Saturday, April 23, 2011

லெனின் பிறந்தநாளும், பப்புவும்

இன்று லெனின் பிறந்தநாள் என்று பப்புவிடம் கூறியதும் ’அவருக்கு எத்தனை வயசுப்பா?” என்றாள்.

ஆயா, காந்தியைப் பற்றியும் இந்திராகாந்தியைப்பற்றியும் சொல்வதையும், அவர்கள் சுடப்பட்ட கதையையும் கேட்டு அவ்வப்போது கண்ணீர் வடித்துக்கொண்டிருப்பாள். பகத்சிங்கையும்,சுபாஷ் சந்திர போசையும், காந்தியையும் கோட்சேயையும் (நன்றி: வரலாற்றுச்சுவடுகள்) தெரிந்த பப்புவுக்கு லெனினை மிகச் சமீபமாகத்தான் தெரியும்.

’திரி சாங்க்ஸ் அபௌட் லெனின்’ என்ற படத்தின் மூலம்தான் பப்புவுக்கு லெனினை முதன்முதலில் தெரியும். அந்த சிடியை, புத்தகக்கண்காட்சியில் கீழைக்காற்றில் வாங்கியிருந்தோம்.டாம் அண்ட் ஜெர்ரியை பார்க்கும் பப்புவுக்கு இது பிடிக்குமா,அதுவும் கருப்பு வெள்ளைப் படம் என்றெல்லாம் சந்தேகம் எனக்கிருந்தது. ஆனால், உண்மையில் பப்புவை அந்த படம் மிகவும் கவர்ந்தது. லெனினைப் பற்றிய மூன்று பாடல்களையும் அதன் ஆங்கில வரிகளையும் லெனின் காலத்தில் மக்களின் வாழ்க்கையையும் படம்பிடித்த டாக்குமெண்ட்ரி அது..சோசலிசத்தினால் அவர்கள் அடைந்த வெற்றிகளையும் மக்களின் மகிழ்ச்சியையும்பாடல்கள் மூலமாக மட்டுமல்லாமல் அன்றைய ரஷ்யாவையே கண்முன் காட்டுகிறது இப்படம்.

பெண்கள் முக்காட்டை கழற்றி வீசிவிட்டு பள்ளிக்குச் செல்கிறார்கள். அறிவியலில் முன்னேறுகிறார்கள். சாதனை படைக்கிறார்கள்.இரண்டாவது பாடலில் லெனினின் மரணமும் அவர் இறப்புக்கு மக்களனைவரும் சாரிசாரியாக வருவதும் துக்கம் கொள்வதும் போதும் மக்கள் அவருக்காக அணி திரள்வதும் வரும். இரண்டு பாடல்களை (பாதிப்படம்) பார்த்துவிட்டு பப்பு ஆயாவுக்கு சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள்., “லெனின் நைட்ல்லாம் தூங்கவே மாட்டார், எப்போவும் படிச்சுக்கிட்டு இருப்பார். அப்புறம் எழுதிக்கிட்டு இருப்பார். லெனின் தோழர் இறந்து தவுஸண்ட் டேஸ் ஆகிடுச்சு. இன்னைக்கு லெனின் தோழர்
பர்த்டே. அவர் ரஷ்யாவுல பிறந்தார். நான் அதுக்காக பாட்டு பாடப்போறேன்” என்று.

அவர் எத்தனை வயதில் இறந்தார், அவரை இப்போது எங்குவைத்திருக்கிறார்கள் என்றெல்லாம் தொடர்ந்து கேள்விகள் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். அவளுக்குச் சொல்வதற்காகவாவது தோழர் லெனின் வாழ்க்கையைப் பற்றி படித்துத் தெரிந்துக்கொள்ளவேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.

இந்த அனுபவம் எனக்கு ஒன்றை உணர்த்தியது. அதற்காக பப்பு, எல்லாவற்றையும் புரிந்துக்கொண்டாள் என்றெல்லாம் சொல்ல வரவில்லை. ஆனால், குழந்தைகள் எளிதாகப் புரிந்துக்கொள்கிறார்கள். ஏற்றுக்கொள்ளவும் தயாராக இருக்கிறார்கள். ஆனால், நுகர்விய குப்பைகளை எவ்வித கேள்விகளுமின்றி பார்க்கவும், அனுபவிக்கவும் அனுமதிக்கும் நாம்தான் உண்மையாக வாழ்க்கையில் அறிந்துக்கொள்ள வேண்டியவர்களைப் பற்றி, மானுட விடுதலைக்குப் உயிரை கொடுத்தவர்களைப் பற்றி அவர்களுக்குச் சொல்லித்தர மறுக்கிறோம். உங்கள் வீட்டில் குட்டீஸ் இருந்தால் அவர்களுக்கும் இப்படத்தை காட்டுங்கள்.





Wednesday, April 20, 2011

பதிவர்கள் - வாசகர்கள் கவனத்திற்கு

கடந்த 2009ஆம் ஆண்டு சிங்கைநாதன்(செந்தில்நாதன்) அவர்களின் மருத்துவ சிகிச்சைக்காக பதிவர்களிடமும் வாசகர்களிடமும் உதவி கேட்டு
வங்கி விபரங்களோடு பதிவிட்டது நினைவு இருக்கும்.

பதிவு : சிங்கை நாதனுக்கு உதவுங்கள்!!

இந்தப்பதிவுக்கு வந்த கேவிஆரின் பின்னூட்டத்தையும் மற்றொரு பதிவாக வெளியிட்டிருந்தேன் - பலருக்கு செய்தி சென்றடையும் பொருட்டு.
அதில், முக்கியமாக சொல்லியிருந்தது, ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாக பணம் அனுப்புவதில் சிக்கல்கள் இருப்பதால் குறிப்பிட்ட நாடுகளில் ஒரு சில நண்பர்கள் பணத்தை வசூலித்து மொத்தமாக அனுப்பலாமென்றும் அவர்களது விபரங்களையும் கொடுத்திருந்தார்.

இந்தியாவில் பதிவர் நர்சிமின் வங்கிக்கணக்குக்கு அனுப்புமாறு சொல்லப்பட்டிருந்தது. அப்படி இந்தியாவிலிருந்து வசூலித்த பணம் சிங்கைநாதன் அவர்களுக்குச் சென்றடைய கிட்டதட்ட ஒரு வருட காலம்
எடுத்திருக்கிறது. அந்த செய்தியும் சமீபத்தில்தான் தெரிய வந்துள்ளது. அதோடு அவர் வங்கி ஸ்டேட்மெண்டையும் சரியாக காண்பிக்கவில்லை என்றும் தெரிகிறது. அதோடு, பதிவர்கள் வெண்பூ மற்றும் சுரேகா அவர்களின் சமீபத்திய இடுகைகளும் நினைவில் இருக்கும். அதைத் தொடர்ந்து பதிவர் நர்சிம் ஒரு இடுகையை வெளியிட்டிருந்தார், ஆனால், சில பதிவர்கள் செலுத்திய தொகை அந்த ஸ்டேட்மெண்ட்டில் இல்லாதது, ட்ரான்சாக்‌ஷன் ஐடிகளில் குழப்பம் முதலிய தகவல்கள் வெளிவந்துள்ளன.

சிங்கைநாதன் அவர்களுக்கு அனுப்பிய பணம் என்று அவர் கூறுவதில் சந்தேகம் இருப்பதால் பதிவர் நர்சிமிருந்து சரியான கணக்கை பெறுவதற்கும் அதைச் சரிப்பார்ப்பதற்கும் பதிவர்கள் முயற்சி எடுத்துவருகின்றனர், ஒரு உயிரைக் காக்க விரைந்து பணம் அனுப்பியும் எவ்வளவோ சொந்த சிக்கல்களுக்கு மத்தியிலும் நாம் அனுப்பிய பணம் சரியான நேரத்தில் சரியான நபருக்குச் சென்று சேராதது அதிர்ச்சியாக இருக்கிறது. இதில் பல செய்திகள் கூகுள் பஸ்ஸில்தான் பகிரப்பட்டிருக்கின்றன. பதிவுகளில் இல்லை.

பதிவரின் மருத்துவ உதவிக்காக நர்சிம்மிடம் பணம் கொடுத்தவர்கள் என்று பதிவர் சந்தோஷ் ஒரு இடுகையை வெளியிட்டிருக்கிறார்.
நர்சிமின் வங்கி கணக்குக்கு பணம் அனுப்பியவர்கள் மேலே குறிப்பிட்ட பதிவர் சந்தோஷின் இடுகையில் அவர் கோரியிருக்கும் தகவல்களை பின்னூட்டமாக இடவும்.

பெயர் (அதை வெளியிட வேண்டாம் என்றால் கண்டிப்பாக வெளியிடப்படாது)
மின்னஞ்சல் முகவரி
தொலைபேசி எண் (அளிக்க விருப்பம் இருந்தால்)
நர்சிமிடம் அவர்கள் அளித்த தொகை
எந்த வழியாக பணம் குடுத்திங்க அப்படிங்கிற விவரம் (Cash/Cheque/Account Transfer)


பணம் அனுப்பியவர்கள் தொந்திரவாக நினைக்காமல் இதைச் செய்யும்படி கேட்டுக்கொள்கிறேன். இப்படி உதவிக்காக அனுப்பிய பணத்தில் முறைகேடுகள் நடந்திருப்பதற்கு மிகுந்த கண்டனத்துக்குரியது. அதே சமயத்தில், பதிவுலகின் மீதான நம்பிக்கை குலைந்ததற்கு ஒரு பதிவராக வெட்கப்படுகிறேன்.

நீங்கள் அனுப்பும் தகவல்கள், எவ்வளவு தொகை ஊழலாக்கப்பட்டது என்பதை அறியும் முயற்சிதான். தயவுசெய்து தகவல்களை தந்துதவுமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன். மேலும், இதனை பலருக்கும் சென்று சேரும்பொருட்டு
மற்ற பதிவுலக நண்பர்களும் இவ்விடுகையை வெளியிடலாம் என்றும் கருதுகிறேன்.

Sunday, April 03, 2011

பாடல் அறிமுகம் - ”சோலை மலரே”

பாட்டு கேட்பேனேயொழிய பாடுவதற்கு சுத்தமாக வராது. அப்படியே பாடினாலும் ஒரிஜினல் பாடல் எது என்பதை கண்டுபிடிக்க போட்டியே வைக்கலாம்.
அம்மா நன்றாக பாடுவார்கள். திருவருட்பாவெல்லாம் பாடி போட்டியில் வென்றதாக கதையெல்லாம் கூறினாலும் பாடுவதற்கு,ஆடுவதற்கு எனக்கு ஏனோ ஆர்வமில்லை. இந்த அழகில் பப்புவுக்கு தாலாட்டெல்லாம் நோ வே! ஆனால், சில நண்பர்கள் அவர்களது குழந்தைகளுக்கு தாலாட்டெல்லாம் கற்றுக் கொண்டு பாடுவதாக சொன்னதும் என்னால் நம்பமுடியாமல் இருந்தது. எனக்குத் தெரிந்ததெல்லாம், பப்பு அழுதால் “ரே ரே ரே” என்று மட்டும் (ஏதோ ஒரு ராகத்தில்)தேஞ்சு போன ரெக்கார்டு போல சொல்லுவேன். அவ்வளவுதான்.


ஆயாதான் ஏதோ ஒரு சில தமிழ்பாடல்கள் பாடுவார். பிறகு, கே பி சுந்தராம்பாள் மற்றும் எம் எல் வசந்தகுமாரி. சீர்காழி அவர்களின் தமிழ்பாடல் சிடி இருந்தால்
வாங்கிவருமாறு\ சொன்னார். பப்புவுக்கு காலையிலும் மாலையிலும் அழும்போதும் அந்த சிடிதான். அதன்பிறகு பப்புவே பார்த்த முதல் நாளேவும், அன்பே வா முன்பே வாவும் பார்க்கவும் பாடவும் கற்றுக்கொண்டதில் அந்த சிடி காலப்போக்கில் அழிந்துபோனது. இப்போது ஒரு நல்ல பாடல் கிடைத்துள்ளது, தூங்க வைக்கவும் அதே சமயம் தூக்கத்திலிருப்பவர்களை எழுப்புவதற்கும்!


தோழர் போதெம்கின் பப்புவுக்காகக் கொடுத்த பாடல் சுட்டிதான் அது!. பாரதிதாசனின் பாடல், “சோல மலரே”. இதுதான் பப்புவின் தற்போதைய தாலாட்டுப் பாடல். ஆச்சி, பெண் குழந்தைக்கு பாடல் வைப்பா, சோல மலரே” என்று அவளே என்னிடமிருந்து பிடுங்கி அந்த பாடலை வைத்துவிடுகிறாள். கண்டிப்பாக உறங்கும்போது அந்த பாடல் அவசியம் அவளுக்கு. விளக்கை நிறுத்திவிட்டு, படுக்கையில் செட்டிலான பிறகு இந்த பாடலைக் கேட்டுக்கொண்டிருப்போம். கூடவே பாடவும் தலைப்படுவாள்.
அறிமுகப்படுத்திய தோழருக்கும் எம்பி3 ஆக அனுப்பி வைத்த தோழருக்கும் நன்றி! :-)


Solai Malarae by sandanamullai


’சாணிக்கு பொட்டிட்டு’ என்பது அவளுக்கு புரியவில்லை. விளக்கிச் சொன்னதும் அவளுக்கு நம்ப முடியவில்லை. அய்யே சாணி என்றாள். அதே சமயம், சாமிக்காக மிகவும் வழக்காடுவாள். சாமிதான் நமக்கு எல்லாம் தருது, அதுதான் அரிசி, சாம்பார் எல்லாம் தருது என்றெல்லாம் சொன்னபோது மிகவும் ஆச்சரியமாக இருந்தது.(வடலூர் ஆயா புண்ணியம்!)


அதே போல ’வேண்டாத சாதி’ என்பதும். எனக்கும் எப்படிச் சொல்வதென்று தெரியவில்லை. (நான் எதையாவது சொல்லி அவள் வேறு யாரிடமாவதுஏதாவது கேட்டு வைக்கப்போகிறாள்...)வீட்டுக்கருகில் இருக்கும் ஒரு சூப்பர் மார்க்கெட்டுக்குச் சென்றிருந்தோம். பில் கொடுக்கும் இடத்தில் “கஸ்டமர்களிடம் பணத்தை வலதுக்கையால் கொடுக்கவும். வாங்கும்போதும் வலதுகையால் வாங்கவும்” என்று சிவப்பு மார்க்கரால் எழுதியிருந்தது. எதற்காக இப்படி தனியாக எழுதி வைக்க வேண்டுமென்று கேட்டபோது, கவுண்டரிலிருந்தவர் சொன்னார், ”அது ஒரு பெரிய பிரச்சினைங்க, ஒருத்தங்க சண்டை போட்டுட்டு பெரிய பிரச்சினையாக்கிட்டு போய்ட்டாங்க, நாங்க அவசரத்தில எந்த கையில கொடுப்போம்னு தெரியாது, பிராமின் அவங்க, ரைட் ஹாண்ட்லே கொடுத்தாத் தான் பணத்தை வாங்குவோம்னு பிரச்சினை, எங்களுக்கு ஒரே திட்டு... அதிலேருந்துதான் இந்த நோட்டீஸ்” என்றார். அவசர கதியில் வேலை செய்துக் கொண்டிருப்பவர்களிடம் சென்று இந்த கையால் கொடுத்தால்தான் வாங்குவேன் என்பதும் அதற்காகச் சண்டை போடுவதும்.... அதிர்ச்சியாக இருந்தது. வேறு நாட்டுக்குச் சென்றாலும் இதே போல்தான் சண்டை போடுவார்களா என்றும் கேள்விகள்...

ஆனால், ஒன்று மட்டும் உறுதியானது, பப்புவுக்கு சாதியைப் பற்றி நான் எதுவும் விளக்கிச் சொல்ல தேவையேயில்லாமல் புரிந்துவிடுமென்று.....

Friday, April 01, 2011

கொலை செய்யப்பட்ட உமருக்கு...

ஒமர் கய்யாம் பட்,

இந்த கடிதத்தை உனக்காக எழுதுகிறேன். உனக்கு என்னைத் தெரியாது. ஆனால், சில மாதங்களாக உன்னை எனக்குத் தெரியும். சில நாட்களாக உன்னைப் பற்றிய நினைவுகளும்....துஃபைலும், ஜூபைரும் மற்றும் வாமிக், ஜாவீத்...இனாயத் மற்றும் உன்னோடு கூட, இறந்துபோன இன்னும் சிலரது நினைவுகளும்...
ஆமாம், நீ இறந்துவிட்டாய், ஒமர். இல்லையில்லை.. கொல்லப்பட்டாய்....

சில மாதங்களுக்கு முன்புதான் - கடையை மூடியிருந்த ஷட்டரின் மீது தலையை மோதியடிக்கப்பட்டு மயக்கமானாய். பின்னர்காவல்நிலையத்துக்கு இழுத்துச் செல்லப்பட்டாய். காவல்துறையினராலும், சிஆர்பிஎஃப் போலீசினாலும் பந்தாடப்பட்டு, கிட்டதட்ட 51 மணிநேர சித்திரவதைக்குப் பிறகு நீ இறந்து போனாய். இறக்கும்போது உனக்கு17 வயதுதான். பதினொன்றாவது வகுப்பைக் கூட தாண்டியிருக்கவில்லை நீ, ஒமர்.


உனது இறப்பு காஷ்மீரைத் தாண்டி வசிப்பவர்களுக்கு பத்தோடு பதினொன்று நூற்றுக்கணக்கில் இறந்துபோனவர்களுள் நீயும் ஒருஆள்.
அந்த வெள்ளிக்கிழமை மசூதியில் பிரார்த்தனை செய்துவிட்டு திரும்பி வந்துக்கொண்டிருந்தாய். உனக்குச் சில மீட்டர்கள் முன்னால் சென்றுக்கொண்டிருந்த மக்களை பின் தொடர்ந்து நீயும் சென்றாய். அவ்வளவுதான். காவல்துறையினரும், சிஆர்பிஎஃப்பும் சூழ்ந்துக்கொண்டு தடிகளால் உன்னைத்தாக்கினார்கள். அடிகளாலும் உதைகளாலும் உன்னை மூர்க்கமாய் கிழித்தெறிந்தார்கள்.

உன்னுடைய தந்தை கய்யாம், ஜெயிலில் நீ கழித்த கடைசி மணித்துளிகளை - மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்லும்படி நீ சொன்ன வார்த்தைகளை நினைவுகூர்கிறார், ஒமர்.

நீ உயிருடன் இருந்த அந்த கடைசி நிமிடங்களில் என்ன நினைத்தாய், ஒமர்?

ஏன் உனக்கு அது நிகழ்ந்திருக்க வேண்டுமென்றா?
எனக்கும் தெரியவில்லை.
நீ ஏன் அவ்வளவு கொடூரமாக மரணத்தை நோக்கி துரத்தப்பட்டாயென்று? சில நிமிடங்களில் உன் வாழ்க்கை சின்னாபின்னமாக்கப்பட்டதென்று? உன் தந்தையிடமிருந்தும் உன் மூன்று தமக்கைகளின் வாழ்விலிருந்தும் நீ ஏன் இப்படி அபாண்டமாக பறிக்கப்படவேண்டும்?


ஒமர், நீ யார்மீதும் கல்லெறியவில்லை. கோஷமிட்டுச் சென்றவர்களின் பின்னால் நீ சென்றாய், அவ்வளவுதான். உனது மரண ஊர்வலத்தில் ஆண்களும் பெண்களும் மாரடித்து கதறியபடி சென்ற கூட்டத்தை கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.

உனது நண்பர்கள் சில்லிட்டுப்போன உன்னுடலை மாறி மாறி சுமந்தனர். உன் மரணம் அவர்களது ஆத்திரத்தைக் கிளறியது. ஒவ்வொரு படுகொலையும் போராட்டத்தை தட்டியெழுப்புகிறது. கூட்டத்தைக் கட்டுப்படுத்த வந்த காவல்துறையினரை நோக்கி கல்லெறியத் தூண்டியது. உன்னுடலை புதைக்குமட்டும் அமைதியாயிருக்கும்படி மன்றாடிய பெரியவர்களுக்காக கண்களில் நீர் வழிய அந்தக்கோரிக்கைகளை ஏற்றுக்கொண்டனர், அந்த இளைஞர்கள்.
ஆனாலும் நீ கேட்கலாம், உமர்....ஏன் எங்களுக்கு மட்டும் இப்படி? ஏன் எங்கள் பெண்களுக்கு மட்டும் இப்படி? எதற்காக நாங்கள் இவ்வளவு அடக்குமுறைகளை அனுபவிக்க வேண்டும்? எதற்காக அப்பாவி மக்களை கொலை செய்ய வேண்டும்? எதற்காக எங்களது அன்றாட வாழ்க்கை பாதிக்கப்படவேண்டும்?

கேள்விகள் நன்றாகத்தான் இருக்கின்றன, ஒமர்!
இந்த நாட்டில் பலர், அதிகாரம் கொண்ட சிலர் காஷ்மீர்தான் இந்தியாவின் தேசிய ஒருமைப்பாடு என்றும்
அங்கிருக்கும் ஐந்து வயதுக்குழந்தை கூட தீவிரவாதி என்றும் எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இதைக் கேட்டு நீ நகைக்கிறாய்தானே, ஒமர். புரிந்துக்கொள்ளமுடிகிறது.

இதோ, இப்போது உன்னைப் போல பலரும் பலியிடப்பட்ட பின்னர் இரும்புக் கரங்களின் மூலம் அமைதி திரும்பியிருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள்..
எல்லோரும் தேசபக்தியை, ஒற்றுமையை உலகுக்கு உணர்த்த இந்தியாவுக்காக கிரிக்கெட் பார்க்கத் துவங்கிவிட்டார்கள். தேசநலன் என்பதும் மக்களின் நலன் என்பதும் பிசிசிஐயின் குழுக்கள் விளையாடும் கிரிக்கெட் பந்தில்தான் உள்ளதே தவிர அரசியல் ஆர்ப்பாட்டங்களில் அல்ல என்றே நினைக்கிறார்கள்.

லட்சக்கணக்கான போலீசையும் ராணுவத்தையும் குவித்துவிட்டு பழைய நிலைமைக்கு திரும்பியிருப்பதாக கூறிக்கொள்கிறது அரசு. விடுதலையைக் கேட்கும் மக்களிடம் இப்படித்தான் நடந்துக்கொள்கிறது அதிகார வர்க்கம்.

ஜம்மு மற்றும் காஷ்மீரிலிருந்து வரவழைக்கப்பட்ட 44 மாணவர்களிடம் ப,சிதம்பரம் ”முன்னேற்றம் தேவையெனில் அமைதி மிகவும் முக்கியம் என்று அறிவுறுத்துகிறார், நாட்டின் மற்ற பாகங்களுக்கு கிடைக்கும் எல்லா வசதி வாய்ப்புகளும், முன்னேற்றத் திட்டங்களும் காஷ்மீர் மக்களுக்கும் கிடைக்க வேண்டுமெனில் அங்கு அமைதி நிலவுவது மிகவும் முக்கியம் என்று அவர்களிடம் அழுத்திச் சொல்லுகிறார்.

நாட்டின் மறுகாலனியாக்கத்திற்கு உங்கள் விடுதலை உணர்வும், சுயநிர்ணய உரிமைகளும் நல்லதல்லவே!


எது வசதி வாய்ப்பு? எது முன்னேற்றம்?


நாட்டின் அத்தனை வளங்களையும் பட்டா போட்டு பன்னாட்டு முதலாளிகளுக்கு விற்பதுதான் முன்னேற்றமா?
பழங்குடி மக்களை அடக்கி ஒடுக்குவதுதான் வசதி வாய்ப்பா? இந்திய ஜனநாயகம் என்றும் இறையாண்மை என்றும் சொல்லிக் கொள்வதற்கு அர்த்தம்தான் என்ன?

மிலே சுர் மேரா துமாரா என்றும் ஹம் சப் ஏக் ஹென் என்றும் பாடல்களை சொல்லித் தருகிறார்களே, அவையெல்லாம் உண்மையில் என்ன?
உரிமைக்கான ஒவ்வொரு போராட்டமும் நசுக்கப்பட்டு, துப்பாக்கியின் முனையில் அன்றாட வாழ்க்கையை கழிக்க வேண்டியதுதானா?

உனது நுரையீரல் நொறுங்கியதாலும், மூளைச்சாவினாலும் நீ இறந்துபோனதாக உனது மருத்துவமனை சான்றிழ் கூறுகிறது. கேள்விகள் ஒமர், உன் முகம் எழுப்பும் அத்தனை கேள்விகள்... என்னை துளைத்தெடுக்கின்றன, ஒமர் கய்யாம்! உன்னைப்போல எத்தனை பேர், விளையாடும்போதும், ஜீலம் நதிக்கரையில் அமர்ந்திருக்கும்போதும், பள்ளிக்கூடம் விட்டுவரும்போதும், தோட்டங்களுக்குச் சென்றிருக்கும்போதும்.... எத்தனையெத்தனை ஒமர்கள்?


இந்தப்படுகொலைகள் ஒவ்வொன்றிற்கும் பதில் சொல்லும் கடமை இந்த நாட்டிற்கு இருக்கிறது, உமர். குற்றவாளிகள் தண்டிக்கப்பட வேண்டும் என்ற மக்களின் கோரிக்கைக்கு இன்னும் பதிலில்லை.

இந்தியாவின் மானப்பிரச்சினையும், தேசபக்தியும் வெளிப்பட வேண்டியது உலகக்கோப்பை கிரிக்கெட் போட்டியில் அல்ல, ரத்தம் சொட்ட சொட்ட மடிந்து போன, வன்முறையால் அடக்கி ஒடுக்கப்பட்ட உங்கள் ஒவ்வொருவரின் சாவுக்கான பதிலிலும்தான்...

இறந்து போன 102 பேருக்கு தலா 5 லட்சங்கள் தருவதாக அரசாங்கம் நேற்று அறிவித்திருக்கிறது. இந்த 5 லட்சங்களுக்கு என்ன அர்த்தம்?
நம்பிக்கைக் கீற்றாய், தங்களின் கண்ணுக்குக் கண்ணாய் தாய்க்கும்- தந்தைக்கும் இருந்தவர்களை இந்த இழப்பீடு திரும்பிக்கொண்டுவந்துவிடுமா?

திரும்பவும் கேள்விகள் ஒமர்....கேள்விகளே என்னைச் சூழ்ந்திருக்கின்றன!

சோபோரில் நடந்த அமைதியான ஊர்வலத்தில் ராணுவத்தின் துப்பாக்கிச்சூடால் தன்மகனை இழக்கக்க்கொடுத்த அந்த தந்தை சொன்னதை நினைவு கூர்கிறேன், ஒமர். அவர் இழப்பீட்டுத் தொகையை பெற மறுத்துவிட்டார், டீத்தூள் வாங்கச் சென்ற தன் மகன் அமைதியான வழியில் எதிர்ப்பைக் காட்ட நடத்தப்பட்ட ஊர்வலத்தால் ஈர்க்கப்பட்டு கலந்துக்கொண்டிருக்கிறான். இடையில் புகுந்த ராணுவம் நிராயுதபாணியாய் நின்றவர்களை - அப்பாவி பொதுமக்களை அதிரடியாய் சுட்டிருக்கிறது. அப்படிக் கொன்றவர்களிடமிருந்தே என் மகனின் தியாகத்துக்கு விலை பேச மாட்டேன் என்று அவர் இழப்பீட்டுத் தொகையை பெற மறுத்துவிட்டார், ஒமர்!


உங்கள் குடும்பத்தினர் உணரும் அந்த வெற்றிடத்தை ஒருநாளும் இந்த பணம் ஈடு செய்யாது. வலிகளையும் போக்காது விசாரணைக்கு எடுத்துக்கொண்ட 1321
வழக்குகளில் 54ஐ மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு மற்றவழக்குகளை தள்ளுபடி செய்துவிட்டது அரசு. இதில் எட்டாயிரம் காஷ்மீர் மக்கள் காணமல் போனது கணக்கிலேயே வராது.ராணுவத்தின் அடக்குமுறைக்கு சாட்சியாக மரித்த மக்களின் பெயர்களை முறையாகக்கூட பதிவு செய்யவில்லை,அரசாங்கம்.

ஆமாம், ஒமர், உங்கள் சுயநிர்ணய உரிமையை இந்த அரசாங்கம் பறித்திருக்கிறது. எங்கள் கண்களால் நாங்கள் இதைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.

உங்கள் ஒவ்வொருவரின் உயிரை, வாழ்வை காக்கத் தவறிய அரசாங்கம், தனது இறையாண்மையை, பிச்சையிடுவது போல இந்த தொகையைக் கொடுத்து உறுதிப்படுத்திக்கொள்கிறது. ஒமர், தான் செய்த பல்லாயிரக்கணக்கான கொலைகளை மூடி மறைத்து, ரத்தக்கறை படிந்த தனது கைகளை பொதுவில் சுத்தப்படுத்திக்கொள்கிறது இந்த அரசாங்கம்.
ஆம், அப்பாவி சிறுபிள்ளைகளை - அவர்களின் கனவுகளோடு உரிமைகளையும் ஒருசேரக் கொடூரமாகச் செய்த கொலைகளை...