Wednesday, November 27, 2013

மன்மோகனுக்கு பப்பு எழுதியிருக்கிற லெட்டர்...கடிதம்...கடுதாசி!


இது மன்மோகனுக்கு பப்பு எழுதியிருக்கிற லெட்டர்...கடிதம்...கடுதாசி!மன்மோகன் யெஸ் ஆர் நோ டிக் பண்ணனும்(நம்ம மன்மோகன் சிங்குக்கு வந்த நெலமையை பார்த்தீங்களா!!ஹிஹி).டில்லியில, எல்லா இடத்தையும் உள்ளே போய் பார்த்தோம்..ராஷ்டிரபதி பவனை/பார்லிமென்டை மட்டும் வெளியில் இருந்து பார்த்ததை பப்புவுக்கு ஏத்துக்கவே முடியலை. 


அவருக்கு எழுதின லெட்டரை விட, அந்த லெட்டரை அனுப்ப மேடம் ஒரு வாங்கின கவர்தான் அவ்வ்வ்வ்! அதை வாங்க பயங்கரமா கன்விஸ் வேற!!

ஒரு கைவினை பொருட்கள் கடைக்கு போயிருந்தப்போ, அவங்க ஸ்கூல் ஆன்ட்டிக்கும், மாஸ்டருக்கும்  துணியாலான போல்டரை கேட்டிருந்தான்னு வாங்கி தந்தேன். ஷாப்பிங் பையில‌ இன்னொரு பொருள் வந்து விழுந்தது. என்னன்னு பார்த்தா, அலங்கார கற்கள், மணிகள்ன்னு ஒட்டி இருந்த என்வெலப். மன்மோகனுக்கு எழுதின லெட்டரை வைச்சு அனுப்பறதுக்காம்! 'இதை மட்டும் வாங்கி தாப்பா, வேற எதுவுமே வேணாம்'னு கெஞ்சல் சரின்னு வாங்கியாச்சு.

'அவர் ஏன் உன்னை பார்க்கணும், உன்னை மாதிரி இந்த நாட்டுல எவ்வளவோ குட்டி பசங்க இருக்காங்களே'ன்னு சொன்னேன்.  மலாலா மாதிரி, நானும் ஒரு கதைபுத்தகம் எழுதியிருக்கேன்னு சொல்றேன்னு சொல்லிட்டு அப்படியே எழுதியும் வைச்சிருக்காங்க. 'கேர்ல் பிரசிடென்ட் யாருமே இல்லையா ஆயா', இந்திரா காந்திக்கு அப்புறம் கேர்ல் ப்ரைம் மினிஸ்டர் யாருமே இல்லையா ஆயா'ன்னு கேட்டுக்கிட்டு இருந்தது வேற காதுல விழுந்துச்சு.. எழுதாத புத்தகத்தை எழுதினதா சொல்லுறதை பார்த்தா , அநேகமா ஒரு 'நல்ல' அரசியல்வாதியா வர வாய்ப்பு ரொம்ப‌ பிரகாசமா இருக்கு இல்லே?! ;-)

Monday, November 25, 2013

ஒளியும் ஒலியும்

தமிழகத்தின்,கணிசமான கோட்டைகளை நாங்கள் பார்த்திருக்கிறோம்.கோவாவின் கோட்டைகளை சுற்றியிருக்கிறோம். ஆந்திராவின் கோல்கோண்டாவை ஏற முடியவில்லையென்றாலும் சுற்றியிருக்கிறோம். சமீபத்தில், தில்லியின் கோட்டைகளையும் விட்டு வைக்கவில்லை. இவை அனைத்திலும், எங்களை கவர்ந்த அம்சம் என்னவென்றால், அந்த கோட்டைகளைச் சுற்றிச் சுழலும்  கதைகள்!

கோட்டையின், ஒவ்வொரு மூலையிலும், ஒளிந்திருக்கும் வரலாற்றுச் சம்பவங்களினூடே,  கைடுகள் நமது சினிமாவுக்கேயுரிய சுவாரசியத்துடன் அளந்துவிடும்(!) (மாயக்)கதைகள்!! வரலாற்றின்மீது பப்புவின் ஆர்வம் திரும்பியது இப்படித்தான்! அதற்காகவே, அவளது வயதுக்கு மீறியதென்றாலும் சில புத்தகங்களை தேடி வாங்கினேன். (படிக்கிறாளா இல்லையா என்பது அடுத்த விஷயம்!)

 அதே சமயம், சில கோட்டைகளின் ஒளி&ஒலி காட்சிகளை தவிர்க்காமல் பார்த்தும் விடுவோம்.இந்த ஒளி ஒலி காட்சிகள் அனைத்தும் தொல்லியல் துறையின் மேற்பார்வையில் நடைபெறுகின்றன. அதனாலேயே, தவறாமல் பார்த்துவிடுவோம். அந்த வகையில், எங்களை கவர்ந்த -  வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த - குழந்தைகள் கண்டிப்பாக தெரிந்துக்கொள்ள வேண்டிய - இந்த இடங்களுக்குச் சென்றால் தவறாமல் காண‌ வேண்டிய -  ஒளி&ஒலி காட்சிகளை பற்றிய இடுகைதான் இது!  

ஒருவகையில், நாங்கள் கண்ட ஒளி -ஒலி காட்சிகளின்  தொகுப்பும் கூட.


 புரானா கிலாவின் இஷ்க்‍ -இ-தில்லி

இந்த கோட்டை ஹூமாயுனால் கட்டப்பட்டது. இந்த கோட்டையின் ஒரு சுவரில்தான் ஒளி & ஒலி மல்டிமீடியா காட்சி நடத்தப்படுகிறது. தில்லியின் வரலாற்றை சுருக்கமாக, ஒரு மணி நேரத்தில் கண்முன் கொண்டு வந்து நிறுத்துகிறார்கள். 11ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த‌ பிருத்விராஜ் சௌவ்ஹானின்  தில்லிமீதான காதலிலிருந்து, லோதிகள்,குத்புதீன் அடிமை வம்சம், முகம்மது கோரி, சுல்தான்களின் படையெடுப்பு, முகலாய வம்சம், இறுதியாக ஆங்கிலேயர்கள் வரை சுருக்கமாக சொல்லப்படுகிறது. 

வரலாற்றின் மீது ஆர்வமில்லா விட்டாலும்கூட, தில்லியின் கடந்த காலத்தின் மீது பாய்ச்சப்படும் லேசர் ஒளியிலும் -அந்தந்த காலகட்டத்தின் இசை மற்றும் கலையிலும் - ஒரு மணிநேரம் செல்வதே தெரிவதில்லை.   பல்வேறு அரச வம்சத்தினரின் - தில்லி மீதான ஆசையை, மன்னர்களுக்கிடையிலான விரோதத்தை, போர்களை, துரோகங்களை சிறு சிறு சம்பவங்களினூடே காட்சிப்படுத்தியிருக்கிறார்கள். ஒவ்வொருவரும் தமக்கான தில்லியை கட்டியெழுப்புகிறார்கள். 

மெஹ்ருலி,சிரி, துக்ளகாபாத்,பெரோஸாபாத், ஷாஜகானாபாத்  என்று காலங்காலமாக தில்லியின் முகம் மாறிக்கொண்டேயிருக்கிறது.  இதற்காக, ஒவ்வொருமுறையும் தில்லி ரத்தத்தால் கழுவப்படுகிறது. கோஹினூர்!(பப்புவுக்கு ஒரே ஆச்சரியம்! இதே கோஹினூர் வைரத்தின் ஒளியை ஆந்திராவின் கோல்கொண்டாவின் வரலாற்று காட்சியிலும் நாங்கள் பார்த்திருந்தோம்.) கோல்கொண்டாவின் சுரங்கத்திலிருந்து வந்த கோஹினூர் தில்லியின் வரலாற்றிலும் முக்கிய இடத்தை பிடிக்கிறது.நாதிர்ஷாவை தில்லியின் மீது  படைஎடுக்க வைக்கிறது. 

அந்த காலத்தில் யமுனா பெருக்கெடுத்து ஓடியிருக்கிறது.  யமுனையின் கரையோரமாகவே இந்த அரசுகளும், பேரரசுகளும் எழும்பியிருக்கின்றன.  பிற்காலத்தில், யமுனையே தன்போக்கை மாற்றிக்கொண்டிருக்கிறது. ஆனால், காலத்தின்  அழியாத சாட்சியாக  யமுனையின் வரலாற்றின் கரையோரமாக நிற்கின்றன, இந்த அரசர்கள் எழுப்பிய கோட்டைகளும், சின்னங்களும்! 

தில்லுக்கு சுற்றுலா செல்பவர்கள் நிச்சயமாக காண வேண்டிய மல்டிமீடியா காட்சி இது!  குழந்தைகள் விரும்பும்  வண்ணம் - பொழுதுபோக்கு அம்சத்துடனும், அதே சமயம் பயனுள்ளதாகவும் இருக்கும்.  ஒளி அமைப்பு கண்களுக்கு விருந்து என்றால், ஒலி அமைப்பு அபாரம் ‍ - குதிரைகள் ஓடும்போது நமக்குப் பின்னால் ஓடுகின்றனவா என்று நம்மை திரும்பி பார்க்க வைக்கிறது!:-) 

முக்கிய குறிப்பு: இந்த காட்சி தில்லியின் பருவகாலத்துக்கேற்ப நிகழ்த்தப்படுகிறது. செல்வதற்குமுன் அதன் கால அட்டவணையை பார்த்துக்கொள்வது நன்று! அந்த காட்சியின் புகைப்படங்கள் இங்கே. அதன் முழு வீடியோ இணைப்பு

கோல்கொண்டா கோட்டையின் ஒளி & ஒலி காட்சி

இதுவும் கோல்கொண்டா கோட்டையினுள் நடத்தப்படும் ஒளி & ஒலி காட்சி. அமிதாப்பின் கம்பீர குரலில் பின்னணியில் கோட்டையின் வரலாறு சொல்லப்படுகிறது.  இதன் சிறப்பு என்னவெனில், கோட்டையின் எந்த பகுதியைப் பற்றி பேசுகிறார்களோ அந்த பகுதி மட்டும் உயிர்ப்பிக்கப்படுகிறது. அதைப்பற்றிய வர்ணனைகளும், கதாப்பாத்திரங்களும் பேசுகின்றன. இந்த அமைப்பு, நம்மை அந்த காலகட்டத்துக்கே கடத்திச் செல்கிறது - ஒரு டைம் மெஷினில் ஏறி அமர்ந்துக்கொண்டது போல! 

ஆரம்பத்தில், காக்கடியா அரசர்களின் கோட்டையாக இருக்கும் கோல்கொண்டா, பாமினி சுல்தான்களிடம் சென்று பின்பு குதுப் ஷாஹி வம்சத்தினரிடம் கை மாறுகிறது. பெர்ஷியாவிலிருந்து வந்து  ஏழு தலைமுறை வரை இங்கு அரசாள்கிறார்கள். கோட்டையை வலுப்படுத்துகிறார்கள். ஆனாலும், துரோகத்தின் காரணமாக, கோட்டை இறுதியில் ஔரங்கசீப்பின் கைகளில்!  இந்த சுருக்கமான வரலாறு மிகுந்த சுவாரசியத்துடன் கண்முன் விரிகிறது.

 அந்தந்த கதாப்பாத்திரங்கள் வாயிலாக - அவர்களே பேசுவதுபோலவும், நாட்டிய ஒலியுடனும், சோகம் தொனிக்கும் குரல்களுடனும் ஒலியின் பின்னணியில் ஒளியின்  ஆட்சி! இடையில் பாக்யமதி வருகிறார். தனா ஷா வருகிறார். தாராமதியின் சலங்கைகள் ஒலிக்கின்றன. பக்த ராமதாசுவின் பாடுகிறார். அரசகுமாரிகளின் சிரிப்பொலிகள், மந்திரிகளின் ஆலோசனைகள்  இவைகளுக்கிடையில் மிகவும் பரபரப்பான  கடைவீதியின் சப்தங்களும்!  முக்கியமாக, வைரங்களின் நகரமாக இருந்திருக்கிறது கோல்கொண்டா. பின்னணியில், வைர வியாபாரமும் நிகழ்வதை நாம் கவனிக்கலாம். 

உலகின் முக்கிய வைரங்கள் இங்கிருந்து எடுக்கப்பட்டவைதான். அதில் ஒன்றுதான் கோஹினூர்! ரத்தக்கறை படிந்த வைரம் என்றே சொல்கிறார்கள். இவைதவிர, கோல்கொண்டாவின் கட்டுமான சிறப்புகள் மிக நுணுக்கமாக சொல்லப்படுகிறது. முக்கியமான சில, பால ஹிஸ்ஸார்  எனப்படும் நுழைவாயிலின் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில்  நின்று கைதட்டினால்,பாரதாரி எனப்படும் உச்சிமண்டபத்தில் கேட்கிறது. யானைகள் நுழையா வண்ணம் வாயில்கள், வாயில்களின் மேல்கூரையில் துளைகள் வழியே சூடான எண்ணெயை எதிரிகள் மீது பொழியச் செய்வது, கோல்கொண்டா அரண்மனையிலிருந்து சார்மினாருக்கு இருக்கும் சுரங்கப்பாதை...

இந்த ஒளி & ஒலி காட்சியும் குழந்தைகளுக்கும் சரி, பெரியவர்களுக்கும் சரி ஆர்வமூட்டக்கூடியதாக இருக்கும். இவை எல்லாம்,குழந்தைகளுக்கு முழுவதுமாக புரியும் என்று சொல்லமுடியாவிட்டாலும், அந்த காலத்து அமைப்பை, கோட்டையை 3டி போல அறிந்துக்கொள்ள உதவும். கதைகளை விரும்பாதவர்கள்தான் யாராவது இருக்கிறார்களா என்ன?அதுவும் சுவைபட சொன்னால்?

குறிப்பு: கோல்கொண்டா கோட்டையில் ஒளி ஒலி காட்சி பற்றிய தகவல்களை இங்கு காணலாம்.

பாஞ்சாலங்குறிச்சியின் வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் கோட்டை

தமிழ்நாட்டில் ஒளி & ஒலி காட்சிகள் எங்காவது நடைபெறுகிறதாவென்று தெரியவில்லை. மதுரை நாயக்கர் மகாலில் ஒளி -ஒலி காட்சி நடைபெறுவதாக அறிந்தாலும் காணும் வாய்ப்பு இன்னும் கிட்டவில்லை.ஆனால், மேற்கண்ட கோட்டைகளின் ஒளி & ஒலி காட்சிக்கு சற்றும் குறையாமல், ஓவியங்கள் மூலமாகவே வரலாற்றை நமக்கு சொல்வது பாஞ்சாலங்குறிச்சியின் கோட்டை. இதுவும் குழந்தைகள் நிச்சயம் காண வேண்டிய கோட்டையே. இதனைப்பற்றி விரிவாக இங்கே எழுதியிருக்கிறேன். 

Sunday, November 24, 2013

நாங்கள் சக்கரத்தை கண்டுபிடித்த கதை ;-)

தில்லிக்கு சென்ற போது குயவர்களின் கிராமத்தை எட்டி பார்க்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. வழக்கமாக‌, எந்த ஊருக்குச் சென்றாலும் அங்கு ஏதாவது நடைபயணங்கள்   நடைபெறுகிறதா என்று பார்த்து பங்கு பெறுவோம்.. பெரும்பாலும் "ஹெரிடேஜ் வாக்/நேச்சர் வாக்" தான் இதுவரை சென்றிருக்கிறோம். அதில், வரலாற்றுச் சின்னங்கள், வரலாற்று தகவல்கள் அல்லது நேச்சர் வாக்கில், பறவைகள்,மரங்கள் மிருகங்கள் பற்றிய தகவல்களாக இருக்கும். 

குயவர்களின் கிராமம் என்றதும், 'எப்படி இருக்கும்? இந்தியா கிராமங்களில் வாழ்கிறது என்றெல்லாம் சொல்லுவார்களே? ஆனால், கிராமத்தில்தான் யாருமே வாழ்வதில்லையே' என்றெல்லாம் யோசனைகள்!   சரி, என்னவென்றுதான் பார்ப்போமே, தெரிந்துக்கொள்ள ஒரு வாய்ப்புதானே, பப்புவுக்கு மட்டுமல்ல, எங்களுக்கும் நல்ல அனுபவமாக இருக்கும் என்றும் தோன்றியது. 


தில்லி மெட்ரோவில் பயணம். எப்படி வந்து சேர வேண்டும் என்றெல்லாம் முன்பே தகவல்கள் கிடைத்தன. கிட்டதட்ட தில்லியின் கடைக்கோடி. சொன்னதுபோல, 9 மணிக்கு மெட்ரோ வாயிலில் வந்து சேர்ந்துவிட்டோம். அங்கிருந்து காரில் 10 நிமிட பயணம். பாதி தூரம் சென்றிருப்போம். டிராஃபிக் ஜாம். ஏற்கெனவே ஒருவழி பாதை. இதில் பள்ளிக்கூட பேருந்துகள் இடத்தை அடைத்துக்கொள்ள அவ்வளவுதான்! 5 நிமிடங்கள் பார்த்துவிட்டு, இறங்கி நடக்க ஆரம்பித்தோம். அந்த டிராஃபிக் ஜாம் சரியாக இன்னும் ஒரு மணி நேரம் கூட ஆகலாம்.

 தாண்டி வந்ததும், ஒரு ஆட்டோ கிடைத்தது. போகிற வழிதான் என்று அவர்களே சொன்னதால் ஏறிக்கொண்டோம். ஒரு வழியாக கிராமத்தை ஒரு ஆலமரத்தில் ஆரம்பத்தில் கண்டுகொண்டோம். எந்த பகுதி  கிராமமானாலும், அது ஒரு ஆலமரத்திலிருந்துதான் ஆரம்பிப்பதுதானே நமது வழக்கம்!  வழக்கமாக, மற்றொரு வழியாகத்தான் என்ட்ரியாம். டிராஃபிக் ஜாம் காரணமாக, நாங்கள் தற்போது இந்த வழியாக கிராமத்தில் காலடி வைத்திருக்கிறோமாம்.

அங்கிருந்து, எங்கள் நடைபயணம் தொடங்கியது. அப்படியே, கிராமத்தைப் பற்றிய முன்னுரையும்! 

இந்த கிராமத்திலிருப்பவர்கள் அனைவரும் குயவர்கள்தானாம். 40 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் ராஜஸ்தான் ஆல்மரிலிருந்து பெரும் பஞ்சத்தின் காரணமாக குடிபெயர்ந்தவர்கள். ஆரம்பத்தில் 70 குடும்பங்களாக  இந்த கிராமத்துக்கு குடி பெயர்ந்தவர்ந்துள்ளார்கள். அதன்பிறகு, அவர்களது உற்றார் உறவினர்கள் என்று இந்த கிராமத்துக்கு வந்து தற்போது 600 குயவர்கள் குடும்பங்கள் இங்கு வசிக்கின்றர்.  

இந்த கிராமத்தில் தயாராகும் பொருட்கள் -  தண்ணீர் பானைகள், சிறு பானைகள், பூச்சாடிகள்,பூந்தொட்டிகள்,உண்டியல்கள் மற்றும் உருளிகள்-விருந்தினர்களை வரவேற்க வரவேற்பறையில் பூக்களைப் போட்டு வைக்கும் மட்பாண்டங்கள். அதோடு தீபாவளி காலத்தில் அகல் விளக்குகள்.


ஆனந்தவிகடனில், பாரதிதம்பி எழுதிய சேரி நடைகள் பற்றி வாசித்தது நினைவுக்கு வந்து மனசாட்சியை குத்தியது. ஆனால், ராஜஸ்தானத்து குயவர்கள் பற்றியும், அவர்களது வேலையைப் பற்றியும் வேறு எப்படி தெரிந்துக்கொள்வது!

எங்களது நடையில் மனதை செலுத்தினோம். பாதைகள் வெகு குறுகலானவை. பெரும்பாலும், மண்தான். மழைக்காலத்தில் வெகு சிரமம். பாதையின் இருபுறமும் பார்த்துக்கொண்டே வந்தோம். ம்ஹூம்! யாரும் எங்களைக் கண்டுக்கொண்ட மாதிரி தெரியவில்லை. தெருவில் குழந்தைகள் விளையாட்டில் மூழ்கியிருந்தனர். பாதைகளில் குறுக்குச் சந்துகளின் முடிவில் மட்டும் உடைந்த‌ பானைகளின் குவியலோ அல்லது மட்பாண்டங்களில் குவியலோ கண்களில் பட்டது - நீங்கள் இருப்பது குயவர்களின் பூமி என்று சொல்வது போல!


குறுக்குசந்துகளில் புகுந்து புகுந்து நடந்தோம். சிறுசிறு வீடுகள். முன்னால் வீட்டைவிட பெரிய காலி இடங்கள். காலி இடங்கள் எங்கும் சிறு சிறு பானைகள், மண் உண்டியல்கள், சிறுவிளக்குகள். தீபாவளி நெருங்கும் சமயமாதலால், பெரும்பாலும் அகல்விளக்குகள்தான் செய்வார்களாம். செய்துக் கொண்டிருந்தார்கள். ஒரு குயவர் ஒருநாளைக்கு 5000 அகல்விளக்குகளை செய்வதாக சொன்னார்கள். 

மோட்டார் ஆற்றலில் சக்கரம் சுழல, ஒருவர் நொடிப்பொழுதில் அகல் விளக்குகளை சக்கரத்திலிருந்து எடுக்கிறார். அவர் செய்கிறாரா அல்லது கை வைத்து அதிலிருந்து எடுத்து வைக்கிறாரா என்று தெரியாத படி சக்கரமும் அவரது கையும்  சுழன்றபடி இருந்தன. சுழலும் சக்கரத்தைப் பார்த்ததும், சக்கரம்தான் உலகின் மிக முக்கியமான கண்டுபிடிப்பு என்று எங்கள் ஆசிரியர் சிறுவயதில் சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது.

ஆண்கள்தான் சக்கரத்திலிருந்து மட்பாண்டங்களை வடிக்கும் வேலையை செய்வார்களாம். பெண்கள் சக்கரத்தில் கை வைப்பதில்லை. இது ஆரம்பத்திலிருந்தே ஒரு கட்டுபாடு போல கடைபிடிக்கப்பட்டு வருகிறதாம்.



தொடர்ந்து நடந்தோம். ஒரு இடத்தில் பானைகள் மண்ணோடு சேர்த்து பிணைக்கப்பட்டு அடுக்கப்பட்டிருந்தது.  எல்லாம் தண்ணீர் பானைகள். வீட்டுச் சுவராம்,அது. குயவர்களிடமிருந்து ஏஜெண்டுகள்தான் பானைகளை வாங்கிச் செல்வார்களாம்.  சில பானைகளை ஏஜெண்டுகள் ஏற்பதில்லையாம். தரக்கட்டுப்பாட்டு சோதனை?! அவ்வாறு, ஜெண்டுகள் நிராகரித்த பானைகள், மூலைக்கு தலைக்கல்லாவது போல,  குயவர்கள் வீட்டு சுவர்களாகி விடுகின்றன. அந்த சுவர்கள் வெயிற்காலத்திலும் குளிர்காலத்திலும் ஒரு நல்ல தடுப்பாக பயன்படுகின்றனவாம். 


முன்பு அநேகமாக எல்லா வீடுகளும் இப்படித்தான் இருக்குமாம். இப்பொழுது அவை அருகிவிட்டனவாம்.

மட்பாண்டங்கள் வடிப்பதிலிருந்துதான் மட்டும்தான் பெண்களுக்கு விலக்கே தவிர, மண், சக்கரத்துக்கு வருவதற்கு முன்பும் அதன் பின்பும் இருக்கும் ஏகப்பட்ட வேலைகளுக்கு  அவர்கள் கைகளே பொறுப்பு.  

அந்த சுவரை சற்று நேரம் வெறித்துவிட்டு, நடையைத் தொடர்ந்தோம் - சாலையின் இருபக்கமும் கண்களை சுழலவிட்டவாறே.  ஒரு சிறுவன் வீட்டு வாயிலருகில் சிறுகுச்சியை வைத்து தரையில் அடித்துக் கொண்டிருந்தான். ஏதோ விளையாட்டு என்றெண்ணிக்கொண்டேன். அடுத்த கொஞ்ச நேரத்தில், ஒரு பெண்மணி  தரையில் மண்ணை அடித்துக்கொண்டிருந்தார். அருகில் குன்று போல மண். அவரது தலை முக்காடால் மூடிபட்டிருந்தது. 

பானைகள் வனைவதற்கு முன்னால், நிறைய வேலைகள் இருக்கிறதாம். அவற்றில் முதன்மையானது, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மண் வந்து இறங்கியதும், அவற்றை தடியால் அடித்து மாவு போல் ஆக்குவது. அதில், கட்டியானவை எல்லாம் உதிர்ந்ததும், இரும்பு சல்லடையால் சலித்து எடுத்துக்கொள்கின்றனர்.

 உடனே, முன்பு பார்த்த அந்த சிறுவனின் நினைவு வந்து திரும்பிப் பார்த்தேன், அவனருகில் மண் குவிக்கப்பட்டிருந்தது. எனில், அந்த சிறுவன் மண்ணை சீராக்கும் வேலையில் ஈடுப்பட்டிருக்கிறான்!  பெரும்பாலும், பெண்களும், குழந்தைகளும்தான் இந்த வேலையைச் செய்கிறார்கள். குழந்தைகளும் வீட்டுவேலைகளில் உதவி செய்வதை கணக்கில் கொண்டு பள்ளிகள் இங்கு அரைநாள்தான் வேலை செய்கின்றன. 

அப்படி சீராக்கிய மண்ணை, ஈரப்படுத்தி தேவையான பதத்தில் வைத்துக்கொள்கிறார்கள். அதனை, உருண்டையாக்கி பாலித்தீன் கவர்களில் சுருட்டி வைத்துவிடுகிறார்கள். வேண்டும்போது, சக்கரத்திலிட்டு பானைகளை வனைகிறார்கள்.


வழியெங்கும் தீபாவளி அகல் விளக்குகள், தில்லி நகரத்தில் வீடுகளில் ஜொலிப்பதற்கு காய்ந்துக்கொண்டிருந்தன. செய்து முடித்ததும், அவற்றை பரப்பி காய வைக்கிறார்கள். பின்பு, சுடுகிறார்கள். 


சில இடங்களில் பெரிய பெரிய அடுப்புகளையும் பார்த்தோம். குயவர்களின் வீடுகள் முழுவதும்,  அவர்கள் செய்து வைத்திருக்கும்  பொருட்களே நிறைந்திருக்கிறது. வீடுகளே சேமிப்பு கிடங்கு! வீடுகளை அடைத்துக்கொண்டது போதாதென்று வீட்டு சுவர்கள், கைப்பிடி சுவர்கள் என்று எங்கும் பூந்தொட்டிகளும், பானைகளும் சூரிய குளியலில்.


 வழியில் எங்களை, முக்காடிட்ட  ஒரு பெண் கடந்து சென்றார். மஞ்சள் நிற சேலை. கைகளில் ஒரு தட்டு. தட்டிலிருந்த‌ உணவு பாத்திரங்கள் அலங்காரத் துணியால் மூடப்பட்டிருந்தது. கார்வா சௌத் போல, அன்றும் ஒரு பண்டிகையாம். 

உபயோகப்படுத்தும் பொருட்கள் தவிர அழகு பொருட்களையும் ஒருசில குயவர்கள் செய்கிறார்கள். அந்த கலைப்பொருட்கள் தில்லியில் நடக்கும் திருவிழாக்களில் கிடைக்குமாம். கலைப்பொருட்களை சிலர் பைபர் அச்சில் வார்த்து செய்வார்களாம். அதற்கு, மிகுந்த உழைப்பு தேவைப்படுமாம். அதேபோல், எல்லா குயவர்களும் எல்லா பொருட்களையும் செய்வதில்லை. பானையை ஒருவர் செய்தால், அதன் மூடியை வேறொரு குயவர் செய்வார்.அப்படி, மூடிகளை மட்டும் வனைந்துக்கொண்டிருந்தவரை பார்த்து அங்கேயே நின்றுவிட்டோம். 


அந்த கிராமத்தில் சந்து பொந்துகளில் வளையவந்தபோது, ஒரு தள்ளுவண்டிக்காரர் கண்ணில் பட்டார். வித்தியாசமாக, ஒரு காய்கறி இருந்தது. இந்தியில் சொன்ன பெயரை மறந்துவிட்டேன். வாட்டர் செஸ்ட்நட் என்றார் ஒருவர். கலைப்பொருட்களில், மிதக்கும் ஆமைகளை வாங்கினோம். தண்ணீரில் இட்டால் மிதக்குமாம். 

இறுதியில், எங்கள் கைகளையும் சக்கரத்தின் மேலே  சுழற்றிபார்க்க வாய்ப்பு கிட்டியது. பப்பு, நான் ஸ்கூல்லயே பண்ணியிருக்கேன்ப்பா என்று கொஞ்சம் பந்தா விட்டாள்.  பார்க்கும்போது, எளிதாக இருப்பதுபோல் தோன்றிய வேலை, நாம் செய்யும் போதுதான் எவ்வளவு கடினமாக ஆகிவிடுகிறது! 


Saturday, November 23, 2013

கிராவிட்டி

படம் வந்த புதிதில் டிக்கெட் கிடைக்கவில்லை. டிக்கெட் கிடைக்கும் சமயத்திலோ வாரயிறுதிகளில் வேலை/பயணம். ரொம்ப நாளாக பார்க்க நினைத்து இன்றைக்கு காலை ஷோவுக்கு செல்ல வாய்த்தது ‍ 'கிராவிட்டி'. விண்வெளிக்குச் செல்வதை பற்றிய‌, பப்புவின் கனவை இந்த படம் கலைத்து விட்டால்(?) என்றொரு பயமும் இருந்தது.

பப்புவுக்கு ஸ்பேஸ் செல்ல வேண்டும் என்பது ஒரு ஃபேன்டசி(!) கனவு. தான் ஒரு விண்வெளி வீரர் என்பது அவளது 'வளர்ந்து  என்னவாக  ஆவேன்" பட்டியலில் முதலில் இருப்பது.  "3 இயர்ஸ் ஸ்பேசில் இருப்பேன், 3 இயர்ஸ் எர்த்தில இருப்பேன். அப்போ, நெயில் சலான் வைச்சு சம்பாரிப்பேன்"  என்பாள். ஸ்பேசுக்கும் நெயில் சலானுக்கும் என்ன தொடர்பு என்பது புரியாத புதிர்.  'கிராவிட்டி' அவளது ஆசைகளை/முடிவுகளை அசைத்து பார்க்குமோ என்றும் லேசாக தயக்கம். படம் பார்க்கும் நாமும் விண்வெளியில் இருப்பதை போலவே தோன்ற செய்வதாக  இணையத்தில் படித்த சில விமர்சனங்கள் தூண்டிவிட்டன. சரி, இதுவும் ஒரு அனுபவமாக இருக்கட்டுமே என்று துணிந்து பப்புவை அழைத்துச் சென்றேன்.


நேரம் போனதே தெரியவில்லை. ஒரு ஆணி கையிலிருந்து தவறும் போது ஏற்படும் விறுவிறுப்பு கடைசி வரை எங்கும் குறையவில்லை. பப்புவோ, சீட்டின் நுனியில்! அறிவியல் கதை என்று  வகைபடுத்திவிட முடியாது. எனினும், விண்வெளியை பற்றி ஒரு சாகச படம் த்ரில்லிங்கான ஒரு ரோலர் கோஸ்டர் பயணம் போல! பார்க்கவே பயப்படுவாள் என நான் நினைத்த காட்சிகளை எல்லாம் பப்பு வாயைப் பிளந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். ஆனால், நான்தான் மனதை திடப்படுத்திக்கொண்டு பார்க்க வேண்டியிருந்தது.  "இவங்கதான் சுனிதா வில்லியம்ஸா ஆச்சி, இவங்கதான் சுனிதா வில்லியம்சா" என்று நடுவில் கேள்வி வேறு.  


ஸ்பேசில் அவர்கள் நடப்பதையும், ஈர்ப்பு விசை என்பதே இல்லையெனில்  எப்படி இருக்கும் என்பதையும் தாண்டி விண்வெளியைப் பற்றி அறிந்துக் கொள்ளும்படி எதுவும் இல்லை. விண்கலத்துடனான‌  தொடர்பை இழந்துவிட்ட நிலையில், விழிப்புடன் இருக்க ஒருவரை ஒருவர் தொடர்ந்து பேச தூண்டிக் கொண்டிருப்பது, விண்வெளியில் ஒவ்வொரு நொடியும் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டியது என்று அவர்களது வாழ்க்கையை தெரிந்துக்கொள்ளலாம்.  டாக்டர் ரயான், விண்கலத்திலிருந்து தடுமாறி சென்று  பிறகு தொடர்புக்கு வந்துசேரும்  ஒரு கட்டத்தில் 'நீ அதிகமா ஆக்சிஜனை சுவாசிக்கறே, ரிலாக்சா இரு, லேசா சுவாசி'ன்ற மாதிரி கட்டளை வரும்போது நமக்கு திடுக்கிடுகிறது. நாம் எவ்வளவு இயல்பாக சுவாசிப்பது கொஞ்சம் மைல்களுக்கு மேல் போனால் எப்படி கிடைத்தற்கரிய வாய்ப்பாக மாறிவிடுகிறது!!

படத்தில், வன்முறையான அல்லது  ஆபாச‌ காட்சிகள் இல்லை. இப்படிதான், "நான் ஈ" என்ற படம் குழந்தைகள் பார்க்கலாம் என்று பலரும் சொல்லக்கேட்டு, யூ சர்ட்டிபிகேட்டையும் பார்த்து சூடு போட்டுக் கொண்டதால் கார்ட்டுன் அல்லாத படங்களை பப்புவோடு பார்க்க யோசிப்பதுண்டு.  அது போன்ற காட்சிகள் இல்லாவிடினும், திடுக்கிட வைக்கும் சில காட்சிகள் உண்டு. உடைந்துபோன விண்கலத்தில் மிதந்து கொண்டிருக்கும் உயிரற்ற உடல்களை,  டாக்டர் ரயான் எதிர்கொள்ளும் காட்சிகள் நம்மை டிஸ்டர்ப் செய்யும்.

நல்லவேளையாக, பப்பு எதுவும் அதைப்பற்றி கேட்கவில்லை. படம் முழுக்க,முழுக்க டாக்டர் ரயான் எப்படி தப்பிக்கிறார், அடுத்து என்ன செய்வார் என்று விறுவிறுப்பாக அமைந்ததால் அந்த காட்சிகளின் தாக்கம் மறைந்துவிடுகிறது. ஆனால், மேத்யூ ஏன் தானாக விடுவித்துக்கொண்டு செல்கிறார் என்பதைதான் பப்புவால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. திரும்பி வரும் வழி எங்கும், அடிக்கடி அந்த கேள்வியை எதிர்கொள்ள வேண்டியிருந்தது.  படத்தில் ஒருசில ஆங்கில கெட்ட வார்த்தைகள் இருந்தாலும் பப்புவுக்கு இன்னும் அவை தெரியாத காரணத்தால் கவனம் செலுத்தவில்லை.


விண்வெளியில் இருந்து பூமியை பார்ப்பது, நட்சத்திர வானத்துக்கு நடுவில் மிதப்பது , விண்வெளியில் இருந்து அவர்கள் சூரிய உதயத்தை பார்ப்பதும், பூமியை நோக்கி இடங்களை கண்டு நேரத்தை அனுமானிப்பது போன்ற காட்சிகளில்  நாமும், சில கணங்கள் அவர்களோடு விண்வெளியில் மிதக்கிறோம்.  விண்வெளியில் இருந்து பூமியை பார்க்கும்போது  லைட்டாக பிரமிப்போடு, பூமி மீது பாசமும் பொங்கியது. :‍)

விண்வெளியிலிருந்து பூமிக்கு வந்து சேர, டாக்டர் ரயான்  எதிர்கொள்ளும் சவால்கள், பயத்தை மீறி முடிவுகள் எடுப்பது, சோர்வடையாமல் தைரியத்துடன் முன்னேறி செல்வது என்று படம் எங்களை முழுவதும் ஆட்கொண்டது. ஒரு இடத்தில், பூமியின் தொடர்பு கிடைத்து, ரேடியோவில் நாயின் சத்தங்களை கேட்டு டாக்டர் ரயான் நாயைப் போல சப்தமிடும் காட்சி -  சமீபத்தில், ஒரு விண்வெளி வீராங்கனை தனது மகனுக்காக விண்வெளியிலிருந்து ஃபெல்ட் டைனோசரை தைத்து அனுப்பியதை தட்ஸ் தமிழில் பார்த்தது நினைவுக்கு வந்தது.

இடைவேளையில், டாக்டர் ரயான் சொல்லும் "ஐ ஹேட் ஸ்பேஸ்"-  பப்பு அடிக்கடி சொல்லிப்பார்த்துக்கொண்டாள். இரண்டாம் பாகத்தில் நடுவில், 'நான் ஸ்பேசுக்கு போகமாட்டேன்ப்பா' என்றும் சொன்னாள். நல்லது, விண்வெளிக்கு செல்வது என்பது இங்கிருந்து விண்மீன்களை பார்ப்பது போல எளிதானது என்ற மாயையை 'கிராவிட்டி' உடைத்தது நல்லதுதான். ரியாலிட்டி இப்படியும் இருக்கும், விண்வெளிக்கு செல்வது என்பது கேக்வாக் போல அல்லது சுனிதா வில்லியம்ஸ், கல்பனா சாவ்லா என்று அவர்களின் வெற்றிகளை/ஸ்பேசில் செய்த வேலைகளை படித்து ஆசைப்படுவது மட்டுமே  இல்லை, அதற்கு நிறைய பயிற்சியும் தைரியமும் தேவைப்படும் என்பது பப்பு  தெரிந்துகொண்ட விஷயம்.

வரும் வழியில் எல்லாம் கேள்விகள்...கேள்விகள்...கேள்விகள்..சில சமயங்களில் பதில்களும்! அதோடு, அடுத்த அக்டோபரில் பூமிக்கு ஒரு விண்கலம் வந்து சேருமாம். அது விண்வெளியைப் பற்றிய தகவல்களோடு வருமாம்.

முடிவில், டாக்டர் ரயான் நீரிலிருந்து நீந்தி தரைக்கு வந்து மண்ணை கையில் பற்றிக்கொள்ளும்போது நமக்கே பூமிக்கு வந்தது போல் இருக்கிறது. தலையும் லேசாக சுற்றுவது போல் இருந்தது. இதுவே, தமிழ்சினிமாவாக இருந்தால் பூமிக்கு ஒரு முத்தம் கொடுத்திருப்பார்கள். ;‍-) நினைத்தது போல, பப்புவுக்கு படம் பிடிக்காமலோ அல்லது பயமோ இல்லை.   முக்கியமாக,  பூமியின் ஈர்ப்பு விசையை நியூட்டனுக்கு பிறகு எங்களை முக்கியமாக பப்புவை உணர வைத்த கிராவிட்டிக்கு ஒரு ஓ!

Sunday, November 17, 2013

ஒரு புத்தகம்/ஒரு பயணம்/ஒரு கதாபாத்திரம்

ஒரு புத்தகம்

இந்திய வரலாற்று சின்னங்களை பப்பு படிக்க ஆரம்பித்தபின் வாங்கிய புத்தகம் இது. வெறும் வரலாற்று சின்னங்களின் பெயர்களை மட்டும் தெரிந்துக் கொள்ளாமல், அதோடு தொடர்புடைய வரலாற்று சம்பவங்களை அறிந்துக்கொண்டால் நன்றாக இருக்கும்தானே! கிட்டதட்ட 30 இந்திய சின்னங்களை பற்றி பள்ளியில் சொல்லிக் கொடுத்திருந்தார்கள். அதாவது, அவற்றை அறிமுகப்படுத்திவிடுவார்கள். குழந்தைகள்தான், அச்சின்னங்களைப்பற்றி தேடிப்பிடித்து படிக்க வேண்டும். எழுதி வர வேண்டும்.

எளிதாக, கூகுளில் போட்டு தேடி எழுதிச் செல்லலாம்தான், பப்பு சொல்வது போல!ஆனாலும், புத்தகமாக படித்தால் மனதிலிருந்து எளிதில் நீங்காது. அதே சமயம், எப்போது வேண்டுமானால், எடுத்து வாசிக்கலாம். அப்படி ஒரு புத்தகத்தை (பாடபுத்தகமாக அல்லாமல்) தேடிக்கொண்டிருந்தேன்.

வரலாற்று புத்தகங்கள் என்றாலே ஆண்டுகள் பட்டியலும், ராஜாக்கள் செய்த போர்களுமாகத்தான் படித்திருக்கிறேன்.  அதோடு, அவர்கள் ஆட்சி செய்த பிரதேசங்களையும். இதனாலே, வரலாற்றில் எனக்கு பெரிதாக ஆர்வமில்லாமல் போனது!    அதைவிட்டால்,  பீர்பால், தெனாலிராமன் கதைகளாகத்தான் இருக்கும்.  அப்படி இல்லாமல்,  சிறார்களுக்கு  ஏற்றவாறு சுவாரசியமாகவும், அதே சமயம் சரியான தகவல்கள் சம்பவங்க‌ளோடும்  வரலாற்று புத்தகங்களை தேடிக்கொண்டிருந்தேன். இந்த புத்தகம் சுருக்கமாகவும், அதே சமயம் செறிவாகவும் இந்திய வரலாற்றை குழந்தைகள் எளிதாக வாசிக்கும்படி அமைந்திருக்கிறது.


அதில், ஹரப்பா முகஞ்சதாரோவிலிருந்து ஆரம்பித்து முகலாயர்கள், மராட்டியர்கள், சோழர்கள், பிரிட்டிஷ் முதல் இன்றைய இந்தியா வரை எளிதான நடையில் இருந்தாலும், முகலாய மன்னர்களின் வரலாற்றைப் பற்றி மட்டும் பப்பு வாசித்திருக்கிறாள். முகலாய மன்னர்களின் பெயர்களை வரிசையாக பப்பு அறிந்துக்கொண்டது இதன் மூலம்தான்! அதில், ஒவ்வொரு முகலாய மன்னர்களைப் பற்றிய அறிமுகத்தோடு, முக்கிய சம்பவங்களும் குழந்தைகளுக்கு புரியும் விதத்தில்  கொடுக்கப்பட்டிருந்தன. இந்த புத்தகம்தான், எங்களை டெல்லிக்கு அழைத்துச் சென்றது.


ஒரு பயணம்

வரலாற்றோடு சேர்த்து, வரலாற்று சின்னங்களையும்  நேரில் காண டெல்லிக்கும், அங்கிருந்து ஆக்ராவுக்கும் சென்றோம். இந்த பயணம், வெறும் பெயர்களாக மட்டுமே அறிந்திருந்த  முகலாய மன்ன‌ர்களையும்  அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் கட்டிய சின்னங்களையும் ஒரு சேர அறிந்துக்கொண்டது  பப்புவுக்கு மட்டுமல்ல, எனக்குமே நல்ல அனுபவமாக இருந்தது. 


 இந்த பயணத்தில்தான் அக்பர் மீது  பப்புவுக்கு  ஒரு தனி ஈர்ப்பு ஏற்பட்டது. ஷேர் ஷா சூரியால் தோற்கடிக்கப்பட்ட ஹூமாயுன், தலைமறைவாக இருந்த காலத்தில் அக்பர் வளர்ந்தது, சிறு வயதில் தனது தந்தையை இழந்ததும் அரசு பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டது, எல்லா மக்களை சமமாக எண்ணியது, இந்து மக்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட ஜிஸ்யா வரியை அவர் தள்ளுபடி செய்தது, மற்ற மன்னர்களோடு சமரசமாக ஆட்சி நடத்தியது இவை எல்லாம் சேர்ந்து அக்பர் மீது மிகுந்த மரியாதையையும் அன்பையும் கூட்டியது. முக்கியமாக, தனது தந்தைக்காக அக்பர் கட்டிய  'ஹூமாயுனின் கல்லறை' ‍ ‍- அதைப் பற்றி இன்னொரு புத்தகம் இந்த பயணத்திலேயே கிடைத்தது.


ஹூமாயுனோடு சேர்த்து, ஹூமாயுனின் முடிவெட்டுபவருக்கும் சேர்த்து ஒரு சின்னத்தை அக்பர் எழுப்பியிருக்கிறார். அதை, பயணத்தில் கிடைத்த இன்னொரு புத்தகத்தின் மூலமே தெரிந்துக்கொண்டோம். பப்பு,அதை பார்பர் என்று படிக்க, நானோ அது பாபராக இருக்கும் என்று சொல்லிவிட ஒரே கலவரம்தான்! :‍))

பயணத்திலிருந்து இன்னொரு புத்தகம்

இதை வாசித்ததிலிருந்து பப்புவின் மனதில் அக்பர் சிம்மாசனம் போட்டு அமர்ந்துவிட்டார்!

"Let's explore Humayun's tomb" என்ற இந்திய தொல்லியல்துறையின் சிறார்களுக்கான புத்தகத்தை செங்கோட்டையில் வாங்கினோம். இந்த புத்தகம் வெளியில் கிடைப்பதில்லை. தொல்லியல்துறையின், முக்கியமாக தில்லி கிளைகளில்தான் கிடைக்கிறது என்று நினைக்கிறேன். அக்பரைப் பற்றியும், ஹூமாயுன் கல்லறையின் முக்கிய அம்சங்களையும், நுழைவாயில் களையும்,  அதன் சுற்றுபுறத்திலுள்ள வரலாற்றுச் சின்னங்களைப் பற்றியும் படங்களோடு அழகாக சொல்லித்தருகிறது.

இந்த பயணத்தின் நடுவில்தான் ஒரு மடல் பப்புவின் பள்ளியிலிருந்து. குழந்தைகள் தினத்தை முன்னிட்டு நடக்கப்போகும் மாறுவேட விழாவைப் பற்றி. அதில், தாங்கள் என்ன வேடமிடப் போகிறோம் என்று முன்கூட்டியே தெரிவித்துவிட வேண்டுமாம். பப்புவிடம், சொன்னபோது, தான் அக்பராக வேடமிடப்போவதாக கூறினாள்.


என்னது? மாறுவேட போட்டிக்கு அக்பரா? இதுவரைக்கும் கேள்விப்பட்டதே இல்லையே?  ஜான்சி ராணி அல்லது அவ்வையார்,  இல்லை யென்றால்  (சிலநாட்களுக்கு முன்பு பப்பு சொன்னதுபோல) மேஜிக் செய்பவர்'  என்று எளிதாக அனுப்பிவிடலாமே என்று எண்ணிக்கொண்டேன். ('இதெல்லாம் வேலைக்காகாது, அந்த உடைகளுக்கு எங்கு செல்வது?') சரி, அதை அப்புறம் பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்று விட்டுவிட்டேன்.


ஜலாலுதீன் பப்பு அக்பர்


பயணத்திலேயே அக்பர் புராணம் ஆரம்பித்துவிட்டது.பேசுவதற்காக, , ஹூமாயுன், ஹமிதா பானு பேகம், பைராம்கான், ஆல் ஆர் ஈக்வல், தீன் இலாஹி, 37 கல்யாணம், ஜோதாபாய், ஜிஸ்யா, பேத்பூர் (பதேபூரை அப்படிதான் படித்திருக்கிறாள்!) சிக்ரி என்று தான் கண்டு/கேட்டு/படித்தவற்றை  ஒரு மாதிரி  தொடர்ச்சியாக‌ சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள்.  

அப்போதுகூட, வேறு ஏதாவது, எளிதாக நம்மிடம் இருக்கிற உடைகளுக்கு ஏற்ற மாதிரி வேடமிடலாம் என்றுதான் நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். அதை அவளிடம் சொன்னபோது, ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. விடாமல் 'நான் அக்பர் ஆகப் போறேன் என்றும் 'அக்பர் அக்பர்' என்றும்  அக்பர் புராணம் பாடிக் கொண்டிருந்தாள். வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்த வாரயிறுதில் பப்புவுக்கு ஒரு ஆச்சரியம் காத்திருந்தது. அவளது பிறந்தநாளுக்காக காத்திருந்த உடைதான் அது.

முழு நீள கவுன் போன்றிருந்த அந்த உடையையே அக்பருக்கு பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம் என்று லைட்டாக ஒரு ஆசுவாசம் வந்தது. அதே போல், பள்ளியில்  ஆன்ட்டியிடம் அக்பர் என்று  பெயர் கொடுத்துவிட்டு வந்தாள்.அதிலிருந்து, வீட்டில் எப்போதும் அக்பர் மீதான ஆராய்ச்சிதான்.
அதை ஒரு தனி இடுகையாகவே எழுதலாம்.பப்பு அறிந்துக்கொண்டதையே அழகாக கோர்வையாக பெரிம்மா  எழுதிக்கொடுத்தார். அதைப்படித்து, பள்ளியில் அக்பராக பேசியும் வந்துவிட்டாள்.



ஒரு புத்தகம், அதைத் தொடர்ந்து ஒரு பயணம், அதிலிருந்து தூண்டப்பட்டு ஒரு கதாபாத்திரம் என்று ஒரு அழகிய தேடலாக, தொடர்பயணமாக‌ அமைந்தது இனிய அனுபவம்!!