Thursday, October 28, 2010

5 octobers

5


4

3


2

1

0



5 வருடங்கள்

அழுகை

சிரிப்பு

ஆச்சர்யங்கள்

சாக்லேட்டுகள்

சண்டைகள்

பயங்கள்

வாக்கர்

சைக்கிள்

பயணங்கள்

மலைகள்

சன்ரைஸ்

கடற்கரை

மூன்வாட்ச்

ஊசிகள்

ஜூரம்

பாடல்கள்

கண்ணீர்

கதைகள்

மழை

நடனங்கள்

நம்பிக்கை

மூட்ஸ்விங்ஸ்

கொஞ்சல்கள்

அப்ளிகேஷன்கள்

..........
..........



குறிப்பு : பப்புவின் பிறந்தநாளன்றைக்கான இடுகை இது. (இந்த பிறந்தநாளை கொண்டாடவில்லை. பப்புவும் பெரிதாக எதுவும் கண்டுக்கொள்ளவில்லை.) எதிர்பாராதவிதமாக, அவளுக்கு அன்றைக்கு உடம்பு சரியில்லாமல் போனதால் எழுத மனமில்லாமல் விடுபட்டுவிட்டது. அப்படியே விட்டால், அடுத்த பிறந்தநாளும் வந்துவிடக்கூடும் என்பதால்...ட்ராஃப்டிலிருப்பதை வெளியிடுகிறேன்.

Wednesday, October 27, 2010

We shall overcome .... - indianized

pappu.mp3



குறிப்பு : பப்புவின் பிறந்தநாளுக்கு முன் தினம் போட வேண்டியது. எதிர்பாராதவிதமாக அவளுக்கு ஜூரம் வந்துவிட விடுபட்டுவிட்டது. அதன் ஞாபகார்த்தமாக, அதே ட்ராஃப்ட் தேதியிலேயே...

மார்கரெட்டுக்கு ஒரு கடிதம்

டியர் டியர் மார்கரெட் வைஸ் ப்ரவுன்,

ஐ ஜஸ்ட் ஹேட் யூ....நோ நோ...ஐ ஹேட் ரன் அவே பன்னி(bunny)!

இதை சொல்றதுக்குத்தான் இந்த லெட்டர்.

முதல் காரணம், இன்னைக்கு பப்புவை நான் அடிச்சேன். Yes, I whacked her! அதுக்கு நீங்க ஒரு முக்கியமான காரணம். ரெண்டாவது, உங்களோட Run away bunnyயை படிச்சதுக்கு அப்புறம், பப்பு பேசறது எனக்கு சுத்தமா பிடிக்கலை.

ஆமா, இப்போ கொஞ்சநாளா (15 நாளா?!) Run away bunny யைத்தான் தினமும் படிக்கறோம். திரும்ப திரும்ப. (இப்போதைக்கு) பப்புவுக்கு பிடித்தமான புத்தகங்கள் லிஸ்டில், Run away bunnyக்கு முக்கியமான இடம் இருக்கு.
சொல்லப்போனா, உங்களோட‌ 'குட் நைட் மூன்' எங்க ஆல் டைம் ஃபேவரிட். தூங்கப் போறதுக்கு முன்னாடினு இல்ல..காலையிலே எழுந்ததும் கூட குட் நைட் மூன் படிச்சிருக்கோம். கிட்டன் -‍ மிட்டன், ப்ரஷ் - மஷ், ஹவுஸ் - மவுஸ் எல்லாம் நல்லாதான் இருந்துச்சு...பப்புவுக்கு அலுக்கற வரைக்கும்.



அதே நினைப்போடதான் இந்த கதைபுக்கையும் எடுத்தோம், மிஸ். மார்கரெட் வைஸ் ப்ரவுன்! என்ன சொல்ல... எல்லா புக்கையும் போலத்தான் ஆரம்பத்துலே ஜாலியாதான் இருந்துச்சு....நான் சொல்றதை பப்பு கேட்டுக்கற வரைக்கும்!
(bunny, அம்மாகிட்டே எங்கியாவது போறேன்னு சொல்லும் போதெல்லாம் "நானும் பறந்து போறேன்" இல்லேன்னா " கடலுக்கு அடிலே போறேன்" பப்பு சொல்லுவா. நானும், bunnyயோட அம்மா மாதிரியே " நீ பறந்து போனா மரத்துலே நான் பெரிய நெஸ்ட் கட்டி வைப்பேன்", " நீ கடலுக்கு அடிலே போனா பெரிய ஷெல்லாகி வருவேன்", "போட் எடுத்துட்டு வந்து கூப்பிடுவேன்"னு, ஒளிஞ்சு பிடிச்சு விளையாடற மாதிரி நல்லாதான் போய்க்கிட்டு இருந்துச்சு...)அதுக்கு அப்புறம்தான் ஆரம்பிச்சது வினை!



(Pic courtesy : Google)

போனவாரம் வர்ஷினிக்கு பர்த்டே. "வர்ஷினி என்னை அவங்க வீட்டுக்கு வரச்சொன்னா", "பர்த்டேவுக்கு போகணும்"னு (சந்தைக்குப் போகணும், ஆத்தா வையும் மாடுலேஷன்லே கஷ்டப்பட்டு படிச்சுக்கோங்க, மிஸ் ப்ரவுன் ) ஒரு வாரமாவே இதே புராணம்தான். சாப்பிடச் சொன்னப்போ, கரெக்டா ஆரம்பிச்சாச்சு. "நான் இப்போவே வீட்டைவிட்டு போறேன், வர்ஷினி வீட்டுலேயே இருக்கப் போறேன்"னு சாவியை எடுத்துக்கிட்டு கதவை திறக்கிறா. கோவம் வந்தா, ஏதாவது பிடிக்கலேன்னா இல்ல ஏதாவது சாப்பிட சொன்னா இப்போல்லாம் உடனே அவ சொல்றது, "நான் இந்த வீட்டை விட்டு போறேன்".

நானும், " ஓக்கே, பை பப்பு, வர்ஷினி பர்த்டே அன்னைக்கு வந்து உங்க ரெண்டு பேரையும் பாக்கிறேன்"னு கண்டுக்காதமாதிரி, ஜாலியா சிரிச்சுகிட்டே சொல்லிட்டு கதவுகிட்டேயே நிக்கறேன் (எல்லாம் ஒரு ஜாக்கிரதைக்குத்தான்). பப்பு கதவை திறந்ததும், கொஞ்சம் மூளையை (ம்ம்..என்னோடதுதான்!) யூஸ் பண்ணி, "ஏதோ நரி வர மாதிரி இருக்கேன்னு" நைஸா சொன்னேன். அப்போ பார்த்து ரோடிலே போன யாரோ சத்தமா தும்மினாங்க. (பெயர் தெரியாத அந்த நல்ல மனிதருக்கு நன்றி!) நல்லவேளையா நரி மேல சந்தேகப்பட்ட பப்பு, என்னை பார்த்து கேட்டா,

"உனக்கு பாப்பா வேணுமா வேணாமா? உனக்கு பொண்ணு வேணும்தானே?" (இந்த இடத்துலே, நாம, லிட்டில் ரெட் ரைடிங் ஹீட்டுக்கு ரொம்ப ரொம்ப‌ கடமைப் பட்டுள்ளோம்! யாரது, அதிக பிரசங்கித்தனமா அது ஓநாய்ன்னு சொல்றது?)

"ஆமா, பப்பு,எனக்கு பாப்பா வேணுமே!"ன்னு சொன்னதும் "அப்போ கதவை சீக்கிரம் பூட்டு"ன்னு சொல்லிட்டு புள்ளிகளை சேர்க்க(Dot-to-Dot) ஆரம்பிச்சுட்டா. . நல்லவேளையா நரி மட்டும் வரலைன்னா என்ன ஆகியிருக்கும்?

நான், இந்த வயசுலேயும் நினைக்க முடியாததை, எங்க ஆயாகிட்டேயோ அம்மாக்கிட்டேயோ தைரியமா சொல்ல முடியாததை பப்பு இப்போவே சொல்றான்னா... அதுக்கு bunnyயும் ஒரு காரணம்தானே, சொல்லுங்க மிஸ் மார்கரெட் வைஸ் ப்ரவுன், சொல்லுங்க‌?

இதுவாவது பரவாயில்லை, காலையிலே கஷ்டப்பட்டு எழுப்பி, குளிக்க கூட்டிட்டு போனா, முரண்டு பிடிச்சதும் இல்லாம " வீட்டை விட்டு போறேன்"னு சொன்னா கோவமா வருமா வராதா? அதான்...வந்துச்சு, உங்க மேலே எனக்கு அவ்ளோ கோவம்!

சோ, பேரண்ட்ஸ், மிஸ் ப்ரவுனோட சம்மதத்தோட உங்க எல்லாருக்கும் ஒண்ணு சொல்லிக்கறேன்....Run away bunnyயை கையிலே எடுக்கிறதுக்கு முன்னாடி எனக்கு வந்த இந்த விபரீத சோதனைகளை ரீவைன்ட் பண்ணி பாருங்க....ரிஸ்கை எண்ணிப் பாருங்க‌...பயனடையுங்க!

டேக் ரெஸ்ட், மிஸ் ப்ரவுன்.

குட் பை!

from
Run away Mummy!!

Monday, October 25, 2010

விலைமதிப்பற்றவை - தீபாவளி பர்சேஸில் மட்டுமா?


மந்திரப்புன்னகை, உலகையே வென்றுவிட்ட மகிழ்ச்சி, ஜொலிக்கும் ஆபரணங்கள்.... சென்னையின் எந்த பிரதான சாலைகளிலும், தி.நகர் முழுவதும் ( பத்து மீட்டர்களுக்கொரு) நகைக்கடை விளம்பர பலகைகளைக் காணலாம்.
நகைகளை அணிந்துக்கொள்வதாலேயே தன்னம்பிக்கையும், சுதந்திரமும், சகல அதிகாரங்களும் பெற்றுவிட்டதாக கருத வைக்கும் கவர்ச்சிகரமான‌ இவ் விளம்பரங்கள் ஒருவேளை பெண்சிசுக்கொலைகள், வரதட்சிணை, பெண்களின் மீதான குடும்ப வன்முறைகள் - இவற்றை பேசும் விளம்பரப்பலகைகளாக மாறினால் எப்படி இருக்கும்?


விலைமதிக்கமுடியாத‌ வாழ்க்கையும் , சுதந்திரமும் அது தரும் பாதுகாப்பையும் விடவா அழகைக் கூட்டும் நகையலங்காரங்கள் முக்கியம்?


(pic courtesy : Google)

மணமகன் வீட்டாரின் அச்சுறுத்தலால் வரதட்சிணை கொடுக்க வேண்டியிருப்பின் அது குற்றமல்ல என்று தில்லி உய‌ர் நீதிமன்றம் தீர்ப்பு வழங்கியிருக்கிறது. ஹெல்மெட் அணியாததால் ஏற்பட்ட விபத்துகளை படமெடுத்து சிக்னல்களெங்கும் வைத்திருப்பது போல நகைகள் அணிவதால் உண்டாகும் பாதகங்களையும்/பெண்கள் மீதான வன்முறைகளையும் பேசினால் என்ன?

Thursday, October 21, 2010

hotchpotch

we shall overcome
we shall overcome

we shall overcome.... one day (somedayந்னு சொன்னதுக்கு, one day தான் சீக்கிரம் வருமாம்!)

deep in my heart i too(!) believe
we shall overkamyab....ek din

we shall overkamyab

we shall overkamyab
ek din
ohh man mey hai vishvaas

poora hai vishvaas

ham hongey kamyaam
ham hongey kamyaam
ek din

ohh man mey hai vishvaas

poora hai vishvaas

we shall overcome.... one day
அப்புறம்,onedayகன்டினியூ ஆகி

one w(d)ay ticket

one w(d)ay ticket..... ன்னு மாறிடுச்சு!

இப்போ கொஞ்சம் சரியான உச்சரிப்போட/வரிகளோட பாடினாலும், இதுதான் முதன்முதல்லே பாடின வரிகள். ஆடியோ ஃபைல் சீக்கிரம் போடறேன்.

(இந்த பாட்டு கேட்டாலே
என்சிசி நாட்கள்தான் ஞாபகம் வருது. இதுக்கு இந்தி, தெலுங்கு,மலையாளம் மற்றும் ஒரியா வெர்ஷன்ஸ் கூட இருந்தது. MTWU'ians.....please help!)

Wednesday, October 20, 2010

X X & X Y in IT

"இன்ட்ர்வுயூவிலே ஒரே மாதிரி - ஈக்வல் டாலன்டோட ஒரு பையனும் ஒரு பொண்ணும் இருந்தா, நான், பையனுக்குத்தான் ப்ரெஃபரன்ஸ் கொடுப்பேன்ப்பா" (ஓ நோ..அப்படி பாக்காதீங்க...நான் இந்தக் டாபிக்க இழுக்கலை...அதுவா வந்து விழுந்துச்சு.. அன்னைக்கு, நான் லிசனிங் மோடுலேதான் இருந்தேன்..நம்புங்க...ப்லீஸ்!)

ஏன்?

"ஏன்னா..சிம்பிள், பையனுக்கு வேலை கொடுத்தா ஒரு பேமிலியே பிழைக்கும். பொண்ணுக்கு வேலை கொடுத்தா அது எக்ஸ்ட்ரா மணிதான்."

கடந்த வாரத்தில், பழைய அலுவலகத்தில் வேலை செய்த‌ நண்பர்கள் சிலரை சந்திக்க நேர்ந்தது. ஒன்றாக ஒரே நாளில் அந்த அலுவலகத்தில் சேர்ந்தவர்கள். அந்த அலுவலகத்தை விட்டு வந்துவிட்டாலும் அவ்வப்போது சந்தித்துக் கொள்வது வழக்கம். ஆண்களும் பெண்களுமாக ஒரு ஆறேழு பேர் இருந்தோம். மெதுவாக பேச்சு வேலை, வீடு,குடும்பம், குழந்தைகள்,சினிமா என்று சுழன்று அப்புறம் கழுதை கெட்டால் குட்டி சுவராக அலுவலகம் மற்றும் வேலையில் வந்து நின்றது. அப்போது வந்து விழுந்ததுதான், இந்தக் கேள்வியும் அதற்கான பதிலும் .


(இன்டர்வியூவிலே பொண்ணுங்களுக்குத்தான் எப்போவும் வேலை கொடுப்பாங்கன்னு பொருமும் கோஷ்டி இல்லையென்றாலும்) Progressive minded என்று சொல்லிக்கொள்ளும் இவன் மட்டுமில்லை... இன்னும் சிலரும் இதே கருத்தை பிரதிபலிப்பதை கண்டிருக்கிறேன். ஆபத்தான கருத்துதான் என்றாலும் கேட்டுக்கேட்டு ஷாக்கிங் எல்லாம் ஒன்றும் இல்லை. இத்தனைக்கும், அங்கிருந்த எங்கள் நண்பர்களில் சிலர்( பெண்கள்) குடும்பப் பிரச்சினைகளில் பாதிக்கப்பட்டு தனியாக வாழ்பவர்கள்.


இந்த எண்ணம் தோன்ற என்ன அடிப்படைக் காரணம்?


திருமணமாகிவிட்டால் பெண்ணுக்கு தனது குடும்பத்தை அதாவது தனது தாய் தந்தையரை பேண வேண்டிய அவசியம் இல்லை. திருமணமான பெண் தனது கணவனைச் சார்ந்தவள். அதனால், அவளுக்கு முதல் கடமை குடும்பம்தான், கேரியர் என்பது இரண்டாம் பட்சமே என்ற எண்ணம்தான். சமூகமே ஒட்டு மொத்தமாக இப்போக்குடையதாக இருக்கையில் ஆணையோ பெண்ணையோ குறை சொல்வதில் அர்த்தமில்லை.

25 வயதுடைய ஒரு பெண்ணும் ஆணும் ஒரே நேரத்தில் வேலைக்கு சேர்ந்திருக்கிறார்கள் என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள்.

பொதுவாகவே, ஒரு ஃப்ரெஷரையோ அல்லது இருவருடங்கள் அனுபவங்கள் இருப்பவரையோ வேலைக்கு எடுப்பதில் எந்த தயக்கமும் இல்லை. ஆனால், 25 அல்லது 27 வயதுக்கு மேற்பட்ட மணமாகாத பெண்ணை (அவர் இனி ரிசோர்ஸ் எனப்படுவார்) வேலைக்கு எடுப்பதில் ஒரு தயக்கம் இருப்பதை எந்த மேனேஜருமே ஒப்புக்கொள்வார். ஏனெனில், அவரைப் பொறுத்தவரை, 'மைன்ஸ்வீப்பர் கேமில் வெடிக்கும் குண்டுபோல' அந்த ரிசோர்ஸ் எப்போது வேண்டுமானாலும் மணமாகிச் செல்லலாம். அதன்பின், அவர் அதே ஊரில் அதே கம்பெனியில் தொடர்வாரா என்பது சந்தேகமே. அதாவது திருமணமா கேரியரா என்று வரும்போது ரிசோர்ஸ்கள் பெரிதும் திருமணத்திற்குத்தான் முக்கியத்துவம் கொடுப்பார்கள். மணமகன் எந்த ஊரோ எந்த நாடோ அங்கு செல்ல வேண்டியது அவரது கடமை. ஒருவேளை அதே கம்பெனியில் நீடித்தாலும் அந்த ரிசோர்ஸை வைத்து ப்ராஜக்ட் திட்டங்களை தீட்டுமுன் இன்னொரு ரிஸ்க்கையும் 'ஃபோர்ஸீ' செய்யவேண்டும். மருத்துவரிடம் உறுதிப்படுத்திக்கொண்டபின் பெற்றோருக்கு அடுத்து செய்தியை பகிர்ந்துக் கொள்ள வேண்டியது மேனேஜரிடம் - ப்ராஜக்ட் திட்டங்கள்! பிரசவ கால விடுப்போடு, அந்த ரிசோர்ஸை குறைந்தது ஆறுமாதங்களுக்கு நம்ப முடியாது. அதனால், அவரை வைத்து பிளான் செய்வது கடினமானது. இப்போது நான் சொன்னவை எல்லாம் வெளிப்படையாக தெரியாவிட்டாலும் பொதுவாக அநேக கம்பெனிகளில் நடைமுறையில் உள்ளவையே. இதிலேயே இவ்வளவு சிக்கல்கள் இருக்கும்போது, கர்ப்பமாக இருக்கும் பெண் வேலை தேடுவதில் உள்ள சிக்கல்கள் பற்றி சொல்லவே வேண்டாம்.


வீட்டிலிருந்து வேலை செய்யும் வசதி இருப்பதால், ஓரளவிற்கு பெண்களுக்கு வசதியாக இருந்தாலும் அதிலும் பல நடைமுறை சிக்கல்கள் இருக்கின்றன. மேலும், எல்லா கம்பெனிகளிலும் சாத்தியமாக இருக்காது. ‍அலுவலகத்திலும், வீட்டிலும். அதனை உங்கள் அனுமானத்திற்கே விட்டு விடுகிறேன். இதற்கு நீங்கள் ஒரு மேனேஜராகத்தான் இருக்
வேண்டுமென்ற கட்டாயம் இல்லை.




மெட்டர்னிட்டி லீவு (டென்மார்க்கில் ஆறு மாதங்களுக்கு மேல்!) முடிந்தபின் அவர்க்ள் வேலையில் தொடர்வதும் சந்தேகத்துக்குரியதே. குழந்தையை பார்த்துக்கொள்ள யாருமில்லையெனில் முதலில் பலியாவது பெண்களின் கேரியர்தான். பெண்ணின் அம்மா அப்பா வீட்டோடு வந்து தங்க மாட்டார்கள். அவர்களுக்கோ அது அவமானம். இல்லாவிட்டால், அதற்குள்ளாக ஏதாவது சண்டை வந்து பெண்ணின் பெற்றோர் வந்தாலும் தங்க முடியாத நிலைக்கு உள்ளாகி இருப்பார்கள். இல்லையேல், பையனின் பெற்றோரோடு பெண்ணிற்கும் உரசல்கள் வந்து சேர்ந்திருக்கும். இல்லை, இருபக்கத்து பெற்றோருக்கும் உதவ முடியாத ப்ணிச்சூழல்....எது எப்படியோ, குழந்தை வந்துவிட்டால் இந்த மாதிரி நேரத்தில் பெரிதும் பலியாவது பெண்ணின் கேரியர்தான்.
இதைத்தாண்டி வேலைக்கு வரும் ரிசோர்ஸ்கள் பெரும்பாலும் டெஸ்டிங்கையே தேர்ந்தெடுப்பார்கள். ஏனெனில், இப்போது அவர்களது முக்கியம் நேரமும், வேலையில் நீடித்திருக்க வேண்டிய தேவையும்தானே தவிர கேரியர் இரண்டாம் பட்சம்தான். இதற்கு நடுவில், உடல்நலம் சரியில்லை அல்லது தடுப்பூசி போட வேண்டியது, குழந்தையை ப் பார்த்துக்கொள்ளும் ஆயாம்மா எடுக்கும் எதிர்பாரா லீவுகள்....இன்னபிறவெல்லாம் சமாளித்து டெலிவரபிள்ஸ் காட்ட வேண்டும்.

இதில், ஓடியிருக்கும் ஒருவருட சைக்கிளில் ரிசோர்ஸ்களின் மூன்று மாத பிரசவ விடுப்புகள் போக, மேலதிக‌ லீவு ஏதேனும் எடுத்திருந்தால் அது கேரியர் வளர்ச்சியை கண்டிப்பாக பாதிக்கும். ஏனெனில், பிரமோஷன்களுக்கான தகுதியை இழந்திருப்பார்கள். ஒரு மாத ட்ரிப்கள் அல்லது கஸ்டமர் சைட் விசிட் போன்றவற்றில் டைனமிக்காக முன்பு போல இருக்க முடியாது. ஏனெனில், குடும்பச்சுமையை சுமந்தாக கட்டாயத்தில் இருக்கும் ரிசோர்ஸ்கள் 'வேலை' என்பது இருந்தால் போதும், மீதியை அப்புறம் பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்ற எண்ணத்திற்கு வந்திருப்பார்கள். எதைக்கொடுத்தாலும் "வேல்யூ ஆடட்" என்பதைவிட, கொடுத்த வேலையைச் செய்வது என்ற நிலைக்கும் தள்ளப்பட்டிருப்பார்கள்.


இதே நிலைமை, ஆண்களுக்கு இருந்தாலும் அவர்களுக்கு ஏற்படும் பாதிப்பு குறைவு - சொல்லப்போனால் அதைக் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டிய அளவு கூட இருக்காது. "உத்தியோகம் புருஷ லட்சணம்". மேலும், வெளிநாடுகளில் வேலை செய்யும் கூட்டமும் இதில் இருக்கும். இருவருமே வெளிநாடுகளில் வேலை செய்தால், அங்கு உதவிக்கு யாராவது ஒருவருடைய பெற்றோர் கண்டிப்பாக கூட இருப்பார்கள். அப்படி இல்லா விட்டால், மனைவி வீட்டிலிருப்பார். அப்படி இல்லாவிட்டாலும், வெளிநாடு சென்றபின், அங்கு வீட்டு வேலைகளை பகிர்ந்துக்கொள்வதை ஆண்கள் (விதிவிலக்குகள் இருந்தாலும்) பொருட்டாக கருதுவதில்லை. (அதே ஆண்கள் இந்தியாவிற்கு வந்துவிட்டால் நடந்துக்கொள்ளும் முறையே வேறு. )

இப்போது, அந்த ஆணிடம் வருவோம். சேர்ந்த ஆறுமாதங்களிலோ ஒரு வருடத்திலோ (தானாக வராவிட்டாலும், சண்டையிட்டாவது) லாங்டெர்ம் அசைன்மென்டாக அவர் ஆன்சைட் சென்றிருக்கலாம். அவருக்கும் இந்த காலகட்டத்தில் திருமணம் நடந்திருந்தாலும் எந்த பெரிய மாறுதலும் இருக்காது. திருமணமானதிற்கு ஒரு ட்ரீட் மற்றும் குழந்தை பிறந்தால் அதற்கு ஒரு ட்ரீட் என்ற அளவில் முடிந்து போயிருக்கும். பிரசவ விடுப்பாக மூன்று நாட்கள். சமயங்களில் ஊருக்கு போய்வர ஒரு வாரமாக நீடிக்கப்பட்டிருக்கலாம்.அவர் குழந்தை பிறந்த ஒரு வாரத்தில் கூட ஆன்சைட் செல்லலாம். நைட் கால்கள் நிமித்தம் தாமதமாக வீட்டிற்கு வரலாம். கேரியரை மாற்ற வேண்டிய, என்ன வருகிறதோ அதை எடுத்துக்கொள் என்ற சூழலுக்கு தள்ளப்பட்டிருக்க மாட்டார். முக்கியமாக, No post-partum depressions! வீட்டிலும் வெளியிலுமாக சூழல்களை சமாளித்து அப்ரைசல் லெட்டர் வாங்கும்போது "முணுக்கென்று" கண்களில் தளும்பி நிற்க வேண்டிய நிலையும் இல்லை. முக்கியமாக எந்த பிரமோஷன்களையும் இழந்திருக்க மாட்டார். ரோல் மாற்றங்களில் சில படிகள் முன்னேறியும் இருக்கலாம்.


பொதுவாகவே, திருமணமாகி குழந்தைகளோடு பள்ளியில் செட்டிலாகி விட்ட பெண்கள் விரைவில் மாற்றங்களை விரும்ப மாட்டார்கள் என்ற எண்ணம் வெளியில் தெரியாவிட்டாலும் உள்ளூர உண்டு. ஏனெனில், ஒரு .5 புள்ளிகள் அப்ரைசல் குறைந்தாலே பேப்பர் போடும் ஆண்கள் உண்டு. ஆனால், (.5 என்ன 1 புள்ளி குறைந்தாலும் ) பெண்களுக்கோ, "அடுத்ததுலே பார்த்துக்கலாம்ப்பா, சென்னையிலே ஆப்சன்ஸும் கம்மி" என்றோ அல்லது "இதுதான் வீட்டுப் பக்கத்துலே இருக்கு, சாயங்காலம் சீக்கிரம் போய் தைகளை கூட்டிட்டு வரலாம்" என்பதோதான் முடிவாக இருக்கும்.


இதையெல்லாம் சமாளித்து ப்ராஜக்ட் லீடாகவோ மேனேஜராக வந்துவிடலாம். ஆக்சலரேட்டட் பிரமோஷன்கள் வாங்கி உயர்ந்தவர்களும் உண்டு. ஆனால், எத்தனை பேர் விபிகளாக ஜி எம்களாக, சீஇஓ ‍களாக‌ உயர்ந்திருக்கிறார்கள்?
உயர முடிந்திருக்கிறது? இறக்கைகள் பறக்க எத்தனித்தாலும் கால்களில் கட்டப்பட்டிருக்கும் ஒரு இரும்பு குண்டு கீழ்நோக்கியல்லவா இழுக்கிறது?

எங்கேயோ ஆரம்பித்து எங்கேயோ போய்விட்டேன். ஒரே நிலையில் இருக்கும் ஆண், பெண் இருவரில் ஆணுக்குத்தான் குடும்பத்தைச் சுமக்க வேண்டிய பொறுப்பு உள்ளது என்று நினைப்பது சரியானதா? ஒரு கட்டத்தில், பார்த்தபோது என்னை சுற்றியிருந்த எனது நெருக்கமான நண்பர்கள் பலர் குடும்பப் பிரச்சினைகளால் பிரிந்திருந்தனர். பெற்றோர் சம்மதமில்லாமல் காதல் திருமணம் செய்து வெளிநாட்டிற்கு சென்றுவிட்ட செல்வியும் அவளது கணவரும் வேலை செய்தேயாக வேண்டிய நிர்பந்தத்தின் நிமித்தம் வெவ்வேறு மாநிலங்களில் வாழ்கிறார்கள். (So near, yet, so far.) கடன் வாங்கிவிட்டு ஓடிவிட்ட‌ அப்பாவுக்காக பர்சனல் லோன் வாங்கி தனது வருமானத்தில் அதை அடைத்து, தங்கையை படிக்க வைத்து, அம்மாவையும் கவனித்துகொண்ட லீமாவை பார்த்திருக்கிறேன். 'ஏடிஎம் கார்டை கொடுக்கவில்லையென்றால் உன் கணவனோடு உன்னை வாழவிடுகிறேனா பார்' என்று மகனை தன்னோடு கூட்டிக்கொண்டு சென்றபின், இருவருடங்கள் தனியாக வாழ்ந்த சுபா....இப்படி சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்...

படிக்கும் அனைத்து பெண்களுமே வேலைக்கு வந்துவிடுவதில்லை. ஐடி - யால், முன்பைவிட பெண்கள் அதிகமாக வேலைக்கு வருகிறார்கள். அதுவும் கூட பெண்கள் முன்னேற வேண்டுமென்ற எண்ணத்தினால் அல்ல...ஆள் பற்றாக்குறையால்தான் என்பதை மறுக்க முடியாது! எத்தனை அலுவலகத்தில் பாதிக்குப் பாதி பெண்கள் இருக்கிறார்க்ள்? அதிகபட்சம், 35 முதல் 40 சதவீத பெண்களே இருப்பார்கள். கல்யாண செக்போஸ்ட், குழந்தை செக்போஸ்ட் தாண்டி வருபவர்கள் அவர்களிலும் குறைவுதான். (புள்ளிவிவரங்கள் கேட்காதீர்கள்‍, எல்லாம் கண்ட, கேட்ட அனுபவம்தான்)


எனவே, வேலைக்கு வரும் பெண்கள் எல்லோரும் ஸ்பாவுக்கும், ஷாப்பிங் போவதற்கும் மட்டுமே சம்பாரிப்பவர்கள் இல்லை. ("உனக்கென்னப்பா, டபுள் இன்கம், ஹைக் வரலன்னாலும் பரவால்ல, நீ சமாளிச்சுப்ப, எங்கள மாதிரியா" - ‍ கணவனும் மனைவியும் வேலை செய்பவர்களாக இருந்தால், இந்த டயலாக் கண்டிப்பாக சொல்லப்படும், கிண்டலுக்காகவேனும்.)


கேரியர் மட்டும்தான் முக்கியம் என்றோ அல்லது வேலைக்கு செல்வது மட்டுமே பெண்களின் சுதந்திரம்/முன்னேற்றப்பாதை என்றோ நான் சொல்லவரவில்லை. வேலைக்குச் செல்வதோ செல்லாமலிருப்பதோ, எதுவாக இருப்பினும் தான் விரும்புவதை செய்வதில்தான் சுதந்திரம் என்பது இருப்பதாகக் கருதுகிறேன்.

இருந்தாலும்,பெற்றோரின் உடல் நலத்திற்காகவும், தனது குழந்தைகளுக்காகவும் சம்பாரிக்க வேண்டிய கடமை எப்படி ஆண்களுக்கிருக்கிறதோ அதே கடமை அவர்களுக்குமிருக்கிறது. சொந்தக்காலில் நிற்கவேண்டியது எப்படி ஆண்களுக்கு அவசியமாகிறதோ அதே அவசியம் அவர்களுக்குமிருக்கிறது.


அடுத்த முறை இன்டர்வியூவில் ஒரே தகுதிகள் கொண்ட ஆணையும் பெண்ணையும் சந்தித்தால் மேலே உள்ள வரிகளை நினைத்துக் கொள்ளுங்கள்!

பி.கு : அமுதா,பூங்குழலி, லஷ்மி, தீபா,ஹூசைனம்மா : ஹையயோ...ஓடாதீங்க...
No, you are not tagged, Juz share your thoughts - இங்கேயாவது இல்லே உங்க பதிவுலேயாவது!

Monday, October 18, 2010

Same same sweet....?

மோசமான நினைவுகளோடு பிணைந்திருந்ததால் அவ்வுடையை
தூக்கியெறிந்தேன். அழகிய உடைதான் அது.. அதில் நான் இன்னும் அழகுடன் மிளிர்வதாகத்தான் தோன்றியது. முதன்முதலில் அதை உடுத்திக்கொண்டபோது, வெறுக்கத்தக்கதான அனுபவங்கள் கொண்ட நாளொன்றைச் சந்திக்க நேர்ந்தது. அடுத்தமுறை உடுத்திக்கொண்டபோதோ, துயரமான முந்தைய நினைவுகளே நாள் முழுதும் என்னை ஆட்கொண்டன. கைக்கெட்டாத உயரத்தில், அலமாரியின் முடுக்கில், கண்ணுக்கெட்டாத இடத்தில் சுற்றியெறிந்தேன். என்றாலும், அது கண்ணுக்கினிய அழகிய‌ உடைதான்.....

Saturday, October 16, 2010

பப்பு டைம்ஸ்


கடந்த ஆறுமாதங்களாக ஆங்கில எழுத்துகளை எழுத ஆரம்பித்திருப்பது தெரியும். பள்ளியில் தமிழ்/இந்தி என்றதில் தமிழை தேர்ந்தெடுத்தோடு சரி. ஆன்ட்டியை கடந்த டெர்மில் சந்தித்தபோது தமிழ் விரைவில் ஆரம்பித்து விடுவோம் என்று சொல்லியிருந்தார். பழைய டைரிகளின் புதிய ஓனர் பப்பு எழுதிக்கொண்டே, 'ஔ, ஔஔ' எப்படி எழுதணும் ஆயா என்றாள். எட்டிப் பார்த்தால், மேடத்தின் கைவண்ணம்! ஆங்கில எழுத்துகளை கற்றுக் கொள்வதை விட தமிழ் கற்றுக்கொள்வதைப் பற்றித்தான் மிகுந்த கவலையாக இருந்தது. உயிர் எழுத்துகள், மெய் எழுத்துகள், உயிர்மெய் எழுத்துகள்....ஆனால், ஆங்கில எழுத்துகளை கற்றுக்கொண்டதைவிட வேகமாக அ,ஆ கற்றுக்கொண்டது போல தோன்றியது. க ங ச....எப்போது எனது அடுத்த கவலை ஆரம்பம்..;‍-)

தங்கேஸ்வரி ஆன்ட்டிக்கு நன்றிகள்!




மூன்றெழுத்து ஆங்கில் வார்த்தைகளை எழுதுகிறாள். ஒலிக்கும் சத்தங்களைக் கொண்டு வார்த்தைகளை காயின் செய்வதுதான் பெரும்பாலும். மேலும், எழுதி எழுதி cat,mat,rat etc - மனதில் பதிந்து போயிருக்கிறது போல‌. வழக்கமாக அதை எல்லாம் முதலில் எழுதியபின், புதிதாக எழுத வார்த்தைகளை யோசிப்பாள். அதில், புதிதாக கண்டுபிடித்த வார்த்தைகள் சில.

ziro - zero
cit - kite
jue - zoo
jac -?
ist - ? (east or something, I forgot)
boji -bujji




எழுதும்போது தவறு வந்துவிட்டால் அதை அழிக்கவேண்டாம், அடித்துவிட்டு சரியாக எழுத வேண்டும், வீட்டிலும் எழுதும்போது அதேபோல பார்த்துக் கொள்ளுங்கள் என்று ஆன்ட்டி சொல்லியிருந்தார். தவறை திருத்திக்கொள்ள உதவுமாம். ஹோம் ஒர்க் நோட்டிலும் இதையே எழுதி அனுப்பியிருந்தார். பப்பு,எழுதியது அழகாக வரவில்லை அல்லது தவறான உச்சரிப்பு என்று எண்ணினால் அழிப்பாள்."அழிக்கவேணாம் பப்பு, அடிச்சுடு, பக்கத்துலே எழுது" என்றேன் அவள் அழிக்க முற்பட்டபோது?

அவள் செய்ததுதான் ஹைலைட்.

ரப்பரை கீழே வைத்துவிட்டு, தவறாக எழுதியிருந்ததின் மேல் கையால் ஒரு அடி!!! (மெகா வாட் பல்பு!)

ஸ்ட்ரைக் அவுட், பப்பு என்றதும், சமாதானமாகாமல், அதனை அடித்துவிட்டு பக்கத்தில் திருத்தி எழுதினாள். அடுத்தநாள், மறக்காமல் ஆன்ட்டியிடம் கேட்டு உறுதிப்படுத்திக்கொண்டுதான் ஓய்ந்தாள்.

இன்னும் என்னவெல்லாம் நம்பிக்கையில்லா தீர்மானங்கள் வருமோ?


கம்ப்யூட்டர் கேம்ஸ் விளையாடிக்கொண்டிருக்கும்போது அவ்வப்போது கர்சர் காணாமல் போய்விடும். கர்சரை திரும்பக் கொண்டு வர வைக்கும் கீ பெயர் "இஸ்க்".

Esc கீதான் அது!

Friday, October 15, 2010

நவராத்திரி ‍ @ 360 டிகிரி

சாலையின் இருபுறங்களிலும் பொரி மூட்டைகளும் பழக்கடைகளும் அலங்காரப் பொருட்களுமாக நிரம்பியிருக்கின்றன. அநேகமாக எல்லா அலுவலகங்களிலும் இப்போது பூஜைக்கான ஆயத்தங்கள் நடந்துக் கொண்டிருக்கலாம். ஒரு வேலை நிமித்தம், நான் நேற்று சென்றிருந்த அரசு அலுவலகம் கூட இதற்கு விதி விலக்கில்லை. பெரும்பாலான பள்ளிகள், தசரா விடுமுறை அல்ல‌து பூஜா ஹாலிடேஸ் என்று கடந்த ஒரு வாரமாக விடுமுறை. உள்ளகரத்தில் இருக்கும் பியூட்டி பார்லரிலிருந்து அண்ணா நகரில் இருக்கும் கடைவரை ஃபெஸ்டிவல் ஆஃபர் - எல்லாம் நவராத்திரியை முன்னிட்டுதான்.

நவராத்திரி அல்லது ஒன்பது நாட்கள் பண்டிகையை தமிழர்கள் அனைவரும் / இந்துக்கள் என்று சொல்லிக்கொள்பவர்கள் அனைவரும் கொண்டாடுகிறார்களா? இது எல்லாருக்குமான பண்டிகையா?

கொலு வைப்பது என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட சாராரின் வழக்கமாகத்தானே இருந்து வருகிறது. ஏன் சாமி கும்பிடுபவர்கள் எல்லோருமே கொலு வைப்பதில்லை?

நவராத்திரி அல்லது தசரா இந்துக்களின் பண்டிகையாக சொல்லப்பட்டாலும் பிராமணர்களின்/உயர்சாதியினரின் பண்டிகை. எனக்குத் தெரிந்து பெரும்பாலும் பார்ப்பனர்கள் மட்டுமே கொலு வைப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன். அப்படியே பார்ப்பனரல்லாதார் வெகுசிலர் வைத்தாலும், 'ரொம்ப சுத்தமா இருக்கணும், தினம் பூஜை பண்ணனும்' என்றும் சொல்லிக் கொள்கிறார்கள்.கொலு வைக்கும் பழக்கம் இல்லாமல் வளர்க்கப்பட்ட பலரும், இந்துத்வா பள்ளிகளில் படிக்கும் தங்கள் பிள்ளைகளுக்காக கொலுவை சும்மாவேனும் வைக்கிறார்கள்.

அதைத்தாண்டி, மற்ற சாதியினர் யாருக்கும் கொலு வைக்கும் வழக்கம் இல்லை என்பதுதான் இதுவரை நான் கண்ட உண்மை. ஆம்பூர்,வடலூர் போன்ற சிற்றூர்களில் கொலுவுக்கோ அல்லது நவராத்திரிக்கோ இவ்வளவு முக்கியத்துவம் கொடுத்து பார்த்ததில்லை. நகரங்களில் இதெல்லாம் எதுவும் இருக்காது என்று நினைத்துக்கொண்டிருந்ததில் ஏமாளியாகி போனேன். இங்குதான் கொலுவும், ஆவணி அவிட்டமும், அமாவாசையும், பௌர்ணமியும் பெரிதாக கொண்டாடப்படுகிற‌து.

நகர்ப்புறங்களுக்கு வந்துவிட்டாலும் சாதிகள் என்றும் மறைந்துவிடவில்லை.
நுணுக்கமாக வெளிப்படவே செய்கின்றன. சாப்பிடும் உணவு முறையிலிருந்து சாதிரீதியாக பண்பாடுகளும் வாழ்வும் வேறு வேறாகத்தானே இருக்கின்றன. சிலமாதங்கள் முன்பு #உணவு முறை ட்விட்டரில் ட்ரெண்டிங்காக இருந்தது . அதில் பலரும் பலவித உணவுகளை ட்வீட் செய்தனர்.

பால் சோறும் பக்கடாவும் #நாடார் இரவு உணவு,
வத்தக்குழம்பு, இன்னபிற..என்று ஒரு ஃபுல் மீல்ஸ் அளவுக்கு இருந்தது (என்று நினைக்கிறேன்) #ஐயர் உணவு
இதே போல நாயர் உணவு, கொங்கு உணவு,செட்டிநாடு,கொங்கனி இரவு உணவு என்று பலவித Tagகள் இருந்தன. இதிலெல்லாம் கலந்துக்கொள்ள ஆர்வம் இல்லையென்றாலும் நான் சொல்வதாக இருந்தால் என்ன சொல்லியிருப்பேன் என்று என்னால் கடைசி வரை முடிவுக்கு வரவே முடியவில்லை. மீதமிருக்கும் காலை மற்றும் மதிய உணவை வைத்து இரவை பார்த்துக்கொள்ளும் வழக்கம் தான். உணவு கிடைக்குமா என்ற நிலையில் இருப்பவர்களுக்கு? எனில், பாரம்பரிய அலலது ஸ்பெஷாலிட்டியான உணவு என்பது சாதிரீதியான உணவு என்றுதானே ஆகிறது?

ஊரிலெல்லாம் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக யாராவது சொல்வதோடு அல்ல‌து பூஜைக்கு அழைப்பதோடு முடிந்துவிடும். இப்போதோ, ரவராத்திரி சேல்ஸ் என்றும் ஆஃபர் என்றும் வியாபார‌ நோக்கத்திற்காக பார்ப்பனியத்தை, சாதியத்தை பறைசாற்றும் விழாவாகவே மாறி உள்ளது. ரம்ஜானுக்கு/மாற்றுமத பண்டிகைகளுக்கு லீவு விடாத பள்ளிகளிலும், கோவில்களிலும் கொலு வைப்பதைப் பார்த்து வீட்டிலும் கொலு வைத்து பூஜை செய்வது என்பது பார்ப்பனியத்தை உயர்த்திப் பிடிப்பதாகத்தானே இருக்கிறது?

இந்த ஒன்பது நாள் கொண்டாட்டத்தில் பெரும்பாலும் எல்லோராலும் கொண்டாடப்படுவது சரஸ்வதி பூஜையும், ஆயுத பூஜையுமே. 'உழைப்பே தெய்வம்' என்றும் செய்யும் தொழிலே தெய்வம்' என்றும் அன்றாட வாழ்விலிருந்து விடுபட - கொண்டாட்ட மனநிலைக்கு ஒருநாள் தேவை என்ற அளவில் ஆயுத பூஜையை புரிந்துக்கொண்டாலும் அது களையப்படவேண்டிய ஒன்றுதான். அதில் எந்த பண்பாடும் இல்லை.

கொலு வைக்கும் சாதியினர் ஆயுதபூஜையை கொண்டாடி பார்த்திருக்கிறீர்களா? நான் பார்த்ததில்லை. படியையும்,மரக்கால்களையும், கத்திகளையும் சுத்தம் செய்து கொண்டாடும் நாளில் கொலு வைக்கும் மக்கள் எந்த ஆயுதங்க்ளை வணங்குகிறார்கள்? ஏன் கொலு வைக்கும் மக்கள் ஆயுத பூஜையைக் கொண்டாடுவதில்லை?

மகாகாளி, மகாலஷ்மி, மகா சரஸ்வதி என்று சக்தியின் மூன்று அவதாரங்கள் இந்த 9 நட்களிலும் மூன்று மூன்று நாட்களாக பிரித்து கொண்டாடப்படுகின்றன. இதிலும் கூட சாதியின் அடையாளத்தைப் பார்க்கலாம். பார்ப்பனர்கள், சரஸ்வதியையும் (அறிவார்ந்த மேல் தட்டு), சத்திரியர்கள் காளியையும் (வீரமரபு) வைசியர்கள் லஷ்மியையும் (செல்வம்,வணிகம்) வழிபடுகிறார்கள். இதுதான் வர்ணாசிர‌ம் இந்தியாவில் நவராத்திரி கொண்டாடப்படும் விதம்.

சாமி என்றால் ஒரே வடிவத்தில் கொண்டாடலாமே...ஏன் வருணத்திற்கொரு வடிவமாக சக்தி எனும் தெய்வம் இருக்கவேண்டும்? நலம் விசாரிப்பதில் கூட வர்ணாசிரமத்தில், வருணத்திற்கு ஒரு முறையாக இருக்கிறது. சாமிகளும் கூட வேறு வேறுதான்.

'அசுரனை வதம் செய்த காளி சக்தியின் அவதாரம்' என்றும் 'பெண்மையை சக்தியாகவே வழிபடும் இந்து மதம்' என்றும் புனிதமாக பலவித விளக்கங்கள் கொடுக்கப்பட்டாலும், சாதி ரீதியாகவும் பாலியல் ரீதியாகவும் பெண்ணை அடக்கியும் ஒடுக்கியும் வைத்திருக்கும் இந்து மதத்தின் கோர முகத்தை மறைக்கவே இந்த முகமூடி உபயோகப்படுகிறது.

சூத்திரனுக்கு எந்த சமூக உரிமையும் கொடுக்காத, பெண்மையை வழிபடுகிறோம் என்று சொல்லும் இந்த இந்துச் சமூகத்தில்தான் தலித் பெண்கள் மானப்பங்க படுத்தப்படுகிறார்கள். இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்பாகக்கூட, ஒரு தலித் பெண்ணை கும்பலாக வன்புணர்ச்சி செய்து அந்த‌ வீடீயோவை மொபைலில் சுற்றுக்கு வேறு விட்டிருக்கிறார்கள், மகாராஷ்ட்டிராவை சேர்ந்த் சாதி இந்துக்கள். காவல்துறையினர் அவர்களை கைது செய்ததை செய்திகளில் கண்டிருக்கலாம்.

பெண்களை மதிப்பதாக சொல்லிக்கொள்ளும் இந்து மதத்தில் பெண்களின் நிலை என்ன?

சொத்துரிமையில் சம பங்கு கிடையாது. ஐயப்பனை கும்பிடுவதில் கூட வேண்டாம், சக்தி எனும் பெண் தெய்வத்தை வழிபடும் நவராத்திரி காலத்திலேயே மாதவிடாயான பெண்ணுக்கு அனுமதி உண்டா? இயல்பான ஒன்றுக்கே இந்து மதத்தில் இத்தனை ஒடுக்கு முறைகள் என்றால்.....தலித்துகளைப் பற்றியும் தலித் பெண்களைப் பற்றியும் கேட்கவே வேண்டாம். தலித்துகளுக்கென்று ஒதுக்கப் பட்ட நிதியிலிருந்துதானே இன்று காம்ன்வெல்த் போட்டிகள் ந்டைபெற்றது. பயிற்சி பெற்ற தமிழ்நாட்டு தலித் பெண்களை விமான பணிப்பெண்களாக நியமனம் செய்ய தடையாக இருந்தது எது? எந்தவொரு தலித் பெண்ணை வன்புணர்ச்சி செய்தாலும், அது சாதி இந்துக்களால் கும்பலாகவே நடத்தப்படும் என்றும் ஒரு பத்திரிக்கையில் வாசித்த நினைவு.

90களில் நடந்த மண்டல் கமிஷனின் பிரச்சினை என்று நினைக்கிறேன். இடஒதுக்கீட்டுக்கெதிராக உயர்சாதியினர் பெரும் எதிர்ப்பு தெரிவித்து போராட்டம் நடத்தினார்கள். அதில் எதிர்ப்பு தெரிவித்த தில்லிப் பெண்கள் எழுப்பிய குரல் "நாங்கள் வேலையற்றவர்களைத்தான் திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டுமா" என்றோ "உத்தியோகமற்ற கணவர்கள்தான் எங்களுக்கு கிடைப்பார்கள்" என்பது போலவோ இருந்தது. (அப்போது நான் சின்னப்பெண், சரியான பதங்கள் நினைவு இல்லை) ஆனால் அதன் பொருள் நன்றாக நினைவில் இருக்கிறது. அதாவது இட ஒதுக்கீட்டில் தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் படித்து முன்னேறி வந்து வேலை வாய்ப்பும் பெற்றுவிட்டால் எங்கள் சாதி ஆண்கள் வாய்ப்பிழந்துவிடுவார்கள். நாங்கள் அவர்களை திருமணம் செய்துக்கொள்ள முடியாது என்பதுதான். எனில், இடஒதுக்கீட்டில் படித்து வேலைக்கு வரும் ஆண்களை திருமணம் செய்துக் கொள்ள அவர்களைத் தடை செய்தது எது?

கோத்திரங்கள் பார்த்து செய்யும் திருமணங்களும், இன்ன சாதியில்தான் நீங்கள் பிறக்க வேண்டுமென்று தீர்மானிக்கும் முறைகளுமாக சாதியை உயர்த்திப் பிடிக்கும் சனாதன மதத்தின் ஒரு முகம்தான் இது. இதன் கொண்டாட்டங்களை இன்னும் தொடரவேண்டுமா?

சட்டத்தின் முன் ஆணும் பெண்ணும் சிறுபான்மையினரும், பெரும் பான்மையினரும் சமம் என்று இருந்தாலும் பார்ப்பனரைத் தவிர வேறு சாதியினர் கோவில்களில் அர்ச்சகராக முடியாது.சாதியின் பெயரால் இரட்டைக் குவளை முறை இன்னமும் இருக்கத்தானே செய்கிறது. பாயி தூஜ் என்று உடன் பிறந்தவர்களுக்காக விரதம் இருக்கவும், கார்வா சௌத் என்று கணவன் உடல் நலத்திற்காக விரதம் இருக்கவும்தான் எத்தனை பண்டிகைகள்!அந்த காலத்தில் உடலுழைப்பு இல்லாத பார்ப்பனர்களுக்கு பொருளையும் உணவையும் வழங்குவதற்காகவே இந்த விழாக்கள் ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம். மனைவி உடல் நலத்திற்காக கணவனுக்காக் ஏதாவது விரதங்கள் இருக்கிறதா அல்லது தமக்கைகளின் நலத்திற்காக அண்ணன் தம்பிகளுக்குத்தான் ஏதாவது விரதங்கள்/நோன்புகள் இருக்கிறதா?

அமெரிக்காவில் கருப்பர்களும்,பாகிஸ்தானில் அஹமதியா முஸ்லிம்களும், ஆஸ்திரேலியாவில் பழங்குடியனரும் இந்த ஒடுக்குமுறையை பாலியல் ரீதியாக, இன ரீதியாக‌ பலவேறு வகைகளில் சந்திக்கிறார்கள். சாதி மற்றும் வகுப்பு ரீதியாக இருப்பதுதான் இந்தியாவின் தனித்துவம்.

மாயாவதியை எடுத்துக்கொள்வோம். மற்ற அரசியல்வாதிகளுக்கும் மாயாவதியின் தோற்றத்திற்கும்தான் வித்தியாசத்தையும் கவனித்திருப்பீர்கள்... சோனியா காந்தி, ப்ரதீபா பாட்டில்,சுஷ்மா, பிருந்தா காரத் என்று நம்முன் நிறுத்தப் படும் பெண் அரசியல்வாதிகள் அனைவரும் வெளிர் நிற புடவை கட்டி முந்தானையை போர்த்திருப்பார்கள். மாயாவதி, சல்வாரும் துப்பட்டாதான் அணிந்திருப்பார். அவரது குரலும், கம்பீரமாகத்தான் ஒலிக்கும்.

பத்திரிக்கைகளிலிருந்த் எல்லா ஊடகங்களும் மாயாவதியைப் பற்றி எழுப்பும் பிம்பம் என்ன? மற்ற உயர்சாதி இந்துபெண்களின் சாதனைகளாக பத்திரிக்கைகள் இடும் பட்டியலைவிட‌ மாயாவதி சாதித்தது அதிகம்தான் என்றாலும், அவரை பற்றிய நெகடிவ் பிம்பம்தான் அழுத்தமாக எழுப்பப்படுகிறது. சினிமா நடிகைகளில் விடுமுறையை, அழகி போட்டிகளை எல்லாம் உயர்த்தி பிடிக்கும் ஊடகங்கள் ஏன் மாயாவதியின் சாதனைகளை உரக்க பேசவில்லை? ("Women and politics" பத்தி பேசிக்கிட்டிருக்கும்போது, Perimma shared this particular view, sometime back.)

மாறாக, அவர் புகழை விரும்புவார், சிலைகளை அமைத்துக்கொள்வார் என்றும் அதிக பணம் சேர்த்திருக்கிறார் என்றும்......மற்ற கட்சிகளோடு ஒப்பிடும்போது மாயாவதியின் கட்சி சமீபத்தில் வளர்ச்சியடைந்தது எனில், காலங்காலமாக இருக்கும் காங்கிரஸுக்கும் மற்ற கட்சிகளும் எவ்வளவு பணம் சேர்த்திருக்கும்? அதைப் பற்றி யாரும் பேச மறுப்பதேன்?

கொலு வைப்பதால் பிள்ளைகளின் க்ரியேட்டிவிட்டி வளர்வதாகச் சொன்னாலும் அதன் உள்ளடக்கம் மாறுவதில்லை. மாறாக, பார்ப்பனியம் நம் வாழ்வில் பங்கெடுப்பதை பற்றிய விழிப்புணர்வை கொண்டுவருவதுதான் இன்றைய தேவையாக இருக்க முடியும். ஒருசில முற்போக்குக் கருத்துகள்,பொருளதார விடுதலை காரணமாக பெண்களின் மீதான மதத்தின் - பார்ப்பனியத்தின் பிடி ஓரளவு குறைந்துள்ளது. ஆனால், வெற்று கேளிக்கைகளுக்காக அந்த சடங்குகளை திருமப உயர்த்தி பிடிப்பது பழமையின் பிடியிலே நாமாகப் போய் விழுவதாகத்தான் முடியும்.

Wednesday, October 13, 2010

Mac Mac.....Guess which Mac?

வண்டலூர் ஆயா வீட்டிற்குச் சென்றிருந்தோம். பல உற்றார் உறவினர்கள் அனைவரும் கூடி இருந்தார்கள். நிறைய குட்டீஸ். அப்போதுதான் முதல்முறையாக பார்க்கிறோம் என்றாலும் வெகு விரைவில் ஃப்ரெண்ட்ஸ் ஆகி ஒரே ஆட்டம்தான். மதியம் மூன்று மணிக்கு மேல் வீடு மிகுந்த பரபரப்பாகியது. குட்டீஸ் அனைவரும், சத்தம் போடக்கூடாதென்ற மிரட்டலுடன் வெளியே விரட்டி விடப்பட்டோம். எல்லா பெரியவர்களும் , கூட சில புதிய முகங்களும் உள்ளே பாயில்.... சேரில்... ஆக்கிரமித்திருந்தனர்.

என்ன நடக்கிறதென்று எங்கள் யாருக்கும் தெரியவில்லை. எல்லாரும் போனபின்
எங்களுக்கும் உள்ளே வர அனுமதி கிடைத்தது. பார்வதி அக்கா எல்லாருக்கும் ஸ்வீட், மிக்சர், முறுக்கு பலகாரங்களை வரிசையாக அமர வைத்து தந்தார். அக்கா புடவை கட்டி பூவெல்லாம் வைத்திருந்தார்.

"அக்கா, ஏன்க்கா எங்களை வரக்கூடாதுன்னு சொன்னீங்க‌, யாரு அவங்கள்ளாம்" என்று கேட்டதற்கு,

"எல்லாம் சொல்லணும் உங்களுக்கு...ஏன் எதுக்குனு...குடுத்த த‌ சாப்பிட்டுட்டு விளையாட ஓடுங்க" என்றார் சிடுசிடு முகத்துடன்.

கொஞ்சம் பயந்துதான் போனோம்.

ஜாலியா கதை சொல்ற அக்காவுக்கு என்ன ஆச்சு?
அன்றைய இரவில் விடை கிடைத்தது.

"அழகா முக்கியம், குணம்தான் முக்கியம். மாப்பிள்ளைக்கு எந்த கெட்ட பழக்கமும் இல்ல. அழகென்ன அழகு...நல்ல குணம் இருக்கான்னு பாரு, அதான் முக்கியம்" என்று யாரோ யாருக்கோ வராண்டாவில் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள். அநேகமாக பார்வதி அக்காவைத்தான் கன்வின்ஸ் செய்துக் கொண்டிருக்கவேண்டும்.

இதே டயலாக்கை வேறு அக்காக்களுக்கு வேறு குரல்கள் சொல்லியிருப்பதைக் கேட்டிருக்கிறேன். "நல்ல குண்ம், எந்த கெட்ட பழக்கம்" என்பதுதான் மாப்பிள்ளைக்கான முக்கியமான கான்டக்ட் சர்பிகேட். ( நல்ல குணம் என்பதற்கான அளவுகோல்தான் என்ன? பார்த்து விசாரித்தால் வெளிப்பட்டு விடுமா என்பதெல்ல்லாம் இங்கே தேவையில்லாதா கேள்விகள்.)

நல்ல குணமென்பதும், நல்ல பழக்க வழக்கமென்பதும் நிச்சயம் 'குடியும் சிகரெட்டையும்' கொண்டுதான் அளவிடப்பட்டன. அதற்கேற்றாற்போல, குடும்பத்தினர் யாருக்கும் குடிப்பழக்கமும் இல்லை. கல்லூரி படிப்ப‌வர்களுக்கு பணம் அளந்துதான் தரப்படும். அப்படியே இருந்தாலும் சின்னப்பசங்களான எங்களுக்குத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்புமில்லை. அண்ணாதுரை சித்தப்பாவிற்கு மட்டும் சிகரெட் பழக்கம் இருந்தது அரசல்புரசலாக தெரியும். மேலும், ஒரு 'ப்ராஸ்பெக்டிவ் மாப்பிள்ளை'க்கான தகுதி ‍ "குடிபழக்கம் இல்ல,...எந்த கெட்ட பழக்கமும் இல்ல. தங்கமான குணம்" என்பதான சர்ட்டிபிகேட் பெறுவதுதான்.

பார்த்திருந்த ஒரு சில சினிமாக்களிலும் வில்லன்கள் சுழல்நாற்காலில் அமர்ந்துக் கொண்டு, ஹீரோ வந்ததும் ஸ்டைலாக முன்னால் திரும்பி வாயில் சிகரெட்டும் கையில் குடிபானமுமாக 'ஹஹ்ஹா' என்று சிரிப்பார்கள். வில்லன்களுக்கு படியாத முடி இருக்கும். ஹீரோக்கள் பெரும்பாலும் வெள்ளை சட்டை அணிந்திருப்பார்கள்.தலையை ஒழுங்காக சீவியிருப்பார்கள். இருவருக்கும் சண்டை ஆரம்பிக்கும். மனதிற்குள், வெள்ளை சட்டை போட்ட அண்ணா எப்படியாவது ஜெயிக்கணும் என்று சொல்லிக்கொண்டிருப்பேன். (ஓக்கே.. ஓக்கே..அது ரொம்ப சின்ன வயசு...ஒன்றாவது இரண்டாவது , வகுப்பில்.. அதற்கப்புறம் பெரிய கேப்!!) வெள்ளை சட்டை அண்ணா அடிவாங்கும்போது கண்களை இறுக்க மூடிக்கொள்வேன். முக்கியமாக, ஹீரோ குடிக்க மாட்டார். சோ, நல்லவர்கள் குடிக்க மாட்டார்கள்.

எப்படியோ, "குடிப்பவர்கள் கெட்டவர்கள்" அல்லது "கெட்டவர்கள் குடிப்பார்கள்" என்ற எண்ணம் சிறுவயதிலிருந்தே மனதில் பதிந்து போயிருந்திருக்கிறது. 80களில் 90களில் வளர்ந்திருப்பவ‌ர்களால், நிச்சயம் இந்த மனோபாவத்தை அறிந்துக்கொள்ள முடியும். ( நல்லொழுக்க குடும்பமோ/family values அல்லது நடுத்தர வர்க்கத்திற்கான ஏதோ ஒன்றோ?!) மூன்றாவது பிளாக்கில் இருந்த ஒரு அங்கிளுக்கு 40 வயது வரை மணமாகாமலேயே இருந்தது. அவர் ஒரு மொடாக் குடியர் என்பதால் யாரும் பெண் கொடுக்கவில்லை. அப்புறம், ஒரு ஏழைப்பெண்ணைப் பார்த்து திருமணம் செய்து வைத்தார்கள்.

ஹீரோக்களும் குடிக்கலாம் என்று கொஞ்சநாள் கழித்துத் தெரிந்துக்கொண்டேன்.(ஆரம்ப கால சல்மான்கான், அமீர்கான் படங்களில்) ஹீரோயினுடன் பிணக்கு ஏற்பட்டாலோ அல்லது காதல் பிரிவிலோ ஹீரோக்கள் ஷாலை சுற்றிக்கொண்டு கையில் பாட்டிலுடன் பாடுவார்கள். பாட்டில் உடைந்து கையிலோ காலிலோ ரத்தம் வரும். ஹீரோயின் வந்து கட்டு போடுவார். அப்புறம், ஹீரோ நல்லவராகி விடுவார்.

இப்போது யோசித்துப் பார்த்தால், இந்த நல்லொழுக்கம் மிடில் கிளாஸுக்கு மட்டும் சொந்தமாக இருந்தது போல தோன்றுகிறது. "குடிகாரன்" அல்லது "குடிகாரப்பய" என்பதுதான் ஒருவர் வாங்கும் மிக மோசமான திட்டாக இருக்கமுடியும். ஆனால், அதே ஹவுசிங்போர்ட் காம்பவுண்டை ஒட்டியிருந்த பி‍ கஸ்பாவில் (சேரி என்று பொருள் கொள்க) இருந்தவர்கள் குடித்தால்,அது அவர்களின் அன்றாட வாழ்வின் ஒரு பகுதி அல்லது அவர்களின் குணநலனே அப்படித்தான் என்பதாக எண்ணப்பட்டது. தாழ்ந்த சாதிகளின் இயல்பே அதுதான் என்பதுபோல ஒரு எண்ணம் இருந்தது. அவர்களுக்கு இயல்பாக கருதப்பட்டது காம்பவுண்டின் இந்தப் பக்கத்தில் இருப்பவர்களுக்கு ஒழுக்கத்தின் சின்னம்.
சாதிக்கொரு நீதி- genderக்கு ஒரு நியாயம்!

ஆதம்பாக்கத்தின் ஒரு தெரு முனையில் இருப்பக்கமும் மிகுந்த கூட்டமாக இருக்கும். நெடுநாட்கள் ஏன் கூட்டமென்று புரிந்ததில்லை. தெருவில் வாழைப்பழங்களை கூறு கட்டி வைத்திருக்கும் கடை இருக்கும். வாழைப்பழம் வாங்க ஏன் இவ்ளோ கூட்டம்...வாழைப்பழ மண்டி போல என்று நினைத்துக் கொண்டு, எப்படியாவது வழி கிடைத்தால் போதுமென்று இடுக்குகளில் புகுந்து ஓட்டிச் சென்றுவிடுவதால் யோசிக்கவும் இல்லை. ஒருநாள் ட்ராபிக் ஜாமில் அண்ணாந்து லுக் விட்ட போது கூட்டத்திற்கான காரணம் புரிந்தது. டாஸ்மாக். அதற்கு எதிர்சாரியில் எண்ணெய் வாணலியில் பொரிந்துக்கொண்டிருந்த ஸ்னாக்ஸ் வாசனை!

அட,அப்பாவியாக வாழைப்பழத்திற்குக் கூட்டம் என்று எண்ணிக் கொண்டிருந்திருக்கிறேன்! பவ்வ்வ்வ்வ்!

இதேபோல, மடிப்பாக்கம் செல்லும் வழியிலும் ஒரு டாஸ்மாக்கை பார்த்திருக்கிறேன். வெள்ளிக்கிழமைகளில் கொஞ்சம் லேட்டாக வரும் தினங்களில் இதே போல முட்டி மோதும் கூட்டத்தை கண்டிருக்கிறேன். பைக், கார்கள், ஆட்டோக்களை நிறுத்துவிட்டு வாங்குவதற்கு முண்டியடிக்கும் கூட்டம். ஏழை பணக்காரன் என்ற வித்தியாசங்கள் இல்லாத இடம் ஒருவேளை இதுவாக இருக்கக்கூடும். எப்போடா க்ராஸ் பண்ணுவோம் என்று லேசான பதைபதைப்பு இருக்கும். குடிபோதையில் வண்டியை ஓட்டமுடியாமல் வந்து இடித்துவிட்டால் என்ற பயம்தான். அதேபோல, விஜயநகர் சிக்னலுக்கு அருகில் இருக்கும் கடையிலும்.

குடிப்பது 'ஸ்டேடஸ் சிம்பலாக', எப்போதாவது 'அக்கேஷனலாக' அல்லது 'சோஷியல் ட்ரிங்' என்று சொல்லிக் கொண்டாலும் தனிப்பட்ட விதத்தில் என்னால் ஏற்றுக்கொள்ளவே முடிந்ததில்லை.'நிதானம் தவறி போதையில் சொல்லிட்டாங்க' என்று சொல்லப்படும் சாக்குபோக்கு அதற்கிருப்பதே காரணம் என்று நினைக்கிறேன். எனது நண்பர்கள் பலர், மணமகன் குடிப்பார் என்று தெரிந்தே திருமணம் செய்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். தயங்கிய பெற்றோரை , "அதெல்லாம் தப்பு இல்லைம்மா, இந்த காலத்துலே அப்படியெல்லாம் யாரும் கிடைக்க மாட்டாங்க, இப்போல்லாம் எல்லாரும்தான் குடிக்கறாங்க" என்று சம்மதிக்க வைத்திருக்கிறார்கள். குடிக்காத கணவர் வேண்டுமென்று ஆசையிருந்தாலும், நடைமுறையில் சாத்தியமில்லை என்பதாக உணர்கிறார்கள். தந்தையின் ஒழுக்கத்தைப் பற்றி பெருமையாக பேசியவர்கள் பலரும் கணவர் குடிப்பதை ஏற்றுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். மாதமொருமுறை என்று சொல்லப்பட்டு வாரமிருமுறையாக மாறினாலும் ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள்.'நாமளும் கொஞ்சம் காம்ப்ரமைஸ் பண்ணிக்கணும்ப்பா' என்று திருமணமாகாத பெண்களுக்கு போதிக்கிறார்கள்.

ஆண்களுக்கோ, லஞ்சோடு பீர் கிடைக்கும் ரெஸ்டாரண்டுதான் விருப்பமாக இருக்கிறது. குடிப்பேன் என்று சொல்லிகொள்வது ஃபேஷனாகிவிட்டது. முன்பு போல, யாரும் குடிகாரன் என்று சொல்லிவிடுவார்களோ என்று யாரும் அஞ்சுவதில்லை. "பீர்ல்லாம் குடிக்கலாம், தப்பே இல்ல, குடிச்சா கலராகலாம்" என்பது முகத்தை சுளிக்கும் பெண்களுக்கு வழங்கப்படும் ஃபிரீபிஸாக இருக்கிறது! 'குடிச்சாதான் ஸ்ட்ரெஸ்ல்லாம் போய் மைன்ட் ஃபிரீயா இருக்கு' என்று மன அழுத்தத்திலிருந்து விடுபடுவதாக காரணமும் சொல்கிறார்கள்.

அதே மன அழுத்தம், கூட இருக்கும் பெண்களுக்கும் இருக்கும் என்பதை வசதியாக மறந்துவிடுகிறார்கள். பெண்கள் குடிப்பதை ஃபோட்டோ எடுத்து, கலாச்சார காவலராக மாறி, "நாடு ரொம்ப கெட்டுப் போச்சு" என்ற கமெண்ட்டுடன் நண்பர்களுடன் பகிர்ந்துக்கொண்டு நக்கல் சிரிப்பு சிரிக்கிறார்கள் ‍‍ - வேட்டி சட்டையிலிருந்து வசதியாக பேண்ட் சர்ட்டுக்கு மாறிவிட்டு "சேலை கட்டும் பெண்ணுக்கொரு வாசமுண்டு" என்று பாடுவதைப் போல!

Monday, October 11, 2010

போபால் : ஓவியக் கண்காட்சி

ஓவியமென்றால் உங்கள் நினைவுக்கு வருவது எது?

மோனோலிசா, ரவிவர்மாவின் இந்தியப் பெண்கள் (பால்குடம் ஏந்திய பெண், அன்னத்துடன் உரையாடும் பெண்) , வான்கோவின் சூரியகாந்தி, இயேசுவின் கடைசி இரவு விருந்து, அப்புறம் ரீடர்ஸ் டைஜஸ்டில் பின்னட்டையில் (முன்பெல்லாம்) வரும் பிரபல ஓவியங்கள் மற்றும் (எனக்கு) புரியவே புரியாத மாடர்ன் ஆர்ட்டுகள் - இதுவரை நான் பார்த்திருந்த ஓவியங்கள் இவை மட்டுமே.

போபால் - மண்ணில் புதையுண்டிருக்கும் பெயர் தெரியாத அந்த குழந்தையின் முகம்தானே நினைவுக்கு வருகிறது?

பல்லாயிரக்கணக்கான உயிர்களைக் காவு வாங்கியது - தற்செயலாக நடந்த கோர விபத்தோ அல்லது எதிர்பாராத‌ இயந்திரக் கோளாறோ அல்ல. அப்பாவி மக்களின் உயிரை துச்சமாக மதித்து நடத்தப்பட்ட படுகொலை!

இந்தப்படுகொலைக்கும், வழங்கப்பட்ட அநீதிக்கும் எதிராக வண்ணங்களின் தீற்றல்களை தனது தூரிகையால் பேசவைத்திருந்தார் தோழர் முகிலன்.





தூரிகைகளின் வழியே கூர்மையான அரசியல் பார்வைகளையும், தன் பார்வையில் அரசை விமர்சித்தும் இருந்த முகிலனின் ஓவியங்கள் - 'நமக்கு புரியிற மாதிரிகூட ஓவியம் இருக்கும்' என்று என்னை உணர வைத்தன.



















பன்னாட்டு முதலாளிகளுக்கு அடிபணிந்து, குற்றவாளிகளை தப்பிக்க விட்டிருக்கிறது இந்திய அரசு. 26 ஆண்டுகளுக்குப் பின் வந்த வந்த நீதியும் நீதியாக இல்லை. மக்களின் பாதுகாப்பை பற்றி எந்த கவலையும் இல்லாமல், வளர்ச்சி என்ற பெயரில் நாட்டை அமெரிக்க முதலாளிகளுக்கு தாரை வார்த்துக் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் நமது தரகு முதலாளிகள். அந்த ரசாயனக் கழிவுகள் இன்றும் அகற்றப்படாமல் சுற்றுச்சூழலுக்குக் கேடு விளைவித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. மக்களும் அதனோடே வாழ்கின்றனர் - இது ஒரு போபால்தான்.

இன்னும் சில ஸ்லோ மோஷன் போபால்கள் தூத்துக்குடியிலும், கடலூரிலும், ஸ்ரீபெரும்புதூரிலும், திருப்பூரிலும் நிகழ்ந்த வண்ணம்தான் இருக்கின்றன. அபாயங்களை நமக்கு இழைத்துக் கொண்டேதான் இருக்கின்றன. நாமும் போபால்களோடே வாழும் அன்றாடவாசியாகி விட்டோம்.



சமூகத்தின் பால் தான் கொண்ட அன்பு, அக்கறையின் காரணமாகவே உழைக்கும் மக்களுக்கு ஆதரவாக தனது தூரிகையை ஆயுதமாக நீட்டியிருக்கும் முகிலன்.
இதனால் அவருக்கு தனிப்பட்ட ஆதாயம் ஒன்றுமில்லை.

வீட்டில் ஒன்றரை வயது மகள், அவள் தூங்கியதும் இரவு 10 மணிக்கு மேல் வரையத் தொடங்குவாராம். கிட்டதட்ட 30 ஓவியங்கள். கடந்த 15 நாட்களுக்குள்ளாக வரைந்திருக்கிறார்.

ஓவியங்களை விற்பனை செய்வீர்களா என்றதற்கு, "விற்பனை செய்வது இல்லை. அப்படியே விற்பனை செய்தாலும் தோழர்கள்தான் வாங்குவார்களே தவிர மற்றவர்கள் யாரும் வாங்குவதில்லை. அரசை விமர்சிப்பது போன்ற ஓவியங்களை வைத்துக்கொள்ள யார் விரும்புவார்கள்? அப்படியே வாங்கினாலும் அதற்கு விளக்கங்கள் கூற வேண்டியிருக்கும். பொதுவாக அழகான காட்சிகளைக் கொண்ட‌ ஓவியங்களைர்தானே விரும்பி வாங்குவார்கள்" என்றார்.

பெங்சூயிக்காக - ஸ்டூல் போட்டு நீரூற்றிய கிண்ணத்தில் மலர்களை மிதக்க விடும் வீட்டுவாயில்களுக்கும், அதிர்ஷ்டத்தை வீட்டுக்குள் ஈர்க்க மூலைக்கு ஒன்றாக நிற்கும் சிரிக்கும் புத்தர் சிலைகளுக்கும் இருக்கும் மவுசு அப்பாவி மக்களின் உயிருக்கு இருக்கிறதா என்ன?


வணக்கங்களும் வாழ்த்துகளும் தோழர் முகிலன்!
பகிர்ந்த வினவுக்கு நன்றி.

கண்காட்சியை விட்டு வெளியே வந்து நந்தனம் சிக்னலில் காத்திருக்கிறேன். ஆயக்கலைகள் அறுபத்து நான்கும், பழந்தமிழர் பண்பாட்டுச் சின்னங்களும், பேரெழில் கொஞ்சும் இயற்கைக் காட்சிகளும் கண்ணெதிரே இருந்த சுவர் நெடுக வியாபித்திருந்தது.

"நம் கண்முன்னே, லாபவெறியை மட்டுமே நோக்கமாகக் கொண்டு இயங்கும் பன்னாட்டுக் கம்பெனிகள், தரகு முதலாளிகள் ஒரு வர்க்கமாகவும், முதலாளித்துவ லாபவெறியால் வாழ்வை இழந்து நிற்கும் உழைக்கும் மக்கள் ஒரு வர்க்கமாகவும் பிரிந்து நிற்கின்றனர். இதில் எந்த வர்க்கத்திற்கு ஆதரவாக நமது பலமான கோடுகளை வரையும் தூரிகையை ஆயுதமாக நீட்டப் போகிறோம் என்பதே நமது கேள்வி? கேள்வி மட்டுமல்ல, அதற்கான விடைகளும் நாம்தான் தேர்வு செய்ய வேண்டும் என்பதை நினைவில் நிறுத்துவோம்."

கண்காட்சியில் என் கைகளை வந்தடைந்த ஃபிலையரின் வாசகங்கள் சுற்றிச் சுற்றி வந்தன!

Friday, October 08, 2010

Size 0...Size -1...Size -2

பிரேக் நேரத்தில், காஃபேடெரியாவில் கதையடித்துக்கொண்டிருந்தோம். உள்ளே வந்த உருவத்தைக் கண்டபோது அது ரஞ்சனிதானாவென்று சந்தேகம்...அல்லது அவளது ஆவியா? என்னால் சட்டென்று அடையாளம் காண முடியவில்லை. ஒரே அலுவலகமே என்றாலும் வேறு டீம். பிரேக்கு வரும் நேரங்களும் வேறு. கடைசியாக ரஞ்சனியை எப்போது சந்தித்தேன்?

"ஏய் ஆர்த்தி,அது ரஞ்சனியா...இல்ல அவளோட தங்கச்சியா?என்னயா ஆச்சு அவளுக்கு" என்றேன் ஆர்த்தியிடம்.

அவளுக்கோ சிரிப்பு தாங்க முடியவில்லை. பின்னே? ரஞ்சனியும் ஆர்த்தியும் ஒரே டீம்.

"என்ன ஆச்சு. நான் 2 வாரம் முன்னாடி பார்த்தப்போ கூட நல்லாத்தானே இருந்தா"

"அய்யோ, அவ தொல்லை தாங்க முடியலை..அவளோட பொண்ணு ஒல்லியா இருந்தாதான் ஸ்கூலுக்கு வந்து பிக்கப் பண்ணனும்னு சொல்லிட்டாளாம். குண்டா இருந்தா என் கூட வெளிலே வராதேன்னு சொல்றாளாம். அதான், அவ ஒரே சின்சியரா வெயிட் ரிடக்ஷன்லே இறங்கிட்டா. டீம் லஞ்சுக்கு வந்தாக் கூட ஒரே சாலட் மயம்தான்"

அந்த சிறுமியை நாங்கள் சந்தித்திருக்கிறோம். சரியான சுட்டி. மூன்றாம் வகுப்பு படிக்கிறாள். ரஞ்சனி தனது பெண்ணுக்காக, தினமும் ஐந்து கிலோ மீட்டர்கள் நடக்கிறாள். மதியம் கெலாக்ஸ் (சேலஞ்ச்) கார்ன் பிலேக்ஸ் மட்டுமே உண்கிறாள். க்ரீன் டீ மட்டுமே அருந்துகிறாள். எண்ணெயில்லாத சப்பாத்தி, வேக வைத்த காய்கறிகள். 15 கிலோ குறைத்திருக்கிறாள். குண்டு கன்னங்கள் கொண்ட ரஞ்சனியில்லை அவள் இப்போது.

"நல்லா ரெடியூஸ் ஆகிட்டே, இப்படியே போனா சைஸ் ஜீரோ ஆகிடுவே போலிருக்கே, பாவம் கரீனாவும் தீபிகாவும்..பொழைச்சு போகட்டும்..." என்றதும் ரஞ்சனிக்கு ’அலகண்டி..’ என்று வாய் கொள்ளாத சிரிப்பு.

ரஞ்சனியை மட்டுமில்லை. ஜிஎம் டயட் என்று கிட்டதட்ட பட்டினி கிடந்து இளைத்த சிலரையும் பார்த்திருக்கிறேன். 'ரொம்ப வில் பவர் வேணும்' என்ற பெயர் பெற்ற டயட் முறை அது. இணையத்தில் ரெஜிஸ்டர் செய்தால், தினமும் நீங்கள் சாப்பிடவேண்டியது என்ன என்று உங்கள் மின்மடலுக்கு வந்துவிடும். ஒரு நாள் முழுக்க காய்கறிகள், மற்றொரு நாள் முழுவதும் பழங்கள்...இன்னொரு நாள் முளைகட்டிய பயறு வகைகள்...அதில் ஒருநாள் மதியத்திற்கு இரண்டு திராட்சை பழங்கள் மட்டுமே உணவு.

சௌம்யா இந்த ஜிஎம் திட்டத்தில் இணைந்தபோது நாங்களிருவரும் ஒரே நிலையிலிருந்தோம். அதாவது, டெலிவரிக்குப் பிறகு வேலையில் சேர்ந்திருந்தோம். உலகின் மிக முக்கிய பிரச்சினையாக, உடனடியாக தீர்க்கப்பட வேணடியதொன்றாக எங்கள் முன் இருந்தது ‍ பிரக்னன்சியின் மூலம் வந்து சேர்ந்த அதிகப்படியான எடையை உதறித்தள்ளுவது எப்படி? என்பதுதான். எவ்வளவு வேகத்தில் முடியுமோ அவ்வளவு வேகமாக குறைய விரும்பினோம்.

உடனடியாக டைம் மெஷினில் ஏறி அந்த பதிமூன்று மாதங்களை பின்னோக்கி செலுத்திவிட எண்ணம் கொண்டோம். டெலிவரி என்ற ஒன்றே எங்களுக்கு ஏற்படவில்லை என்று எங்களை பார்க்கும் யாவரும் கூறும் நிலை வராதாவென்று ஏங்கினோம். என்றாவது ஒருநாள் பழைய 28வும் 30 இன்சுமான ஜீன்ஸுகளையும் பேண்ட்களையும் திரும்ப அணிய முடியுமென்று உறுதியாக நம்பினோம். அவற்றை பாதுகாத்தும் வைத்தோம். "டெலிவரிக்கு அப்புறம் செமையா குறைஞ்சுட்டேன்யா, ஆனா அதுக்கு அப்புறம் இருக்கே.....மூணு மாசம்..அப்போதான் முன்னாடிய விட அதிகமா ஏறிட்டேன்" என்று பேசி பேசி மாய்ந்து போனோம். (இதை சொல்லாத யாரேனும் உண்டா?!) ஒருவருடமாக ஏ(ற்)றிய எடையை மூன்று மாதங்களில், சொல்லப்போனால் ASAP குறைத்துவிட முடியுமென்று மனப்பால் குடித்துக் கொண்டிருந்தோம். ஆனால், தூக்கமில்லாத இரவுகள், புதிய பொறுப்புகள், அலுவலக வேலையை எவ்வளவு சீக்கிரம் முடிக்க முடியுமோ அவ்வளவு சீக்கிரம் முடித்துவிட்டால் வீட்டுக்கு போய் குழந்தை கூட இருக்கலாமென்ற எண்ணங்கள்....

இவற்றின் நடுவே ஜிஎம் டயட்டின் முறையைப் பார்த்து மிரண்டு போனேன் என்றுதான் சொல்லவேண்டும். நான் பின் வாங்கிவிட சௌம்யா தொடர்ந்தாள். இரண்டு வாரங்கள் என்று நினைக்கிறேன். அதற்குப்பின், அவளாலும் முடியவில்லை.

(நான் குண்டாக இருப்பதால் இந்த இடுகையை எழுதவில்லை. ஆரோக்கியமான முறையில், சரியான உணவு திட்டத்தோடு முறையான பயிற்சியுடன் எடையை கட்டுக்குள் கொண்டுவந்த நண்பர்களும் இருக்கிறார்கள். I salute you, Ladies!)

ஒல்லியாக இருக்க வேண்டும் என்பதை விட, டெலிவரிக்கு முன்னால் இருந்த ஃபிரேமையாவது அடைய வேண்டுமென்ற ஆசை அனைவருக்குமே பொது என்று நினைக்கிறேன். ஏனெனில், குழந்தை உருவாகி இருக்கும்போது எடை ஏறவில்லை என்றால் அதைப்போன்றதொரு கவலை எதுவும் இல்லை. குழந்தை பிறந்த பிறகு எடை மளமளவென்று குறையவில்லை என்றால் அதைப்போன்ற மகா கவலையும் ஏதுமில்லை. (டெலிவரியும் அதனோடு வரும் வைட் ஆங்கிள் மாற்றங்களைப் பற்றி பிறிதொரு இடுகையில் பார்ப்போம்.)

இப்போது , நாம் ரஞ்சனியிடம் இல்லை இல்லை ரஞ்சனியின் சின்னஞ்சிறுமியிடம்!

அம்மா ஒல்லியாக இருக்க வேண்டுமென்று விருப்பம் கொண்ட எட்டு வயது பெண்ணவள். சினிமா நடிகைகளையோ, விளம்பர மாடல்களையோ, பார்பி பொம்மைகளையோ பார்த்து ஒல்லியான body image/ மெலிய உடலமைப்பு கொண்டவராக தனது அம்மா இருக்க வேண்டும் என்ற பிம்பம் மனதில் பதிந்திருக்கலாம். அவளின் ஆசையில் தப்பொன்றும் இல்லைதான். ஒல்லியாக இருப்பதே இள்மையின் அடையாளம், ஒரு ஐடியல் பெண் இதுபோலத்தான் இருபபாரென்று அவள் பார்த்த ஒவ்வொரு விஷயமுமே - கார்ட்டூனிலிருந்து, விளையாடும் பொம்மைகளிலிருந்து, பார்க்கும் சினிமா காட்சிவரை சொல்லி கொடுத்திருக்கும். தனது அம்மாவும் அதுபோல இருக்க வேண்டுமென்ற அவளது மனோபாவத்தில் எனக்கொன்றும் தவறாக படவில்லை. அவளை முற்றிலும் புரிந்துக் கொள்ள முடிகிறது. அழகென்பது புறத்தோற்றத்திலிருக்கிறது என்றுதானே நாம் பார்க்கும் ஒவ்வொன்றும் சொல்லித் தருகிறது.

"Tall,Fair and Slim" என்று மணமகள் தேவை விளம்பரம் கொடுக்கும் சமூகத்தில் அச்சிறுமியை குற்றம் சொல்ல முடியாது. அழகென்பது ஒல்லியாக இருப்பது என்று பயிற்றுவிக்கப்படும் மனோபாவத்தைத் தான் குற்றம் சொல்ல வேண்டும். கல்யாணமாகி குழந்தைப் பெற்றுவிட்டால், நம்பர் ஒன் சிம்ரனையும் 'கோணாலா இருந்தாலும்' நம்முடையதாக்க மாட்டோம். சூர்யாவுக்கு அம்மாவாக மாற்றிவிடுவோம். கொஞ்சம் பின்னோக்கிச் சென்றால்..என்னுடைய பள்ளிக்காலத்து ஹீரோயின்கள் குஷ்பூ,ரோஜா, மீனா, சுவலஷ்மி, மாதுரி....திடீரென்று எல்லா இடங்களிலும் ஐஸ்வர்யாவின் படங்களும், சுஷ்மிதாவின் படங்கள் ஆக்கிரமித்தன. ”பொண்ணுங்களே பார்த்து பொறாமைப்படற அளவுக்கு இருக்கா” என்று ஐஸ்வர்யா பற்றி ஒரே பேச்சுதான். அப்போது பிறந்த குழந்தைகள் பலர் ’ஐஸ்வர்யா’க்களானார்கள். தொடர்ந்து லிசா ரே, சொனாலி பெந்த்ரே...பின்னர், கல்லூரி காலத்தில் சிம்ரன்,த்ரிஷா,ஷில்பா ஷெட்டி, விதிவிலக்காக ஜோதிகா..

பிபாஷா பாஸு, ஜெனிஃபர் லோபெஸ், செலீன் டயான்....ஷ்ரேயா....தமன்னா...பத்திரிக்கை அட்டை படங்களை ஆக்கிரமிக்கும் பெண்களிலிருந்து பிசினஸில் சாதித்த பெண்கள் என்று செய்தியாகும் பெண்கள் வரை - உடல் மெலிந்திருப்பதே ஃபேஷன்!

லாரெல்..பெனிட்டன்..வில்ஸ்...டவ்...லீ..கார்டன்.. முதல் டூத்பேஸ்ட் வரையிலான பன்னாட்டு நிறுவனத்தின் மாடல்கள் எல்லாம் ஒரே அச்சில் வார்த்தெடுத்த‌து போல ஒல்லியானவர்களே! ஒரு மைக்ரோக்ராம் கூட எடையில் மாற்றமிருக்காது.

தங்களது பொருட்களை சந்தைப்படுத்த மாடல்களை ஒரு மெஷினைப் போலவே பிழிந்தெடுக்கின்றன. மாடல்களாக இருக்க அவர்கள் கொடுக்க வேண்டிய விலை ஒரு சோகக்கதை. சில வருடங்களுக்கு முன் பன்னாட்டு விளம்பர கம்பெனியின் ஒப்பந்ததை முறித்துக்கொண்டு வந்து மாடலின் நெஞ்சை உலுக்கும் பேட்டி மறக்க முடியாதது. சத்துக்குறைபாடு முதல் ஒழுங்காக பீரியட்ஸ் வராத பிரச்சினைகள் வரை பல உடல்நலசீர்கேடுகளையும் சுமந்துக்கொண்டுதான் ராம்ப்களில் வலம் வருகின்றனர். கார் விளம்பரத்திலிருந்து தைல விளம்பரம் வரை முன்னிருத்தப்படும் மாடல்கள் எல்லாமே பார்பி பொம்மைகள்தானே!

மெலிந்த உடலமைப்பு கொண்டவர்களே உலகை ஆளப்பிறந்தவர்கள். அவர்களே அழகிகள். வசீகரமானவர்கள். கண்களுக்கினியவர்கள். தயாரிக்கப்படும் உடைகளனைத்தும் ஒல்லியானவர்களுக்கே...(எடை கூடக் கூட வண்ணங்கள் கூட மறுக்கப்பட்டுவிடும்.) ஒல்லியான பெண்களே வாழ்க்கையில் வெற்றி பெறுவார்கள். ஒல்லியான பெண்களின் தலை ஒருபோதும் தாழ்ந்துபோவதில்லை. அவர்கள் மனவலிமை வாய்ந்தவர்கள். இந்த உலமே அவர்களுக்கானது.

மாறாக, ஒல்லியாக இல்லாமற்போனால் நீங்கள் குண்டுதான். நார்மல் என்ற ஒன்றே கிடையாது. குண்டு என்பது அழகில்லை. அழகில்லை என்பதைவிட ’க்ளம்சி லுக்’ என்றே மனதில் பதிந்து போயிருக்கிறது. lethargic.குண்டாயிருக்கும் பெண்களை நீங்கள் பெண்களாகவே ஏன் மனிதர்களாகக் கூட மதிக்கத் தேவையில்லை... குண்டான பெண்கள் தின்னிப் பண்டாரம். அவர்கள், கிண்டலுக்கும் கேலிக்கும் மட்டுமே உரியவர்கள். அரிசிமூட்டை, பம்ப்ளீமாஸ், பிந்துகோஷ்.....

பெங்களூரில் வேலை பார்த்தபோது ரஜினிகாந்தாவும் நானும் பிஜியில் ஒரே அறைவாசிகள். ஒவ்வொரு மாதமோ பதினைந்து நாட்களுக்கிடையிலோ வீட்டிற்கு வரும்படி அவளுக்குத் தொலைபேசி அழைப்பு வரும். எல்லாம் பெண் பார்க்கும் படலம்தான். அவளும், கடமையாக லக்மே பார்லருக்குச் சென்று ஊருக்கும் சென்று வருவாள். ஊரிலிருந்து திரும்பிய அன்று மிகுந்த வருத்ததுடனும் சோர்வாகவும் காணப்படுவாள். வழக்கமான கலகலப்பு இருக்காது.

"சந்தனா, எனக்கு என்ன யா குறை...எல்லாமே கொஞ்சம் பெரிசா இருக்கு, அதானே" என்று ஒருமுறை சொன்னபோது பதிலளிக்கவே தோன்றாமல் அவளைத் தாண்டி கண்ணாடிச் சுவர்களுக்கு வெளியே இருந்த க்ரோட்டன்ஸை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

ஷகீலாவையும், நமீதாவையும் ரசிப்பவர்களில் எத்தனை பேர் குண்டான பெண்களை திருமணம் செய்துக் கொள்வார்கள்?

Thursday, October 07, 2010

kya family err....drama hai!

"குழந்தைங்களுக்கு குர்‍குர்ரே வாங்கி கொடுக்கலாமா, சொல்லு ஆச்சி ?" - சாயங்காலம் வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும் பப்பு கேள்வி. ஏதோ நடந்துருக்கு, மேடத்தாலே மறைக்க முடியலை‍ன்னு மட்டும் புரிஞ்சது.

"யாருக்குமே வாங்கிக்கொடுக்க கூடாது, ஏன் பப்பு"

"ஆச்சி, குர்‍ குர்ரேல்லாம் குழந்தைங்க சாப்பிடலாமாப்பா? சாப்பிடக் கூடாதுதானே! நான் வேணா வேணான்னு சொன்னேன், சமைக்கிற ஆயாதான் சாப்பிடு, அதுலே சக்தி இருக்குதுன்னு சொல்லி வாங்கி வாங்கி கொடுக்கறாங்க".

ஓ, சரி, வாங்கி வைச்சுடு, உனக்கு சாப்பிடணும்னா சாப்பிடு....ஆயாகிட்டேநான் சொல்றேன், பப்புவுக்கு வேணான்னா குடுக்காதீங்கன்னு. குர் குர்ரேல்லாம் சாப்டா வயிறு வலிக்கும். (பப்புதான் அவங்ககிட்டே கேட்டிருப்பான்னு தெரியும்...;‍-) )

ரொம்ப நல்லபிள்ளையாக பாதி சாப்பிட்டு புத்தகங்களுக்கு நடுவில் ஒளித்து வைத்திருந்த பாக்கெட்டை எடுத்து வந்து கொடுத்துவிட்டு "டஸ்ட் பின்-லே போட்டுடு, வேணாம்" என்றாள். ( நல்ல மனம் Vs கெட்ட மனம்? mabbe, LoL)

எனக்கே பரிதாபமாக இருந்தது.

பாக்கெட் ஸ்நாக்ஸ் பெரும்பாலும் வாங்குவதில்லை.. உறவினர்கள் யாரேனும் வாங்கித் தந்தால் மட்டுமே - அதுவும் எப்போதாவதுதான். ஆனால், பள்ளியில் ஸ்நாக்ஸிற்கு மற்ற குட்டீஸ் எடுத்து வருவதைப் பார்த்து பப்புவுக்கு அவ்வப்போது ஆசை தலை தூக்குவதுண்டு. பெரும்பாலும் பிஸ்கெட்கள், ஹனிலூப்ஸ், முறுக்கு, தட்டை,வடை வகையறாதான் பப்புவின் ஸ்நாக்ஸ்.

பப்பு தூங்கியபின், சமைக்கிற ஆயா சொன்னார் :

"அதுதாம்மா கடைக்கு கூட்டிட்டு போன்னு போய்ட்டு இதை கேட்டுச்சு. வாங்கி தந்ததும் வரும்போது , "ஆச்சிக்கிட்டே சொன்னீங்க அவ்ளோதான். நீங்கதான் வாங்கித்தந்தீங்கன்னு சொல்லிடுவேன்"ன்னு சொல்லுதும்மா.

"குர் குர்ரே வேணும்னா என்கிட்டே சொல்லு. நாம போய் வாங்கலாம். அடுத்த தடவை டாக்டர்கிட்டே போகும்போது மறக்காம குர் குர்ரே சாப்பிடலாமான்னு கேக்கணும், பப்பு. ஞாபகபடுத்தறியா ப்ளீஸ்" என்று சொல்லி வைத்திருக்கிறேன்.

எப்படி வொர்க் அவுட் ஆகிறதென்று பார்க்க வேண்டும்.

ஆமா, உங்க வீட்டுலேல்லாம் எப்படி சமாளிக்கறீங்க?

An update:

பப்புவுக்கு நேற்றிலிருந்து ஹோம் வொர்க் ஆரம்பித்துவிட்டது. முதல் பக்கத்தில் கர்சிவ் ஹேண்ட்ரைட்டிங் - c. இனிமே நானும் பப்பு ஹோம் ஒர்க் பத்தி அலுத்துக்கலாம். ;‍-) ஆனா பப்புவு ரொம்ப excited.

Wednesday, October 06, 2010

ஆண்டுவிழா அனுபவங்கள் - தொடர்பதிவு

ஆண்டுவிழா அனுபவங்கள் பற்றி தீபா அழைத்திருந்த தொடர்இடுகை. இன்னைக்கு ஏதாவது ஒரு போஸ்ட் போடணுமே என்று எண்ணியபோது இது நினைவுக்கு வந்தது. ஸ்டார்ட் மீசிக்.....

ஒரே ஒரு முறை வெல்கம் டான்ஸில் சேர்ந்து பயிற்சி எல்லாம் பெற்றுக்கொண்டு ஜூட் விட்டு ஊருக்குப் போனதோடு எனது கலைச்சேவைக்கு ஒரு shift+del. ஐந்தாம் வகுப்பு வரை விளையாட்டு விழாவில் மட்டுமே - லெமன் & ஸ்பூன், சாக்கு ரேஸ், ரன்னிங் ரேஸ்....

ஆறாம் வகுப்பிற்கு வேறு பள்ளிக்கூடம். ஆண்டுவிழா பற்றி அறிவிப்பு வந்ததும், கலையார்வம் மிக்க டான்ஸ் புலிகளான ராதாவும், சந்தியாவும் கலா மாஸ்டர் அவதாரம் எடுத்தனர். தகுதியெல்லாம் அதிகமில்லை ஜெண்டில்வுமன் - ஸ்கூல் விட்டதும் காம்ப்ளான் குடித்துவிட்டு பரதநாட்டியம் க்ளாஸுக்கு போயிருந்திருக்க வேண்டும். அவ்வளவுதான். பாரதியார் பாட்டு - கண்ணன் பற்றி வர்ணனை வரும் என்று நினைக்கிறேன்.

எனக்கும் இந்த நுண்கலைக்களுக்கும் - ஆடல், பாடல், வரைதல் போன்ற பொறுமை மிகவும் தேவைப்படும் மென்கலைகளுக்கு எவரெஸ்டுக்கும் ஏலகிரிக்குமான பொருத்தம்.(எவ்ளோ நாளைக்குத்தான் மலைக்கும் மடுவுக்கும்னே சொல்றது?!)வீட்டிலோ ’டான்ஸ்/பாட்டுன்னு இண்ட்ரெஸ்ட் வந்துடுச்சுன்னா படிப்புலே கவனம் போயிடும்’ (ஏற்கெனவே டன் கணக்கிலே இருக்கிறமாதிரி) என்று ஒரு மித். ’படிக்கிற பிள்ளையாக லட்சணமா இரு’ -க்கு அடங்கி ஊக்கமுடைமையை (?), எப்படி கேட்டாலும் - நடுவில் இருக்கும் வார்த்தையை சொன்னால்கூட அந்த குறளை ஒப்பிக்கிறமாதிரி சொம்படித்திருந்தேன். ரவி செம டஃப் ஃபைட் கொடுத்தாலும் முதலாவதாக வந்துவிட்டேன்.

அப்புறமென்ன....ஆண்டுவிழாவில் பரிசு வாங்க போகும் ஆர்வக்குட்டியாகிட்டேன்.பெரிம்மாகிட்டே சொல்லி புது நெய்ல்பாலிஷ் எல்லாம் போட்டு கையிலே மருதாணி வைச்சு...பின்னே சும்மாவா...பரிசு வாங்கப்போற கைகளாச்சே! ஆண்டுவிழா அன்னைக்கு பெரிம்மா ஊரில் இல்லை. பெரிம்மா, அவங்க இல்லாம போகவேணாம்னு சொல்லியிருந்தாங்க. சொன்ன பேச்சு கேக்காம, நானும் சங்கீதாவும் போனோம். பரிசு வாங்கப்போறவங்களை எல்லாம் வரிசையா ஒரு பெஞ்ச்லே உட்கார சொல்லி, பில்டப்லாம் ‘எந்திரன் பிரமோ’ மாதிரி இருந்துச்சு. ஆனா, லேட்டாகிடுச்சுன்னு 10வது, +1,+2 பசங்களுக்கு மட்டும் கொடுத்துட்டு கல்ச்சுரல்ஸ் ஆரம்பிச்சுட்டாங்க. எடிசன் ஏண்டா பல்பை கண்டுபிடிச்சார்ன்னு இருந்துச்சு!

அப்புறம் ஏழாவதுலே கட்டுரை போட்டி. ஏதோ ஒரு சமூக தலைப்பு. ஞாபகம் இல்லை. புனித பாண்டியன் அண்ணா எடுத்துட்டு வந்திருந்த ஒரு புக் வீட்டுலே இருந்துச்சு. அதுலே லட்டு மாதிரி அம்பேத்கர் பத்தி ஒரு கட்டுரை. அப்படியே பத்தி மாறாம அதே சேம் சொம்பு.அப்படியே பிக்கப் ஆகி பேச்சுப் போட்டி, கட்டுரைப் போட்டி, மனப்பாடப் போட்டின்னா, “கட்டதுர, எட்றா வண்டிய’ லெவலுக்கு வந்துட்டேன். (சொல்ல மறந்த கதை : பாட்டு போட்டிக்கு பேரைக் கொடுத்துட்டு லீவு போட்டது!) அப்புறம், வேணாம் வேணாம்னு சொன்னாலும் இலக்கிய மன்ற துணைச் செயலாளர், இலக்கிய மன்ற செயலாளர் பதவியிலே என்னை உட்கார வைத்து மக்கள் அழகு பார்த்தாங்க. என்ன வேலைன்னா, ஆண்டுவிழாவிலே ஒரு அறிக்கையை வாசிக்கணும். சிம்பிள்.

கல்லூரிலே, ஆண்டுவிழான்னா மேடைக்கு கீழேயோ இல்லேயோ கூட்டத்துலே கடைசியிலோ கும்பல் சேர்ந்துக்கிட்டு சவுண்ட் விடணும். மெல்லிசைன்னு பாடறவங்களை ஓட ஓட விரட்டணும்... என்னன்னா, மாட்டிக்காம கலாட்டா பண்ணனும்...( இண்டர்னல்ஸ்ன்னு ஒரு செக் பாயிண்ட் இருக்கே!)

பள்ளிக்கூடம், கல்லூரிக்கெல்லாம் அப்புறம், ஒரே மாதிரியாகிட்ட வாழ்க்கைக்கு நடுலே வர்ற ஒரே பாலைவனச் சோலை அலுவலக ஆண்டுவிழா. இந்த வருஷம் ராம்ப் வாக். ரொம்ப வேலையெல்லாம் இல்லை. பயிற்சியும் தேவை இல்லை. சும்மா நடந்து வந்தா போதும். அது அழகி போட்டியில்லை. ஸ்கூல்லே நடக்கிற ஃபேன்சி பரேட் மாதிரிதான். அதுவும் ஆள் பற்றாக்குறை வேற.

ஒரு கான்செப்டை அடிப்படையா வைச்சு 4 பெண்கள், 5 ஆண்கள் சேர்ந்து பண்ணினோம். இயற்கையின் படைப்புகளையும், எங்க கம்பெனியின் ட்ரேட்மார்க் கலரையும் இணைச்சு உருவான தீம்.

darkness - கருப்பு வண்ண உடை (boy)
light - வெள்ளை வண்ண உடை (boy)
earth - பழுப்பு வண்ண உடை (girl)
sky - ஆகாய நீலம் (girl)
sun - சிவப்பு (boy)
moon - க்ரீம் (girl)
water - நீலம் (boy)
man - சூட் (ofcourse, boy)
tree - பச்சைக்குப் பதில், எங்கள் கம்பெனியின் ட்ரேட்மார்க் கலர்தான் புதிய பச்சை. (girl)


ஆதியில், நான் வானமாக இருப்பதாகத்தான் ப்ளான். பங்கேற்ற இன்னொரு நண்பர்க்கு ஷராரா விருப்பமாக இருந்தது.மேலும், எனக்கும் அதில் பெரிய விருப்பமெல்லாம் இல்லை. சோ, விட்டுக்கொடுத்துவிட்டேன். சூரியனா இருக்கேன், ஏன் சூரியனோட ஒளியை வாங்கிட்டு ஒளி தர்றது பெண்ணா இருக்கணும்னு கொஞ்சம் கொளுத்திபோட்டேன். ஆனா, சூரியனா இருந்த பையன்கிட்டே சிவப்பு கலர் ஏற்கெனவே ஷெர்வானி இருந்ததாலே (பட்ஜெட்..பட்ஜெட்!) சூரியன் எஸ்கேப். சரி, ஜெண்டர் எதுவும் இல்லாத, மரமா இருக்கேன்னு முடிவாச்சு. இப்போ சதி செஞ்சது டெய்லர். நிலாவின் உடை மற்றும் மரத்திற்கான உடையை அளவுகள் மாத்தி தைச்சுட்டார்.
சோ, நான் இப்போ மூன்!

இது என்னோட நினைவுக்காக :

முதல் சீக்வென்ஸ் : மேலிருந்த வரிசையிலே ஒவ்வொருவராக
இரண்டாம் சீக்வென்ஸ் : darkness & moon, earth & sky, water & tree..etc
மூன்றாம் சீக்வென்ஸ் : earth- moon-sun, water-man-tree... etc

இசை : அதான், ஆதி காலத்துலேர்ந்து போட்டு வைச்சிருக்காங்களே...எனிக்மா (yes, same old ’mea culpa’!) அதோடு, ஃபேஷன் படத்தின் இசையும் கலந்து ஒரு fusion.

இதைத் தொடர நான் அழைப்பது

1. ஜெயந்தி
2. நான் ஆதவன்
3. தியானா
4. வல்லியம்மா

Tuesday, October 05, 2010

லூசுப் பெண்ணே...லூசுப் பெண்ணே!

ஹாஸ்டல்லேருந்து ஊருக்கு கிளம்பறதுன்னா ஜாலி. ஏன்னா, அரைநாள் ஊர் சுத்த ப்ளான் பண்ணியிருப்போம். சாயங்காலத்துக்கு மேலேதான் பெரும்பாலும் எல்லாருக்கும் ரயில்.பெட்டியை எல்லாம் தூக்கிட்டு வந்து க்ளாக் ரூம்லே போட்டுட்டு, டவுன் ஹால் ரோடையோ, நேதாஜி ரோடையோ சுத்திட்டு ரயில் வர்றதுக்கு அரைமணி முன்னாடி ஸ்டேஷன் வர்றதுதான் குலதெய்வ வழக்கம். அப்படி ஒரு தடவை, சுத்திட்டு வெயிட்டிங் ரூம்லே வந்து உட்கார்ந்தோம். ஒவ்வொருத்தரா போய் ரெஃப்ரெஷ் பண்ணிட்டு இருந்தாங்க. எனக்கு வலப் பக்கத்திலே வேற ஒரு அக்கா. யாருன்னு தெரியாது. பார்த்ததும் சிரிச்சாங்க‌. நானும். பொருட்களை எல்லாம் வைச்சுட்டு யதேச்சையா நிமிர்ந்து பார்த்தா என்னை பார்த்து சிரிச்சுட்டு இருந்தாங்க‌.

"யூஎஸ் லேல்லாம், எதிரிலே யார் வந்தாலும் தெரியாதவங்களா இருந்தா கூட, பார்த்தா விஷ் பண்ணுவாங்க. சிரிப்பாங்க. நம்மை மாதிரி தயக்கம் எல்லாம் கிடையாது. " - முதல் முறை ‍யூ எஸ் போய்ட்டு வர்ற சீனியர்கள் சொன்னது ஞாபகத்தில் வர, 'ஓ, இவங்களும் யூ எஸ் போல இருக்கு, தெரியாதவங்களைப் பார்த்தாக்கூட சிரிக்கறாங்களே, நாமளும் இப்படிதான் இருக்கணும்' ந்னும் நினைச்சுக்கிட்டேன். சரி, ஏதாவது கேட்கலாம் என்று நினைச்சு மறுபடியும் அவங்க பக்கம் திரும்பிய போது , அவங்களுக்கு நேரா இருந்த ஜன்னலை பார்த்துக்கிட்டிருந்தாங்க‌. லேசான‌ புன்னகையோட இருந்த மாதிரி இருந்தது. எதிர்வரிசையிலே இருந்தவங்க, அறையில் இருந்தவங்க என்னையே பார்க்கற மாதிரி இருந்தது. அந்த அக்காவையும் ஒரு பார்வை பார்த்தாங்க. எனக்குதான் தன்னம்பிக்கை ஜாஸ்தி ஆச்சே! 'அட‌....இன்னைக்கு அளவுக்கு அதிகமா அழகா இருக்கோம் போல இருக்கு, செலிபிரிட்டிக்கு இதெல்லாம் சகஜமப்பா' ந்னு நினைக்கும்போதே அவர் என் பக்கம் திரும்பி சிரித்தார். இதற்காகவே காத்திருந்தது போல நானும்.

அவருக்கு பக்கத்திலிருந்தவங்க, அவங்க அம்மான்னு நினைக்கறேன்... க‌டினமான குரல்லே , யாருக்கும் கேட்காம ஏதோ சொன்னார். அதுவரைக்கும் புன்னகை பூத்த முகமா இருந்தவங்க, அவங்க‌ அம்மாவைப் பார்த்து, வாயைக் கோணலாக்கி பல்லெல்லாம் கடிச்சாங்க. ஒரு நிமிஷம் பயந்துட்டேன். அப்போதுதான் உறைச்சது....ஏதோ அப்நார்மல். ரூம்லே இருந்தவங்க‌ என்னை பார்த்த பார்வைக்கும், அடிக்கடி அந்த அக்காவை பார்த்த பார்வைக்கும் அர்த்தமும் அப்போதான் புரிஞ்சது. என்கூட இருந்த இந்த அராத்து கும்பல் கிட்டே சொன்னா ஓட்டித் தள்ளிடுவாங்கன்னு லதா கிட்டே மட்டும் சொல்ல, பேசாம‌ எல்லோருக்கும் நானே சொல்லியிருக்கலாம்னு ஆகிடுச்சு. 'நட்லூஸ் கேர்ல், நாங்க இவ்ளோ பேரு இருக்கோம், அந்த மெண்டலுக்கு உன்னை மட்டும் பார்த்து சிரிக்கணும்னு தோணியிருக்கு பாரு யா' etc etc.


"பொதுவாக எல்லாக் கலாச்சாரங்களிலுமே மனநலக்குறைவு கேலியுடனும், கிண்டலுடனும் அணுகப்படும் போது, கூடவே நமது கலாச்சாரத்தில் பிரத்யேக சமூக, மத, மாந்திரீக, மாற்று மருத்துவத் தாக்கங்களால் மனநோய்கள் வெகுவாக புறக்கணிக்கப்பட்டு, பாதிப்பு முற்றவிடப்படுகின்றன. பல வகையான மனநோய்கள் அடையாளப் படுத்தப்பட்டு அதற்கான தனிப்பட்ட சிகிச்சை அளிக்கப்படாமல் முற்றிலும் குணமாகக் கூடிய நோயாளிகள் 'பைத்தியம்', 'சைக்கோ', 'லூசு', 'மெண்டல்' என்று முத்திரை குத்தப்படுகின்றார்கள்."

என்று உமாவின் இந்த வரிகளை வாசித்ததும், இந்த சம்பவம் சட்டென்று மின்னல் வெட்டியது.

எனது நண்பர்கள், யாரையும் யாரையும் காயப்படுத்தணும்னு நினைக்கறவங்க இல்லே. ஒருத்தரையொருத்தர் கிண்டல‌டிச்சுக்கணும், ஓட்டிக்கணும் - இதுதான் முக்கியமே தவிர யாரையும் புண்படுத்தணும்னோ இல்லே வேணும்னே மனவருத்தமடையச் செய்யணும்னோ வார்த்தைகளை கொட்டறவங்க இல்ல. என்ன பண்றது, நாம் பாக்கற சினிமாலேருந்து வாசிக்கிற‌ ஜோக் வரைக்கும் மன இயல்பு பிறழ்ந்தவர்களை கேலி செஞ்சுதானே பழகியிருக்கோம். எதையாவது மாத்தி செஞ்சுட்டா இல்லே கோவம் வந்துட்டா , உடனே "லூசு" ந்னு சொல்றது ரொம்ப இயல்பா வருதுதானே. பப்பு கூட இதை சொல்ல ஆரம்பிச்சுட்டா.....:-(

இந்த வாரம் முழுக்க மனநல விழிப்புணர்வு வாரம்னு உமா இடுகையிலே சொல்லியிருக்காங்க.
"நான் வலையுலகிற்கு பழக்கமான இந்த வருடம் என்னால் செய்ய முடிந்த சிறிய அளவில் இந்த முயற்சி. மனநல/மனநோய் தொடர்பான உங்கள் கேள்விகளை எனக்கு அனுப்பினால் (umarudhran@gmail.com) அதன் விளக்கங்களை (எனக்குத் தெரியாதவற்றை ருத்ரன் மற்றும் நண்பர்களிடமிருந்து பெற்று) வலையில் பிரசுரிக்க முடியும்."

சோ, என்னோட பங்கா இந்த கேள்வி. நீங்களும் கேள்விகளை உமாவுக்கு அனுப்பி வைங்க.

ரொம்ப சின்னபுள்ளத்தனமா இருக்குன்னு யாரும் சொல்லக்கூடாது. இது மனநலம் சம்பந்தப்பட்டதா இல்லே ஆட்டிடியூட் பிரச்சினையான்னும் தெரியலை.



1. சில விஷயங்கள்லே ரொம்ப பொஸசிவ் - என்னோட க்ளோஸ் சர்க்கிள்லே. முக்கியமா, என்னோட பெரிம்மா வேற யார்க்கிட்டேயாவது கொஞ்சம் அன்பா அதாவது என்னோட கசின்ஸ்கிட்டேயோ என்னோட வயசு இருக்கிறவங்க கிட்டேயோ க்ளோசா பேசினா எனக்கு ரொம்ப J ஆகிடும். கோவம் வந்து ஒரே சண்டைதான். இப்பவும் கூட இருக்கு. ஆனா, பப்புகிட்டே அவங்க க்ளோசா இருந்தா எனக்கு சந்தோஷமா இருக்கு, ரசிக்கிறேனே தவிர ஜே வந்தது இல்லே. இப்போ பப்புவும், அதே மாதிரி...பெரிம்மாகிட்டேன்னு மட்டும் இல்லே...அவளோட க்ளோஸ் சர்க்கிள், யாரா இருந்தாலும், அவங்க எப்பவோ ஏதோ ஒரு குட்டி குழந்தையை தூக்கி கொஞ்சினதை கூட‌ மறக்கவே மாட்டா. தூங்கும்போது கரெக்டா இது ஞாபகத்துக்கு வந்துடும்.

அம்மாக்கு தப்பாத பிள்ளைன்னு வீட்டுலே ஜாலியா எடுத்துக்கிட்டாலும் இது நார்மலானதுதானா? ஹெல்தியான ஆட்டிடியுடா? (பப்புவுக்காக இல்லே, எனக்காக கேட்கிறேன். இவ்ளோ வயசாகியும் நான் மாறாதப்போ பப்புவை எப்படி சொல்றது?)

2. அவங்க என்னோட ஃப்ரெண்ட்தான். ஏதாவது ஆர்க்யூமென்ட் போய்ட்டு இருந்தா, அதுக்கு எதிரா விவாதம் பண்ணுவாங்க. அதாவது, அதுதான் அவங்க கருத்துன்னு கிடையாது. ஆனா, விவாதத்துக்கு எதிரா சொல்லணும்னுதான் அவங்க நோக்கம். அதே சமயம், அவங்க சொல்றதுதான் சரின்னு ஏத்துக்கணும்னு எதிர்பார்ப்பாங்க. அவங்க சொல்றதுதான் அந்த விவாதத்துலே கடைசி பேச்சாவும் இருக்கணும்னு நினைப்பாங்க. அங்கீகாரத்துக்காக ஏங்கறாங்கன்னு நினைசுக்கிட்டாலும், சமயத்துலே ரொம்ப அப்சர்டா இருக்கும்...எரிச்சலாவும்! எப்படி கையாள்றது ? இதை எப்படி நாசூக்கா அவங்ககிட்டே சொல்லி புரிய வைக்கிறது?

Sunday, October 03, 2010

humph!

இந்தக் கதைதான் இப்போது பப்புவின் புதிய பேவரைட் ‍- ஒட்டகத்திற்கு திமில் வந்த கதை.




"ஆயா எந்த வேலையும் செய்யலையா, அதான் ஆயாவுக்கு ஹம்ப் வந்திருக்கு" - ‍(ஆயா வயோதிகத்தின் காரணமாக குனிந்து நடப்பார். )

"எனக்கு ஹம்ப் வரட்டும்ப்பா,பரவாயில்ல" - ‍ விளையாட்டு சாமான்களை எடுத்து வைக்கச் சொன்னால் / எந்த சிறிய வேலைக்கும் இதுதான் பதில்.

Pappu, the linguistic scientist


அ ஆ இ ஈ ........ஐ ஐஐ....

achi, Can I drink some waters?

நாளையிலிருந்து பப்புவுக்கு செகண்ட் டெர்ம் ஆரம்பமாகிறது. (ஒரு ரவுண்ட் அப் போஸ்ட் ரொம்ப நாளா பெண்டிங்.) பப்புவோடு தண்ணீரில் விளையாடி அவளுக்கு சளியும் ஜூரமும் வர வைத்ததுதான் இந்த விடுமுறையில் செய்த உருப்படியான காரியம்.

Wishing you an eventful second term, baby!

Saturday, October 02, 2010

தீர்ப்பு - ‍‍ சில அவதானிப்புகள்

சன் டிவியில் அப்துல் கலாமும், நடிகர் சிவக்குமாரும் காந்தி ஜெயந்தியை முன்னிட்டு உரையாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். "அந்த காலத்துலேயும் இந்த மாதிரி மத கலவரங்கள் இருந்ததா" என்பது போன்ற சிவக்குமாரின் கேள்விக்கு மத நல்லிணக்கத்தைப் பற்றி அவரது சிறுவயதில் மனதில் பதிந்த சம்பவம் மூலமாக விளக்குகிறார் கலாம்.

கலாம் மட்டுமில்லை, லதா மங்கேஷ்கர் வரை வலிந்து வலிந்து அனைவரும் மத நல்லிணக்கத்தை சமாதானத்தைப் போதிக்கிறார்கள். அமைதி காக்குமாறும், ஒற்றுமையே பலமென்றும், வேற்றுமையில் ஒற்றுமை என்றும் பாய்‍-பாய், பஹன்- பஹன் என்றும் போதிக்கிறார்கள். தேசவிரோத சக்திகளை முறியடிப்போம் என்கிறார்கள்.

இந்துக்களுக்கு ஆதரவாக கொடுத்த இந்தத் தீர்ப்பை ஏற்றுக் கொண்டு அமைதியாக இருந்தால் சமாதானவாதிகள். இல்லையென்றால், கலகம் உண்டு பண்ணுகிறவர்கள். 'நியாயமற்ற தீர்ப்பை நியாயமற்றது' என்று சொல்பவர்கள் கலவரக்காரகள், நிம்மதியை அமைதியை குலைக்கப் பார்க்கிறார்கள் என்று முத்திரைவேறு.

இதில் ஊடகங்களையும், அவை மத உணர்வை உசுப்பி விடப்பார்ப்பதாகவும், கலவரங்கள் நடக்காததால் ஊடகங்களுக்கு பெரும் இழப்பு என்றும் பேசிக் கொள்வதைக் கேட்க நேர்ந்தது. ஊடகங்கள், மக்களின் உணர்ச்சிகளை தூண்டுவது எந்த அளவுக்கு தவறாக படுகிறதோ, அதே அளவுக்கு தீர்ப்பைப் பற்றி நியாயத்தைப் பற்றி நம்பிக்கைகளின் அடிப்படையில் கொடுத்த நீதியைப் பற்றி பேசாமல் எந்திரனுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் ஊடகங்களையும் அல்லவா சாட வேண்டும்?

இந்த தீர்ப்பு மிகுந்த மனச்சோர்வை கொடுப்பதாக புலம்பிய பலரும் (சோ கால்ட் ஜர்னலிஸ்ட்கள் மற்றும் முற்போக்குவாதிகள் உட்பட) தங்களது உற்சாகத்திற்கு எந்திரனை நாடி அலசி ஆராய்ந்து விமர்சனம் அல்லவா எழுதுகின்றனர்.

இதே போல முரணாகப்பட்ட இன்னொரு விஷயம் காஞ்சன் குப்தாவின் ட்வீட்டுகள். ஒரு முக்கியமான பத்திரிக்கையாளர் என்பதைத் தாண்டி அவரிடம் பெரிய நம்பிக்கைகள் இல்லை. எனினும், அவரது ஒரு குறிப்பிட்ட ட்வீட் இதை எழுத வைக்கிறது. அயோத்தி தீர்ப்பை பற்றி பாகிஸ்தான் பத்திரிக்கையாளர்கள் பலரும் விவாதித்துக்கொண்டிருந்தனர். "ஷியா மற்றும் அஹம்தியா பிரிவினரின் மசூதிகள் சன்னி முஸ்லீம்களால் இடிக்கப்படுவதைப் பற்றி நாங்கள் எந்த கருத்தும் தெரிவிப்பதில்லை. அயோத்தி விவகாரத்தை பற்றி பாகிஸ்தான் நண்பர்கள் தள்ளியிருக்குமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன்" என்றும் "அயோத்தியாவைக் குறித்து வலுச்சண்டைக்கான பேச்சுகளில் பாகிஸ்தான் நண்பர்கள் ஈடுபடுவது நன்றாக இல்லை. இந்தியா தனது முஸ்லீம்களை பார்த்துக்கொள்ளும்" என்றும் ட்வீட்டினார்.

அதிர்ச்சியாக இருந்தது.

"அடிமையின் வரலாறு" என்ற புத்தகத்தில் (டக்ளஸ்) வரும் நிகழ்ச்சியே நினைவுக்கு வந்தது. பண்ணை எஜமானன் ஒருவனுக்கு அவனிடம் இருக்கும் அடிமைகளின் எண்ணிக்கையே தெரியாது. அத்தனை பண்ணைகள், அதில் வேலை செய்யும் அடிமைகள். ஒருநாள் அவன் குதிரையில் வரும் போது ஒரு அடிமையை சந்திப்பான். அவனிடம் 'நீ யாரிடம் வேலை செய்கிறாய்" என்றதும் அடிமை தனது எஜமானனின் பெயரைக் கூறுவான். "அவர் உன்னை நன்றாக கவனித்துக் கொள்கிறாரா" என்றும் "கடினமான வேலைகளா" என்றும் உணவைப் பற்றியும் கேட்பான். அடிமையும் சாதாரணமாக உண்மைகளைக் கூறிவிடுவான். அதனைப் பற்றியும் மறந்துவிடுவான். இரண்டு மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு அவன் யாருக்கும் அடங்காதவனாக மாறிவிட்டானென்றும் வேலைக்கு உகந்தவனல்ல என்றும் விலங்கிட்டு வேறு எஜமானனுக்கு விற்றுவிடுவார்கள். அதன்பின், அடிமைகள் சுதாரித்துக்கொள்வார்கள். யார் விசாரித்தாலும் "எங்கள் எஜமானனைப் போல யாருமில்லை" என்ற அளவுக்கு பதிலளிப்பார்கள். "அடக்கமான வாய்" என்பது பற்றி ஒரு பழமொழி கூட உண்டு என்று சிறுவயதில் வாசித்த நினைவு. அதில் உச்சகட்டமாக, அடிமைகள் ஒருவருக்கொருவர் தங்களது எஜமானர்களின் நல்ல குணங்களைப் பற்றியும் சண்டையிட்டுக் கொள்வார்களாம். தங்களது மனக்குறையை மறைத்துக் கொண்டு அவரவர் நலனில் அக்கறை காட்டும்படி மாறி விடுவார்களாம்.

இதற்கும், காஞ்சன் குப்தாவின் "India can look after its Muslims" என்ற ட்வீட்க்கும் சம்பந்தமிருப்பதாகவே தோன்றியது. (இதில் யார் அடிமைகள் என்ற கேட்டு விடாதீர்கள்) இந்திய முஸ்லீம்களும் மனக்குறையை மறைத்துக்கொண்டு, மசூதியை வேறு இடத்திற்கு மாற்றி விடலாமாவென்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

ஆம்பூர், மூஸ்லீம்கள் பெருமளவில் வாழும் ஊர். முஸ்லீம் இந்துகலப்புத் திருமணங்களும் சகஜம். ஊரில் பெரிய பள்ளிக்கூடங்கள் மூன்று. அவை முறையே, இந்து மேனிலைப் பள்ளி, மஜ்‍உர் லும் பள்ளி மற்றும் கன்கார்டியா பள்ளி. பெயரிலிருந்தே புரிந்துக்கொள்ள முடியும் என்று நினைக்கிறேன். மேலும் முஸ்லிம் பெண்களுக்கான பள்ளி. மதத்திற்கொரு பள்ளியாக இருந்தாலும் எங்கள் வகுப்பில் முகம்ம‌து அலி சானும் (சாக்கியின் மீதுள்ள பற்றினால் இப்படித்தான் கூறிக்கொள்வான். உண்மையானப் பெயரே மறந்து போய்விட்டது) ஜரினாவும், ஜாஹீரும் இருந்தனர். அதே போல ஆண்களுக்கான முஸ்லீம் பள்ளிக்கூடத்திலும் மற்ற மத மாணவர்களைக் காணலாம்.

பாபர் மசூதி கலவரத்திற்குப் பிறகு இதில் நிச்சயமாக மாற்றங்கள் இருந்தது. (ஆமாம், கலவரம் எனும்போது 'பாபர் மசூதிக் கலவரம்' என்றும் தீர்ப்பு வரும்போது 'அயோத்தி தீர்ப்பு' என்றும் ஏன் மாறிவிட்டது?) கலவரங்கள் எதுவும் நடக்க வில்லையானாலும் ஏதேனும் நடந்துவிடுமோ என்ற பதட்டங்கள் இருந்தது நினைவில் பதிந்திருக்கிறது..

ரம்ஜான், பக்ரீத் நாட்களில் மெயின் ரோடுகளில் பலத்த போலிஸ் பாதுகாப்பு இருந்தது. விநாயகர் சிலைகள் இந்துக்கள் வாழும் பகுதிகளில் பெரும் செல்வாக்கு பெற்றன. ஏதாவது 'சந்த்' ஒருவர் பெரிய லட்டுவை கண்ணாடிப் பெட்டிக்குள் உபயமாக வைத்திருப்பார். சமஸ்கிருத வார்த்தைகள் எழுதப் பட்டிக்கும் டீ சர்டுகளை அணிந்த இளைஞர்கள் மும்முரமாக சுற்றிக் கொண்டிருப்பார்கள். "இந்து என்ற பெயரைக் கேட்ட மாத்திரத்திலேயே உங்கள் ரத்தம் கொதிக்க வேண்டும். உணர்வு பெற வேண்டும்" என்ற் விவேகானந்தரின் பொன்மொழிகளை உருவேற்றி வைத்திருப்பார்கள்.

சிறு மெட்ரிக் பள்ளியாக இருந்த விவேகானந்தா பள்ளிக்கூடம் வெளிப்படையாக ஆர் எஸ் எஸ் கூடாரமாக மாறியது. முஸ்லீம் பண்டிகைகள், கிறிஸ்துவ பண்டிகைகள் அன்று கண்டிப்பாக பரீட்சைகள் இருக்கும். விரும்பினால் கூட லீவு போட முடியாது. டெஃப் & டம் பள்ளிக்கு அருகிலிருந்த மதரஸாவும் வளரத் தொடங்கியது. சிறிதும் பெரிதுமான குட்டீஸ் அனைவரும் வெண்ணிற முழு உடையில் குல்லாய்கள் இட்டு மதராஸுக்கு செல்ல தொடங்கினர். மேல் விஷாரம் மதரஸாக்களுக்கு விளம்பரங்கள் செய்தித்தாளிலிருந்து டீவி வரை வந்தது. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கோட்ஸே க்களையும், அப்சல்களையும் உருவாக்கும் இடமாக கல்விக்கூடங்கள் மாறியது இதற்குப் பிறகுதான். இந்தியா பாகிஸ்தான் மேட்சுக்கு வகுப்பில் பாதி அட்டென்டென்ஸ் இருக்காது.பாபர் மசூதி இடிப்பு என்று சொல்லப்பட்டாலும் இவை எல்லாம் எங்கள் ஊரில் துவங்கியது ஆர் எஸ் எஸ் சேவகர்கள் மூலமாகத்தான். ‍‍ பாபர் மசூதி இடிப்புக்கு பிறகுதான்.


இந்து‍‍ முஸ்லீம் குடும்ப நண்பர்கள் சந்திக்க நேர்ந்தால், இந்து‍ ‍ முஸ்லீம் நட்புறவு, யார் உண்மையான முஸ்லீம் என்பதற்கெல்லாம் விளக்கங்கள் கொடுக்கப்பட வேண்டிய நிலைக்கு அவர்களை ஆளாக்கியது அந்நிகழ்வுதான்.

நான் இதை எழுதிக்கொண்டிருக்கும்போது பாகிஸ்தானில் ஏதாவதொரு பெண் கூட இதே போல ஒரு இடுகை எழுதிக்கொண்டிருக்கக்கூடும். அவள் முஸ்லீமாகவோ இந்துவாகவோ ஏன் கிறிஸ்தவராகவோக் கூட இருக்கலாம்.
அங்கும் 92 க்குப் பிறகு ஏதாவதொரு இந்துக் கோவில் இடிக்கப்பட்டிருக்கலாம். அவளது ஊரில் மாற்றங்கள் நிகழ்ந்திருக்கலாம். அவளது சிறுவயதில், சைக்கிளில் நண்பர்கள் வீட்டுக்குச் செல்வது அச்சத்தினால் மறுக்கப் பட்டிருக்கலாம்.

"தீவிரவாதம் என்பது ஒரு மனநிலை.அவர்களுக்கு மதம் என்ற ஒன்று இல்லை. சிலநேரங்களில் அவர்கள் இஸ்லாமின் பெயரில் சில நேரங்களில் இந்துத்துவா என்ற பெயரில் சில நேரங்களில் கிறிஸ்தவம் என்ற பெயரில் செயல் படுகிறார்கள். பாபர் மசூதிகளை மட்டும் கட்டவில்லை, இந்தியாவில் பல கோவில்களை கட்டியுள்ளார். அவரது பெயரால் இந்துக் கோவிலொன்றை கட்டுவோம். எல்லைகளைத் தாண்டி இது ஒரு செய்தியை எடுத்துச் சொல்லும். 92‍இல் பாபர் மசூதியை இடித்தபோது பாகிஸ்தானில் இந்துக் கோவிலை பாகிஸ்தானியர்கள் இடித்தனர். பாபர் மசூதியை இந்திய நீதித்துறை இந்துக்களுக்கும் முஸ்லீம்களுக்கும் பிரிக்கும்போது எதிர்ப்பைக் காட்டாமல் இந்துக்கோவிலை கட்டுவோம். இப்படி செய்வது நமது பலவீனம் என்று அர்த்தமல்ல. இது நமது நல்லெண்ணத்தின் வெளிப்பாடு. பாகிஸ்தானியர்கள் மாறி வருகின்றனர் என்றும் தங்க‌ளது எண்ணங்களையும் மாற்றிக்கொள்ளபட‌ வேண்டியவே என்று உணர்வார்கள்" என்று எழுதும் பத்திரிக்கையாளர் அவளுக்கு கிடைத்திருக்கிறார்.

ஆனால், நமக்கு?