்னர்பியூட்டி இருந்தாலே அவுட்டர்பியூட்டி தானா வந்துடும்..(அவ்வ்வ்வ்வ்...நான் ஏன் இப்படி ஆகிட்டேன்? அப்படி பாத்தா அவுட்டர்பியூட்டி இருக்கிறவங்களுக்கு இன்னர்பியூட்டி இருக்கணும்தானேன்னு கேட்டு மாட்டிக்க போறேன்னு நிறுத்திக்கிட்டேன்.)

ஆனா, பப்பு அவ்வளவு சீக்கிரம் விடலையே!?!

"இன்னர்பியூட்டிதான் ஆசைப்படணும், அவுட்டர் பியூட்டி ஆசைப்படக்கூடாதுன்னு ரூல்ஸ் இருக்காப்பா?"

"இல்ல, ஏன் கேக்கறே? ரூல்ஸ் இருந்தாதான் ஆசைப்படுவியா?"

"ரூல்ஸ் இருக்கு அப்படின்னு சொன்னாதான் நம்புவேன்."

இன்னும் நெறைய லெக்சர்....இல்லல்ல...பேசிக்கிட்டே இருந்தோம்.

ஏன்னா, இன்னைக்கு பள்ளிக்கூடத்துல, தாட் ஃபார் த டே "இன்னர் பியூட்டி:அவுட்டர் பியூட்டி"தான் பேசினாங்களாம். ஒவ்வொருத்தரையும் அது பத்தி சொல்ல சொன்னப்போ பப்பு சொன்னதா சொன்னது இது:

innerbeauty is very importanat. outerbeauty is very waste. becoz they has smooth skin. and we have rough skin. when we grown up we will have a smooth skin. but they grown up, they become very rough skin. but we need two beauties. what beauties?  what beauties we want?  inner beauty and outer beauty.

when the rain comes the boy peacock will dance. but the girl peacock can not dance. the boy peacock is beautiful, we can not say. the girl peacock can not worry. the boy peacock has wings to dance.  the boy peacock asked the girl peaccock, what means, i am very beautiful. that you are not jealous about me? Buuuuut, the girl peacock says the peacock has out beatuy. the girl peacock has in beauty. in beauty means what? in beauty means the peacock has beautiful brains, the girl peacock helps others. that means the in beauty.

the girl peacock says, your mother is very dirty too. (avvvv..ஏன்ன்ன்ன்ன்....நல்லாதானே போயிட்டிருந்துச்சு?!) but, we are the beauty. The very must beauty is inner beauty.  


அநேகமா மேல இருக்கிற அந்த  பாராதான் மேடமே சொன்னதா இருக்கும். மீதியெல்லாம் நாங்க பேசினதுக்க்கு அப்புறம் வந்த பிற்சேர்க்கைகள்ன்னு நினைக்கிறேன்! ;‍-)

Tuesday, December 04, 2012

மசாலா தோசையும்,குற்றவுணர்ச்சியும்....

ஊரிலிருந்து திரும்பிக்கொண்டிருந்தோம்.

இரவு சாப்பாட்டுக்கு என்ன செய்யலாம் என்ற யோசனை. எப்போதும் 'கை கொடுக்கும் கை'யான இட்லி மாவும் இல்லை. சமையலறையில் புகுந்து உப்புமா கிண்டுமளவுக்கும் தெம்பில்லை. சரி, வழியில் எங்காவது ரெஸ்டாரண்டில் வாங்கிக்கொள்ளலாம் என்று முடிவாகியது.

பல இடங்களிலும் கடைகளை வியாபித்திருக்கும் ஒரு பவனின் கிளையில் நுழைந்தேன். ஞாயிறு மாலை. கூட்டம்....கூட்டம்..எங்கு நோக்கினும் கூட்டம்.  ஒரு வழியாக பார்சலுக்கு பில் வாங்கிக்கொண்டு சாப்பாடு கவுண்டரின் வரிசையில் இடம் பிடித்தேன்.

இட்லி காலி. இடியாப்பமும் இல்லை.

மசாலா தோசைக்கு சொல்லிவிட்டு காத்துக்கொண்டிருந்தேன்.

கவுண்டரிலோ , பரபரவென்று ஆட்கள் இங்குமங்கும் வேலை செய்துக்கொண்டிருந்தார்கள். இட்லியை கட்டுவதும், தட்டுகளில் சட்னி,சாம்பாரை நிரப்புவதுமாக - ஒரு நொடி கூட யோசிக்காமல்..வேறு யோசனை இல்லாமல் எதிரிலிருப்பவர்களின் ரசீதை பார்ப்பதும், அதற்கேற்றவாறு குரல் கொடுத்தவாறு தட்டுகளை கொடுப்பதுமாக. 'கொஞ்சம் சீக்கிரம் கொடுங்க' குரல்களுக்கும் பதில் கொடுத்தவாறு!

இதில் இரண்டு முகங்களைத் தவிர, மற்றவையெல்லாம் வட இந்திய/வடகிழக்கு இந்திய முகங்கள். 'இவர்களுக்கெல்லாம் எவ்வளவு சம்பளம் இருக்கும்? நின்று நின்று வேலை செய்தால் இரவில் கால்கள் வலி பின்னுமே? இளவயதாக இருப்பதால், இப்போது தெரியாமல் இருக்கலாம். ஆனால்,  சில ஆண்டுகள் போனால்?  'என்றெல்லாம் எனக்குள் ஓட ஆரம்பித்திருந்தது. பார்வையை இந்தப்பக்கமாக திருப்பினேன்.

டேபிள்கள் எல்லாம் நிறைந்து இருந்தன. குழந்தைகளோடு குடும்பமாக சாப்பிட வந்தவர்கள், நண்பர்களோடு சாப்பிட வந்தவர்கள், பார்ட்டி கொடுக்க வந்தவர்கள்....இதனிடையே, அருகிலிருந்த பார்ட்டி ஹாலில் ஒரு குழந்தையின் இரண்டாம் பிறந்தநாள் விழா.  குர்தா,ஜிப்பாவுடன் அப்பாவானவர் பவ்யமாக நடை பயின்றுக்கொண்டிருந்தார்.

இதன் நடுவே ஒரு இளைஞர் பட்டாளம். ஆர்டர் தூள் பறந்துக்கொண்டிருந்தது.

ஒரு கட்டத்தில், ஆர்டர் எதுவும் இல்லாமல், எல்லாரும் கவுண்டரில் நின்றனர் அவர்களுக்குள்ளாக சிரிப்பும் கும்மாளமும் லேசான குற்றவுணர்ச்சியுமாக. வேலையில்லாமல் சும்மா நின்றால் சூப்பர்வைசரின் பார்வைக்கு உள்ளாவோமோ என்ற குற்றவுணர்ச்சியாக இருக்கலாம் அது.

அதற்கேற்றவாறு, ஒரு சூப்பர்வைசர் ஒருவர் வந்து ஒருவரை அழைத்தார். 
'நீ இங்க வந்து நில்லு. வெளில பாத்துக்கோன்னா நிக்காம இங்க வந்து இருக்க இல்ல. இந்த டெலிவரிய பாரு. மூணு பிளேட் இட்லி கட்டு" என்றார். அந்த குறிப்பிட்ட இளைஞன் வெட்கமும் மாட்டிக்கொண்ட உணர்ச்சியோடும் அவர் சொன்ன  இடத்தில்  வந்து நின்று தட்டுகளை நிரப்பத்தொடங்கினான். 'நீங்கள்லாம் ஏன் சும்மா நிக்கிறீங்க, சட்னி, சாம்பாரை கட்டி வைங்க' என்றார் சூப்பர்வைசர். ஓரிருவர் பாலித்தீன் பைகளை எடுத்து நிரப்பத்தொடங்கினர்.

இதன் நடுவில், எனக்குரிய மசாலா தோசை வந்தது. வாங்கிக்கொண்டு  திரும்பினேன். டேபிள்கள் நிறைய பிளேட்டுகள் வழிய குடும்பங்கள் சிரிப்பும், கூச்சலுமாக உண்டுக்கொண்டிருந்தனர்.

ஆப்பத்துக்கு தனி கவுண்டர்.

ரசீதை பார்த்ததும், ஓரமாக நின்றிருந்த இளைஞன் அடுப்புக்கருகில் வந்தான்.  ஆப்பம் என்பது என்னை பொறுத்தவரை ஆயாக்கள்/வயதானவர்களோடு அசோசியேட்டட். அதாவது அவர்களுக்குத்தான் பொறுமையாக பக்குவமாக வரும் என்பதோடு அவர்கள் சுட்டுத்தான் கண்டிருக்கிறேன்.இங்கு வடகிழக்கு இளைஞனொருவன் வாணலியில் துணியால் நெய்யைத்தடவி மாவை ஊற்றி
லாவகமாக‌ சுற்றி, அடுப்பில் வைத்து இட்லி பானை மூடியால் மூடினான். 
பிளாஸ்டிக் தட்டை எடுத்து குருமாவை ஊற்றினான். ஒரு பாலித்தீன் பையில் தேங்காய் பாலை ஊற்றிக் கட்டினான். இட்லி மூடியை எடுத்துப்பார்த்துவிட்டு வாணலை சற்று சாய்த்து வைத்தான். சில நொடிகளில், வெந்துவிட்ட ஆப்பத்தை கையாலேயே சுழற்றி எடுத்து தட்டில் வைத்து மூடினான். பார்சல் ரெடி.

வீட்டுக்கு வந்து நெடுநேரம் ஆகியும், மனம், அந்த பவனின் பரபரப்பான இளைஞர் பட்டாளத்தைப் பற்றியே நினைத்துக்கொண்டிருந்தது.  நான் மட்டுமல்ல, அந்த டேபிளில் அமர்ந்திருந்த‌ குடும்பங்கள் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருப்பது  வாங்கிய இட்லி - தோசையை மட்டுமல்ல, எங்கிருந்தோ வந்த அந்த இளைஞர்களின் உழைப்பையும்தான்!  கவுண்டருக்கு இந்தப்பக்கமாக பளபளக்கும் வாட்சும், மொபைலும், லீவைஸ் ஜீன்சுமாக நின்றுக்கொண்டிருப்பது வெறும் திறமையினால் மட்டுமல்ல‌, அந்த இளைஞர்களுக்கு மறுக்கப்பட்ட வாய்ப்பையும் சேர்த்துத்தான்!!  இந்த குற்றவுணர்ச்சியின்றி அந்த மசாலா தோசையை அன்றிரவு என்னால் உண்ண‌ முடியவில்லை.