Monday, December 22, 2014

தேவதாஸ் - சரத் சந்திர சட்டோபாத்தியாய‌


கல்கத்தா பயணத்தின்போது இரண்டு நடைபயணங்களை தேர்ந்தெடுத்திருந்தோம். ஒன்று, ஹூக்ளி நதிவழியே, கடவுள்கள் உருவாகும் இடம், ஆங்கிலேய ஆட்சியின் நினைவுத்தடங்கள், கல்கத்தாவின் மாடமாளிகைகள் மற்றும் சிறிதும் பெரிதுமான கல்கத்தாவின் பழங்கால கடைத்தெருக்கள், இஸ்லாமிய பக்கம், கல்கத்தாவின் சீனா. இதில், முதலில் சென்ற நடைபயணத்தில் கல்கத்தா பாபுக்களின்  மாடமாளிகைகளையும் கோபுரங்களையும் நேரில் கண்டோம். ஒரு சில மாளிகைகள் இன்றுவரை  நன்றாக பராமரிக்கப்பட்டிருக்க, பெரும்பாலானவை சிதிலமடைந்தும், களையிழந்தும் காணப்பட்டன‌.

 
பெரிய பெரிய தூண்கள், விக்டோரிய அமைப்பிலான முகப்புகள், தளங்களாக பிரிக்கப்பட்டு உள்ளே இன்னும் உள்ளே என செல்லும் அறைகள், பெரிய முற்றம், யானைகள் பராமரிக்க தனி இடம் என்று இந்த மாளிகைகள் ஒவ்வொன்றும் ஆடம்பரமானவை. கிட்டதட்ட, நமது காரைக்குடி வீடுகள் போல.


ஆங்கிலேய ஆட்சி இந்தியாவில் காலூன்றிய காலம். கல்கத்தாவில் ஆங்கிலேய  ஆதிக்கம் வலுப்பெற்றபோது, அதன் வழியாக செல்வாக்கு மிக்கவர்களாக சில வங்காளிகள் உருவானார்கள்.வணிக ரீதியாக பிரிட்ஷாருக்கு நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ உதவியவர்கள்.          அந்த வங்காளிகளே  கல்கத்தா பாபுக்கள் என அறியப்பட்டார்கள். கிட்டதட்ட, ஒரு ஐரோப்பிய ஜமீந்தார்களைப்போல வாழ்ந்திருக்கிறார்கள்.


கல்கத்தா பாபு என்றாலே, எனக்கு எப்போதும் நினைவுக்கு வருவது தேவதாஸ்தான். முக்கியமாக ஷாருக்கானுக்காகவும், போனாப்போகுதென்று ஐஸ்வரியாவுக்காகவும் பார்த்த படம். படம் பார்ப்பதற்கு முன்புவரை, 'தேவதாஸ்' என்றால் காதலுக்காக உருகி மருகி பைத்தியக்காரனாக ஆனவன் என்பதே மனதுக்குள் இருந்த பிம்பம். பள்ளி மற்றும் கல்லூரி நாட்கள் எங்களுக்கு கற்றுக்கொடுத்ததும் அதுதான்.

மனிதனாகக்கூட, மதிக்க தகுதி இல்லாத, தன்னைப்பற்றிய எந்த நினைவும் இல்லாத குடியிலே அழிந்து போன  கிறுக்கனாகத்தான் தேவதாஸ் கதாபாத்திரம் எனக்குள் இருந்தது.சோபை இழந்துபோன , அந்த பழங்கால மாளிகைகளை கண்டபோது, ஒவ்வொன்றும் எனக்கு தேவதாஸின் வீட்டையே நினைவுபடுத்தின.  தேவதாஸின் குடும்பம் ஒரு அச்சு அசலான கல்கத்தா பாபு குடும்பம்.

சமீபத்தில்தான், சரத் சந்திர சட்டோபாத்தியாய எழுதிய தேவதாஸ் ஒரிஜினல் புத்தகத்தை (தமிழில்) வாசித்தேன்.  இந்த புத்தகம், நான் பார்த்த தேவதாஸ் படத்திலிருந்து மிகவும் வேறுபட்டிருந்தது.  :‍)

பள்ளி செல்லும் சிறுவனாக அறிமுகமாகிறான்  தேவதாஸ்.  அநேகமாக பத்து வயதிருக்கும் அவனுக்கு அப்போது.பள்ளிக்கூடம் அவனை ஈர்க்கவே இல்லை. பிரம்பு வைத்திருக்கும் வாத்தியார், தண்டனைகள், மணங்கு சேர் கணக்குகள் என்று பள்ளியை வெறுக்க அவனுக்கு போதுமான காரணங்கள் இருந்தன.   பக்கத்துவீட்டு சிறுமி பார்வதி. அவன் என்ன சொன்னாலும் கேட்பவளாக, அவன் பின் தொடர்ந்து வருபவளாகவே இருக்கிறாள். ஒருநாள், கூடப்படிக்கும் சிறுவனை, தேவதாஸ் மண்ணில் தள்ளிவிட்டுவிடுகிறான். ஆசிரியருக்கும், தந்தைக்கும் பயந்து  தோப்பில் சென்று பதுங்கிக் கொள்கிறான். அது அவனுக்கான தனியான இடம். ஹூக்கா பிடிக்கவும், மரம் ஏறவுமான இடம். பார்வதி அந்த இடத்தை அறிந்தவளாக இருக்கிறாள்.

பள்ளியில் நடந்ததை, ஆசிரியர் தந்தையிடம் வந்து சொல்கிறார். பார்வதி மூலமாக, தேவதாஸ் தோப்பில் இருப்பதும், ஹூக்கா பிடிப்பதும் தந்தைக்கு தெரியவருகிறது.  வைத்து விளாசிவிடுகிறார்.   பார்வதி மீது கோபம் கொண்ட தேவதாஸ், அவளிடமும் முரட்டுத்தனத்தை காட்டுகிறான். அடி வாங்கிக் கொண்டாலும் பார்வதி, அவனிடம் நட்பாகவே இருக்கிறாள். தேவதாஸ் இல்லாத பள்ளிக்கூடத்துக்கு  செல்லவே அவளுக்கு பிடிக்கவில்லை.

ஒருமுறை, மீன் பிடிக்க செல்லும் தேவதாஸுக்கு உதவியாக செல்கிறாள். கிளையின் ஒரு முனையை அவளை பிடித்துக்கொள்ள சொல்லிவிட்டு அதன் அடுத்த முனையில் தொங்கிக்கொண்டு மீன் பிடிக்கிறான், தேவதாஸ். ஏதோ ஒரு கணத்தில், பார்வதி  விட்டுவிட, கீழே விழுந்து அடிபடுகிறான் தேவதாஸ். அதற்காக, பார்வதியின் நெற்றியில், தூண்டிலால் அடிக்க, முன்நெற்றியில் காயமேற்படுகிறது. பாட்டியும் அம்மாவும் கேட்கும்போது, ஆசிரியர் அடித்ததாக சொல்லிவிட அதிலிருந்து பார்வதி பள்ளிக்கூடத்துக்கு செல்வது தடைபடுகிறது. இப்படி பாதி புத்தகம் முழுவதும், சிறுவயது விளையாட்டும், நட்பும், சண்டையுமாக இருக்கிறது.

கல்கத்தா செல்லும் தேவதாஸ், ஆரம்பத்தில் பாருவுக்கு கடிதங்கள் எழுதுகிறான். அதன்பின், கல்கத்தாவாசியாகவே மாறிவிடுகிறான். தனிமையை உணரும் பார்வதி, மீண்டும் கல்வியை தொடரவிரும்புகிறாள்.  ஒருகட்டத்தில், பார்வதியின் திருமணத்தை நடத்திவிட அவளது குடும்பம் மணமகனை தேடுகிறது.

படத்தில் வருவதைப்போல, தேவதாஸின் தாய்க்கும், பாரூவின் தாய்க்கும் சபதமெல்லாம் நடப்பதில்லை. குத்தல் பேச்சுகளும் இல்லை. பாரூவின் குடும்பத்தை, 'சாதாரண குடும்பம், விற்று வாங்கி என்று' என்றுதான் தேவதாஸீன் குடும்பம் நினைக்கிறது. தேவதாஸுக்கு, பார்வதியை திருமணம் செய்துக்கொள்ளும் எண்ணம் வரும்போதும் 'பெற்றோர் என்ன நினைப்பார்கள், விற்று வாங்கி என்று' என்று நினைக்கிறான்.

ஒரு இரவில், தேவதாசை தேடி பார்வதி அவனது அறைக்கு வருகிறாள். யாருக்காவது தெரிந்தால், அதில் அவமானமடைவது அவளாகத்தான் இருக்கும் என்றாலும், தேடி வருகிறாள். தேவதாஸ், தைரியமின்றி அவளை  திருப்பி அனுப்பிவிடுகிறான். ஒருவேளை, இருவரும் எங்காவது சென்றிருந்தால், கதை வேறுமாதிரி இருந்திருக்கும். தேவதாஸ் தைரியமாக  எந்த முடிவும் எடுக்காதது, பார்வதியை பாதிக்கிறது.

எந்த சலனமும் இல்லாமல், தன்னைவிட இருமடங்கு வயதான ஒருவரை கணவனாக ஏற்கிறாள். தன் வயது ஒத்த அவரது வாரிசுகளுக்கு தாயாகிறாள். தனது கடமைகளுக்குள் மூழ்கிவிட, அதன்பிறகே தனிமையை,காதலை உணரும் தேவதாஸ் கல்கத்தாவுக்கு செல்கிறான். இடையில், தந்தை இறந்துவிட, தேவதாஸுக்கு சொத்து பிரிகிறது. தாயும், காசிக்கு செல்கிறாள். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக குடிக்கு அடிமையாகிறான், தேவதாஸ். அவன் சந்திரமுகியை சந்திப்பதும், அவள் காதல்வயப்படுவதும் ஏற்கெனவே தெரிந்ததுதான். ஆனால், படத்தில் வருவதைப் போலெல்லாம் அவர் எழுதியிருக்கவில்லை.

சந்திரமுகியின் இரண்டாம் கட்ட வாழ்வை பார்த்து, அவளுக்கு கொஞ்சம் பணத்தை தானம் செய்கிறான், தேவதாஸ். குடியால், உடல்நலம் பாதிக்கப்பட மருத்துவமனையில் சேர்கிறான். தேறினாலும்,  குடியை விடமுடியாமல் இறுதிகட்டத்தை எட்டுகிறான். முடிவை அறிந்துக்கொண்ட தேவதாஸ், பார்வதி இருக்கும் ஊருக்கு வந்து சேர்கிறான். நாவலைப்பொறுத்தவரை, மனதை உருக்கும் காட்சி அதுவே.

யாருமற்ற அனாதையாக, இறந்து போகிறான்,தேவதாஸ்.  ஒழுங்காக தகனம் கூட செய்யப்படாத, அவனது உடலை,  பறவைகள் கொத்திக்கொண்டிருக்க, 'தன் ஊரைச் சேர்ந்த ஒருவன் இங்கு வந்து இறந்திருக்கிறான், அவன் பெயர் தேவதாஸ் என்று சொல்கிறார்கள் என்ற செய்தியை  கேட்டு' பார்வதி வீட்டிலிருந்து ஓடி வருகிறாள். அவளை பிடிக்கச் சொல்லி கத்துகிறார், அவள‌து கணவன்.அதோடு முடிவடைகிறது நாவல்.  

படத்தையும், நாவலையும்  ஒப்பிட்டு பார்க்க முடியாதுதான். ஆனால், 'தேவதாஸ்' என்று நினைத்தாலே ஏற்படும் பிம்பத்துக்கும் , மூலத்துக்கும் கொஞ்சமாவது நியாயம் இருக்கவேண்டும்தானே!

 நாவலின் ஆரம்பத்திலிருந்தே இருவரும் சிறுவயது நண்பர்களாக, விளையாட்டு பிள்ளைகளாக பழகுகிறார்கள். தேவதாஸும் பார்வதியும் ரொம்பவெல்லாம் இந்த புத்தகத்தில் காதல் வயப்படவில்லை. தேவதாஸின் தந்தை மரணத்துக்கு வருகிறாள் பாரு. அங்கும் இருவரும், பழைய நண்பர்கள் போலவேதான் பேசிக்கொள்கிறார்கள். நமக்குச் சொல்லப்பட்ட தேவதாஸீன் தன்மைகளை  நாவலில் எங்குமே பார்க்கமுடியவில்லை.

வரிக்கு வரி சரிபார்க்க முடியாதுதான் என்றாலும், படம் வேறு ஒரு தேவதாஸீன் கதையைத்தான் சொல்கிறது. உண்மையான தேவதாஸின் கதை மிகவும் எளிமையாக, அருமையாக இருக்கிறது. இறுதியில் அவர் சொல்வதுதான் மிகவும் முக்கியமானது. 'தேவதாஸீன் மரணத்தைப்போல் யாருக்கும் ஏற்படக்கூடாது என்று பிரார்த்தனை செய்யுங்கள். ஒரு மனிதனின் மரணம், அன்பையும் நட்பையும்,பாசத்தையும் உணர்ந்தபடி நிகழவேண்டும். பரிவான ஒரு முகம், அவன் கண்ணுக்குமுன் தெரிய வேண்டும்' என்பதாக. (அதே வாக்கியங்களை கொடுக்க முடியவில்லை...)

 கல்கத்தாவின், அன்னை தெரசா இல்லத்த்தில், அவர் காப்பாற்றிய மக்கள் இறக்குமுன்பு சொன்னதாக எழுதிவைத்திருந்தார்கள்.  'செத்துப்போவது பற்றி பயமில்லை. ஆனால், யாருமற்ற அனாதையாக, எவருக்கும் தேவையற்று, ஒரு கேவலமான மிருகத்தைப்போல் நாங்கள் செத்துப்போவோம் என்று நினைத்தோம். இப்போதோ, எங்கள் மீது அன்பு காட்டும் பரிவான உங்கள் முகத்தை கண்டபடி செத்துப்போவது நிம்மதியாக இருக்கிறது.' என்று!

 வறுமையிலும், கடுங்குளிரிலும்,அழுக்கிலுமிருந்து அன்னை தெரசா அள்ளிக்கொண்ட மனிதர்கள் சொன்னதைதான் சரத் சந்திராவின் நாவலும் சொல்வது வியப்பாக இருந்தது!

ஆதிவாசிகள் ‍- பிலோ இருதயநாத்

ஏதோ ஒரு மலைப்பயணத்தின்போது, 'பிலோ இருதயநாத்'  பெயரை பெரிம்மாதான் எனக்கு சொல்லியிருந்தார்.ஏதோ ஒரு அந்த காலத்து வார‌இதழின் பெயரை , அவரது கட்டுரைகளுக்காக காத்திருப்போம் என்று. புத்தகம் வாங்கிய தளத்தில், இவரது பெயரை பார்த்ததும், மின்னல் வெட்ட, இந்த புத்தகத்தை வாங்கினேன்.

வாசித்ததும் தோன்றியது, இவர் 'தென்னிந்திய ஜிம் கார்பெத்'! :‍) இதுவரை நான் கேள்விபட்டிருந்தது, ஊட்டியின் தோடர்கள், குறும்பர்கள் மட்டுமே. குருவிக்காரர்களை ஆதிவாசிகளாக நினைத்ததேயில்லை.  இந்த புத்தகத்தில், நீலகிரியில் கோத்தர்கள், தோதுவர்கள், கசவர்கள் என்று பல்வேறு ஆதிவாசிகள் இருப்பதை இவர் பதிவு செய்கிறார். ஆந்திராவின் ஆதிவாசிகள், மராட்டியத்தின் ஆதிவாசிகள், நீலகிரியின் ஆதிவாசிகள் என்று ஏராளமான தகவல்கள்.

இவை ,வெறும் தகவல்களாக மட்டும் இல்லாமல், அவர்கள்து பழக்க வழக்கங்கள், திருமண சடங்குகள், உணவு, வேட்டையாடும் முறை, உடைகள், காட்டைப் பற்றியும், விலங்குகளையும் பற்றிய ஆதிவாசிகளின் அறிவு என்று முதல் பகுதி ஒரு  மானுட சுரங்கமாகவே இருக்கிறது. இரண்டாம் பகுதிதான், வெகு சுவாரசியம். அதை வாசித்ததிலிருந்து, 'மல்லா எல்கா' என்ற குரல் பிலோ இருதயநாத் இதயத்தில் மட்டுமல்ல..என்னுள் அந்த தாயின் குரல் எழுந்து அடங்குகிறது. 'நல்லூரா பீ...ர்...லா' மற்றும் 'மத்து மராலே'வும் சுவையான அனுபவங்கள். இதில், 'மத்து மராலே' பப்புவுக்கு படித்தகாட்ட, ஆரம்பத்தில் அதிர்ச்சியானவள்,  பின்னர் விழுந்து விழுந்து சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள். 'ஷிகாரி சாம்பு' போல எண்ணிக்கொண்டாளாம்.



கசவர்கள் என்ற இனத்தவர்கள், உதகையில் வசித்து வருபவர்கள். இவர்களைப் பற்றி பெரிதாகவும் எதுவும் யாருக்கும் தெரியாது. ஆர்வத்தால், கால்நடையாக அவர்களைத் தேடிச்செல்கிறார், பிலோ இருதயநாத். கசவன் இனத்தவருடன் காட்டைச் சுற்றிப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில், களைத்து ஒரு மரத்தினடியில் வேரின்மீது அமருகிறார்கள். களைப்பும் பசியும்  மேலோங்க, ரொட்டியையும் பழத்தையும் சாப்பிடுகிறார்கள்.

பழத்தை வெட்டிய பின் கத்தியை அந்த வேரில் குத்திவைத்திருக்கிறார், அந்த கசவன். அதிலிருந்து ரத்தம் வருவதை பார்த்து கசவனிடம் சொல்ல, ஒரு நிமிடம் ஒன்றும் புரியாமல்,சட்டென கத்திக்கொண்டே எழுந்து   ஓட ஆரம்பித்திருக்கிறார், கசவன். இவரும், வாயில் ரொட்டியை கவ்வியபடியே அவர் பின்னால் ஓடியிருக்கிறார். அந்த ஆதிவாசி ஓடும்போது உதிர்த்த வார்த்தைகள்தான் 'மத்து மராலே'. 'மலைப்பாம்பு' என்று பொருளாம்!

இந்த ஆதிவாசி மக்களை கண்டடைய இவர் மேற்கொண்ட பயணங்களே விசித்திரமானவை. இன்றுபோல், மசினகுடிக்கோ, கோத்தகிரிக்கோ அதைத்தாண்டிய மலைப்பகுதிகளுக்கோ பெரிய போக்குவரத்து வசதிகள் இல்லை. விறகுகள் ஏற்றிச்செல்லும் லாரிகள், அங்கிருந்து கால்நடையாக, சில இடங்களில் சைக்கிள் என பயணம். அதோடு, வெளி ஆட்களோடு பழகவோ அவர்களை பார்க்கவோ கூச்சப்படும் ஆதிவாசிமக்களோடு மாதக்கணக்கில் தங்கி அவர்கள் நம்பிக்கையை பெறுவது சாதாரண விஷயமல்ல.

சிலமாதங்களுக்கு முன்பு பத்திரிக்கையில் படித்தது இது.இன்றும், பெரிய அளவில் வெளி உலகத்தொடர்புகளே இல்லாத, நாகரீக மனிதர்களை சந்திக்க மறுக்கும் ஆதிவாசி மக்களை, சமீபத்தில் பத்திரிக்கையாளர்கள் சந்திக்கச் சென்றபோது, 'தொப்பி அணிந்து வருவாரே' என்று ஒருவரை பற்றி அவர்கள் நினைவுகூர்ந்தார்களாம். ஆனால், பத்திரிக்கையாளருக்கு யாரென்று தெரியவில்லையாம்.

இங்குவந்தபிறகுதான், அவருக்கு தெரியவந்திருக்கிறது,  அந்த ஆதிவாசி மக்கள் விசாரித்தது, பிலோ இருதயநாத் பற்றி என்று!   ஒருமுறை, அவர்கள் அன்புக்கும் நம்பிக்கைக்கும் பாத்திரமாகிவிட்டால், ஆதிவாசிமக்கள் போல் வேறு யாருமில்லை என அவர் உணர்ந்து எழுதியது, எவ்வளவு உண்மையாகியிருக்கிறது!

உண்மையிலேயே, காட்டுவாசி மக்கள் வாழ்வில் நடனம் இரண்டற கலந்திருக்கிறது. அதற்கு சாட்சியாக, அவர்களது பாடல்களையும் அந்த மொழியிலேயே பதிவு செய்திருக்கிறார். என்ன, நமக்குத்தான் புரியவில்லை.
வெறும் தகவல்களாக மட்டுமில்லாமல், அவருக்கேற்பட்ட சுவையான சம்பவங்களோடு கொடுத்திருப்பதுதான், இந்த புத்தகத்தை நினைவில் தங்கவைக்கிறது.

குருவிக்காரர்களை , 'காக்கை,நரிப்பல், மணிகள்' விற்பவர்களாக, டால்டா டின்களை கட்டிக்கொண்டிருப்பவர்களுமாகவே  நான் அறிந்திருக்கிறேன். வடலூரில், வீட்டுக்கு எதிரில், இருந்த புளிமரத்தில் கூடாரம் அடித்து தங்கியிருப்பார்கள். ஒரு ரேடியோ எப்போதும் அவர்களிடம் இருக்கும்.  அந்த கூட்டத்தை அடுத்த விடுமுறைக்கு வடலூர் செல்லும்போது பார்க்க முடியாது.
சிலநாட்கள் கழித்து வேறு ஒரு கூட்டம் வந்து தங்கியிருக்கும்.

இந்த நாடோடித்தனத்துக்கு பின்னான‌ காரணத்தை இந்த புத்தகத்தின் வாயிலாக அறிந்தபோது, அதிர்ச்சியாக, ஆச்சரியமாக,சிரிப்பாக‌ இருந்தது. ஒரு கூட்டத்தில் குழந்தையோ, வயதானவர்களோ இறந்துவிட்டால், அவர்களை புதைத்துவிட்டு அந்த இடத்தை காலி செய்துவிடுவார்களாம்.  புதிய இடத்துக்கு சென்ற பின்பும், மூன்று இரவுகள், எல்லாரும் வட்டமாக கைகளைக் கோர்த்துக்கொண்டு அமர்ந்துக்கொள்வார்களாம். தூங்குவதில்லையாம். இரவில், திடீரென்று அலறல் சத்தம்போல் கொடுப்பார்களாம்.

அதாவது, இறந்தவர்கள் பேயாக வந்து அவர்களில் யாரையாவது பிடித்துக்கொள்வார்கள், கைகளை கோர்த்துக்கொள்வதால் பேயால் மொத்தமாக எல்லாரையும் இழுக்க முடியாது என்பது அவர்கள் நம்பிக்கை.

இந்த ஒரே காரணத்தால்தான் இவர்கள் நாடோடிகளாக இன்றும் இருக்கிறார்களாம். நான் நினைத்தது போல், இவர்கள் பிச்சைக்காகவோ இடவசதிக்காகவோ ஊர் ஊராக செல்லவில்லை! அநேகமாக, இறந்தவர்களுக்கு செய்யப்படும் சடங்குகளான‌ நாற்பது அல்லது பதினாறாம் நாள் இதற்கெல்லாம் முன்னோடி, இந்த சடங்காக இருக்கலாம்!

ஊட்டியில், சேரம்பாடி என்ற ஊர் இருக்கிறது. அந்த பெயருக்குப் பின்னால் இருக்கும் வரலாறு சுவாரசியம். சேரன் செங்குட்டுவன் இமயம் செல்வதற்கு முன் நீலகிரியில் தங்கியபோது, கொங்குநாட்டு ஆதிவாசிகள் அவனுக்கு 'குரவை கூத்து' ஆடினார். அதை சிலப்பதிகாரம் பதிவு செய்திருக்கிறது. அவன் தங்கி கோட்டை அமைத்த இடம் தான் 'சேரன் பாடி'. அது இன்று மருவி சேரம்பாடி எனவும் பகாசுரன் மலை எனவும் வழங்கப்பட்டு வருகிறது.

 'லைஃப் ஆஃப் பை' பார்த்த சூடோடு 'ரிச்சர்ட் பார்க்கரை' நேரில் பார்க்க வேண்டும் என்ற பப்புவின் தொணத்தலால்/ஆசையால் மசினகுடி சென்றோம். பந்திப்பூர் மற்றும் முதுமலையை பார்க்கலாம் என்பது பயணத்திட்டம். நாங்கள் சென்றது, முழுக்க அரசாங்கத்தின் சவாரி(சஃபாரி) ஊர்திகளில். மயில் பறந்ததையும், காட்டுயானைகளையும், பார்க்கிங் டீரையும் பார்க்க முடிந்ததே தவிர,ரிச்சர்ட் பார்க்கர் கண்ணுக்குப்படவே இல்லை. அதன்பிறகு,  ஒரு ட்ரெக்கிங்‍ பறவைகளைக் காணச் சென்றோம்.

ஏறக்குறைய, 25 வகை பறவைகளை முதலில் கண்டது மசினகுடியில்தான்.    பப்புவும், எப்படியாவது ஒரு ரிச்சர்ட் பார்க்கரையாவது நேரில் பார்த்துவிட வேண்டும் என்பது போல் அங்கிருந்த நாட்களில் எல்லாம் மனதில் புலியோடு அலைந்து கொண்டிருந்தாள்.

புலியைப் பார்த்தோமோ இல்லையோ, யானைகளை, யானைக்கதைகளை நிறைய கேட்டோம். வழியெங்கும் காடுகள் முழுக்க யானையைப் பற்றியும் ரிச்சர்ட் பார்க்கர் பற்றியும் கதைகள்தான் சிதறிக்கிடந்தன. அதுவும் யானையைத் தேடி தனியாகவோ அல்லது நண்பர்களுடனோ ரிசர்வ் காட்டுக்குள் சுற்றி பலியாகும் வெளிநாட்டுக்காரர்கள் பற்றிய கதைகள்!!


 
கிட்டதட்ட 20 வருடங்களுக்கு முன் தன்னந்தனியாக யானையை  போட்டோ எடுத்து மிதிபட்டு இறந்த  ஆங்கிலேய பெண்ணிலிருந்து, ஆறு மாதங்களுக்கு முன் யானையால் துரத்தப்பட்டு பந்தாடப்பட்ட ஐரோப்பிய இளைஞர்  வரை!!  அனுமதிக்கப்படாத காட்டுப்பகுதிக்குள் மாலை வேளைகளில் சுற்றித் திரிவதை என்னவென்று சொல்வது!! இந்த வருடத்தின் ஆரம்பத்தில் கூட, 67 வயதுடைய ஒருவர், யானைகளைப் பற்றி ஆராய்ச்சி செய்பவர்,மசினகுடியில் யானைக்கு பலியாகியிருக்கிறார்.

இன்று போல்,அவ்வளவாக வசதிகளில்லாத காலத்தில் ஒருவர், காட்டுக்குள் அலைந்து திரிந்து ஆதிவாசிகளை சந்தித்திருக்கிறார், ஆபத்தான  இடங்ளிலிருந்து தப்பியிருக்கிறார், அபாயமான விலங்குகளிடமிருந்து தப்பியிருக்கிறார். இதுவே என்னை மிகவும் ஆச்சரியத்துக்குள்ளாக்கியது.

அவர் சந்தித்த விசித்திரமான ஆதிவாசிகள் - பறவை வடிவ மச்சமுள்ள மனிதன் பாம்புகளை 'வா' என்றதும் புற்றிலிருந்து வருவது, மலைப்பகுதிக்கு கவர்னருக்காக பாதை அமைத்தது, பஞ்சாயத்துகள் என்று கொஞ்சம் கூட சுவாரசியத்துக்கு பஞ்சமில்லை. இயற்கை மற்றும் விலங்குகளை நேசிப்பவர்களுக்கு மட்டும்தான் இந்த புத்தகம் என்றில்லை, யார் வேண்டுமானாலும்  எவரும் வாசிக்கலாம்.  நேரில் கண்டு, அவர்களோடு வாழ்ந்து, கற்று எழுதியிருக்கும் அனுபவங்களின் வீச்சு என்றுமே தனிதான்!

(இமயமலையில் வீரதீர சாகசங்களை புரிந்த‌ 'வட இந்திய ஃபிலோ இருதயநாத்' ஜிம் கார்பெத்தின் 'மேன் ஈட்டர்ஸ் ஆஃப் குமோன்' மற்றும்'மை இந்தியா'வை 'உத்தராகாண்ட் காட்டுக்குள் வாசித்து பயந்துகிடந்ததையும் பற்றி எழுதி வைக்க வேண்டும்!) :-)

ஆதிவாசிகள் ‍-  பிலோ இருதயநாத் (பானு பதிப்பகம்)

Wednesday, November 19, 2014

Interstellar

பார்த்து இரண்டு நாட்களாகி விட்டது. இன்னும் மனம் அதையே பற்றி சுழன்றுக்கொண்டிருக்கிறது. அந்த பிரமிப்பு என்னைவிட்டு அகலவில்லை. பார்த்ததைவிட, 'இப்படி இருந்தால், இப்படி இருந்தால்' என்று பார்க்காதவற்றை கற்பனைகளாக தாண்டி  அசை போடுவதை மனது நிறுத்தவில்லை. பூமியை எவ்வளவு நேசிக்கிறேன் என்பதை, இதற்குமுன்பாக  எப்போது உணர்ந்தேன் என்றெல்லாம் யோசித்துப்பார்க்கிறேன். இன்டர்ஸ்டெல்லரை பற்றிதான் சொல்கிறேன்.

'தமிழ்படத்துலே பார்க்காத லாஜிக்கையா இதிலே பார்க்க போறோம்' என்று நான் மிகவும் குழப்பிக்கொள்ளாத ரகம். எனவே, படத்தை ரசிக்க‌,  பிசிக்ஸ் புத்தகமெல்லாம் எனக்கு  வேண்டியிருக்கவில்லை. :-)

சிலநாட்களுக்கு முன்பு, ஒரு அறிவியல் அரங்கத்தில் அன்டார்டிகாவை பற்றிய படத்தை பார்த்தேன். உறைபனியும் குளிருமாக, மனிதர்கள் வாழ முடியாத இடம். பெங்குவின்களும், சில மீன்களும் மட்டுமே தாக்குபிடிக்கும் இடத்தில்கூட மனிதர்கள் காலடித்தடங்களும், சில நாடுகளின் கொடிகளும். பனிக்கட்டி உருகும் கோடைக்காலம் தவிர, அடுக்கடுக்காக பனி உறைந்து கிடந்தாலும், அதிலுங்கூட பூமியின் தரையை தேடிப்பிடித்து வந்து சேர்ந்திருக்கிறார்கள் மனிதர்கள். இன்றைய கப்பல்களும், அதிநவீன விமானங்களும் இல்லாத காலத்தில்கூட, கப்பல் வழியாக, மரப்படகுகள் வழியாக, பூமியின் இந்த பகுதியை தேடிக்கண்டடைந்திருக்கிறார்கள்.

அடுக்கடுக்காக உடை உடுத்திக்கொண்டு, ஆராய்ச்சி செய்கிறார்கள. சில இடங்களில், பனி உடைந்து விபத்துகளில் சிக்கி மாண்டு போயிருக்கிறார்கள். இரவில் அடிக்கும் பனிப்புயலில், கூடாரங்களுக்குள், சிறு மெழுகுவர்த்தியின் துணை கொண்டு 'இதற்கு மேல் எழுதமுடியாதென்று தோன்றுகிறது." என்று
குறிப்பெழுதியபடியே உயிரை விட்டிருக்கிறார்கள். நண்பர்களாக அன்டார்டிகாவுக்கு வந்து, தனியாக திரும்பிச் சென்றிருக்கிறார்கள். ஆராய்ச்சியாளரான‌ தந்தையை, புதைத்த இடத்தை தேடிவந்து பார்த்துவிட்டு,
மகனும் , அதே பகுதியில் ஆராய்ச்சியை பணியை மேற்கொள்கிறார்.

இவர்களைப் பார்க்கும்போது,  நமது வேலையைப்பற்றி இனி திங்கட்கிழமை காலைகளில் புகார்கள்  எதுவும் சொல்லாமல் ஒழுங்காக  பணிக்கு சென்றுவிட வேண்டுமென்றுதான் தோன்றியது.   அரசியல் லாபங்கள், அறிவியல் ஆராய்ச்சிகள் என்று இருந்தாலும், மனிதர்களை இப்படி பனியிலும், மூச்சடைத்து நீருக்குக்கீழாகவும் பயணம் மேற்கொள்ளச் செய்வது எது என்று ஆச்சரியமாக இருந்தது.

சக்கரத்தை கண்டுபிடித்த நாள் முதல் மனிதன் ஒரு இடத்தில் நிற்கவேயில்லைதான். பூமியை, சூரிய குடும்பத்தைத்தாண்டி, மனிதன் பயணப்படும் என்ட்யூரன்ஸ் கூட சக்கர வடிவில்தான் இருக்கிறது. (அய்யய்யோ...இதுதான் குறியீடா? என்னை யாராவது காப்பாத்துங்களேன்!)
அந்த நொடியில் ஏற்படும் பரவசம், அதற்குப்பிறகு அடங்கவேயில்லை... இதோ இந்த நொடிவரை!


டாக்டர் மேனை உயிர்ப்பிக்கும் அந்த நொடிக்கு அரங்கம் திடீரென்று கைத்தட்டியது. என்னதான் நாம் இந்த பூமியை குறைகூறினாலும், மக்கள்தொகை பெருக்கம்  என்று திட்டிக்கொண்டாலும், இந்த கூட்டம் இல்லாமல் நம்மால் வாழமுடியுமா? என்னால் நிச்சயம் முடியாது. சென்னையை, அதன் புழுதியை, போக்குவரத்து நெரிசலை, நீண்ட வரிசைகளை குறைகூறினாலும், இந்த மக்கள்கூட்டம் இல்லாமல் யோசித்துப்பார்க்க முடியவில்லை. 

'இந்த மேட் க்ரவுடிலிருந்து எஸ்கேப்' என்று வெளியூருக்கு சென்றாலும் எல்லாம் இரண்டு மூன்று நாட்கள்தான். அதன்பிறகு, சென்ட்ரல் ரயில் நிலையத்திற்கு  வந்திறங்கும்போது ஏற்படும் நிம்மதி.... கிண்டியிலோ, ராஜ்பவனிலோ வாகன நெரிசலில், ஏதோ ஊர்வலம் செல்வதுபோல் வரிசையாக ஸ்கூட்டியில் செல்லும்போது ஏற்படும் ஹப்பாடா....

ஆனாலும் மானுடமே இல்லாத கோளுக்குச் சென்றாலும், மனிதர்களின் இயல்பு  மாறிவிடுவதில்லை. பொறாமை, போட்டி, இயலாமை எல்லாம் கூடப் பிறந்த குணங்கள்.  டாக்டர் மேனும் கூப்பரும் மோதிக்கொள்ளும்போது அப்படிதான் தோன்றியது.

கூப்பர், மூச்சுவிட திணறுவதைவிட பப்புவால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.  என்னை திரும்பிப்பார்த்து கையை பிடித்திழுந்த்து அவள் பார்த்த பார்வையில் அழுகையும், கோபமும் முட்டிக்கொண்டிருந்தது.  'ஏன்டி என்னை இதுக்கு கூட்டுட்டு வந்தே' என்பது போல... 'ஏதாவது பண்ணு' என்பது போல...அவளால், ஒரு மனிதன் மூச்சுக்காற்றுக்கு  திணறுவதை சகித்துக் கொள்ளவே முடியவில்லை.

கூப்பர், ஈர்ப்புவிசையில் கருந்துளைக்குள் சென்று, மீண்டு, ஒரு அடைப்புக்கட்டங்களில் மாட்டிக்கொள்ளும் தருணத்தில் ஒன்றும் விளங்கவில்லை.  ம்ம்...கூப்பரின் கடைசி நிமிடங்களில் நினைவுகள் முட்டிமோதிக்கொள்கின்றனவோ என்றெல்லாம் குழம்பிக் கொண்டிருக்கையில், காலமும் ஒரு பரிமாணமாக இருக்கிறது அந்த‌ கட்டமைப்பில் என்ற தருணம் இருக்கிறதே....வாவ்! கடந்துபோனவற்றை நம்மால் மீட்க முடியாது என்பதைதான்  வாழ்க்கை கற்றுதந்திருக்கிறது.  அதே காலத்தை முப்பரிமாண கட்டங்களில் மீட்டிப்பார்க்கும்போது, நொடி முள்ளால் கடத்தும்போது... 'இப்படி இருந்தா நல்லாதான் இருக்கும்' என்று தோன்றாமலில்லை.

 இப்படிதான், அலுவலகத்திலும் வீட்டிலும் இரண்டு நாட்களாக,  நினைவுக்கு வரும் காட்சிகளை விவரித்து, பேசி பேசி மாய்ந்து போகிறோம்.  கட்டிலின் மேலிருக்கும் சிறு அலமாரித்தட்டில் சில புத்தகங்களை வைப்பதுண்டு. பாதி படித்தவை, பப்பு படித்தவை...

படம் பார்த்துவிட்டு வந்த இரவு, விளக்கை அணைத்தபின் போர்வை இழுத்து போர்த்திய போது தலை மீது ஏதோ விழுந்தது. புத்தகம்....சாதாரணமாக கைபட்டு விழுந்தபோதெல்லாம் எடுத்த் வைத்துவிட்டு உறங்கசென்றிருக்கிறேன். ஆனால் அன்றோ...ஒரு புத்தகம்  விழுந்ததை  சாதாரணமாக எடுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. :))

நான்தான் இப்படி என்றால், பப்புவோ, படத்தைப் பற்றி எழுதி வைத்துக்கொண்டபின்புதான் உறங்கச்சென்றாள்.   

அந்தளவுக்கு ஆக்கிரமித்துக்கொண்டது, இன்டர்ஸ்டெல்லர்.... 'இன்னொருவாட்டி போலாம்' என்ற பப்புவின் நொச்சுவுக்காகவும்,  பூமியை தள்ளி நின்று பார்ப்பதற்காகவும், போகப்போகிறோம் இன்னொருமுறை!!  :-)

Tuesday, November 18, 2014

Interstellar - நானே எனக்கு மகனான‌ கதை ;)

 We went to Interstellar Saturday(நோலன் எப்படி குழப்பியிருக்கார் பார்த்தீங்களா! நாங்க போனது சன்டே!). It was about space. I loved that movie so much.

The main characters are Cooper,Murph and Tom. Cooper is a dad for Murph and Tom. The story goes like this. Once there was a house with a family, except any mother.

The father is a farmer and a good astronaut. One day in the night they go in wandering for something, then they enter a secret place.They meet professor who is working on saving earth.
So, he asked Cooper if he can ride the rocket, the professor built.

The professor set the rocket like if they find any other earth with living planet they can return.But in the end he somehow returns .

 He becomes 124 years old but looks like 42, but Murph was in her death bed. When they both meet together it look like Cooper is the son of Murph.


Sunday, October 05, 2014

*Doing a Mysore * (பெயர்க்காரணம் கீழே...)


  1. வினாயகா மைலாரி
===================
மைசூருக்கு போய் மசாலா தோசை இல்லாமலா? மசாலா தோசை என்றால் மைலாரி தோசைதான். இதே தெருவில் இரண்டு கடைகள் உண்டு. இரண்டுமே ஒரே குடும்பத்தினருடையதுதான். ஆனால், ஒன்றுதான் ஒரிஜினல் மைலாரி. அதனை உங்கள் ஊகத்துக்கே விட்டுவிடுகிறேன்.

கடையை பார்த்து தோசையை எடை போடக்கூடாது.  வழக்கமான மசாலா தோசைகளின் எந்த விதிகளுக்கும் இந்த தோசை பொருந்தாது.

  மெத்மெத்தென்ற தோசை,உள்ளே தேங்காய் தூக்கலாக மசாலா (பீன்ஸூம், நறுக்கப்பட்ட வெங்காய துண்டுகளும்). கூட, தேங்காய் சட்னி. மேலே, புத்தம்புது வெண்ணெய். ம்ம்ம்ம்ம்....தோசைக்குப் பின், மைலாரியின் பில்டர் காபியை தவறவிடக்கூடாது.

2.மாயாஜால நொடி
================
தசரா காலத்தில்,  பகலில் எங்கு வேண்டுமானால் சுற்றுங்கள். ஆனால், ஆறு அல்லது ஆறரை மணிக்கு அரண்மனை வளாகத்துக்குள் வந்துவிடவும். புல்வெளியில், வசதியாக ஓரிடத்தை தேர்ந்தெடுத்து அமர்ந்துக்கொள்ளவும்.  விளக்கேற்றப்படும் அந்த நொடிக்காக காத்திருக்கவும்.

சரியாக ஏழுமணிக்கு முழு அரண்மனையும், சுற்றுபுற மதில்களும், கோயில் கோபுரங்களும் விளக்கால் ஜொலிப்பது அழகு. வழக்கமான, சீரியல் பல்புகளால் அலங்கரிக்கப்படாமல், விளக்குகள் போல தோன்ற வேண்டுமென்று, குண்டு பல்புகளால் ஒளியேற்ற பட்டிருப்பது சிறப்பு.

உலகிலேயே மூன்று மாளிகைகள்தான் இது போல விளக்கேற்றப்படும் வழக்கத்தை கொண்டுள்ளன. அதில், ஒன்று ரஷ்யாவிலிருக்கிறது. மற்றோன்று ஜெனீவாவில் இருக்கிறது. இன்னொன்று மைசூர். ரஷ்யாவிலிருந்த மாளிகை சிதிலமடைந்துவிட்டது. ஜெனீவாவில் இருக்கும் மாளிகையின், கட்டிடத்தின் பாதுகாப்பு காரணங்களுக்காக நிறுத்தி வைத்திருக்கிறார்கள். மைசூர் அரண்மனை, தசரா காலத்தில் மட்டும் முழுவதுமாக விளக்கேற்றப்படுகிறது.

அரண்மனையின் அந்த மாயாஜால நொடிக்காக காத்திருந்து கண்டுகளியுங்கள்!

3.மைசூர் ராயல் வாக்
====================
ஒரு ஊரை, அதன் தெருக்கள் வழியாக அறிந்துக்கொள்வது இனிமையான அனுபவம். மைசூரின் ஒவ்வொரு தெரு முனைக்கும், விளக்குக் கம்பங்களுக்கும் கூட வரலாற்று பின்னணி உண்டு.

நாசாவில் ஏன் வாயிலில் 'சீரங்கபட்டின போர்' பற்றிய ஓவியத்தை வைத்திருக்கிறார்கள், வாட்டர் லூ போருக்கும், பாஸ்டன் டீ பார்ட்டிக்கும் மைசூருக்கும் என்ன தொடர்பு? மைசூர் பல்கலை.யில் முதல்முதல் பட்டம் பெற்ற பெண்மணியின் பேத்தி தற்போது, செல்வாக்கான அரசியல்வாதி.யார் அவர்? திப்புவின் மகன்கள் சிறைபிடிக்கப்பட்டு எங்கு வைக்கப்பட்டார்கள், திப்புவின் மரணத்துக்கு பின்னர்  வலுக்கட்டாயமாக கல்கத்தாவுக்கு அழைத்துச்செல்லப்பட்ட அவரது உறவினர்கள் என்ன ஆனார்கள்?

 'எலஃபெண்ட் பாய்' மற்றும்  'செக்ஸ் அன்ட் த சிட்டி' படங்களுக்கும் மைசூருக்கும் என்ன தொடர்பு? உடையார் அரச குடும்பத்தில் சில தலைமுறைகளாக நேரடி வாரிசுகள் இல்லாமல் போவதற்கும், தலக்காடு மண்ணில் மூடுண்டு போவதற்கும் என்ன சம்பந்தம்?

கதைகேட்கும் ஆர்வமும், வரலாற்றை அறிந்துக்கொள்ள விருப்பமும் கொண்ட குழந்தைகளும், குழந்தை மனம் கொண்ட பெரியவர்களும் இருந்தால் இந்த நடை கட்டாயம்.

4.மைசூர் பாக்
============

'மசாலா தோசை'யில மசாலா இருக்கு? மைசூர் பாக்லே எங்கே மைசூர் இருக்கு' என்பதுபோல ஒரு கடியை கேள்விப்பட்டிருப்போம். மைசூர் பாக், முதன்முதலில் உருவானதே மைசூரில்தானாம். அந்த ஒரிஜினல் மைசூர்பாக்கை தேடி ஒரு பயணம்.

உடையார் ராஜாவின் சமையற்காரர் யதேச்சையாக, கடலைமாவையும், நெய்யையும் , இனிப்பையும் கொண்டு ஒரு பண்டம் செய்துவிட, அதன் சுவையில் மயங்கிய அரசர், பொதுமக்களும் இந்த பண்டத்தை ருசிக்க வழிவகை செய்ய வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டார். அதன் விளைவு, தேவராஜா மார்க்கெட்டில் மூலையில் இன்றும் நின்றுக்கொண்டிருக்கிறது, 'குரு ஸ்வீட்ஸ்'. அந்த சமையற்காரரின் பேரர்தான் இன்றைய முதலாளி.
அங்கு மைசூர் பாக் மட்டுமில்லை, மற்ற எல்லா இனிப்புகளும் சுவையானவை.

ஒரிஜினல் மைசூர் பாக் என்று விள்ளலை கையில் கொடுத்ததும், அதையே உற்றுபார்த்த பப்பு 'வேணாம் ஆச்சி, பயமாருக்கு' என்று என் கையில் திரும்ப கொடுத்துவிட்டாள். ஏனென்று கேட்டதும். 'இது ஒரிஜினல் ஹன்டரட் இயர்ஸ் முன்னாடி  செஞ்சதா இருந்தா? வேணாம்' என்று சாப்பிட மறுத்துவிட்டாள். அவ்வ்வ்வ்!

5.ஜகன்மோகன் அரண்மனையின் டிக் டிக்
====================================

சாலர் ஜங்கின் கடிகாரம் பற்றிதான் கேள்விப் பட்டிருப்போம்.  அதே போன்று, ஆனால் அதைவிட பழமையானது, ஹைதையிலேயே 'சொமஹ‌ல்லா பேலஸின்' இருக்கிறது. சாலர் ஜங்கின் கடிகாரத்தைவிட அதிக அளவு பாகங்கள் கொண்டு வடிவமைக்கப்பட்டது அது. அதைபோன்ற ஒன்று, மைசூரிலும் இருக்கிறது.

ஒவ்வொரு நொடிக்கும் ஒரு சிப்பாய் மேளம் கொட்டிக்கொண்டிருக்கிறார். ஒவ்வொரு பதினைந்து நிமிடங்களுக்கும், ஒரு தாள் ஓசை வருகிறது. ஒவ்வொரு மணிநேர முடிவிலும், சிப்பாய்களும், ராஜாவும் கடிகாரத்தை சுற்றி ஊர்வலம் செல்கிறார்கள். ஜகன்மோகன் மாளிகை, தற்போது கலைபொருட்களும், ரவிவர்மா ஓவியங்களுமாக நிரம்பியிருக்கிறது.

எங்கு சுற்றிபார்த்தாலும், அந்த ஒருமணித் துளிக்காக, நூறாண்டுகள் தாண்டியும் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் கடிகாரத்தின் முன் வந்து சிப்பாய்களின் ஊர்வலத்துக்காக‌ காத்திருங்கள்.

பொழுது போக வேண்டுமென்றால், அருகிலிருக்கும் படப்பெட்டியை கலீலியோவின் முதல் டெல்ஸ்கோப் என்று  கிளப்பிவிடுங்கள். :-p

6.மைசூர் 'தேசி'
============
மைசூர் என்றாலே பட்டும், சந்தனமும்,பவுடரும் சோப்பும்தான் வாங்கக்கூடிய பொருட்கள். அல்லது, நம்மை வாங்க வைக்க ஆட்டோக்காரர்கள் படாத பாடு படுவார்கள். மைசூர் பட்டையும், காவேரி எம்போரியத்தையும் ஒதுக்கி தள்ளுங்கள்.

நேராக 'தேசி' கடை நோக்கி செல்லுங்கள். 'தேசி' என்ற கடையை பார்த்ததுமே 'பொட்டிக்', விலை அதிகமாக இருக்குமோ என்று எண்ண வேண்டாம்.

துணிகள் அனைத்துமே காட்டன் வகையறாக்கள். குர்த்தி, சல்வார், பட்டியாலா, குழந்தைகளுக்கு பாவாடை சட்டைகள்....எல்லாமே பருத்தி துணியில், நேர்த்தியாக தைக்கப்பட்டு சரியான விலையில் விற்கப்படுகின்றன.
ஒரு டிரஸ்ட் நடத்துவதால், இந்த விலை சாத்தியமாகிறதாம்.

http://desiangadi.wordpress.com/author/desiangadi/

யாருக்கு வேண்டும் மைசூர் பட்டு?;‍)

7.ராஜாவின் பார்வை ராணியின் பக்கம் 
==================================

ஒளியால் சூழ்ந்த அரண்மனையை கண்டு
களித்து விட்டீர்களா? மெதுவாக அங்குமிங்கும் நடந்து சுற்றிப்பார்க்கவும். அதையும் முடித்துவிட்டால்,  அரண்மனை பின்னணியில் ஐந்து நிமிடத்தில் புகைப்படம் எடுத்துதருவதாக நிற்பார்கள்  புகைப்படக்காரர்கள். அவர்களும் வாழ வேண்டாமா? பெரிய அளவிலான புகைப்படம் ஒன்று நூறு ரூபாய்.

அதையும் முடித்து வெளியில் வந்தால் ஆட்டோக்காரர்கள் வந்து சூழ்ந்துக்கொள்வார்கள். அவர்களிடமிருந்து தப்பித்து சாலையை கடந்து சென்றால், குதிரைக்காரர்கள்/ டோங்காக்காரர்கள்  நின்றுக்கொண்டிருப்பார்கள்.

ஏறிக்கொண்டு, ராஜா ராணியைப்போல் அமர்ந்துக்கொள்ளவும். அரண்மனையை ,நகரை வலம் வர வேண்டும் என்று சொல்லவும். முழு அரண்மணையை, நகரின் மையத்தை, வீதிகளின் அலங்காரங்களை உங்களுக்காகவே செய்திருப்பது போல பார்த்து ரசியுங்கள்.

பாதிவழியில், மற்றொரு குதிரை வண்டியும் வந்துவிட்டால், உங்கள் குதிரை , ராஜா ராணியை ஏற்றி செல்வதை மறந்து ரேஸ் குதிரையாக மாறி விட்டால், 'மெதுவா போங்க' 'மெதுவா போங்க' என்று அலறியபடி பக்கத்திலிருக்கும் கம்பியை  பிடித்துக் கொள்ளவும். ;‍-)

what is that 'doing a mysore' thing?
============================
Doing a Mysore என்பது ரோல்ஸ் ராய்ஸ் கார் கம்பெனியால் உருவாக்கப்பட்ட ஆங்கில வார்த்தை. அந்த காலத்தில் ரோல்ஸ் ராய்ஸ் கார்களின் கணிசமான மார்க்கெட்/டார்கெட் ராஜாக்கள்தான்.

அதுவும், ராஜாக்கள் கார்கள் வாங்கினால் ஒன்று,இரண்டு என்றெல்லாம் வாங்க மாட்டார்கள். அவர்கள் ஆடம்பரத்தை காண்பிக்க, ஒவ்வொரு மாடல் வரும்போதும், ஒரே மாடலில் நான்கு அல்லது ஏழு கார்கள் என்று வாங்குவார்களாம். கார் கம்பெனியால் இந்த சொல்லாடல் புழக்கத்துக்கு வந்ததாம்.

Sunday, August 31, 2014

'அரே..சோட்டே பன்ட்டீ...தேரா சாபூன் ஸ்லோ ஹே க்யா?' மொமெண்ட்

சனி, ஞாயிறுகளில் பப்புவை வகுப்புகளில் விட்டுவிட்டு வெளியில் தேவுடு காப்பது வழக்கம். கம்பெனிக்கு, என்னைப்போலவே சிலபல தியாகி செம்மல்கள். பேச்சு, வழக்கம்போல பள்ளியைப் பற்றிய‌ குமுறல்கள், தேர்வுகள், 'சாப்பிடறதே இல்ல' குறைகள் எல்லாம் தாண்டி விழிப்புணர்வு ('பகீர் கிளப்பும்' என்று வாசிக்கவும்) செய்திகள் நோக்கி நகரும்.

இன்று பேச்சு எதையெதையோ சுற்றி, வெகு சீக்கிரத்தில் 'விழிப்புணர்வு'க்கு வந்துவிட்டது.


'இது எங்க எதிர்வீட்டுக்காரங்க சொன்னாங்க..அவங்க பையனுக்கு நடந்ததாம். பத்து வருசத்துக்கு முன்னாடி. அப்போ அவனுக்கு ஒரு பதினாறு வயசு இருக்கும். டெந்த்தோ +1ன்னோ  படிச்சிட்டிருந்திருக்கான். சாயங்காலம் ஸ்கூல்லேருந்து வீட்டுக்கு வந்துட்டு, பக்கத்துலே ஃப்ரெண்ட் வீட்டுக்கு போயிருக்கான். இந்த டிவிஎஸ் 50யிலேதான் போயிருக்கான். போய் நோட்புக் வாங்கிட்டு, வர்ற வழியிலே ஒரு பானிபூரி கடையிலே சாப்பிட்டு இருந்துருக்கான்.  யாரோ வந்து, 'தம்பி இந்த அட்ரெஸ் பார்த்து சொல்லுப்பா'ன்னு கேட்டுருக்காங்க, ஒரு சீட்டை காட்டி. அவனும் வாங்கி பார்த்திருக்கான், அவ்ளோதான் தெரியுமாம்...அப்படியே ஒரு மாதிரி மயங்கி தள்ளாடினதுதான் தெரியுமாங்க. லேசா, நினைவு வந்து பார்த்தா, கார்லே போயிட்டிருக்கானாம். கூட தடிதடியா அஞ்சாறு பேரு இருக்காங்களாம்'

'சாயங்காலத்துலேயேவா?'

'ஆமாங்க...வெளிச்சமாதான் இருந்துருக்கு..தள்ளாடினவனை கைத்தாங்கலா பிடிச்சிருக்காங்க.யாரும் ஒன்னும் கேட்டுக்கலை. அவனுக்கு கார்லே நினைவு இருக்காம்.ஆனா, கையை காலை அசைக்க முடியலையாம். ஆனா, அவங்க பேசிக்கறதெல்லாம் நல்லா தெரியுதாம். 'பையன் நல்லாவே இருக்கான். நல்ல வளர்த்தி'ன்ன்னு இன்னும் என்னவெல்லாமோ பேசிக்கறாங்களாம். இதையெல்லாம், கேட்கும்போது அவங்க அம்மாவுக்கு எப்படி இருந்துருக்கும்..அவன், ஸ்போர்ட்ஸ் பர்சன். ஆளும் நல்லா வளர்த்தியா இருப்பான். ஏதோ, கண்ணு, கிட்னி திருடற ஆளுங்க போல இருக்கு. அவனுக்கு ரொம்ப பயம் வந்துட்டு அப்படியே அமைதியா இருந்துருக்கான்.
'பசிக்குது, எங்கேயாவது நிறுத்தி சாப்பிட்டு போகலாண்டா'ன்னு சொல்றாங்களாம். சரி, இவனை எப்படி அப்படியே விட்டுட்டு போறதுன்னு யாரோ சொல்றாங்களாம். இதெல்லாம் கேட்டுகிட்டே, இந்த பையன்  கம்முன்னு இருந்திருக்கான். ஹோட்டல்கிட்டே நிறுத்திட்டு, அவனை போட்டு குத்தி அடிச்சு பாக்கறாங்களாம். முழிப்பு வந்துடுச்சா இல்லையான்னு பார்க்கறதுக்கு. இவன், எல்லாத்தையும் வாங்கிட்டு அமைதியா இருந்துருக்கான். எல்லாரும் போனப்பறம், எழுந்து ஒரே ஓட்டம்தானாம்.  கண்ணு மண்ணு தெரியாம ஒரே ஓட்டமாம். '

"ஓ!கேக்கும்போதே பயமாருக்கே"

"பயமாருக்குல்ல....எனக்கு கூட நினைச்சா பகீர்ன்னு இருக்கு. இப்போ அவரு அமெரிக்காலே இருக்காரு."

"ஓ"

" ஒரே இருட்டாம். என்ன ஏரியான்னே தெரியலையாம். தூரத்துலே, ஒரு டெலிபோன் பூத் இருந்துருக்கு. இவன் அங்கே போய், இதெல்லாம் சொல்லிட்டு, போலீசுக்கு போன் பண்ணிக்கறேன்னானாம். அவரு ஒரு ஹேண்டிகேப்ட் பர்சன். டெலிபோன் பூத் வைச்சிருந்துருக்காரு. அவருதான் சொல்லியிருக்காரு, 'தம்பி, நீ உங்க வீட்டுக்கு போன் பண்ணு, இது ஆந்திரா பார்டர்.' ஆந்திரா பார்டர்லேதாங்க இந்த மாதிரி விஷயமெல்லாம் நடக்குது.'போலீசே கூட இந்த ஆளுங்களுக்கு சப்போர்ட்டா இருப்பாங்க. எதுக்கு வம்பு, என்னாலேயும் உன்னை அந்த பசங்ககிட்டேயிருது காப்பாத்த முடியாது. நீ போன் பண்ணிட்டு, இங்கே டேபிளுக்கு கீழே இருந்துக்கோ'ன்னு சொல்லியிருக்காரு. அவனை ஆறுமணிக்கு கடத்தியிருந்துருக்காங்க. அஞ்சு மணிநேரம் கார்லே வந்துருக்காங்க போல. அவங்கம்மாவுக்கு இந்த பையன் இப்படி போன் பண்ணினதும் கையும் புரியல..காலும் புரியலையாம். "

"ஆமா...எப்படியிருந்துக்கும்?? கேக்கும்போது,நமக்கே பகீர்ன்னு இருக்கே!"

"அவங்க‌ சொந்த ஊரு திருத்தணி. ஊர்லே இருக்க தம்பிக்கு போன் பண்ணினா அவர் எடுக்கவேயில்லையாம். ராத்திரி இல்லே...தூங்க போய்ட்டாரு. அப்புறம் எப்படியோ அவரை பிடிச்சு சொன்னதும், கார்லே அஞ்சாறு ஆளுங்களோட அவரும் கிளம்பி போயிருக்காரு. அந்த டெலிபோன் கடைக்காரரே, வழியெல்லாம் சொல்லி ஒருவழியா வந்துட்டாங்க. அவங்க வந்து தேடினதும், கடைக்காரருக்கு யாருன்னு புரியலையாம்...ஒருவேளை, அவனுங்களா இருந்தா என்ன பண்றதுன்னு கம்முன்னு இருந்தாராம், அந்த பையனே, இல்ல, இவங்க எங்க மாமாதான் சொல்லிட்டு கிளம்பி வந்திருக்கான். கடைக்காரருக்கு அவங்க மாமா கொஞ்சம் காசை கொடுத்துட்டு வந்திருக்காங்க. இந்த உதவி எவ்ளோ பெரிய உதவி, இல்லைங்க?! "

"ஆமா...கண்டிப்பா"

"இது எதிர்வீட்டுக்காரங்களுக்கே நடந்துருக்கு...அதுவும் பையனுக்கு. பொண்ணுங்கன்னா, இன்னும் ஜாக்கிரதையா இருக்க வேண்டியிருக்கு. அதுக்காக, எல்லாரும் கெட்டவங்க இல்ல. ஆனா, யாரை நம்ப முடியுது சொல்லுங்க இந்த காலத்துலே!"

"அது என்னவோ உண்மைதான். "

அப்போது மணி ஏழேகாலாகிவிட்டிருந்தது. வகுப்பு விடும் நேரம்.

"சரி, கிளம்பறேங்க"


"எப்படி போவீங்க நீங்க? இந்த வழியா ஹாட் சிப்ஸ் இருக்கே..அப்படிதான். கொஞ்சம் வெளிச்சமா இருக்கும். இந்த பக்கம் போனா ஒரு மாதிரி டெசர்ட்டட்டா இருக்கும், இருட்டா வேற இருக்குல்ல"

தெருவின் மறுமுனை ரயில்நிலையத்துக்கு அருகில் இருந்தாலும், இருட்டாக இருப்பதால் இரவில் அவ்வழியை தவிர்ப்பது வழக்கம்.

"அது ரொம்ப சுத்து வழியா ஆச்சே! இந்த வழியிலேயே போகலாம். ஒன்னும் பயமில்லே. ஆனா, ரயில்வே ஸ்டேஷனுக்கு அந்த லெஃப்ட்லே போகாதீங்க. அதுதான் இருட்டா இருக்கும். மெயின் வழியிலே போங்க"

அதன்படியே வழக்கமான வழியை தவிர்த்துவிட்டு, தெருவின் மறுமுனை வழியாக வந்தோம். இந்த கதையை கேட்டுவிட்டு நிம்மதியாக எங்கேயாவது நடக்க முடியுமா?

அதற்குள் பப்புவுக்கு ஆயிரம் கேள்விகள். "ஏன், அந்த வழியா போகலே? ஏன் இப்படி வந்தே?" என்ற கேள்விக்கு அவரின் அந்த சம்பவத்தையே பதிலாக சொன்னேன். கூடவே, 'யாராவது வழி கேட்டா அப்படி சீட்டையெல்லாம் எடுத்து பார்க்க கூடாது." என்றும்.

"ஏன் ஆச்சி? அது எப்படி மயக்கம் வரும்? ஊசி போட்டாதானே மயக்கம் வரும். எனக்கு, ஆபரேஷனுக்கு முன்னாடி ஒரு டாக்டர் ஊசி போட்டாரு. நான் தூங்கிட்டேன்." - பப்பு

"ஆமா, மயக்க மருந்து கலந்துருப்பாங்களா இருக்கும். அது காத்துலே பரவும் இல்லே, அப்புறம், அந்த காத்து மூக்கு வழியா பிரெயினுக்கு போகும் இல்ல. அதான்" - அடியேன்

"அதுக்குதான், யாராவது ஏதாவது சாக்லெட் கொடுத்தா சாப்பிடக்கூடாது. அவங்க, பரவால்ல, எடுத்துக்கோன்னு சொன்னா என்ன பண்றது? வாங்கிட்டு தூர போட்டுடணும் இல்ல?" - பப்பு

"ம்ம்.."

"ஆச்சி, அந்த அட்ரெஸ் சீட்டுலே மயக்க மருந்து இருக்கும் இல்லே...அது, எடுத்துட்டு வந்து கேட்டவங்க வைச்சிருக்கும்போதும் காத்துலே பரவும் இல்ல...அந்த ஆளுக்கு மயக்கம் வந்து விழலையா?" - பப்பு

ஆஆஆஆஆ!!

ஆமா இல்லே!

எனக்கு ஏன் இது தோணாம போச்சு??

ஒருவேளை, ஆட்டோவில் நடுஇரவில் ஏறிய வெள்ளைச்சேலை கட்டிய உஜாலா கதையோ!! :))

Friday, July 25, 2014

ராஜேந்திர சோழனோடு சிலமணித்துளிகள்

நினைவு தெரிந்து, முதன்முதலில் கங்கைகொண்ட சோழபுரம் பற்றி கேள்விப்பட்டது அத்தை சொல்லிதான். தஞ்சாவூர் கோவிலைவிடவும், அவரை ஈர்த்தது, கங்கை கொண்ட சோழபுரம்தான். அவருக்கு மட்டுமில்லை, மாமா, ஆயா என்று  பெரும்பாலும் , கங்கைகொண்ட சோழபுரம் ‍ கோவில் மட்டுமில்லை, ஊரும் அழகு என்றே சொல்வார்கள்.  'அமைதியான இடம், தஞ்சாவூரை விட பெரிய கோவில், ரொம்ப அழகான கோவில்' என்பதே அபிப்ராயம். அவர்களை பொருத்தவரை, பொதுவான எண்ணம்.
 'ராஜேந்திர  சோழன் ' பெரிதும் பேசப்படவில்லை என்பதே!
 
அதுவும் உண்மைதான்....தஞ்சை பெரியகோவிலை பற்றியும், ராஜ ராஜ சோழனைப்பற்றியும்தான், நாங்கள் பாடப்புத்தகங்களில் படித்திருக்கிறோம். ராஜேந்திர சோழன், முதலாம் குலோத்துங்க சோழன், இரண்டாம் குலோத்துங்க சோழன் பற்றியெல்லாம் வரலாறு பாடத்தில் வந்தாலும் ஒரு சிறு பத்தி அளவுக்குத்தான். அதில், அவர்களது பிறபெயர்கள், போர்கள் பற்றிதான். ராஜேந்திர சோழனின் இன்னொரு பெயர்  'கடாரம் வென்றான்' என்று மட்டும் தெரியும். ஏனென்றால், ஒருவேளை தேர்வில், 'கடாரம் வென்றான் பற்றி குறிப்பு வரைக'  என்று வரலாம் என்பதால்!


 
'இந்திய சின்னங்கள்' பற்றிய பட்டியலில் பப்பு, 'பிக் டெம்பிள்' பற்றி தெரிந்துக்கொண்டிருந்தாள். அதை நேரில் பார்க்க கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். கடந்த டிசம்பர் விடுமுறையை அதற்காக பயன்படுத்திக்கொண்டோம். எப்படியோ, 'கங்கை கொண்ட சோழபுரம்' என்பது கடற்கரையோரத்தில் அமைந்த ஊர் மற்றும் கோவில் என்பதாகவே மனதில் சிறுவயதிலிருந்து பதிந்துவிட்ட சித்திரம்.  ஏனென்று தெரியவில்லை, கடலலைகளை பின்னணியாக   கோவிலாகவே கங்கைகொண்ட சோழபுரத்து கோவில் எனக்குள் பதிந்திருந்தது. ஒருவேளை, கடல்கடந்து போன சோழ அரசன் என்பதால், பஸ் பிடித்து போவதுபோல், அங்கிருந்து கப்பல் பிடித்து போயிருப்பான் என்று உருவகப்படுத்துக்கொண்டேனோ என்னவோ! அங்கு போனபிறகுதான் தெரிந்தது, கடலுக்கும் கோவிலுக்கும் எந்த சம்பந்தமுமில்லையென்று.

நாங்கள் போன சமயம், உச்சிவேளை. கோவில் சாத்தியிருந்தார்கள். என்னசெய்யவென்று தெரியாமல், ஜெயங்கொண்டம் சென்றோம்  உணவுக்காக. 'ஏசி ஹோட்டல்ல கூட அப்படி இருக்காது...இங்கே அவ்ளோ நல்லா இருக்கும்' என்று வழிசொன்னார் ஒருவர். 'அலமேலு மெஸ்'சை தவறவிடாதீர்கள், ஜெயங்கொண்டத்தில். முக்கியமாக, மீன் வருவல் மற்றும் குழம்பு!

திரும்பிசென்றது, கங்கைகொண்ட சோழபுரத்துக்கோவிலுக்கு எதிரில் இருந்த ராஜேந்திர சோழன் அருங்காட்சியகத்துக்கு. அங்கு இருந்த பொருட்களெல்லாம் பெரும்பாலும், மாளிகைமேடு மற்றும் கங்கைகொண்டசோழபுரத்து கோவில் மற்றும் சில கோவில்களிலிருந்து சேகரித்தவை. என்னை மிகவும் ஈர்த்தது ஓலைச்சுவடியில் இருந்த திருக்குறள்தான்.  'ஓலைச்சுவடியிலே எப்படி எழுதுவாங்க? காஞ்சுபோயிட்டா எழுத்தெல்லாம் எப்படி தெரியும்?' என்று ஆயாவை அடிக்கடி கேட்டிருக்கிறேன். வடலூர் வீட்டை சுற்றி 20 ‍‍-25 பனமரங்கள் இருக்கும். வெயில்காலமானால், தினமும் காலை ஆகாரம் நுங்குதான்.  நுங்கு வெட்டிய பின்னர் கூடவே வெட்டிப்போடும் பனைஓலைகளை எடுத்து கிழித்து, ஓலைகள் அது பங்குக்கு என் கையை கொஞ்சம் கீறி 'இதுலே எழுத முடியுமா'  என்று ஆணியால் எங்கள் பெயரை எழுத முயற்சி செய்ததெல்லாம் வரலாறு! (அப்புறம்தான் தெரிந்தது, அதற்கு தனி பனைஓலைகளாம். அந்த மரம் இது போல இருக்காதாம். )


அந்த திருக்குறள் சுவடிகள், 'ராஜேந்திர சோழன் அரண்மனையிலிருந்து 'என்றார் அருங்காட்சியகத்திலிருந்தவர். எனக்கோ, படத்தில், திருவள்ளுவர் கையில் இருக்கும் 'ஒரிஜினல்'  சுவடிகளே அவைதான் என்று தோன்றியது. பப்புவுக்கு திருக்குறள் பற்றியெல்லாம் என்னைப்போல எந்த பந்தபாச பிணைப்புகளும் இல்லை. ஏதோ சிறுவயதில் ஒன்றிரண்டு திருக்குறள்களை மனப்பாடம் செய்து வைத்திருந்தாள். அதைத்தாண்டி, 'அகர முதல்' மட்டும்தான் திருக்குறள் என்று நம்பிக்கொண்டிருக்கிறாள்.

அவளை ஈர்த்தவை, பாடம்பண்ணப்பட்ட‌ சங்குகள், செப்புக்காசுகள், கத்தி கப்படா வகையறாக்களே! பெரிம்மாவை ஈர்த்தவை, வரைபடங்களும், அவர்கள் சட்டமிட்டு மாட்டியிருக்கும் பட்டியல்கள் கொண்ட படங்கள்.  யாருமே  எட்டிப்பார்க்காத அந்த அருங்காட்சியகத்துக்கு, இப்படி ஒரு கூட்டம் அதுவும் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு விதமான‌ ஆர்வத்தோடு, வந்ததிருந்து சலசலப்பை எழுப்பிக்கொண்டிருப்பதை பார்த்ததும், அந்த அதிகாரிக்கும் உற்சாகம் பீறிட்டிருக்க‌வேண்டும்.  ஆர்வமேலிட்ட அவர் , பப்புவுக்கு கொஞ்சம், எனக்கு கொஞ்சம், பெரிம்மாவுக்கு கொஞ்சம் என்று தானாகவே செய்திகளை பகிர்ந்துக்கொண்டார். அந்த இடத்தில், ஆயிரம் ரூபாவுக்கு புத்தகங்கள் வாங்கியது நாங்களாகத்தான் இருக்கும்.  அவர் பரிந்துரைத்தன் பேரில், அடுத்த நிறுத்தம் "மாளிகை மேடு".
 
சந்துபொந்துகளில், செல்லும்போது இங்குதானா ராஜேந்திரசோழன் படைகளோடு வசித்திருப்பான் என்று தோன்றியபோது நாங்கள் வந்து நின்ற இடம் ஒரு பொட்டல்காடு. தொல்லியல்துறையின் அறிவிப்பு பலகை இல்லையென்றால், அது மாளிகை இருந்த இடம் என்று நம்புவது கடினமே! 
 
அங்கும், யாருமே பாதுகாக்காத ஒரு அருங்காட்சியகம் ஒரு கூரையின் கீழ் இருந்தது. சிலைகள். பூட்டியிருந்தாலும் திறக்கவேண்டிய அவசியம் இல்லை.
அதை முடித்துவிட்டு, இடப்புறம் திரும்பினால், மாளிகை மேட்டுக்கு வழி. செங்கற்களால் ஆன அடித்தளம் மற்றும் சில பாறைக்கற்கள். ஆடுகள் அந்த பக்கம் மேய்ந்துக்கொண்டிருக்க, இந்த பக்கம் நாங்கள். 'இதுதான் பேலஸா' என்று நம்பமுடியாமல் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள் பப்பு. பார்பி மற்றும் டிஸ்னியில் மாடமாளிகளை போலிருக்கும் என்றெண்ணியிருப்பாள் போலும்.

'ஒருகாலத்துல' என்று சொன்னால் கற்பனை குதிரையை தட்டிவிடக்கூடிய  நிலையை எட்டியிக்கிறாள் அவள். 'ஓ அந்த காலத்துல இப்படி இருந்துருக்கும்...ராஜா இருந்தப்போ எப்படி இருந்துருக்கும்..இங்கே என்ன இருந்திருக்கும் என்ன செஞ்சிருப்பாங்க‌' என்று மேலும் கதைகளை எடுத்துவிடுவாள். அதற்கு,  சென்னையின் ஆலம்பறை கோட்டைக்கும், தில்லியின் பழைய கோட்டைக்கும், கோவாவின் சப்போரா கோட்டைக்கும், கன்னியாகுமரியின் வட்டக்கோட்டைக்கும் அங்கிருந்தபடியே நன்றிகளை உரித்தாக்கினேன்.   


இது அரண்மனையின் அடித்தளம், இதற்கு மேலே உப்பரிகை மற்றும் மாடங்கள் என்று நாங்களாகவே மேஸ்திரி வேலையை செய்தோம். சற்றுநேரத்தில், 'தங்கக்காசுகள் புதைந்திருக்கும்,  தேடுகிறேன்' என்று ஆரம்பித்தாள். கோவில் திறக்கும் நேரமாகிவிட்டதால், பெயர்ந்துகிடந்த சில செங்கற்துண்டுகளை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டோம். பிற்பாடு, அருங்காட்சியகத்தில் வாங்கிய நூலிலிருந்து தெரிந்துக்கொண்டது, மாளிகைமேட்டிலிருந்து வண்டி வண்டியாக செங்கற்களை எடுத்து சென்று வீடுகளை கட்டிக்கொண்டார்களாம் சென்ற நூற்றாண்டில். வண்டிக்கு இரண்டு அணாக்கள்.  ராஜ செங்கற்கள் கொண்ட வீடுகள்!!

கோவில் திறந்திருந்தது. அத்தை சொன்னதன் காரணம் விளங்கியது. கங்கை கொண்ட சோழபுரம் கோவிலுக்கு நான் பொழிப்புரை தரப்போவதில்லை. அது ஒரு அனுபவம். முன்னேறியதற்கான எந்த ஒரு அடையாளத்தையும் அந்த ஊர் கொண்டிருக்கவில்லை.  ஆனாலும், ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் வாழ்ந்த மன்னனின் கனவுக்கு முன்,  நாங்கள் நின்று கொண்டிருப்பதை உண்ர முடிந்தது. அணைக்கரை என்ற  (பாலத்தை?) கட்ட ஆங்கிலேயர்கள் இந்தகோவிலின் கற்களை உடைத்து எடுத்து சென்றிருக்கிறார்கள். உலகப்போரின்போது, இந்த கோவிலை தங்களது தங்குமிடமாக உபயோகப்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறார்கள். எஞ்சியது போக, கண்முன் நின்றுக்கொண்டிருக்கும் அந்த பிரம்மாண்டமான கோவிலின் உள்ளே சென்றபோது எழுந்த வியப்பை எழுத்தில் கடத்தமுடியுமா என்று தெரியவில்லை.


 
இன்று ராஜேந்திரசோழன் அரியணை ஏறிய 1000மாவது விழாவை கொண்டாடுகிறார்கள். இந்த நினைவுகூரல் வரவேற்கத்தக்கதுதான். அதேசமயம், தொல்லியல்துறை, குழந்தைகளுக்காக சிலவற்றை செய்யலாம்.  அவர்களுக்கு ஏற்ற வகையில் புத்தகங்கள், குழந்தைகளுக்கான நிகழ்ச்சிகள் ‍ வரலாற்று நடைகள், மேலும், ஒலிஒளிக்காட்சிகள் என்று முயற்சிகள் எடுத்தால் நல்லது. 

Monday, July 07, 2014

பாதி கதை அங்கே...மீது கதை இங்கே!

பப்புவுக்கு ஒரு வீட்டுப்பாடம். ஏதோ ஒரு கதையை சொல்லியிருக்கிறார்கள். கதையின் முடிவை இவர்கள் கொடுக்க வேண்டும்.  இரண்டு முடிவுகள் என்று சொல்லியிருப்பார்கள் போல! ஃபோல்டரில் இருந்த பேப்பர்களை எடுத்து படித்துவிட்டு, என்ன கதை என்று கேட்டேன்.

"ஒரு ஊர்ல ஒரு நரி இருந்துச்சாம்...அதோட கதை சரியாம்"


முடிவை படித்ததிலிருந்து, ஊருக்குள் வந்து தொல்லை கொடுக்கும் ஒரு நரியை கூண்டுக்குள் அடைத்து வைக்கிறார்கள், கிராம மக்கள். சிங்கத்தை காவலுக்கு வைத்திருக்கிறார்கள் என்றும் ஊகிக்கிறேன். நரி எப்படி தப்பிக்கிறது என்பதை இவர்கள் எழுத  வேண்டும்.

Ending  - I

How the fox escaped

The lion came near and near and asked the fox, "why are you sad?The fox said, "I am sad because I am stuck.My twin brother use to come and troble the vilagers. I came here to take him home and make sure he dosnot troble teh villagers again. I will be
happy if you if you open the latch and there is a mystery game if you open the latch. The foolish lion opened the latch and the fox came and said , "the game is hide and seek".

The lion said "I love that game". The fox said "you close your eyes and I will hide".

The foolish lion agreed. The fox hide behind a stone, witch lion can not see.

The  villagers came near an asked the lion, "where is the fox" The lion said what happened.  The villagers got shocked and stared beating it. The fox ran away but the poor lion could not even walk.


Ending - II

The fooloish lion came closer and closer and stood in front of the fox and laghed and laghed. The fox was quite. But the foolish lion cept on laghing. At last the fox said, "I know you are hungry".

The lion said "yea. I am hungry. How did you know?". The inteligent fox said "I can not tell you that and all but If you open the latch I will get you food".

The lion said, "if you tell me where can I get my food?". The fox said "I can never tell you where you can get food.

The lion said, "if the vilagers know that I freed you, the strong villagers will kill me."

The fox asked, "Do you want food or not?" The lion said "yes" and oped the latch. The fox said, "I will hunt and come".

The fox escaped.









Saturday, June 21, 2014

லேண்டர் போனா டோன்ட் மிஸ்....

லேண்டர்/Landour  - முன்குறிப்பு

எங்கள் உத்ராகாண்ட் பயணத்தில், லேண்டர் ஓர் அழகிய கனவு. ஒரு சின்ன‌
நட்சத்திரம். இந்த பயணத்தில், குறித்த திட்டங்களோ அல்லது பார்க்க வேண்டியவைகள் என்று எதுவும் எங்களிடம் இல்லை. முற்றிலும், புதிய இடத்தை, அந்த இடம் எங்களுக்கு என்ன அனுபவங்களை கொடுக்கிறதோ எதை அப்படியே எடுத்துக்கொள்ளும், எண்ணத்தில்தான் இருந்தோம்.

கடந்த டிசம்பர் மாதத்தில், சென்ற கோயில் பயணத்தில், இன்ன கோயில்களை  பார்த்தாக  வேண்டும் என்ற பட்டியல்  எங்களிடம் இருந்தது. ஆனாலும், பயணத்தை, பாதைகளிடமே முழுக்க ஒப்புக்கொடுத்துவிடுவது எங்கள் வழக்கம். இந்த முறையும் அப்படியே! மசூரியின் சாலைகள் எங்களை கைப்பிடித்து அழைத்துச்சென்றன.

பொதுவாக, மனிதர்களை எங்களுக்கு பிடிக்கும்தான் என்றாலும், அதிக மனித நடமாட்டமில்லாத இடங்களில் நேரத்தை செலவழிப்பதே பிரியம்.நாங்கள் சென்றது கோடை விடுமுறையில். மசூரி நிரம்பி வழிந்தது. சுற்றுலா கூட்டம்.

மசூரியிலிருந்து,  கொஞ்சம் மேலே, 4கிமீ தூரத்தில் உள்ளது லேண்டர். டேராடூனிலிருந்து லேண்டர் செல்ல வேண்டுமானால், பிக்சர் பேலஸ் என்ற இடத்தில் இறங்க வேண்டும்.உத்ராகாண்ட் பேருந்து நிலையத்தில், பிக்சர் பேலஸ் என்று கேட்டு டிக்கெட் வாங்க வேண்டும், டேராடூனிலிருந்து ஒன்று அல்லது ஒன்றரை மணிநேர பயணம். ஒரு மலைபாம்பு போல வளைந்து நெளிந்து செல்லும் சாலையில்கண்களை மூடிக்கொண்டு பயணித்தால், பிக்சர் பேல்ஸ்  - ஒன்றரை மணிநேரத்தில் வந்துவிடும்.

பிக்சர் பேலஸ், பேருந்து நிறுத்தத்துக்கு அருகிலேயே, ஒரு டாக்ஸி கவுண்டர் உண்டு. லேண்டர் என்று சொன்னால் போதும்.  முன்பணம் கொடுத்து டிக்கெட் எல்லாம் வாங்க வேண்டாம். 200 ரூபாய்.  டாக்ஸிக்காரர்களின், வரிசைப்படி ஒருவர் வருவார்.

பிக்சர் பேலஸிலிருந்து, சாலை குறுகல் நெடுகலாக இடித்து ஒடித்து செல்கிறது. டாக்ஸி, ஒரு ஏற்றமான சாலையில், திடீரென பிரேக் அடித்து நிற்கிறது. எங்களுக்கு, எங்கே பின்னாலேயே வழுக்கிக்கொண்டு சென்றுவிடுமோ என்பதுபோல திகில். மெதுவாக, வெளியே வந்தோம். லேண்டர், ஓர் அமைதியான, சுத்தமான, இதமான குளிர்காற்றுடனான சிற்றூர். 


அறைக்கு வந்து, சற்று ஓய்வு. வயிற்றுக்கு வேலை. பின்பு, கால்களுக்கு சக்கரம். விடுதியில், ஒரு வரைப்படத்தை கொடுத்திருந்தார்கள். நாமே, அந்த ஊரை சுற்றி தெரிந்துக்கொள்ளலாம்.

லேண்டர், ஒரு கன்டோன்மென்ட் பகுதி. அந்த காலத்து ஆங்கிலேய போர்வீரர்களுக்கான ஊர் போல. ஒரு சர்ச், ஒரு மருத்துவமனை,சிஸ்டர்ஸ் பஜார், ஒரு கல்லூரி, ச்சார் துகான் , பனிபடர்ந்த இமாலய மலைகளை காண ஒரு லால் டிப்பா...இவை எல்லாம் வரிசையாக இருக்கும் என்று நினைத்துவிடக்கூடாது.  வரைப்படத்தில்,  குறிக்கப்பட்டு இருந்தது.

1. ச்சார் தூகான்

லேண்டரிலிருந்து இடம் வலமாக சாலைகள் பிரியும். இதில், எப்படி நடந்தாலும், வந்து சேருமிடம், ச்சார் தூகானாக இருக்கும். நான்கு கடைகள்தான். மிஞ்சிபோனால் ஐந்து கடைகள் இருக்கும். ஒவ்வொன்றும் கடந்த நூற்றாண்டாக இயங்கி வருவன. இதில், நாங்கள் சென்றது, டிப் டாப் கடைக்கு.நான்காவது தலைமுறையாக இந்த கடையை நடத்திவருகிறாராம்.
இரண்டு மரமேஜைகள்,  பெஞ்சுகள்,சில நிழல்குடைகள்,  பூந்தொட்டிகள் மற்றும் சில நாய்கள். எதிரில் ஒரு பூங்கா.  மற்றபடி, மசூரியின் மால் ரோடு போல கூட்டம் எதுவும் இல்லை. ஒரு சில வெளிநாட்டினர். சில சுற்றுலா பயணிகள். நமது உணவு மேஜைக்கருகிலேயே, நாலைந்து நாய்கள் படுத்திருக்கும்.அப்படியே விட்டுவிடுங்கள். கண்டுக்கொள்ளவேண்டாம்.அந்த நாய்களோடு சேர்ந்ததுதான், ச்சார் தூகானும். :-)

"மேகி" என்று பப்பு கேட்டதும், "சீஸ் போட்டதா, காய்கறிகளுடனா அல்லது சாதாவா" என்று கேள்விகளை அடுக்கினார், கடைக்காரர்.  பப்பு , சாதா மேகியை வாங்கிக்கொள்ள, நான் பன் அன்ட் ஆம்லெட்டை தேர்ந்தெடுத்தேன். ஆம்லெட்டுக்கும், "சீஸ் போடுவதா வேண்டாமா", "வெங்காயமும்,மிளகாயும் போடலாமா" என்று கேள்விகளை அடுக்கினார். பெரிம்மா, சாயோடு நிறுத்திக்கொண்டார். அடுத்தடுத்த நாட்களில், நாங்கள் பான் கேக்குகளையும், ஸ்ட்ராபெர்ரி மில்க்ஷேக்குகளையும் இந்த கடையிலேயே ருசி பார்த்தோம். பப்பு, மேங்கோ மில்க் ஷேக்கை கேட்க, மாம்பழத்தை எடுத்துவர ஆளனுப்பினார் அவர். அதுதான் லேண்டர். :‍)

இங்கு, ரஸ்கினின் கையொப்பமிட்ட அவரது வாழ்க்கைச்சரிதத்தை வாங்கலாம்.பன் அன்ட் ஆம்லெட்டும், பான் கேக்குகளும், சாயும் கண்டிப்பாக உண்ண வேண்டியவை. அதோடு, உள்ளூர் தயாரிப்பான, வண்ண வண்ண பெப்பர்மின்ட்டுகளும். (அவற்றை சுவைத்ததும், எனது குழந்தைபருவ நினைவுகள் அலைமோதின.  அதன்பிறகு, காணாமல்போன அவற்றை லேண்டரில்தான் கண்டேன்.)

2. செயின்ட் பால்'ஸ் சர்ச்

ச்சார் தூகானிலேயே, டிப் டாப் கடைக்கு அடுத்ததாக,சற்று உயரத்தில், இருக்கிறது, இந்த சர்ச்.சுற்றிலும், தேவதாரு மரங்கள் சூழ, அழகான ஒரு சிறிய‌ சர்ச்.  மதியம், ஒரு மணிநேரம்  தவிர, எப்போது வேண்டுமானாலும் செல்லலாம்.

வாசலிலேயே, சர்ச் பற்றிய சிறுகுறிப்பு இருக்கிறது. வளைவு வளைவான வாசல்கள். உள்ளே நுழைந்ததுமே, சில்லென்று இருக்கின்றது. மரக்கதவுகளை திறந்துக்கொண்டு, உள்ளே சென்றதுமே, ஏதோ சிறுகதையில் வரும் சர்ச்சுக்குள் இருப்பதுபோல் தோன்றுகிறது.

ஓவியங்கள், தீட்டப்பட்ட கண்ணாடி ஜன்னல்கள். வரிசை, வரிசையாக மர பெஞ்சுகள். ஒவ்வொரு ஜன்னலுக்கும் ஒரு உபயதாரர் இருந்திருக்கிறார்.  உபயதாரரின் விபரங்களும், காரணங்களும் எழுதி வைத்திருக்கிறார்கள். பெரும்பாலும், ஆங்கிலேய படையணியினர் அல்லது படைத்தளபதிகள். ஒருகாலத்தில்,  ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில், இந்த சர்ச் மிகுந்த கோலாகலமாக இருந்திருக்கும் என்ற சித்திரம் தோன்றுகிறது.

எதிரில், மெழுகுவர்த்திகள் ஏற்றுமிடம் தெரிகிறது. பப்பு, ஒரு பெஞ்சில் அமர்ந்து, சற்று நேரம் தவம் புரிகிறாள். பின்பு, மெழுகுவர்த்தி ஏற்றுமிடத்துக்கு செல்கிறாள். திரும்பி வந்து, என்னிடம் பத்து ரூபாய் கேட்கிறாள். மெழுகுவர்த்திகள் கீழேயே இருக்கின்றன. அவற்றை எடுத்து ஏற்ற, நீங்கள் பத்து ரூபாய் நன்கொடை கொடுக்கவேண்டும். சந்தோஷமாக, ஒரு பத்து ரூபாயை நீட்டுகிறேன். மெழுகுவர்த்தியை ஏற்றி சில நிமிடங்கள் கண்மூடி நிற்கிறாள்.

திரும்பி வந்தவளிடம், என்ன செய்தாய் என்றதும், 'விஷ் பண்ணேன்...அஞ்சு விஷ்" என்றாள். "என்ன விஷ்ப்பா, எனக்கும் சொல்லுப்பா" என்று நைச்சியமாக கேட்கிறேன். "அதெல்லாம் சொல்ல முடியாது, போப்பா" என்கிறாள், அதே தொனியில்.   :‍)

3. லால் டிப்பா

சார் தூகானிலிருந்து, வலது பக்கம் பிரிந்து, கிட்டதட்ட அரைமணி நேரம் நடந்தால், நாம் வந்தடைவது லால் டிப்பா.மசூரியிலேயே, உயரமான இடம் கிட்டதட்ட 7000 அடிகள் உயரம். இந்த உயரத்தை விட, இங்கு வருவதற்கான பாதைதான் அழகு. திடீர் திருப்பங்களும், சடார் சடாரென்று மாறும் மலை முகடுகளும், பள்ளத்தாக்குகளும் கொடுக்கும் அனுபவங்கள், நேராக காரில் வந்து இறங்குவதில் இருக்காது.

 இந்த வளைவு நெளிவான, நீண்ட சாலைகளின் முடுக்குகளில் அறிஞர் பெருமக்களின் வார்த்தைகளை எழுதி வைத்திருக்கிறார்கள். எல்லாமே, இயற்கையை, தனிமையை கொண்டாடி தீர்ப்பவை. ஒவ்வொரு முடுக்கிலும் இருப்பவற்றை பப்பு படித்து அவளாக அர்த்தம் கற்பித்துக்கொண்டும், சிலவற்றை கேட்டுக்கொண்டும் வந்தாள்.

 

ஓக் மரங்களும், ஓங்கி வளர்ந்த தேவதாரு மரங்களும்தான் அதிகம். குளிர்காலங்களில், இந்த தேவதாரு மரங்களில், பனி படர்ந்து தொங்கிக்கொண்டிருப்பதை போன்ற சித்திரம் மனதில் வந்து போனது.ஆனால், அதைக்காண, அந்த குளிரை நாம் தாங்க வேண்டுமே!



வழிகள் முழுக்க, குருவிகளின் அழைப்புகள். ஒரு சில குரல்களை பப்பு அடையாளம் காண்கிறாள். அடர்த்தியான மரங்களும், இளந்தென்றலும், குருவிகளின் மொழியும், மலையின் மொழியான மௌனமும் இந்த சாலைப்பயணத்தை இனிய அனுபவமாக்குகின்றன.அருகிலேயே, ஒரு வீடு இருந்தால் வசிக்கலாம் என்றும் தோன்றுகிறதுதான். ஒரு சில இடங்களில், பயணிகள் இளைப்பாற மாடங்கள் கட்டி வைத்திருக்கிறார்கள். சில பள்ளிக்கூட சிறுவர்கள் உள்ளே விளையாடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

லால் டிப்பா ‍ - ஒரு  வெள்ளைமாடிகட்டிடத்தில், சிவப்பு வண்ண கோடுகள்.
மூன்றடுக்குத்தளம்.  இரண்டு கட்டிடங்கள் இதே போல் இருக்கின்றன. ஒரு வயதான பெண்மணி,நம்மை பார்த்ததும், குரல் கொடுத்து கூப்பிடுகிறார். சென்று, தலைக்கு பத்து ரூபாய் கொடுத்து டிக்கெட் பெற்றுக்கொண்டதும் உள்ளே செல்கிறோம்.

மேல்தளத்தில், ஒரு தொலைநோக்கி இருக்கிறது. இமாலய மலைத்தொடர்களை இங்கிருந்து காண்பது இதன் சிறப்பு. பெரும்பாலும், காலை நேரங்களிலும் செப்டம்பர் அக்டோபர் மாதங்களில் மிகத் தெளிவாகவும் தெரியுமாம். நாங்கள் சென்றநேரம்,  முழுவதும் மேகம். எங்கள் காலடிகளில் மேகம் மிதப்பது போல தோன்றியது.
பப்பு, தொலைநோக்கியை அங்குமிங்கு திருப்பியவாறு இருந்தாள். அங்கிருந்தவரும், "தூரத்தில தெரியுதா? ஒரு கிராமம், ஒரு கோயில்" என்றவாறு படம் காட்டிக்கொண்டிருந்தார். நாங்கள் மும்முரமாக படமெடுத்துக்கொண்டிருந்தோம்.

நிறைய மலைகள் வெறும் மண்மேடாகவே காட்சியளித்தன. பெரும்பாலும், பனிமூடியிருக்குமாம். பள்ளத்தாக்குகளையும், மலைமுகடுகளையும், அதனினூடாக மனிதன் கடந்து சென்ற பாதையும் காணும்போது ஆச்சரியமாக இருந்தது. இரண்டாம தளத்திற்கு வந்ததும், கார்வால் பகுதியின் உடைகளை வைத்துக்கொண்டு படமெடுக்க தயாராக இருந்தார் ஒருவர். எனக்கும் பப்புவுக்கும் பெரிதாக ஆர்வமில்லை.
கீழே, அழகழகான காட்டுப்பூக்கள் கொத்துகொத்தாக மலர்ந்திருந்தன. அதோடு, கீழிருந்து மேலே வரும் மெல்லிய தென்றல். அங்கேயே சற்று நேரம் அமர்ந்திருக்கிறோம். கிட்டதட்ட ஏழெட்டு கிமீ நடந்து களைத்திருந்தன கால்கள். நேரம் போவதே தெரியாமல், அமர்ந்து பேசிக்கொண்டும் சிரித்துக்கொண்டும் இருக்கிறோம். திடீரென, மேகம் நம்மை மூடுகையில், நடக்க வேண்டிய தூரம் நினைவுக்கு வருகிறது. எழுந்தபின்னும், போகத்தோன்றாமல், நின்றபடி காற்று வாங்கிக்கொண்டிருக்கிறோம்.
 
 பப்பு, சில கற்களையும், பூக்களையும் சேகரிக்கிறாள். இறுதியாக,  லால்டிப்பாவிலிருது,மனதை பிய்த்துஎடுத்து கொண்டு வெளியே வருகிறோம். எதிரில், இருந்த கடையிலிருந்து மேகி-காகவும், பெப்சி-காகவும் ஓடி வருகிறான் பையன். அவனை தவிர்த்துவிட்டு நடக்கத்தொடங்குகிறோம், அவரவர் எண்ணங்களில் மூழ்கியபடி.

உயர்ந்து நிற்கும் இமாலய மலைகள் நமக்குள் உண்டு பண்ணும் மாற்றங்கள் அப்படி. அந்த மலை முகடுகள், உயரங்கள், இயற்கையின் அழகு நம்மை சுத்திகரிக்கின்றன போலும்!

4. எமிலிஸ் ரெஸ்டாரெண்ட்

ச்சார் தூகானிலிருந்து இடப்புறமாக நடந்தால், சில திருப்பங்களிலே, எமிலி உணவகத்தைக்காணலாம். அங்கிருந்து, மேலே நடக்கவேண்டும். ஆங்கிலேய பாணியிலான அருமையான வீடு. விஸ்தாரமான வீடு என்று ஆயா சொல்வார். அதுபோன்று, இருந்தது. பழங்காலத்து வீடு.
 
 இன்று அது விடுதியாகவும், உணவகமாகவும் செயல்பட்டு வருகிறது. உணவகம் மேலே. பால்கனி போன்று இருந்த இடத்தை தேர்வு செய்து அமர்ந்தோம். குளு குளு காற்றும், மலைமுகடுகளும், வீட்டை சுற்றியிருந்த மரங்களுமாக மனதுக்கினிமையான சூழல்.

ஒரு பெரிய அட்டையை கொடுத்து, மெனு என்றார்கள். முற்றிலும், ஆங்கிலேய மற்றும் ஆங்கிலோ இந்திய உணவுகள். பப்பு, தக்காளி சாஸுடனான பாஸ்தாவை தேர்வு செய்ய, நாங்கள் பிட்சாவை தேர்வு செய்தோம். அருந்த, சில ஸ்மூதிகள். உணவு அருமை!

லேண்டர் செல்பவர்கள் மறக்காமல் செய்ய வேண்டியது, எமிலியில் ஒரு வேளையாவது உணவு அருந்துவதுதான். இறுதியாக, ஒரு ஆப்பிள் க்ரம்பிள். பப்பு, தனக்கு ஆப்பிள் க்ரம்பிள் செய்வது எப்படியென்று தெரியும் என்றும், வீட்டில் வந்து செய்து தருவதாகவும் வாக்குகொடுத்தாள். ஆனால், அவள் அதை தொடக்கூட இல்லை. நானும் பெரிம்மாவும் ஆப்பிள் க்ரம்பிளுக்கு தகுந்த மரியாதை செய்தோம். ;)
ஆங்கிலேய படைத்தளபதி, ஒருவர் பணிஓய்வு பெற்று இங்கு வசித்திருக்கிறார். மனைவி எமிலிக்காக, மனைவியின் பெயரில் கட்டியிருக்கிறார். அந்த எமிலியின் , மார்பளவு உருவ பொம்மையை
வைத்திருக்கிறார்கள்.  அழகான பெண்ணாக இருந்திருக்கிறார், எமிலி.

வீட்டின் கலைப்பொருட்களும், கணப்படுப்பும் நம்மை கடந்தகாலத்துக்கே அழைத்துச் செல்கின்றன. ரிசப்ஷனில், ரஸ்கினின், ஒரு அழகிய கவிதை சட்டமிட்டு மாட்டியிருக்கிறார்கள்.

ரஸ்கின் பாண்ட், லேண்டரின் முதல் குடிமகனாம்.

ச்சார் தூகானில், ஒரு புத்தகம் வாங்கியிருந்தோம். அதில், ஒரு படம் இருந்தது. ரஸ்கினின் தாயும், அவரது சகோதரியும். அந்த சகோதரியின் பெயர் எமிலி. ஒருவேளை, அந்த எமிலிதான் இவரா என்றும், அவர் மாதிரிதான் இருக்கிறார் என்றும் பேசிக்கொண்டோம். சுவாரசியமாகத்தான் இருக்கிறது, உணவும், அதன் வரலாறும்!

5. கெலாக்ஸ் சர்ச் மற்றும்  மொழிகளை பயிற்றுவிக்கும் பள்ளிக்கூடம்

எமிலி உணவகத்திலிருந்து, மேலே நடந்து வந்தால், உட் ஸ்டாக் பள்ளிக்கூட வழியையும், ஒரு எஸ்டேட்டையும் கடக்க வேண்டியிருக்கும். அங்கிருந்து இன்னும் மேலே நடந்தால், ஒற்றை சக்கரத்தோடு கூடிய ஸ்கூட்டர் நின்றுக்கொண்டிருக்கும். அதையும் தாண்டி சென்றால், ஒரு அமைதியான சாலை. அந்த சாலையின், இறுதியின், ஒரு வீடு, வீட்டின் முகப்பு முழுக்க பெட்டூனியா மலர்கள். அதன் வழியே சென்றால், இடப்புறம், ஒரு சர்ச்.  மெத்தடிஸ்ட் சர்ச். பூட்டியிருந்தது.


மாலை நேரத்தில் சென்றால், உள்ளூர் பெண்கள், கையில் கம்பளிநூல்கண்டுகளை வைத்து பின்னியபடி, கதை பேசி சிரித்துக்கொண்டிருப்பார்கள். மாலை மங்கும் நேரத்தில், பின்னியபடியே, அவரவர் வீடு நோக்கி நடக்கத்துவங்குவார்கள். என்ன செய்தாலும், அவர்கள் கை மட்டும் கம்பளியும் ஊசியுமாக இருக்கிறது. ஆச்சரியம்தான்!


அவர்களை சுற்றி சென்றால், அடுத்த வாசலே, இந்திய மொழிகளை பயிற்றுவிக்கும் பள்ளிக்கூடம். அந்த காலத்தில், மிஷனரிகள், இங்கு வந்து இந்தியை கற்றுக்கொண்டு நாட்டில் பல பாகங்களுக்கு செல்வார்களாம். இன்று, அது வளர்ந்து இந்திய மொழிகளை கற்றுக்கொடுக்கும் நிறுவனமாக இருக்கிறது.

நாங்கள் சென்றபோது இருவர் பேசிக்கொண்டிருக்கும் சப்தம் கேட்டது. வெளியில், நிழல்குடையில், ஒரு திபெத்திய பெண்மணி நோட்டுப்புத்தகத்தை விரித்து வைத்துக்கொண்டு, மொபைலை தட்டிக்கொண்டிருந்தார். எனக்கு வயதாகிவிட்டால், இங்கு வந்து மொழிகளை கற்றுக்கொள்வேன் என்று சொல்லிக்கொண்டேன்.

6. சிஸ்டர்ஸ் பஜார்

லேண்டர் லேங்குவேஜ் நிறுவனத்திலிருந்து, எதிரில் நீளும் பாதையில் நடந்தால், தேவதாரு வுட்ஸ் என்றொரு வீடு வரும். நீங்கள் சப்தமாக பேசியபடி சென்றால், நாய்கள் அந்த வீட்டிலிருந்து குலைக்கும். அதைத்தாண்டி சென்றால், ஒரு அடர்ந்த வனம்.அடியும் முடியும் காணமுடியாதபடி, தேவதாரு வனம்.

அங்குதான், மழைக்காலங்களில், சிறுத்தை வந்து நாய்களை கவ்விக்கொண்டு போகும். உங்களுக்கு அதிர்ஷ்டமிருந்தால், மாலைவேலைகளில் சில சமயம் தென்படும். ;-) ஆனால், சிறுத்தை மிகவும் கூச்சமான விலங்கு. இரண்டு முறை சென்றும் காணமுடியவில்லை.அந்த சாலை, கைவிடப்பட்ட வீடுகளிடம் கொண்டுபோய் சேர்க்கும். என்றால், சிஸ்டர்ஸ் பஜார் வந்துவிட்டோம் என்று பொருள்.

அதன் முடுக்கில், உள்ளது, ப்ரகாஷின் கடை. அந்த இடமும், சாலையும் எனக்கு அந்தோன் செகாவின் "பள்ளத்து முடுக்கில்" கதையை நினைவுப்படுத்தின.
ப்ரகாஷின் கடை மட்டும்தான் அந்த பஜார். ஸ்ட்ராபெர்ரி, ரஸ்பெர்ரி,மல்பெர்ரி ஜாம் வகைகள், நிலக்கொட்டை மசியல் (பீநட் பட்டர்) இங்கு வாங்க வேண்டிய ஒன்று. ஒவ்வொரு வகையிலும், 200கி வாங்கிக்கொண்டோம். ஹோம்மேட்  சாக்லேட்டுகள் 200கி. பப்புவுக்கு சில லாலிபப்புகள்.

ஜாம்கள், வாங்கியது வீணல்ல என்று வீட்டுக்கு வந்ததும் தெரிந்துக்கொண்டோம். இனிப்பை கொட்டிச் செய்யாமல், பழங்களில் துண்டுகளோடு, சுவையாக இருந்தது. ப்ரகாஷ், இந்த ஜாம்களை தபாலில் அனுப்புவாரா என்று கேட்காமல் விட்டுவிட்டோமே என்று எண்ணிக்கொண்டோம்.
 


இவை எல்லாம், எந்த சுற்றுலா கையேட்டிலும் இருக்குமென்று சொல்வதிற்கில்லை. ஆனால், முற்றும் புதிய, ஒரு சிறிய ஊரை, அங்கு தங்கி அறிந்துக்கொள்ளும் முயற்சி -  எங்கள் அனுபவங்கள்.

நாங்கள் தங்கியது, ஒரு திபெத்தியர் வீட்டில். மோமோ பிரியராக இருந்தால், வகைவகையான மோமோக்களை இங்கு ருசிக்கலாம். ரசனையோடு, தங்க்கா வகை ஓவியங்களோடு கூடிய அறைகள்.

இந்த காட்டேஜின், அடுத்த முனையில்தான் ரஸ்கின் பாண்ட் வசிக்கிறார்.  அவரது எழுத்துகளைப் போலவே எளிமையான குடில். ஒரு பெயர் பலகையோ அல்லது பெரிய வாசல்கதவுகளோ இல்லை. பெரும்பாலும், காலையில் எட்டரைக்கு தூங்கிவிடுவார்.

முடிந்தால், ஒரு எட்டு போய் பார்க்கலாம். அல்லது, அவர் கதைகளூடாக சித்தரித்த ஊரையும்,  வீடுகளையும் சிறுவர் சிறுமிகளையும்,மனிதர்களையும் சந்தித்து உலாவிய திருப்தியில் பயணத்தை தொடரலாம்.

Wednesday, June 18, 2014

A world of innocence (பெரிம்மாவின் டைரியிலிருந்து) ;-)

மசூரியிலிருந்து நைனிடால் பயணம். மசூரியிலிருந்து கிளம்பி, டேராடூனில் காத்திருந்தபோது பெரிம்மா எழுதியது.

A world of innocence

I and my daughter packed
    clothes,Jerkins,woolen-wares and shoes;
My granddaughter did her own packing with
    innumerable crayons,eight pencils,six pens,
    seven sharpeners,five erasers,
    three scissors and one geometry box (I don't know what for)
besides storybooks,notebooks and drawing books
-We left for Mussoorie
    we enjoyed cool breeze that comes through tall deodar trees
exotic aromatic air from white chestnut blossoms
we walked uphill,downhill till our knees ached;
we tasted aloo parantha,apple crumble,sweet lassie
at 'Char Dukans' (Estd in 1910)
Lo! The day came for departure
Our case is added more with
    Tibetan styled purses,bags and bangles;
    Kashmiri jacket and stoles
    -Heavier than before!
I stealthily checked my granddaughter's bag
Little pink and white flowers from the weeds,
    -a small bark of a deodar tree,
    -a green fern twig for preservation
    - dried leaves of some unknown trees,
    - an unshaped stone chip from the mountain rock
    - a round white pebble,
oh,what a world of innocence!
    What a world of non-materialism!
    What a world of non-consumerism!
I wish to go back there.
Can I?




 இந்த படம், நைனிடாலில் தங்கியிருந்த விடுதியில் எடுத்தது. உதிர்ந்த பூவிதழ்களை சேகரிக்கிறாள் பப்பு.

Tuesday, June 17, 2014

தந்தையர் தினப் பதிவு - லால் டிப்பாவிலிருந்து ஐவி காட்டேஜ்(ரஸ்கின் பாண்ட்) ‍வழியாக‌

இரண்டாம் முறையாக, லால் டிப்பா வரை நடைபயணம். திரும்பி வந்துக்கொண்டிருந்தோம். தேவதாரு மரங்களும், பூத்துக்குலுங்கும் செஸ்ட் நட் மரங்களும் அடர்ந்த சாலை. பள்ளத்தாக்குகளிலிருந்து, மேலெழும்பி வரும் ஈரக்காற்று மதிய வெயிலைக்கூட சிலிர்ப்பாக மாற்றியிருந்தது. இங்கொன்றும் அங்கொன்றுமாக பறவைகள் சப்தம். இதைத்தவிர, நாங்கள் நடக்கும் சப்தம் மட்டுமே. அந்த அமைதியை அவ்வப்போது உடைக்கும் பப்புவின் மெல்லிய‌ குரல்"ட்வென்டி சிக்ஸ்...ட்வென்டி செவன்". உதிர்ந்து கிடக்கும் ஜக்ரந்தா மலர்களை சேகரித்துக்கொண்டிருந்தாள், பப்பு.
ச்சார் தூகான் வந்ததும், ஒருவருக்கொருவர் சொல்லிக்கொள்ளாம‌லேயே அந்த‌ கடையில் அமர்ந்தோம். தான் சேகரித்த, ஊதா வண்ண‌ மலர்களை மேஜையின் மேல் பரப்பிவிட்டு, கண்ணாடி அலமாரிக்குள்ளிருந்த சாக்லெட்டுகளை பராக்கு பார்க்க துவங்கினாள் பப்பு. அவளை பின் தொடர்ந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது, அலமாரிக்குள்ளிருந்த புத்தகங்கள் ஈர்க்க, வெளியே எடுத்து பார்த்தோம்.  எல்லாம் ரஸ்கின் பாண்டின் புத்தகங்கள்.அவர் எழுதிய புத்தகங்கள்  சில ,அவரைப் பற்றி எழுதிய புத்தகங்கள் சில!

ச்சார் தூகான் -  பெயருக்கேற்றாற்போல், நான்கே நான்கு கடைகள்தான். ஒரு நூறாண்டு வரலாறு இந்த நான்கு கடைகளுக்கு உண்டு.  மேகியும், பான் கேக்குகளும், பன் ‍ஆம்லெட்டுகளும் சுறுசுறுப்பாக பரிமாறப்படும் கடையில், புத்தகங்கள் கிடைக்கும் என்று எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. சில சமயங்களில், உங்களுக்கு அதிர்ஷ்டம் இருந்தால் ரஸ்கினை ச்சார் தூகானில் பார்க்கலாம் என்று சொல்லியிருந்தார்கள்.

நான்காவதோ, ஐந்தாவதோ தலைமுறையாக நடத்திவரும், இந்த கடைக்காரர் ரஸ்கினுக்கு குடும்ப நண்பர். அவரது கையெழுத்திட்ட பிரதிகள் அங்கிருந்தன. ஆட்களிலில்லாத மாலைநேரத்தில், நீங்கள், ச்சார் தூகானுக்கு சென்றால், அந்த கடைக்காரர் பழங்கதைகளை உங்களுக்கு சொல்லக்கூடும். கூடவே, ஒவ்வொரு சனிக்கிழமையும் ரஸ்கின், மசூரியிலிருக்கும் கேம்ப்ரிட்ஜ் புத்தக கடைக்கு வந்து இரண்டு மணிநேரம் வாசகர்களை சந்திப்பதையும்.

மில்க் ஷேக்குக்காக,  லால் டிப்பா வரை இரண்டாம் முறையாக நடந்திருந்த பப்புவை ஏமாற்றாமல், ஆர்டர் கொடுத்துவிட்டு புத்தகத்தை பிரித்தால் விரிந்தது, இந்த பக்கம் - " The funeral". 



வாசித்துவிட்டு, எதிரில் இருந்த அந்த பூங்காவையே வெறித்துக் கொண்டிருந்தேன், நீண்ட நேரம். செஸ்ட்நட் மரநிழலில், உறங்கிக் கொண்டிருந்தன, நான்கைந்து நாய்கள். ச்சார் தூகானின் பிரிக்க முடியாத அங்கம், அங்கேயே சுற்றிக்கொண்டிருக்கும் அதன் நாய்கள். சாதாரண தெருநாய்கள் என்று அவற்றை சொல்லிவிட முடியாது. உயர்வகை நாய்கள்.தங்கள் உரிமையாளர்களை நூறாண்டுக்கு முன்பே தொலைத்தவை. மெல்லிய காற்று, மேஜையில் பப்பு பரப்பியிருந்த  ஜக்கரந்தா மலர்களை கலைத்துபோட்டது.

ரஸ்கினின் பெற்றோர், இந்தியாவில் பிறந்த ஆங்கில வம்சாவளியினர். ரஸ்கினின் தந்தை, ஏதோ விடுமுறைக்காக லேண்டர் வந்தபோது, ரஸ்கினின் தாயை சிஸ்டர்ஸ் பஜாரில் சந்திக்கிறார். மலேரியா மற்றும் மற்ற நோய்களால் பாதிக்கப்பட்ட போர்வீரர்களுக்கு ஓய்வளிக்க ஏற்படுத்தப்பட்ட சிற்றூர்தான், லேண்டர். அந்த  மருத்துவமனை 1947 வரை செயல்பட்டும் வந்திருக்கிறது. அங்கு, செவிலியர்ப்பயிற்சியும் உண்டு. அதானாலேயே அந்த பகுதிக்கு 'சிஸ்டர்ஸ் பஜார்' என்றும் பெயர். அங்கு, செவிலியர் பயிற்சி படிக்க வந்தவர்  ஈடித். ஆப்ரே - ஈடித் சந்திப்பு காதலாக மலர்ந்து திருமணத்தில் முடிகிறது. அந்த தம்பதியினரின்  இரண்டாவது மகன்தான் ரஸ்கின்.

ரஸ்கினின், குழ்ந்தை பருவ நினைவுகள் ஜாம்நகரிலிருந்து தொடங்குகிறது. அங்கு அவரது தந்தை, இந்திய ராஜகுடும்ப‌ குழந்தைகளுக்கு ஆங்கில பயிற்றுநராக பணியாற்றுகிறார். இரண்டாம் உலகப்போர் சூழல், ரஸ்கினின் குடும்ப சூழலை மாற்றுகிறது. தந்தை கல்கத்தாவுக்கு செல்ல, தாயாரோடு ரஸ்கின் டேராடூனுக்கு செல்கிறார்.

சிலநாட்களிலேயே, குடும்பம் இரண்டாக‌ பிரிகிறது. ரஸ்கின், தந்தையாரோடு டெல்லிக்கு அழைத்துச்செல்லப்படுகிறார். ரஸ்கினின் இனிமையான நினைவுகள் என்றால் அதுதான். சிறிது காலமே ஆனாலும், அவரது தந்தையாரோடு அவர் தினமும் செலவழித்த நேரங்கள், பயணித்த இடங்கள், அவரது தந்தையார் அறிமுகப்படுத்திய இசை என்று ரஸ்கினின் வாழ்க்கை ஒரு அழகான குழந்தைபருவமாக நகர்கிறது.

சிம்லாவின் ,உறைவிட பள்ளியில் ரஸ்கின் சேர்ந்துவிட, தந்தையார் கல்கத்தாவுக்கு இடம் பெயர்கிறார். பெரும்பாலும், இருவருக்கும் தொடர்பு கடிதங்கள்தான். ரஸ்கின் அவ்வளவாக எழுதாவிட்டாலும், தந்தையாரி டமிருந்து அடிக்கடி கடிதங்கள் வரும் ரஸ்கினுக்கு. அந்த கடிதங்கள்தான் ரஸ்கினின் மகிழ்ச்சியான தருணங்கள். ரஸ்கினை ஒரு குழந்தையாக பார்க்காமல்,குழந்தைக்கு என்ன புரியும் என்று எண்ணாமல் கடிதம் மூலமே பேசியிருக்கிறார் அவரது தந்தை. மலேரியாவில்,ரஸ்கினின் தந்தை இறந்துவிட, இருள் சூழ்கிறது ரஸ்கினின் வாழ்க்கை.

தந்தையின் மறைவு, ரஸ்கினின் வாழ்க்கையில் பெரும் மாற்றங்களைக் கொண்டுவருகிறது.தந்தை மறையும்போது,ரஸ்கினுக்கு ஒன்பது அல்லது பத்து வயதுதான். இழப்பை புரிந்துக்கொள்ளகூடிய வயதில்லையே அது!  ரஸ்கினை  தந்தையின் இறுதி சடங்கிற்கு,ரஸ்கினை அழைத்து செல்ல வேண்டும் என்று யாருக்கும் தோன்றவில்லை. 'வருடங்கள் பல சென்றாலும், இப்போதுகூட, அவரை இற‌ந்தது போல எனக்கு தோன்றவில்லை' என்கிறார், ரஸ்கின்.

தந்தையார் எழுதிய கடிதங்களும், ரஸ்கினிடம் தற்போது இல்லை. அது ஒரு சோகக்கதை. தந்தையிடமிருந்து வரும் கடிதங்கள் நின்றுவிட,பழைய கடிதங்களோடு திரிந்துக்கொண்டிருந்த ரஸ்கினிடமிருந்து அந்த கடிதங்களை வாங்கியிருக்கிறார், ஒரு தலைமையாசிரியர், அந்த வருடப்படிப்பு முடிந்ததும் வந்து வாங்கிக்கொள்ளலாம் என்ற நிபந்தனையோடு. இறுதியாக, ரஸ்கின் சென்று கேட்டபோது, அந்த தலைமையாசிரியருக்கு ரஸ்கின் எதைப்பற்றி பேசுகிறார் என்றே புரியவில்லையாம். மறதி! பத்து வயது சிறுவனுக்கு காலம் கொடுத்த கொடூரமான‌ தண்டனை!

தனது பள்ளி விடுமுறைகளை டேராடூனிலுள்ள‌ தாயாரோடு கழிக்கிறார். தாயாரோடும், தாய்வழிபாட்டியோடும்தான் அவரது விடுமுறை கழிகிறது. தாயின், இரண்டாம் கணவர் பற்றி கசப்பான எண்ணங்கள் எதுவும் இல்லை யென்றாலும், ரஸ்கினுக்கு உவப்பாக எதுவும் இல்லை.

படிப்பை முடித்து, இங்கிலாந்து சென்றாலும், ஆங்கிலேயராக அவரால் ஒன்றமுடியவில்லை. இமாலயத்தின் மலைகளின் பிள்ளை அவர். மலைகள் அவரை அழைக்கவே, திரும்பவும் மசூரிக்கு குடிபுகுந்து, எழுத்தாளராக வாழ்கிறார். எழுத்தாளராக ஆகவே, சிறுவயதிலிருந்து விரும்பியிருக்கிறார்.

எழுதவும், எழுத்தில் ஆர்வத்தையும் விதைத்தவர் அவரது தந்தையார்தான். ரஸ்கினோடு வாழ்ந்தது சிலகாலமேயானாலும், இன்றுவரை ரஸ்கினால் மாற்றிக்கொள்ள முடியாத குணநலன்களை போதித்தது அவரது தந்தைதான்.  சிறுவனாக இருந்த ரஸ்கினை, டைரி எழுத ஊக்குவித்த தந்தையால் நமக்கு கிடைத்தவைதான் ரஸ்கினின் இந்த கதையுலகம். ஆரம்பத்தில், பார்த்த நாடகங்களையும், பயணக்குறிப்புகளையும் எழுதத்தொடங்கியவர், தந்தையின் மறைவுக்குப் பின் புனைவாக எழுத ஆரம்பிக்கிறார். ஆனால், 'குழந்தைகளுக்காக, தான் எழுத ஆரம்பித்ததற்கு முக்கிய காரணம் பிரேமின் குழந்தைகளே' என்கிறார்.

 பிரேம், அவரது உதவியாளரின் உறவினர். உதவியாளர், டெல்லி சென்றுவிட, பிரேம் வேலை கேட்டு உள்ளே வருகிறார். அப்படியே, ரஸ்கினோடு தங்கிவிட, இன்று ரஸ்கின் ஒரு பெரும் குடும்பத்தின் தாத்தா.  பிரேமின் குழந்தைகளுக்கே குழந்தைகள் இன்று வந்துவிட்டாலும், ரஸ்கினின் பாடல்களும், கதைகளும் தான் அவர்களை தூங்க வைக்கின்றன. பிரேமின் குழந்தைகளை மட்டுமின்றி, நம் அனைவரின் குழந்தைகளையும்தான்!

காமிக்ஸ் என்றால் கொள்ளை விருப்பம் பப்புவுக்கு.அதை அடுத்து, அவள் விரும்பி படிப்பது ரஸ்கினின் கதைகளைதான்.அதற்காகவே, நாங்கள் மசூரியை இந்த வருடம் தேர்ந்தெடுத்தோம். அவரை சந்திக்க நாங்கள் பிரயத்தனப்படவில்லை. அவர் அறிமுகப்படுத்தியவற்றை நாங்கள் நேரில் காண ஆசைப்பட்டோம்.  ரயில்களையும், சிங்கத்தையும், கரடியையும், பூக்களையும், குருவிகளை, மலைகளையும் - முக்கியமாக மசூரியையும், வெயிலும் புழுதியும் படிந்த இந்திய தெருக்களை அவளுக்கு அறிமுகப் படுத்தியதற்கு நான் நன்றி சொல்லவிரும்புவது, ரஸ்கினுக்கும் அவரது தந்தைக்கும்தான்.

 
இதோ, அவள் , டெல்லி நிஜாமுத்தீன் ரயில் நிலையத்தில் ஓய்வு அறையில், ரஸ்கினின் புனைவுலகத்தின் பிடியில்!









தந்தையர் தினத்தன்று, இந்த தந்தையை நினைவு கூராமல் இருக்க முடியவில்லை. அப்படியே,நமது பிரியத்துக்குரிய  தாத்தாவாகிவிட்ட  ரஸ்கினையும்தான்! :-)

RUSKIN, OUR ENDURING BOND 
          by : Ganesh Saili
Pages : 144
Price : Rs 395.00

Monday, June 16, 2014

my adventer (பப்புவின் டைரியிலிருந்து) ;-)


 பப்புவோட முதல் விமான பயணம். அவளோட, இத்துபோன டைரியில இருந்து, அவளுக்கு தெரியாம சுட்டது. :-)




19/5/14

my adventer

In 19/5/14 me and my mother and my grandmother woke up so early because we are going on a wonderful trip. We got ready and my mother had a surprice for me.  It was, we are going on airoplane. Ao, auto arrived, we got ready.

I packed my lucage, I helped my mother to get ready.  In exsitment, we went to the airport.We took our lucage and got our boarding pases.

They checked our bags.They told us not to bring sisors  and liquids. We put our bag tags.

We waited. They tour (tore) our boarding pases and send us in. The plane started moving.

I thought I would get whoumit. The airoplane took off, when we went up. I was really enjoying,  but I did not womit. We went high. A whole city looked like a sime (SIM) card and the houses looked like memoryis in the sim card.

We went high and high.We went top of every cloud.We saw it is moving so closer.

You know, we could almost touch it. We saw the clouds changing its shapes. I loved the view.amazing. That was the best part of my life. That was best of all. I felt so happy. Then I felt how much she takes care of me. I wanted to be thank full to her and at last we landed on
Deli (Delhi) in tow hours. I thanked my mother.