Friday, July 28, 2006

கண்டுபிடியுங்கள்: பார்க்கலாம்

I'm a 5 letter word. My 12 is opposite to come. My 124 is the excellent tourist spot in India. U can drink the 345. I can swim. Who am I ??

Monday, July 24, 2006

நினைவுகள் : திருநெல்வேலி அல்வாடா....

எப்போதும் தமிழ் வகுப்புகள் கடைசி பீரியடாகத்தான் இருக்கும். எப்போது பெல் அடிப்பார்கள் எனஎல்லாரும் காத்து கொண்டு இருக்கும் மகத்தான தருணம். அப்பொது மிஸ் ஹொம்வொர்க் செய்தாயா..கேள்வி பதில் எழுதினாயா என்று கேட்கும் போது ரொம்ப restless-ஆக இருக்கும். ஆனால் என்ன செய்வது...class-ஐ விட்டு ஓட முடியாதே..So...நேரத்தை கடத்திக் கொண்டு இருப்போம். புக்கில் உள்ள கேள்விக்கு நோட்டில் பதில் எழுத வேண்டும். அனேகமாக எல்லாரும் இதே நடைமுறையை தான் கடந்து வந்திருப்போம்.

ஹோம்வொர்க் நோட்டை எல்லாம் கலெக்ட் செய்து மிஸ் அருகில் உள்ள மேஜை-இல் வைக்க வேண்டும். அப்படி ஒருதடவை correction-க்கு வைக்குமுன்பு என் நோட்டில் எழுத்து பிழை இருந்தது. ஆனால் கடைசி நேரத்தில் ஒன்றும் செய்ய முடியாது..மேலும் correct செய்யவும் தோன்றவில்லை. ஆனால் correction முடிந்து பார்த்த போது மிஸ் அதில் சுழிக்காதது பெரிதும் மகிழ்ச்சியை தந்தது. அப்படி என்ன ஸ்பெல்லிங் மிஸ்டேக் என்கிறீர்களா....ஒன்றும்..இல்லை.."விடை தருக" என எழுதுவதற்க்கு பதில், " வடை தருக" என எழுதி இருந்தேன்..!

இதே போல் ஒரு நாள்....பெல் அடிக்க கடைசி 10 - 15 நிமிடங்களே இருந்தன. அப்போது மிஸ் வந்து H.W நோட்டை தரும்படி கேட்டார்கள். எனக்குத்தான் பயங்கர மறதி ஆயிற்றே! அப்போதுதான் ஞாபகம் வந்தது....முந்தின நாள் H.W பற்றி..!! இனி என்ன செய்ய முடியும்....சரி...கடைசி பென்ச் வருவதற்குள் பெல் அடித்து விடும் என நம்பிக்கையோடு அமர்ந்திருந்தேன். மிஸ் கேட்டதும்..செய்துவிட்டேன் என பொய் சொல்லி விட்டேன்....! (நான் முதன்முதலில் சொன்ன பொய்.அதாவது நினைவு தெரிந்து!!)

மிஸ் நோட்டை கலெக்ட் செய்து கொண்டு போய் விட்டார்கள். ஒவ்வொரு நோட்டை மிஸ் எடுத்து திருத்தும் போதும்....ஐயோ...பெல் அடித்துவிட வேண்டும்...அடித்து விட வேண்டும் என மனம் பதைத்து கொண்டிருந்தேன்!! ஆனால் நடந்த கொடுமை என்னவெனில் மிஸ் நான் H.W செய்யாததை நோட் செய்து அதை எழுத வைத்து விட்டார், பெல் அடித்தபின்பும் என்னை விடாமல்...!!! H.W பண்ணாமலும் சிலர் இருந்தார்கள்..அவர்களோடு அமர்ந்து செய்து முடித்தேன். அதன் பின் நடந்தது அதை விட கொடுமை....!

அந்த மிஸ் என் பெரிம்மாவின் ஸ்டுடென்ட். மேலும் பெரிம்மா மாலையில் அவர்கள் பள்ளி முடிந்து போகும் போது என்னை அழைத்து கொண்டு போவதை வழக்கமாக கொண்டிருந்தார்கள். நான் நோட்டை வைத்துவிட்டு கிளம்பும்போது பெரிம்மாவும் மிஸ்-உம் பேசி கொண்டிருந்ததை பார்த்து விட்டேன். ஒருவாறு பின்விளைவுகளை ஊகித்த நான் பெரிம்மாவுக்கு முன் வீடு வந்து சேர்ந்தேன். அவசர அவ்சரமாக பால் மற்றும் பேரிச்சம்பழத்தை உண்டு முடித்து விட்டு, விளையாட சென்ற நான் பெரிம்மாவின் டியுஷன் முடிந்ததும் நீண்ட நேரம் வீடு திரும்பாமல் தெருவிலேயே விளையாடிக்கொண்டிருந்தேன்.

பின்பு பாட்டி வந்து அழைத்ததும் சென்..றேன்...எனக்கோ..பயம்..மேஜை முன்பு பெரிம்மா..!!
ம்ம்..நமக்கு நைஸ் பண்ன கற்று தரவா வேண்டும்..அவர்களை பார்த்து ஒரு புன்சிரிப்பு..அட...பெரிம்மாவும் கூட..!
"என்ன செஞ்ச இன்னைக்கு..?" பெரிம்மா.

ஆனால் நான் எதிர்பார்த்தவாறு ஒன்றும் நடக்கவில்லை....!

ஒருவேளை நடந்திருந்தால், நான் அதிகம் பொய் சொல்லியிருப்பேனோ என்னவோ..???

Monday, July 10, 2006

நினைவுகள் : வாராய்..நீ...வாராய்

3-வது STD வந்ததும், ஒவ்வொரு வெள்ளிகிழமையும் prayer முடிந்து GK டெஸ்ட் இருக்கும். இதன் கேள்விகளை முதல் நாளிலேயே கொடுத்து விடுவார்கள் பதிலையும் சேர்த்து! அதை படித்து (மனப்பாடம் செய்து) அடுத்த நாள் எழுத வேண்டும். இதில் ஒன்றும் பெரிதாக விஷயம் இல்லை..தான்!

ஆனால், அதன் பின்பு, ஒவ்வொருவரும் Assembly முன்னால் வந்து நின்று,ஒரு ப்ரொவெர்ப்-ஐ சொல்ல வேண்டும். எனக்கோ பயங்கர மறதி.....எதையாவது வீட்டிலிருந்து படித்து கொண்டு வருவேன்..ஆனால் அங்கு வந்து நின்றதும் மறந்து போய்விடும்....! ஆனால் அஷோக் மட்டும் புதிதாக, ஆனால் நீளமாக ப்ரொவெர்ப்-ஐ சொல்வான்!!

நான் எப்பொதும் ஒரே ப்ரொவெர்ப்..""Old is Gold..".."..!Mithra மேடம்-க்கு ஒருமுறை ரொம்ப கோபம் வந்து விட்டது...Assembly நான் Old is Gold-ஐ சொல்லிவிட்டு திரும்பி வர எத்தனித்த போது பிடித்து கொண்டு விட்டார்கள்..உன் பெரிம்மா இங்கிலிஷ் டீச்சர் தானே.....வேறு ஒரு ப்ரொவெர்ப் சொல்லிவிட்டு இடத்திற்கு போ என்று"..(அதற்கும் இதற்கும் என்ன சம்பந்தம்..??) அவமானமாக போய் விட்டது...!

அதன்பின் நீண்ட நேரம் யோசித்து, all that glittters is not gold என்று சொல்லி விட்டு ஒடி வந்து விட்டேன்..அதை கேட்டதும் அவர்கள் முகத்தில் ஒரு புன்சிரிப்பு...ஒருவேளை இந்த பெண் gold -ஐ விடாது என நினைத்தார்கள் போலும்..!ஆனால், இன்றுவரை நான் gold மீது ஆசைபட்டது இல்லை என்றாலும்..!

ஆனால், இது கூட பரவாயில்லை எனும்படி, sportsday என்ற பெயரில் ஒரு பெரிய அவமானம் காத்து கொண்டு இருந்தது எனக்கு அப்பொது தெரியாது..! பள்ளிக்கு எதிரில் ஒரு ffire office இருக்கும் என்று சொன்னேன் அல்லவா? fire office முன்பு ஒரு பெரிய கிரௌண்ட் இருக்கும்..அங்கு தான் எங்கள் sportsday ...நடந்தேறியது..!

ஸ்போர்ட்ஸ் என்றால்..ஏதோ டென்னிஸ்...ஸ்குவாஷ்..சைக்கிள் ரேஸ் என்று நினைத்து விடாதீர்கள்...emon n spoon...sack race, running race...bun eating!( bun eating என்பது..சணலில் பன் -களை கட்டி தொங்க விடுவார்கள்..இரு பக்கமும் அதை உயர்த்தி பிடித்து கொள்வார்கள்..போட்டியாளர்கள் அதை எக்கி எக்கி உண்ண வேண்டும்..யார் முதலில் உண்டு முடிக்கிறார்களோ அவர்கள் தான் first..மேலும், விக்கிக் கொண்டால் குடிக்க தண்ணீர் எல்லாம் பக்கத்தில் வைத்திருப்பார்கள்....! !) இதை பார்க்க எல்லா பேரன்ட்ஸ் மற்றும் பேரன்ட்ஸ்-இன் நணபர்கள்...அக்கம்பக்கத்து வீட்டார்..என எங்களை cheerup பண்ண ஒரு பெரிய ரசிகர் கூட்டம்..!

நானோ என் திறமை மீது அளவு கடந்த நம்பிக்கை வைத்து ரன்னிங் ரேஸில் கலந்து கொண்டேன்.. விசில் சத்தம் கேட்டதும், எல்லாரும் ஓடினார்கள்..கூடவே நானும்..ஆனால்..நானோ கடைசியாக முதலில்...!

high school level-இல் 100-Meter இல் முதலாவாதாக வந்தாலும், (தோல்வி என்பது வெற்றி-இன் முதல் படி என்று நான் நிரூபித்து காட்டியதை ஒத்துகொள்ளாமல்)..இன்றும் அவ்வபோது அதை பற்றிய Comedy ஓடும்...எல்லாரையும் நான் துரத்திக்கொண்டு ஓடியதாக!!

Thursday, July 06, 2006

நினைவுகள் : தூங்காய்...கண்..தூங்காய்...!!

பள்ளி ஆரம்பித்து கொஞ்ச நாட்கள், அரைநாட்களாக இருந்த பள்ளி பிறகு முழு நாளாகமாறியது..! வீடு அருகில் இருந்த காரணத்தால் மதியம் வீட்டிற்க்கு போய் சாப்பிட்டுவிட்டு வரும்படி ஆயிற்று.

லன்ச்-க்கு பின்னர் சிறிது நேரம் பெஞ்சில் படுத்து தூங்க வேன்டும்..அதன் பின் 3 மணிக்கு தான் கிளாஸ் ஆரம்பம் ஆகும்..!ஆனால் 'துருதுரு' என்று இருக்கும் எங்களுக்கு ஏது தூக்கம்? பென்ச்-இல் படுத்தபடி நாங்கள் கதைத்து கொண்டு இருப்போம்!

எங்களை கண்காணிக்க ஒரு ஆயா கையில் குச்சியோடு ரவுண்ட்ஸ்..! ஆயா வரும் போது மட்டும் நாங்கள் ஸ்மார்ட்-ஆக கண்களை இறுக்கமாக ( ;-) )மூடி கொள்வோம்...தூங்குவதாக பாவனை செய்கிறோமாம். ஆனால் ஆயா அதற்கு மசியாமல், ஒரு அடி கொடுத்து விட்டு போவாள்.!!

கதை படிப்பதில் எனக்கு கொஞ்சம் ஆர்வம் அதிகம். பப்பா மஞ்சரி, கோகுலம், அம்புலிமாமா மற்றும் இந்து-இல் வரும் heathcliff போன்றவற்றை படிப்பேன்.அப்போது TV எல்லாம் அவ்வளவு பிரபலமாகாத காலம்.புத்தகங்கள் தான்பொழுதுபோக்கு..!பெரியவர்கள் படிக்கும் புத்தகஙலான ஆனந்தவிகடன், கல்கி போன்றவற்றை படிக்க அனுமதி இல்லை. ஆனந்த விகடன் படிக்க மிகவும் ஆசையாக இருக்கும்.ஆனால் தொட்டால் கூட கண்டு பிடித்து விடுவார்கள்...!

என் வீடு இருந்த தெரு முனையில் பப்ளிக் லைப்ரரி இருந்தது.என் பெரிம்மா teacher-ஆனபடியால் நிறைய அண்ணன்கள் tuition-க்கு வருவார்கள்..சாயங்காலவேளையில்...! வீடு முழுக்க கூட்டமாக இருக்கும்.அப்போது ஒரு அண்ணாவிடம் பெரிம்மா என்னை லைப்ரரிக்கு அழைத்து போக சொன்னார்கள்..

லைப்ரரிக்கு சென்றது ஒரு புதிய அனுபவமாக இருந்தது...உள்ளே நுழையும் முன் கையெழுத்திட வேண்டும். அதை ரொம்ப பெருமையாக உணர்ந்தேன்..!உள்ளே சென்றால் எங்கு பார்த்தாலும் புத்தகங்கள். .எங்கும் ஒரே நிசப்தம்..அந்த சூழல் வேறு புதிதாக இருந்தது.. சிறுவர் பகுதியிலிருந்து நான் ஒரு புத்தகத்தை எடுத்து கொண்டு பென்ச்-இல் அமர்ந்தேன்.

அதை வாசிக்க தொடங்கினேன்...அதன்பின் எல்லாரும் என்னையே பார்ப்பதாக உணர்ந்தேன்......ஆம் எல்லாரும் என்னைதான் உற்று பார்த்து கொண்டிருந்தார்கள்.!!!எனக்கு அப்போது மனதிற்குள் படிக்கும் வழக்கம் ஏற்படாததினால்..வீட்டில் படிப்பது போலவே சத்தம் போட்டு படித்து கொண்டிருந்தேன்.!! இப்போது தெரிந்ததா ஏன் எல்லாரும் என்னையேபார்த்துகொண்டிருந்தார்களென்று?

என்னை கூட்டி கொண்டு வந்திருந்த அண்ணாவோ லைப்ரரியனை பார்த்து புன்னகைத்து கொண்டிருந்தார்...பின் நாங்கள் வெளியே வந்து விட்டோம்..! வீட்டில் நீண்ட நாட்களுக்கு இதுவே பேச்சாக இருந்தது

Wednesday, July 05, 2006

நினைவுகள்...: மயிலிறகே...மயிலிறகே..

வரவேற்புக்கு நன்றி..நண்பர்களே..!

நாங்கள் குடியிருந்தது கிருஷ்ணாபுரம் என்ற ஏரியாவில். அந்த வீட்டில் 5 குடித்தனக்காரர்கள் மற்றும் ஒரு முற்றம். அதில் முதல் பகுதி வீடு எங்களுடயது. நான், என் பெரிம்மா (பெரியம்மா என்பதை விட பெரிம்மா எனபது எனக்கு இன்னும் நெருக்கத்தை தருவதாக உணர்கிறேன்.) மற்றும் பாட்டி!!

எனக்கு பள்ளி செல்லும் பருவம் வந்ததும்,வீட்டிற்கு அருகில் இருந்த பள்ளியில் சேர்க்க முடிவு செய்தார்கள். அதன்படி தேர்வானது சுதா convent. அதன் எதிரில் fire office இருக்கும். (அதன் significance பின்பு!) பெரிம்மா ஆம்புரில் இருந்த இந்து மேல் நிலை பள்ளியில் english teacher. அவர்கள் பள்ளிக்கு போகும் வழியில் cஒன்வென்ட் இருந்தது கூடுதல் சிறப்பு அம்சமாக அமைந்தது. அதே வீட்டில் பக்கத்து போர்ஷனில் இருந்த இன்னொரு குடும்பத்தில் என் வயதை ஒத்த சிறுமி இருந்தாள். அவள் பெயர் "ஜில்லு". அது என்ன காரணம் என்று இதுவரை யாருக்கும் தெரியாது! அவளையும் அங்கு சேர்ப்பதாக அவர்கள் வீட்டிலும் முடிவு செய்யபட்டது.

நான் 3- 1/2 வயது வரை வீட்டில் இருந்து விளையாடி பொழுதைக் கழித்து வந்ததால் பள்ளிக்கு போவது ஒன்றும் பெரிதாக தோன்றவில்லை. அதோடு, பெரிம்மாவும் பாட்டியிடம், போய் விசாரித்துவிட்டு வாருங்கள் என்று கூறி இருந்தபடியால் ஒரு தைரியம்...உடனே சேர்த்து விட மாட்டார்கள் என்று! பின், பெரிம்மா அந்த பள்ளி நிர்வாகியான மேடம் (பெயர் Mithra) -ஐ பார்த்து பேசி விட்டு வந்துவிட்டார்கள்.

அதன்படி, ஒரு நல்ல நாள் பார்த்து பாட்டி, வீட்டுக்கார அத்தை,ஜில்லுவின் அம்மா மற்றும் பலியாடுகளாக நானும் ஜில்லு-வும்! Mithra மேடம் ரூமுக்கு அழைக்கபட்டோம். அந்த ரூமை மற்றும் மேடத்தை மிரட்சியுடன் நான் பார்த்து கொண்டிருந்தது இன்னும் நினைவு இருக்கிறது. அங்கு நிறைய விளையாட்டு பொருட்கள், globe, பறவை பொம்மைகள், மரத்தாலான பொம்மைகள், செவ்வக, வட்ட சதுர வடிவ பொருட்கள், எண்கள், உருவ பொம்மைகள் எல்லாம் கண்ணாடி கூண்டுக்குள் அடைபட்டு இருந்தன. நமக்கு வேடிக்கை பார்க்க சொல்லியா தர வேண்டும்? அதன் அருகில் வாயை பிளந்தவாறு நின்று பார்த்து கொண்டிருந்தேன். இதையெல்லாம் நமக்கு விளையாட கொடுப்பார்களா என என் கண்களில் மிளிர்ந்த ஏக்கத்தை உணர்ந்தவராக,அந்த மேடம் "school-இல் சேர்ந்தவுடன் இதை எல்லாம் உஙகளுக்கு விளையாட தருவோம்" என்றார்..!

அந்தோ பாவம்...அதை அப்படியே நம்பிய எனக்கு அப்போது தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.. அந்த பொம்மைகள் எல்லாம், சிறுவர் சிறுமிகளை பள்ளிக்கு ஈர்க்க பயன்படுத்தபடுபவை..ஒருநாளும் அவை வெளியில் வாரா...என!!

பள்ளியில் சேர்ந்தாகிவிட்டது...நான் வீட்டிலேயே abcd..மற்றும் அ..ஆ அதாவது LKG க்கு தேவையானவற்றை கற்றிருந்ததால் என்னை UKG -லும் ஜில்லுவை LKG-லும் சேர்ப்பதாக மித்ரா மேடம் அறிவித்தார்கள். UKG-இல் பிரச்சினை ஒன்றும் பெரிதாக இல்லை..

1-st ஸ்டன்டார்ட் வந்த பின் முழு நாள் பள்ளி தொடங்கியது. என் கிளாஸில் நான் தான் உயரம்..( அன்று ஆரம்பித்தது..ஸ்கூல் இறுதி வரை அதுவே தொடர்ந்தது) ஒரு சின்ன டெஸ்க்.....அதாவது நாங்கள் தரையில், நான்கு பேர் அமர்ந்து அந்த டெஸ்க்கை ஷேர் பண்ணி கொள்ள வேண்டும்..பார்க்க அழகாக இருக்கும்..வீட்டுக்கு கொண்டு போய் விடலாம் போல..! நான், பிரேமலதா, ஹேமலதா மற்றும் அஷோக்.

எனக்கும் பிரேமலதா-வுக்கும் எப்பொதும் ஆகவே ஆகாது..!ஆனால் ஹேமலதா எங்களை சேர்த்து வைப்பாள்.! அவளுக்கு சுருள் முடி....நிறைய நாட்கள் அவளை பார்த்து பொறாமை பட்டு இருக்கிறேன்..! எனக்கோ ஸ்ட்ரெய்ட் ஹேர். அதுவும் பாப் பண்ன பட்டு இருக்கும்.(பேன் வந்து விடுமாம்..பாட்டிந் ஆர்டர்)! அது போகட்டும்!! எதற்கு சண்டை என்கிறீர்களா... எனக்கும் பிரேமாவுக்கும்..யார் அஷோக் பக்கதில் உட்கார்வது என்று..தான்! ஹேமலதா..அஷோக்கை நடுவில் அமர செய்து, எங்கள் இருவரை மாற்றி அமர செய்வாள்..! அவள் எதாவது ஒரு ஓரத்தில் அமர்ந்துகொண்டு!!

[பின்னாளில் அதே அஷோக்கை +1-இல் பார்த்த போது வெட்கம் பிடுங்கி தின்றது. ஹேமா, ஐந்தாவது முடிந்து அவளது அப்பாவின் ட்ரன்ச்fஎர் காரணமாக சேலம் சென்றுவிட்டாள். ப்ரேமா அதே ஸ்கூலில் வேறு செக்க்ஷன்..! ]

இப்படி எங்கள் நால்வர் கூட்டனி form ஆயிற்று..! பிரேமா தான் புதுது புதிதாக எதாவது சொல்வாள்..அப்படி தான் ஒரு நாள் சொன்னாள்..பென்சில் சீவி அந்த தோலை மண் தோண்டி புதைத்து, தொடர்ந்து 7/15 நாட்கள் பால் ஊற்றினால் ரப்பர் கிடைக்கும் என்று. இதை நான் நம்பி ரப்பர் செய்ய முனைந்தேன்....

இப்போது எல்லா ஊரிலும் பாக்கெட் பால் போல அப்பொது கிடையாது.. ஒரு பால்காரர் வந்து சைக்கிளில் கேன் வைத்து ஹார்ன் அடிப்பார். எல்லா குடித்தனகாரர்களும் போய் வாங்க வேண்டும்....எங்கள் வீட்டிற்கு நான் அந்த பொறுப்பை ஏற்று இருந்தேன்..இது எனக்கு ரப்பர் செய்ய வசதியாக போயிற்று..! பால் வாங்கிய பின் எல்லாரும் போனதும், வாசலில் புதைத்து வைத்திருந்த பென்சில் தோலுக்கு பால் ஊற்றுவேன்..!

இது 4 நாட்கள் இனிதே தொடர்ந்தது....5-ஆம் நாள் சற்று உணர்ச்சிவச பட்டு அதிகமாகவே பால் ஊற்றிவிட்டேன் போலும்! தினமும் பால் குறைவதை எங்கள் பாட்டி கவனித்து வந்தாரகள் போல! இன்று அதிகமாய் காணாமல் போனதும் சந்தேகம்..! கேட்டவுடன் என் ரப்பர் விஷயத்தை உளறி விட்டேன்! அதன்பின் என்ன நடந்திருக்கும் என்பதை நான் சொல்லவா வேன்டும்..உங்கள் அனுமானத்திற்கே விட்டு விடுகிறேன். .. சரி..பாதி ரப்பர்-ஆவது கிடைக்கட்டும் என்று மண்ணை தோண்டி பார்த்ததில்....அங்கு பென்சில் தோல்ல் கூட இல்லை ரப்பருக்கு எங்கு போவது!! அதன் பின் பிரேம மயில் (இறகு) குட்டி போடும் என்று சொன்னதை நான் நம்பவே இல்லையே!!

Tuesday, July 04, 2006

நினைவுகள்....

ஆம்பூர் என்றொரு சிற்றூர். பலருக்கு பிரியாணி மற்றூம் தோல் பதனீட்டு தொழிற்சாலைகளும் தான் நினைவுக்குவரும்...! எனக்கோ அது சொந்த ஊர்...சொந்த ஊர் என்பது எது என்பதில் எனக்கு மாற்றூக்கருத்து உண்டு.இது, என்னை போல, ஊர் மாறி பெற்றோர் வேலை மற்றூம் குடும்ப சூழல் நிமித்தம் வேற்று ஊரில் வளர நேரும் எல்லாருக்கும் இது ஒரு பிரச்சினை.

ஆம்புரில் அச்சு madras பாஷை பேசுவார்கள். நாங்கள் நல்ல அழகு தமிழில் (தென்னார்க்காடு தமிழில்)பேசுவோம் ..2 வார்த்தை பேசிய உடன் நீங்க எந்த ஊரு என்ற கேள்வியை எதிர்கொள்ள வேண்டி இருக்கும் (இது college வரை தொடர்ந்தது...(சேமை கிழங்கு, கருணை கிழங்கு , இருக்கு ..கீது)so,என்னை பொறுத்தவரை... ஒரு ஊரில் நாம் பிறப்பதினால் மட்டும் அது சொந்த ஊராகி விடாது..! எங்கு அதிக நண்பர்கள், பரிச்சயம், வாழ்வின் முக்கிய நிகழ்வுகள், வளர்ச்சிகள் நடைபெறுகிறதோ அதுவே சொந்த ஓர்..என்பது என் கருத்து! அப்படி பார்த்தால் நான் பிறந்த ஊராகிய தாய் வழி ஊரான வடலூர்-ஐ விட ஆம்புர் தான் என் சொந்த ஊராக இருக்க முடியும்..!

அப்படி என் பள்ளி படிப்பு, பால்யக்காலம், சுவாரசியம்மான நிகழ்ச்சிகள், நண்பர்கள்கூட்டம் இவை எல்லாம் எனக்கு ஆம்புர் -ல்யே வாய்த்தது.ஆம்புர்-ஐ என் சொந்த ஊர் என்பதில் என்க்கு பெருமை கூட! என் ஊரை தவிர முழுமையான ஊர் இருக்கவே முடியாதுயென நான் நீண்ட நாட்களாக நம்பி கொண்டிருந்தேன்..! கல்லூரிக்கு சென்று மற்ற பெரு நகரங்களை சேர்ந்தவர்களுடன் பழகும் வரை..! மேலும், vacation எங்காவது சென்று திரும்பி வரும் போது, Ambur Gate அல்லது Jolarpet Junctionவந்துவிட்டால் ஒரு பரபரப்பு என்னை தொற்றி கொள்ளும்..வீடு வர போகிறது என நானும் என் தம்பியும் பேசி கொள்வோம்!

மழை பெய்தால் கூட அது எங்கள் ஊருக்கு மட்டும் தான் பெய்யும்..என ஆழ்ந்த நம்பிக்கை கொண்டிருந்தேன்..! ஆம்புரை தாண்டி மழை பெய்யும் என கனவிலும் நினைக்க முடியாத நாட்கள் என் வாழ்விலுண்டு..!அது நான் சுதா convent-இல் 3வது நான்காவது படித்து கொண்டு இருந்தபோது..!
சரி! என் நினைவுகள் தொடரில், சுதா convent நாட்கள், Higher Sec பள்ளி நாட்கள், Hindi Tuition, பரிட்சை லீவுகள், Summer class, ரயில் பயணங்கள் என நான் ரசித்த எல்லாவற்றையும் எழுத போகிறேன். அவை அடுத்த Blog-ல்!!!