Thursday, December 13, 2012

உள்ளே-யா வெளியே-யா?

"ஆச்சி, இன்னைக்கு  அவுட்டர் பியூட்டி பாத்து ஆசைப்படாதே குறிஞ்சி ந்னாங்கப்பா ஆன்ட்டி."

"ம்ம்ம்..."

"ஏம்ப்பா அவுட்டர் பியூட்டி பாத்து ஆசைப்படக்கூடாது?"

"அவுட்டர்பியூட்டின்னா கொஞ்சநாள்ள போயிடும். இன்னர்பியூட்டி எப்பவும் இருக்கும். அதுக்குதான் சொல்லியிருப்பாங்க‌. ஆயா எப்படி இருந்தாங்க? ஸ்கின்னெல்லாம் சுருங்கி இருந்துச்சு இல்ல. ஆனா, ஆயாவுக்கு உன் மேல எவ்ளோ ஆசை.உழைக்கும் மக்கள் - வீடு கட்டுறாங்க இல்ல, அவங்க வேலை செஞ்சு செஞ்சு ஸ்கின் ரஃபா இருக்கும். அதுக்காக அவங்களுக்கு இன்னர் பியூட்டி இல்லன்னு அர்த்தமா? இல்லைல்ல...அதுமாதிரிதான்!."

"இன்னர்பியூட்டி வைச்சு என்ன பிரயோஜனம்?"

(அவ்வ்வ்வ்)"இன்னர்பியூட்டிதான் முக்கியம். இப்போ யாராவது ரொம்ப கஷ்டப்பட்டா ஹெல்ப் பண்றது, தண்ணி கேட்டா குடுக்கிறது, யாருக்காவது தூக்க முடியலைன்னா ஓடிப்போய் தூக்கிவிடறது..."

"ம்ம்ம்...இதான் இன்னர்பியூட்டியா?"


"இதான்னு இல்ல, மத்தவங்களுக்கு நல்லது பண்ணனும்னு நினைக்கிறது... "


"அப்போ எனக்கு அவுட்டர்பியூட்டி வேணாம்ன்றியா?"

இல்ல, இன்னர்பியூட்டி இருந்தாலே அவுட்டர்பியூட்டி தானா வந்துடும்..(அவ்வ்வ்வ்வ்...நான் ஏன் இப்படி ஆகிட்டேன்? அப்படி பாத்தா அவுட்டர்பியூட்டி இருக்கிறவங்களுக்கு இன்னர்பியூட்டி இருக்கணும்தானேன்னு கேட்டு மாட்டிக்க போறேன்னு நிறுத்திக்கிட்டேன்.)

ஆனா, பப்பு அவ்வளவு சீக்கிரம் விடலையே!?!

"இன்னர்பியூட்டிதான் ஆசைப்படணும், அவுட்டர் பியூட்டி ஆசைப்படக்கூடாதுன்னு ரூல்ஸ் இருக்காப்பா?"

"இல்ல, ஏன் கேக்கறே? ரூல்ஸ் இருந்தாதான் ஆசைப்படுவியா?"

"ரூல்ஸ் இருக்கு அப்படின்னு சொன்னாதான் நம்புவேன்."

இன்னும் நெறைய லெக்சர்....இல்லல்ல...பேசிக்கிட்டே இருந்தோம்.

ஏன்னா, இன்னைக்கு பள்ளிக்கூடத்துல, தாட் ஃபார் த டே "இன்னர் பியூட்டி:அவுட்டர் பியூட்டி"தான் பேசினாங்களாம். ஒவ்வொருத்தரையும் அது பத்தி சொல்ல சொன்னப்போ பப்பு சொன்னதா சொன்னது இது:

innerbeauty is very importanat. outerbeauty is very waste. becoz they has smooth skin. and we have rough skin. when we grown up we will have a smooth skin. but they grown up, they become very rough skin. but we need two beauties. what beauties?  what beauties we want?  inner beauty and outer beauty.

when the rain comes the boy peacock will dance. but the girl peacock can not dance. the boy peacock is beautiful, we can not say. the girl peacock can not worry. the boy peacock has wings to dance.  the boy peacock asked the girl peaccock, what means, i am very beautiful. that you are not jealous about me? Buuuuut, the girl peacock says the peacock has out beatuy. the girl peacock has in beauty. in beauty means what? in beauty means the peacock has beautiful brains, the girl peacock helps others. that means the in beauty.

the girl peacock says, your mother is very dirty too. (avvvv..ஏன்ன்ன்ன்ன்....நல்லாதானே போயிட்டிருந்துச்சு?!) but, we are the beauty. The very must beauty is inner beauty.  


அநேகமா மேல இருக்கிற அந்த  பாராதான் மேடமே சொன்னதா இருக்கும். மீதியெல்லாம் நாங்க பேசினதுக்க்கு அப்புறம் வந்த பிற்சேர்க்கைகள்ன்னு நினைக்கிறேன்! ;‍-)

Tuesday, December 04, 2012

மசாலா தோசையும்,குற்றவுணர்ச்சியும்....

ஊரிலிருந்து திரும்பிக்கொண்டிருந்தோம்.

இரவு சாப்பாட்டுக்கு என்ன செய்யலாம் என்ற யோசனை. எப்போதும் 'கை கொடுக்கும் கை'யான இட்லி மாவும் இல்லை. சமையலறையில் புகுந்து உப்புமா கிண்டுமளவுக்கும் தெம்பில்லை. சரி, வழியில் எங்காவது ரெஸ்டாரண்டில் வாங்கிக்கொள்ளலாம் என்று முடிவாகியது.

பல இடங்களிலும் கடைகளை வியாபித்திருக்கும் ஒரு பவனின் கிளையில் நுழைந்தேன். ஞாயிறு மாலை. கூட்டம்....கூட்டம்..எங்கு நோக்கினும் கூட்டம்.  ஒரு வழியாக பார்சலுக்கு பில் வாங்கிக்கொண்டு சாப்பாடு கவுண்டரின் வரிசையில் இடம் பிடித்தேன்.

இட்லி காலி. இடியாப்பமும் இல்லை.

மசாலா தோசைக்கு சொல்லிவிட்டு காத்துக்கொண்டிருந்தேன்.

கவுண்டரிலோ , பரபரவென்று ஆட்கள் இங்குமங்கும் வேலை செய்துக்கொண்டிருந்தார்கள். இட்லியை கட்டுவதும், தட்டுகளில் சட்னி,சாம்பாரை நிரப்புவதுமாக - ஒரு நொடி கூட யோசிக்காமல்..வேறு யோசனை இல்லாமல் எதிரிலிருப்பவர்களின் ரசீதை பார்ப்பதும், அதற்கேற்றவாறு குரல் கொடுத்தவாறு தட்டுகளை கொடுப்பதுமாக. 'கொஞ்சம் சீக்கிரம் கொடுங்க' குரல்களுக்கும் பதில் கொடுத்தவாறு!

இதில் இரண்டு முகங்களைத் தவிர, மற்றவையெல்லாம் வட இந்திய/வடகிழக்கு இந்திய முகங்கள். 'இவர்களுக்கெல்லாம் எவ்வளவு சம்பளம் இருக்கும்? நின்று நின்று வேலை செய்தால் இரவில் கால்கள் வலி பின்னுமே? இளவயதாக இருப்பதால், இப்போது தெரியாமல் இருக்கலாம். ஆனால்,  சில ஆண்டுகள் போனால்?  'என்றெல்லாம் எனக்குள் ஓட ஆரம்பித்திருந்தது. பார்வையை இந்தப்பக்கமாக திருப்பினேன்.

டேபிள்கள் எல்லாம் நிறைந்து இருந்தன. குழந்தைகளோடு குடும்பமாக சாப்பிட வந்தவர்கள், நண்பர்களோடு சாப்பிட வந்தவர்கள், பார்ட்டி கொடுக்க வந்தவர்கள்....இதனிடையே, அருகிலிருந்த பார்ட்டி ஹாலில் ஒரு குழந்தையின் இரண்டாம் பிறந்தநாள் விழா.  குர்தா,ஜிப்பாவுடன் அப்பாவானவர் பவ்யமாக நடை பயின்றுக்கொண்டிருந்தார்.

இதன் நடுவே ஒரு இளைஞர் பட்டாளம். ஆர்டர் தூள் பறந்துக்கொண்டிருந்தது.

ஒரு கட்டத்தில், ஆர்டர் எதுவும் இல்லாமல், எல்லாரும் கவுண்டரில் நின்றனர் அவர்களுக்குள்ளாக சிரிப்பும் கும்மாளமும் லேசான குற்றவுணர்ச்சியுமாக. வேலையில்லாமல் சும்மா நின்றால் சூப்பர்வைசரின் பார்வைக்கு உள்ளாவோமோ என்ற குற்றவுணர்ச்சியாக இருக்கலாம் அது.

அதற்கேற்றவாறு, ஒரு சூப்பர்வைசர் ஒருவர் வந்து ஒருவரை அழைத்தார். 
'நீ இங்க வந்து நில்லு. வெளில பாத்துக்கோன்னா நிக்காம இங்க வந்து இருக்க இல்ல. இந்த டெலிவரிய பாரு. மூணு பிளேட் இட்லி கட்டு" என்றார். அந்த குறிப்பிட்ட இளைஞன் வெட்கமும் மாட்டிக்கொண்ட உணர்ச்சியோடும் அவர் சொன்ன  இடத்தில்  வந்து நின்று தட்டுகளை நிரப்பத்தொடங்கினான். 'நீங்கள்லாம் ஏன் சும்மா நிக்கிறீங்க, சட்னி, சாம்பாரை கட்டி வைங்க' என்றார் சூப்பர்வைசர். ஓரிருவர் பாலித்தீன் பைகளை எடுத்து நிரப்பத்தொடங்கினர்.

இதன் நடுவில், எனக்குரிய மசாலா தோசை வந்தது. வாங்கிக்கொண்டு  திரும்பினேன். டேபிள்கள் நிறைய பிளேட்டுகள் வழிய குடும்பங்கள் சிரிப்பும், கூச்சலுமாக உண்டுக்கொண்டிருந்தனர்.

ஆப்பத்துக்கு தனி கவுண்டர்.

ரசீதை பார்த்ததும், ஓரமாக நின்றிருந்த இளைஞன் அடுப்புக்கருகில் வந்தான்.  ஆப்பம் என்பது என்னை பொறுத்தவரை ஆயாக்கள்/வயதானவர்களோடு அசோசியேட்டட். அதாவது அவர்களுக்குத்தான் பொறுமையாக பக்குவமாக வரும் என்பதோடு அவர்கள் சுட்டுத்தான் கண்டிருக்கிறேன்.இங்கு வடகிழக்கு இளைஞனொருவன் வாணலியில் துணியால் நெய்யைத்தடவி மாவை ஊற்றி
லாவகமாக‌ சுற்றி, அடுப்பில் வைத்து இட்லி பானை மூடியால் மூடினான். 
பிளாஸ்டிக் தட்டை எடுத்து குருமாவை ஊற்றினான். ஒரு பாலித்தீன் பையில் தேங்காய் பாலை ஊற்றிக் கட்டினான். இட்லி மூடியை எடுத்துப்பார்த்துவிட்டு வாணலை சற்று சாய்த்து வைத்தான். சில நொடிகளில், வெந்துவிட்ட ஆப்பத்தை கையாலேயே சுழற்றி எடுத்து தட்டில் வைத்து மூடினான். பார்சல் ரெடி.

வீட்டுக்கு வந்து நெடுநேரம் ஆகியும், மனம், அந்த பவனின் பரபரப்பான இளைஞர் பட்டாளத்தைப் பற்றியே நினைத்துக்கொண்டிருந்தது.  நான் மட்டுமல்ல, அந்த டேபிளில் அமர்ந்திருந்த‌ குடும்பங்கள் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருப்பது  வாங்கிய இட்லி - தோசையை மட்டுமல்ல, எங்கிருந்தோ வந்த அந்த இளைஞர்களின் உழைப்பையும்தான்!  கவுண்டருக்கு இந்தப்பக்கமாக பளபளக்கும் வாட்சும், மொபைலும், லீவைஸ் ஜீன்சுமாக நின்றுக்கொண்டிருப்பது வெறும் திறமையினால் மட்டுமல்ல‌, அந்த இளைஞர்களுக்கு மறுக்கப்பட்ட வாய்ப்பையும் சேர்த்துத்தான்!!  இந்த குற்றவுணர்ச்சியின்றி அந்த மசாலா தோசையை அன்றிரவு என்னால் உண்ண‌ முடியவில்லை.

Sunday, November 18, 2012

பப்பு டைம்ஸ் (அவ்வ்வ் டூ பவ்வ்வ்)



"ஆச்சி, அந்தமான் எப்போ போலாம்?" - பப்பு

"ம்ம்..நீ இன்னும் பெரிய பொண்ணானதும்."

"அந்தமானோட கேபிடல் என்னா தெரியுமா? போர்ட் ப்லேர். " - பப்பு

"வாவ்! எப்படி தெரியும்?" (இப்போ கொஞ்ச நாளா எல்லா மாநிலங்களையும் கற்றுக்கொண்டிருப்பது தெரியும். இருந்தாலும் ஒரு என்கரேஜ்மென்டுக்காக...இந்த வாவ்!)

"எனக்கு தெரியும் ஆச்சி.அதெல்லாம் யூனின் டெரிட்டரி. யூனின் டெரிட்டரின்னா என்னன்னு சொல்லு? அதுக்கு கேபிடலே கிடையாது. பாண்டிச்சேரி, டெல்லி, கோவா..அதுக்கெல்லாம் கேபிடல் இருக்கா? அதுக்கெல்லாம் அதேதான் கேபிடலு!" - பப்பு

"டாய்! கோவாக்கு பனாஜிதானே கேபிடல். அந்தமான்கு போர்ட் ப்லேர்ன்னு நீதானே இப்ப சொன்னே." (ஹிஹி...:‍))

"ஹை ஆமா, கரெக்ட். டெல்லிக்கு இருக்கா? இல்லைல்ல. எனக்கு தெரியும்,ஆச்சி. நான் படிச்சு பெரிய பொண்ணாயிடுவேன். யூ டோண்ட் வொர்ரி. ஐ வில் பி ஃபைன்!" (இப்போதான் லைட்டா பயம் வருது!!)





புதிதாக பிறந்த ஒரு புதுவரவைக் காண மருத்துவமனைக்கு சென்றிருந்தோம். வரும்வழியில், பப்புவுக்கு சிசேரியனைப் பற்றி ஒரே கவலை. எப்படி ஆபரேஷன் செய்திருப்பார்கள், அவருக்கு வலித்திருக்குமா? வயிறு திரும்ப சரியாகிவிடுமா? என்றெல்லாம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள். அடுத்த நாள் மாலை நடந்த உரையாடல்: பள்ளியில், அர்ஷித்திடம் ஆபரேஷன் எப்படி செய்வார்கள் என்று கேட்டாளாம்.

'ஆபரேஷன் செஞ்சு அந்த வயிறை தூக்கி டஸ்ட் பின்லே போட்டுட்டு வேற வயிறு வைப்பாங்க' என்றானாம்.

"உனக்குதான் தெரியும் இல்ல, நீ ஏன் அர்ஷித்கிட்டே கேட்டே?' என்றேன்.

"எனக்கு தெரியும், ஆனா அர்ஷித்துக்கு தெரியுமானு செக் பண்ணேன். மேமல்ஸ் படிச்சிருக்கோம் இல்ல, அதுக்கூட அவனுக்கு தெரியல..."

அவ்வ்வ்வ்வ்வ் என்று இருந்தது எனக்கு.

'நீ எப்படி பொறந்தேன்னு தெரியுமா? நீ முட்டையிலிருந்துதான் வந்தே' என்று (கிண்டலுக்குத்தான்!) சொல்லிவிட்டேன். ரொம்ப கோவம் வந்துவிட்டது.



"நீ ஆபிஸ் படிக்கறே, இதுகூட உனக்கு தெரியலையா? முட்டையிலேருந்து நாம வரமாட்டோம்." என்று முகத்தை திருப்பிக்கொண்டாள். 'பச்சைமிளகாய்' என்றுதான் கூப்பிடுகிறோம். அவ்வளவு கோபம் வருகிறது, இப்போதெல்லாம்.








எதற்கோ பெரிம்மாவுடன் ஒரே அடம்.சண்டை.

பெரிம்மா டூ பப்பு: you are a kid. I am an adult.

பப்பு: I am an adult too.

பெரிம்மா: I am an elder.

பப்பு: No, I am 'adulter' than you!

மீ பவ்வ்வ்வ்வ்வ்வ்வ்

Wednesday, July 25, 2012

தமிழ் சினிமா பாடல்களும், மலரும் நினைவுகளும்

"80களின் தமிழ் திரைப்பட பாடல்கள்" என்ற நீயா நானாவுக்குப் பிறகு பேஸ்புக்கில் பலருக்கும் 80களின் தமிழ் பாடல் நினைவுக்கு வந்துவிட்டது போலும். பாடல் மேல் பாடலாக ஒரே ஷேரிங்ங்ங்ங்!!எனக்கும் ஏதாவது தமிழ் பாடல்கள் நினைவுக்கு வருகிறதா என்று யோசித்தேன்...ம்ஹூம்!! மங்கலாக, "வந்தாய் கோபாலனே" என்ற பாடலும்,"மாமிக்கு மயிலாப்பூருதான்" பாடலும் நினைவுக்கு வந்தன. அப்புறம், "ஹேய்....இளமை இதோ...இதோ" பாடலும். அதற்கு பிறகு, எவ்வளவுதான் மூளையை கசக்கினாலும்...போன ஜென்மத்து நினைவு கூட எட்டிப்பார்த்துவிடும் போலிருக்கிறது, தமிழ்பாடல்கள் எதுவும் நினைவிலில்லை!!

அதற்குள், அம்னீஷியா என்றெல்லாம் முடிவு கட்டிவிடாதீர்கள், வேறு ஒரு காரணமிருக்கிறது, மேலே குறிப்பிட்ட அந்த ஒரு சில தமிழ்பாடல்கள் எல்லாம் ஐந்து அல்லது ஆறு வயதில் கேட்டது - அறியாத வயதில்,புரியாத பருவத்தில்!!  அதற்கு பிறகு, வீட்டில் தமிழ் திரைப்பட பாடல்கள் சுவடே இல்லாமல் ஆகிவிட்டது. வெயிட்...வெயிட்...நான் தமிழ்நாட்டில் பிறந்து வளர்ந்த அக்மார்க் சுத்தமான தமிழ்ப்பெண்தான். ஆனால், ஏனோ  வீட்டில் தமிழ் பாடல்களுக்கெல்லாம் தடா!

அந்த 'ஏனோ'வில் இருக்கிறது எல்லாம்! தமிழ் திரைப்பட பாடல்களைக் கேட்கும் வழக்கமே இருந்ததில்லை. முதலில் பாடல்களே இருந்ததில்லை. எல்லாம், "உனக்கு நான்;எனக்கு நீ" என்று காதல் பித்து பிடித்து ஆட்டுவதே காரணம்.  இந்த மாதிரி பாடலைக் கேட்டு எங்கே பிள்ளைகள்(ஹிஹி நான் தான்) மனசு கெட்டுவிடுமோ என்ற ஆயாவின் பயமும் முக்கிய காரணி.
முக்கியமாக, பெரிம்மா உட்கார்ந்து தமிழ் திரைப்படப் பாடல்களை கேட்டதாக நினைவே இல்லை.  அதோடு, நாங்கள் பாடல்களை பார்த்ததுக் கூட‌ இல்லை. 'ஒளியும் ஒலியும்' மட்டும் விதிவிலக்கு. ஏனெனில், அதில் எல்லாம் சிவாஜி/எம்ஜிஆர் பாடல்கள்தான், பெரும்பாலும்! நாங்கள் அதைப்பார்த்து(!) என்ன பாதிப்புக்குள்ளாகப் போகிறோம்?!!அதிலும், கடைசி பாடலாக ஒரு புதிய பாடலைப் போடுவார்கள். அப்போதுதான், எல்லாருக்கும் தண்ணீர் தாகம் எடுக்கும் அல்லது கதவு பூட்டியிருக்கிறதா என்று பார்க்க வேண்டும். அடியேந்தான் அதற்கு பலியாடு!

எல்லாரும் சொல்வது போல, எங்கள் வீட்டிலும் ஒரு ட்ரான்சிஸ்டர் இருந்தது.
அதில் சென்னை வானொலியும் பிபிசியும்தான் வரும். அதில் தமிழ்பாடல்கள் என்றால், "ராஜா வாடா சிங்ககுட்டி" டைப் பாடல்கள்தான்.  அதைத்தாண்டி, தமிழ்பாடல்கள், என் காதில் ஒலித்திருக்கும் என்றால் ,அதற்கு  நாங்கள் வசித்த பகுதியிலிருந்த கோயிலுக்கோ/ திருமண மண்டபத்துக்கோத்தான்   நன்றி சொல்ல வேண்டும். அங்குதான், ஸ்பீக்கரில் பாட்டு போட்டு விடுவார்கள்.

ஆனால், பள்ளியிலோ எல்லாம் தலைகீழ். என்னைத்தவிர, எல்லாரும் இந்த‌ ஜிகேவில் கெட்டிக்காரர்கள். பாட்டுப்புத்தகங்களை எல்லாம் வைத்து கெமிஸ்ட்ரி க்ளாசில் மனப்பாடம் செய்வார்கள். (அதில் பாடல்வரிகளை பார்த்தால் நிஜமாகவே அருவருப்பாக இருக்கும்.) புதிய பாடல்களை விரல் நுனியில் வைத்திருப்பார்கள். நான் மட்டும் அவர்கள் வாயை பார்த்துக் கொண்டிருப்பேன். நல்லவேளையாக பாட்டு பாடும் விபரீத ஆசையெல்லாம் இல்லாமல் போயிற்று.  ("மணிக்குயில் இசைக்குதடி" என்ற பாடலை குணசுந்தரி பாடக்கேட்டு அதுதான் ஒரிஜினல் என்று நம்பி அதற்கு விசிறியாக இருந்தது, தனிக்கதை!)

இதில் என்ன ஆச்சர்யம் என்றால், எல்லாரும் அம்மா, அப்பா, அண்ணா/ அக்காவோடு இந்த சினிமாக்களை பார்த்திருப்பார்கள். அவர்களது அப்பாக்கள் பாடல் கேசட்டுகளை வாங்கித்தருவார்கள். பாடல்களை குடும்பத்தினருடன் கேட்பார்கள். இப்படி ஒரு பழக்கம் எங்கள் வீட்டில் இருந்ததேயில்லை. அதாவது, தமிழ் திரைப்பட பாடல்களை ஒலிக்க விட்டு கேட்பது! இது  நிஜமாகவே எனக்கு அன்றும் இன்றும் ஆச்சரியமே!

ஏனெனில்,   கிட்டதட்ட எல்லா பாடல்களுமே, பெண்ணின்  உடல் உறுப்புகளையே வர்ணிப்பது, "காதலுக்கு முன் எல்லாம் தூசு" ,
ஆணுக்காக ஒரு பெண் ஏங்கி கிடப்பது, 'எனக்கு நீ  உனக்கு நான்  ' டைப்   தலைவன் - தலைவி பாட்டுகள், முக்கியமாக எல்லா பாடல்களும் சுற்றி சுற்றி கட்டிலிலேயே வந்து முடிவது  -  இவையெல்லாம் எனக்கு ஒவ்வாதிருந்தன‌!

இந்த பாடல்களை எல்லாம்  கேட்காமல் "நீதான் மிஸ் பண்ணிட்டே" என்றால் எனக்கு சொல்வதற்கு ஒன்றுமில்லை. இப்படி கேட்காமலிருந்து(படித்து வேலைக்குப் போகும்வரை எதிலும் சிக்கிக்கொள்ளாமலிருக்க வேண்டும் என்ற கடிவாளத்துடன் வளர்க்கப்பட்டு), எனக்கே ஒரு கட்டத்தில், இந்த பாடல்கள் மீது, ஒருவித அசூயை வந்துவிட்டிருந்தது. அதாவது,   
( வெற்றியடைந்த பெரும்பாலான‌ பாடல்கள்) எல்லாமே ஏன் தலைவன் - தலைவி அல்லது ஹீரோயின் உடலமைப்பை வைத்து வம்பிழுப்பது, 'எப்போது உன்னைத் தருவாய், என்னைத் தருவேன்' என்றே இருக்கிறது,  இதைத்தாண்டி எதுவுமேயில்லையா என்றெல்லாம்  யோசிக்கத் துவங்கியிருந்தேன்.

பெரும்பாலான தமிழ்பாடல்களை கல்லூரி சென்றுதான் முதன்முறையாக கேட்டிருக்கிறேன். ("மயங்கினேன் சொல்ல தயங்கினேன்", "நிவேதா", "ஊரு சனம் " அப்புறம் "இவள் மேகம் ஆக யாரோ காரணம்" என்ற வரி உள்ள பாட்டு போன்றவை(இதுக்கு ப்ரியா மெனக்கெட்டு விளக்கம் சொன்னதால மறக்க முடியலை! :‍))) அப்பொழுதும் பெரிதாக ஈர்ப்பொன்றும் ஏற்படவில்லை.
'இவங்களுக்கு எப்படி இவ்ளோ பாட்டு தெரிஞ்சுருக்கு' என்ற ஆச்சரியமே மேலோங்கியது! கல்லூரிக்குச் சென்றிருந்ததால், கொஞ்சூண்டு சுதந்திரம் கிடைத்திருந்தது. அப்போதோ, எனக்கே தமிழ்பாடல்களை வீட்டில் ஒலிக்க விட்டு கேட்க சங்கோஜமாக இருந்தது. அது இன்று வரை தொடர்கிறது. இன்றும் கூட, என் குடும்பத்தினர் முக்கியமாக பெரிம்மா/ஆயா  முன்னால் டிவியில் தமிழ் திரைப்பட பாடல்களை பார்க்க முடிந்ததில்லை.

திருமணத்துக்குப் பின், இதுவே ஒரு பெரிய பிரச்சினையாக இருந்தது. காலையில், அதுவும் எழுந்தவுடனே டீவியை ஆன் செய்யும் பழக்கம் இருந்ததேயில்லை. ஆனால், அடுத்தப்பக்கமோ அப்படி இல்லை. அங்கு அவர்கள் அனைவரும் காலையிலேயே காபி குடிப்பதுபோல, டீவி அதுவும் ஏதாவது பாடல் சேனலை வைத்துவிடுவார்கள். என்னால், இதற்கு அட்ஜஸ்ட் செய்துக்கொள்ளவே முடிந்ததில்லை. காலை நேரத்தை, ஒரு கன்றாவி டீவி பாடலால் வீணாக்கிக்கொள்வதை அனுமதிக்கவே முடிந்ததில்லை. டீவி என்பது ஓய்வு நேரத்தில் மட்டுமே என்ற கட்டுப்பாடுடன் வளர்க்கப் பட்டிருந்ததாலோ என்னவோ, தனியாக இருந்தால் கூட காலை நேரத்தில் டீவி பார்த்ததில்லை.  சரி, அது போகட்டும், பாடலுக்கு வருவோம்....

இந்த தமிழ்பாடல்கள் எத்தனை லட்சக்கணக்கில் இருந்தாலும் அவை எல்லாம் ஒரு பெண்ணை கட்டிலில் வீழ்த்துவதையே ஏன் நோக்கமாகக் கொண்டிருக்கின்றன? கருப்பு வெள்ளைப்படங்களைப் பற்றி எனக்குத் தெரியாது. ஆனால், இந்த 80கள் பாடல் முதல்....இன்று வரை!?! 

குடும்பத்தோடு  பார்க்க அபத்தமானவற்றை/அருவருப்பானவற்றை/இரட்டை அர்த்த வரிகளை எப்படி நாம்  குழந்தைகள் முதல் அனைவரும் கூச்சமின்றி கேட்கிறோம் /பார்க்கறோம் என்பது புரிந்ததேயில்லை. இதனாலேயே, இந்தபாடல்கள்தான் ஏதோ ஒரு 'கலாச்சாரம்' என்றோ 'மறுமலர்ச்சி' என்றோ சொல்வதை ஏற்றுக்கொள்ளவும் முடியவில்லை. அவற்றை என்னால் கொண்டாடவும் முடிந்ததில்லை. ஆனால், இது நிச்சயமாக என்னுடைய லிமிட்டேசன் மட்டும் இல்லை.


பிகு: இந்த பதிவு இளையராஜாவுக்கு எதிரானதில்லை என்றும்  நான் வளர்ந்த காலகட்டத்தில் வெளியான, பொதுவான‌ தமிழ் திரைப்பட பாடல்கள் பற்றி என்றும்  புரிந்துக்கொள்ளவும்.

Monday, July 23, 2012

நியூஸ் ரீல்


பப்புவுக்கு சீனியர் சென்றதிலிருந்து தினமும் நியூஸ் பேப்பர் கட்டிங் எடுத்து வர வேண்டும். அன்றைய அல்லது முந்தின செய்தித்தாளிலிருந்து ஒரு செய்தியை வாசித்து, வெட்டி எடுத்துச் செல்ல வேண்டும். (ஸ்கூலில் சேர்க்கச் சென்றபோது, பிரின்சிபால் மாண்டிசோரி முறையை விளக்கிவிட்டு பள்ளியின் அருமை பெருமைகளை விவரித்தார். அப்போது, "ஐந்தரை வயதில் எங்க பிள்ளைகள் நியூஸ் பேப்பர் படிக்கும்" என்ற போது புளகாங்கிதமடைந்து விட்டேன். கடைசியில், அது எனக்கே ஆப்பாக வந்து முடியும் என்றா நினைத்தேன்?! பின்னே, நாந்தான் அவளை நியூஸ் படிக்க வைக்க பின்னால் ஓட வேண்டியிருக்கிறது?!!)சரி, அது போகட்டும்,

சமீபத்தில், 'கடவுள் துகள்' பற்றிய செய்தியை வாசித்தாள். விவரித்துச் சொன்னதும் தலையில் கை வைத்து உட்கார்ந்துவிட்டாள். என்னவாம்?

 "ச்சே, இதைத்தான் நான் சயின்டிஸ்டாகி கண்டுபிடிக்கலாம்னு நினைச்சிருந்தேன். இவங்க கண்டுபிடிச்சுட்டாங்க! திருட்டுப் பசங்க!!" என்றாள்.


தூக்கிவாரிப்போட்டது!!

கொஞ்ச நேரத்துக்குப் பிறகு, "சரிப்பா, நான் வேற கண்டுபிடிக்கறேன். அனிமல்ஸ்ல்லாம் பேசும் இல்ல, அது என்ன பேசுதுன்னு நமக்கு தெரியுமா? இல்லல்ல, அதுக்கு ஒரு மெஷின் கண்டுபிடிக்கப் போறேன். அதை காதுல மாட்டிக்கிட்டு நாம காட்டுல போனா, பேர்ட்ஸ் என்ன பேசுது,சிங்கம் என்ன பேசுதுன்னு நமக்கு தெரியும். அது எவ்ளோ தெரியுமா? அஞ்சு ரூபான்னு வைக்கப் போறேன். ஏன்னா, எல்லா மக்களும் வாங்கணும் இல்ல. உழைக்கும் மக்கள் என்ன பண்ணுவாங்க,அப்புறம்?அதுக்குத்தான்"

 பப்புவின் ஒரிஜினல் ஆசை சயின்டிஸ்டாக வேண்டும், என்றாலும் டெய்லராகவும் ஆக வேண்டும் என்றும் ஆசையாம்!

Sunday, July 22, 2012

முகங்கள்...முகங்கள்...சுவர் முழுக்க முகங்கள்!!

 திடீரென்று வீட்டில் எங்கு திரும்பினாலும் முகங்கள். சுவரில்,பேப்பர்களில் என்று எங்கு பார்த்தாலும் முகங்கள்..முகங்கள்!! 

பப்புவுக்கு ஒன்று சரியாக வரும்வரை திரும்ப திரும்ப செய்துக்கொண்டிருப்பாள்.  புதிதாக வாங்கிய பொம்மையிலிருக்கும் ஸ்க்ருக்களை கழற்ற வேண்டுமோ, பேட்டரியிலிருக்கும் ஒயர்களை பார்க்க வேண்டுமோ அல்லது புக் மார்க்குகள் செய்ய வேண்டுமோ எதுவாயினும், அதில் வெற்றியடையும் வரை/அவளுக்கு திருப்தி ஏற்படும் வரை  திரும்ப திரும்பச் செய்துக்கொண்டிருப்பாள். 
பொதுவாக, வரையச் சொல்லித்தரும் புத்தகங்களை வாங்கியதில்லை. புத்தகத்தினால், அவளது, க்ரியேட்டிவிட்டி பாதிக்கக்கூடாது என்று.


இந்த நேரத்தில், Ed Emberley-யின்  புத்தகங்களைக் காண நேர்ந்தது.  அதில் ஒரு டைட்டில், முகங்கள் - ’Ed Emberley's Drawing Book of Faces’!  வித்தியாசமாக இருக்கவே, வாங்கினேன். 



அந்த நேரம் பப்புவுக்கு டெர்ம் விடுமுறை.    விடுமுறைக்கு ஆம்பூருக்குச் சென்றிருந்தோம். டீவி பார்க்க பழகி விடுவாளோ என்று பயமாயிருந்தது. (2.5  வருடங்களாக வீட்டில் டீவி இல்லை!)  நல்லவேளை, ed emberley-யின் புண்ணியத்தில், முகங்களை வரைந்து தள்ளிவிட்டாள்!! 




கடந்த டிசம்பரிலிருந்து இந்த போஸ்ட் டிராஃப்டிலிருக்கிறது. இன்று கொஞ்சம் வெட்டியாக இருந்ததால், தூசு தட்டி போஸ்ட் செய்திருக்கிறேன். :-)

Saturday, July 21, 2012

1 முதல் .......

ஆரம்பத்தில் அது இப்படி இருந்தது. விளையாட்டாகத்தான் ஆரம்பித்தது.


1 2 3 4 5

கொஞ்ச நாளைக்குப் பிறகு,

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 என்றானது.

சிறிது நாட்களுக்குள்ளாக‌,

0 1 3 4 5 6 7 8 9 10  என்று மாறியது.

அதற்கு கொஞ்ச நாளைக்குப் பிறகு,

10 20 30 40 50 60 70 80 90 100

அதற்குப் பிறகு,

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 ....

அதற்குப் பிறகு,

2 4 6 8 10 12 14 16 18 20.....

அதன் நடுவில், அவ்வப்போது

1 3 5 7 9 11 13 15...

அதைத் தொடர்ந்து,
ஒன்று, இரண்டு, மூன்று,நான்கு,.........பத்து.

என்றும் மாறியது. அதோடு, ஏக் தோ தீன் கூட‌!

அதற்கு கொஞ்சநாளைக்குப் பிறகு,

100 200 300 400 500 600 700 800 900 1000

அதைத்தாண்டி,

101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 ,,,,

பிறகு அது இப்படி ஆயிற்று,

1000,2000,3000,4000........மில்லியன்,பில்லியன்,ட்ரில்லியன்..

அதைத் தொடர்ந்து,

20+20=40, 40+40=80,80+80=160, 160+160=.......

கொஞ்ச நாள் கழித்து,

100,99,98....... என்றும் அவ்வப்போது,

10,9,8..... என்றும் ஆன‌து.

அதற்குப் பிறகு, திடீரென்று ஒருநாள்

1+10=, 2+9=, 3+8=,4+7=ன்னு சொல்லு என்றாகியது.

"என்ன, எல்லாமே '11 ' வருதா, நானே கண்டுபிடிச்சது" என்றாய்.

'எப்படியோ, வேலை முடிந்தால் போதும்' என்று என்று ஓடிக்கொண்டேயிருக்கும் கடிகாரத்தை பார்த்துக் கொண்டிருப்பேன்.

"ஆச்சி, நம்பர்ல்லாம் எப்படி நிக்காம ஓடிக்கிட்டே இருக்கும் இல்ல, அது மாதிரி உனக்கு,ஆயாவுக்கு, நம்ம ஃபேமிலிக்கு, தோழர்களுக்கு எல்லாம் வயசு ஓடிக்கிட்டே இருக்கணும். 100 இயர்ஸ் ஆனாலும் யாரும் செக்கவே கூடாதுன்னு  நினைக்கறேன்" என்கிறாய்.

எப்படியோ, பள்ளி சேர்ந்து மூன்றரை வருடங்கள் ஆனாலும், காலையில் ஏழு மணிக்கு உன் கையில் ஒரு டம்ளர் பாலைக்கொடுத்துவிட்டு,  நீ குடிக்கும்வரை ( or vice versa) உன் முன்னால் நின்றுக்கொண்டு இந்த நம்பர்களை எல்லாம் சொல்லிக்கொண்டிருப்பது மட்டும் எப்போது நிற்கும்(!) என்று  நினைத்துக்கொள்கிறேன் நான்.


Anyway, தொடர்ந்து வளர்ந்துக்கொண்டே இருக்கும் இந்த எண்களைப்போல, நீயும் வளர வாழ்த்துகள்,பப்பு! இந்த வருடமும், நிறைய கற்றுக்கொள்ளவும், அறிந்துக்கொள்ளவும் நண்பர்களைப் பெறவும் வாழ்த்துகள்!! :-)

Friday, June 15, 2012

Bat Talk

"நைட் தூங்கலன்னா ரைனோ வரும்"
.
.
"கூர்க்கா சத்தம் கேட்டதும் லைட் ஆஃப் பண்ணிடனும், இல்லன்னா நைட்ல நாய்ல்லாம் பறந்து பறந்து ஜன்னல்கிட்டே வரும்"
.
.
"கிச்சு கிச்சு பண்ணா கொம்பு முளைக்கும்"
.
.
.
"துணியை/கர்ச்சீப்பை வாயில வைச்சா வால் முளைக்கும்"


'இதெல்லாம் இனிமே நான் நம்ப மாட்டேன் ஆச்சி, பொய் சொல்லியா என்னை ஏமாத்திக்கிட்டிருக்கே!!' ‍‍என்ற கண்டுபிடிப்புக்குப் பிறகு, இவையெல்லாம் காலாவதியாகிவிட்ட நிலையில் (அவ்வ்வ்...)

"நைட் ல அழறவங்க மேல  பேட்  வந்து ஒட்டிக்கும்" என்று (ஒரே தடவைதான்!அதுவும், இரவு 12 மணிக்கு படம் பார்க்கணும் என்று அழுதபோதுதான்) சொல்லிவிட்டேன்.

இப்போது இரவானால் பேட்டை நினைத்து நாந்தான் பயந்துபோகிறேன்.


"ஆச்சி, பேட் (வவ்வால்) எப்படி நம்ம மேல ஒட்டிக்கும்?கம் இருக்குமா? ஏன் அது நைட்ல நம்மளை தேடி தேடி வரும்? "

"ம்ம்..அது வந்து நம்ம கைல  தொங்கும்."

"ஆச்சி, அது தலைகீழதான தொங்கும். ஆயா சொன்னாங்க."

"ஆமாம்"

"ஆச்சி, அது தலைகீழா தொங்கினா அதுக்கு 'குடலேத்தம்' வராதா?"

"ம்ஹூம்....அது நேச்சரே அப்படிதான்."

"ஓ..அப்போ நேரா தொங்கினாதான் அதுக்குல்லாம் 'குடலேத்தம்' வருமா,ஆச்சி?"

!!!

(அவ்வ்வ்வ்....எகொச‌!!) இதோடு மட்டும் முடிஞ்சா பரவாயில்லையே!!

"ஆமா ஆச்சி, பேட்‍லாம் பகல்லதான தூங்கும். எங்க தூங்கும்?"

" நாம காட்டுக்கு போகும் போது வாயை திறந்து தூங்கிட்டிருந்தா பேட் என்ன பண்ணும்?"

" பேட்‍டோட குழந்தை தலைகீழ நடக்க கத்துக்கும்போது விழுந்துட்டா அவங்க அம்மா என்ன பண்ணுவங்க?"

அவ்வ்வ்வ்வ்வ்வ்வ்வ்வ்!

Monday, June 04, 2012

Travelogue by Pappu - I


 சமீபத்தில் சென்று வந்த டூரைப் பற்றி எழுதச் சொன்னேன். ஆரம்பித்துவிட்டு, 'நிறைய இருக்கு,எழுத முடியாது' என்றாள். ’சரி, நீ சொல்லு, நான் உனக்காக எழுதித்தரேன்’ என்றேன். அதுதான் இது:

 We go by taxi to chennai railway station. And, we go to the train.  Our train was not ready. we sit 5 minutes. And, the train was ready.  We go to the train. And, the train go slowly.



And everything was beautiful.(இது அடுத்த நாள் காலையில எழுந்தப்புறம், ஜன்னல்
வழியா வேடிக்கை பார்த்ததை சொல்றாங்க, மேடம்.
). I asked my mother  this is China or Japan? Mother said this is Karnataka.  (அவ்வ்வ்..பசுமையா, வயல்,ஆறு எல்லாம் சைனா/ஜப்பான் படத்துல மட்டும்தானே பார்த்துருக்காங்க.) We got a new house. (அவ்வ்வ்வ்..அந்த காட்டேஜ் வாடகைக்கும்மா) And I play. I saw orange leaves.Every trees are  beautiful. I play swing and shuttle.

First Day:

Next day morning we go to the Dubare Forest. We go by taxi. We got the ticket for boating. And the boat color was yellow.  We go to the other shore. I saw all the people are bathing elephants. Baby elephant  was playing in the water.And we go to buy ticket for bathing the  elephant. I bathed and bathed and bathed the elephant. It was jolly  and it was fun. I felt so happy and I liked the place.


And ,I go to buy food for the elephants. You know, what I give  for the elephant?
A watermelon. And, elephant has showed his hand and I keep watermelon in his hand. He ate beautifully.


And, we go to buy tickets for going elephant ride. It was crowded  and long queue.And, we go to the tree house.We climbed on the  elephant's howdah. I feel so happy and so so jolly. I liked to go  elephant ride. But, my grandmother did not come elephant ride. my mother and I go to the elephant ride.



I liked bathing elephant, give food to the elephant and the ride also.

Again we go by boat. I was rowing the boat. I row fastly(!!) but everyone rowing slowly(!!). (கண்ணு,  நாம ரோ பண்ணதாலல்லாம் போட் போகலம்மா...அவ்வ்வ்)
And, we reached the other shore and left Dubare Forest.
I did not have mind to go out of dubare. But, my mother takes me from there. (ஹ்ம்ம்...எனக்கும் விட்டுட்டு வந்துரணும்னுதான் ஆசை..ஹிஹி)

விரைவில் அடுத்த பாகம்....

Thursday, April 12, 2012

'நல்லதே நினைங்க'ன்னு தத்துவம் சொல்றவங்க யாராவது இருக்கீங்களா?

நிலநடுக்கம் என்று அலுவலகத்திலிருந்து வீட்டுக்கு வந்தேன். ஆயாவிடமும், பப்புவிடமும் நிலநடுக்கத்தைப் பற்றியும், அலுவலகத்தில் சேர், மானிட்டர் எல்லாம் ஆடியதைப் பற்றியும் சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன். அவ்வளவுதான், பப்புவுக்கு ஒரே கேள்விகள்!!

' நிலநடுக்கம் வந்தபோது எங்கள் அலுவலகம் முன்னும் பின்னுமாக ஆடியதா', 'அப்பொழுது எழுந்து நாமும் நின்றுக்கொண்டால் ஆடுவோமா', 'அலுவலகத்தில் சே ஆடியபோது எல்லாரும் விழுந்துவிட்டார்களா', 'ரோட்ல நீ வரும்போது நிலநடுக்கம் வந்துச்சா', 'வண்டில்லாம் எப்படி போகும்', 'கட்டிடம் ஆடும்போது நாம் ஒற்றைக்காலில் நின்றுக்கொண்டால் நாம் எப்படி ஆடுவோம்' என்றெல்லாம் குடைந்துக்கொண்டிருந்தாள்.ஸ்ப்ப்பா....இரவு தூங்கப்போகும்போது கூட விடவில்லை.

"ஆச்சி, நைட் நாம தூங்கினப்புறம் நிலநடுக்கம் வரும் இல்ல,ஆச்சி, வீடு விழுந்துடும் இல்ல, அப்போ நான் உன் மேல எல்லாம் இடிஞ்சு விழும்போது நான் தூக்கி தூக்கி போடுவேன். ஏன் சொல்லு, உன் வயித்துலேருந்துதானே நான் வந்தேன், உனக்கு வயிறு வலிக்கும் இல்ல, அப்புறம் நான் உன் மேல படுத்துக் கிட்டு கேட்ச் பண்ணி பண்ணி தூக்கி போடுவேன்" என்று ஏதோ அட்வென்ச்சர் செய்யப்போவது போல் சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள். கேட்க கேட்க எனக்குதான் பீதியாக இருந்தது. அவளது உற்சாகத்தை கலைக்க மனம்வராமல், சரி,ஏதாவது சொல்லி வைப்போமே என்று தூக்கக்கலக்கத்தில் "பப்பு, நாம ஏன் அப்படி நடந்துடும், இப்படி நடந்துடும்னு நினைக்கணும், நல்லதா நினைச்சுக்கோ, நிலநடுக்கம் வராதுன்னு. இப்போ தூங்கலாம். நாளைக்கு ஸ்கூல் போகணும் இல்ல‌" என்று சொல்லிவைத்தேன். (சத்தியமா இந்த ஒருவார்த்தைதான் சொன்னேன்...அவ்வ்வ்!)

"ஆச்சி, அப்போ இந்தோனேசியாவில இருக்கிறவங்கல்லாம் நிலநடுக்கம் வரணும்....வரணும்னு நினைச்சாங்களா ஆச்சி, அதனாலதான் வந்துதா?"

அப்போதுதான் நான் செய்த தப்பு புரிந்தது. "இல்ல, பப்பு, அங்க, ஜப்பான்ல எல்லாம் நிலநடுக்கம் அடிக்கடி வர்ற இடம். நாம் மேப்ல பார்த்தோம் இல்ல."

"ஆச்சி, நம்ம நாட்டுக்கு டைனோசர் வரணும்னு நான் நினைச்சுக்கிட்டா வந்துடுமா ஆச்சி?"

"எப்படி வரும்? டைனோசர் இப்போ இருக்கா?" (இது தேவையா?இது தேவையா??)

"ம்ம்...ஆச்சி, எனக்கு மேஜிக் ஸ்டிக் வரணும்னு நினைச்சுக்கிட்டா எனக்கு கிடைக்குமா ஆச்சி?"

"மேஜிக் ஸ்டிக் உலகத்துல இருக்கா?" - பப்பு

"இல்ல, ஆனா, நாம நினைச்சுக்கிட்டா நடக்கும்னு சொன்னே இல்ல? இப்போ நிலநடுக்கம் வரும்னு நினைச்சுக்கிட்டா வந்துடும் இல்ல?"

"ம்ஹூம்...அப்டில்லாம் இல்ல" (அவ்வ்வ்வ்வ்வ்)

"சிலசமயம் நாம நினைச்சா வரும், சிலசமயம் நினைக்கலன்னா வராது, அப்படியா ஆச்சி?" (அய்யய்யோ, நான் தெரியாம சொல்லிட்டேன்,பப்பு..மறந்துடேன் ப்ளீஸ்......)

"அதையே நினைச்சுக்கிட்டு பயபட்டுக்கிட்டு இருக்கணுமா? அதுக்காக சொன்னேன், பப்பு. வந்தா என்ன பண்ணனும்னு மட்டும் தெரிஞ்சுக்கணும், அவ்ளோதான்.வீடு நம்ம மேல விழுந்தா தூக்கிலாம் போட முடியுமா?கட்டிலுக்கு கீழே போய் ஒளிஞ்சுக்கணும்"

"ஆச்சி, ரோட்டுல போகும்போது நிலநடுக்கம் வந்தா?"

"ரோட்லல்லாம் நமக்கு தெரியாது."

"ஆனா, ஆச்சி, எப்படி நாம வராதுன்னு நினைச்சா எப்படி வராம இருக்கும்?"

ஓ..நோ!!திரும்பவும் முதல்ல இருந்தா...............?!!

தலைப்பு: அப்படி சொல்றவங்க யாராவது இருந்தா பப்புகிட்டே பிடிச்சு குடுத்துடுவேன்னு சொல்லத்தான் இந்த தலைப்பு...ஹிஹி

Friday, March 09, 2012

ஜெயலிலிதா மீது போலீஸ் கம்ப்ளெயிண்ட்

கடந்த மாதம் ம.க.இ.கவின் ”அணு உலை வேண்டாம், அனைவருக்கும் தடையற்ற மின்சாரம் வேண்டும்” பொதுக்கூட்டத்துக்கு சென்றிருந்தோம். கலை நிகழ்ச்சிகள் உணர்வு பூர்வமாக இருந்தன. தோழர் துரை.சண்முகம் அவர்கள், கவிதை வாசிக்கும்போது, “30 லட்சம் திருடினா என்கவுண்டர்; மொத்தமா கொள்ளையடிச்சா சீஃப் மினிஸ்டர்” என்றார். ஏற்கெனவே, சீஃப் மினிஸ்டரின் பிறந்தநாள் கொண்டாட்டங்களைப் பார்த்து ’தானும் சீஃப் மினிஸ்டராகி விட்டால் என்ன’ என்ற யோசனையில் இருக்கும் பப்புவுக்கு இது ஒரு நல்ல வழியாக தோன்றியது போலும்....மொத்தமா கொள்ளையடிச்சா சீஃப் மினிஸ்டர் என்பதை தனக்குள் சொல்லிக் கொண்டேயிருந்தாள்., ”நானும் கொள்ளையடிச்சு சீஃப் மினிஸ்டர் ஆகப்போறேன், கொள்ளையடிச்சா போலீஸ் பிடிக்காதா ” என்று நச்சரித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

”அது எப்படி பிடிக்காம இருக்கும்? அவங்க மேல நெறைய கேஸ் இருக்கு, பெங்களூர் கோர்ட்ல இப்போஅவங்களை கேள்வி கேட்கிறாங்க, எப்படி உங்களுக்கு இவ்ளோ சொத்து வந்துச்சுன்னு” என்றதும், “ஓ..அவங்க நெறைய கொள்ளையடிச்சதாலதான் ஏழைங்க உருவாகறாங்களா” என்றாள். ”ஆமாம்” என்றதும் ”நான் சீஃப் மினிஸ்டராகி கொள்ளையடிக்காம இருக்கேன், இல்லனா நான் பிரைம் மினிஸ்டரா ஆகிடவா” என்றாள்.

ஆனாலும், கொள்ளையடித்தவரை போலீஸ் எப்படி ஒன்றும் செய்யாமல் விட்டு வைத்திருக்கிறது என்று அவளுக்கு புரியவே இல்லை. எனக்கும் அவளுக்கேற்றமாதிரி விளக்கத் தெரியவில்லை. இறுதியில், ”நான் போலீஸ் கிட்டே சொல்றேன், நாம வர்ற வழியில் ஒரு போலீஸ் ஸ்டேஷன் பார்த்திருக்கேன்” என்றாள். ‘இப்படி நாம் போய் சொன்னா, எப்படிம்மா சொல்றே, ஆதாரம் குடுன்னு போலீஸ் சொல்லுவாங்க” என்றதும் ”நான் நோட்டுல எழுதி வைச்சிக்கிட்டு, அதை காட்டுவேன்” என்றாள். (ஏற்கெனவே ஒரு முறை போலீஸ்
கம்ப்ளெயிண்ட் எழுதிதான் கொடுக்க வேண்டுமென்று சொல்லியிருந்தேன். மெயிட் அனுப்பும் ஏஜென்ஸி பணத்தை வாங்கிக்கொண்டு அனுப்பவில்லை, அதை போலீசிடம் சொல்ல வேண்டுமென்று துளைத்து எடுத்தபோது அப்படி சொல்லியிருந்தேன்
)

இரவு வீட்டுக்கு வந்ததும், பழைய தினமணியை எடுத்து ஜெயலலிதா பற்றிய தலைப்புச் செய்திகளை வாசித்து, நோட்டில் தப்பும் தவறுமாக எழுதிக்கொண்டிருந்தாள்.

ஜெயலலிதா பற்றிய போலீஸ் கம்ப்ளெயிண்ட் :



*********************************

கூட்டத்தில், கூடங்குளத்திலிருந்து வந்த மக்களுக்கு பின்வரிசையில் நாங்கள் அமர்ந்திருந்தோம். மேடைக்கு அவர்களை அழைத்ததும், மேடையிலேறி பாடல்களை பாடியும், வீர முழக்கங்கள் இட்டும் அணு உலைக்கு எதிராக தங்கள் எதிர்ப்பை காட்டினர். ”அடுத்து நாம போய் அங்க போராடணுமாப்பா? எல்லாரும் மேடையில போய் போய் போராடணுமா” என்று பப்பு மிகுந்த ஆவலாக இருந்தாள். கூப்பிட்டால் செல்ல ரெடியாக எழுந்து வேறு நின்றுக்கொண்டாள். ஆனால், ஏன் மற்றவர்களைக் கூப்பிடவில்லை என்று அவளுக்கு புரியவே இல்லை. :-)

Monday, March 05, 2012

புரட்சிக்குப் பிறகு கோல்ட் போட்டுக்கலாமா?

வீட்டுக்கு அருகே சாலையில் பள்ளம் தோண்டிக்கொண்டிருந்தார்கள். காலையில் அந்த வழியாகத்தான் செல்வது வழக்கம். பள்ளமாக இருக்கிறதென்று மாற்று வழியில் சென்றோம். அப்போது நடந்த உரையாடல்:

“ஆச்சி, கோல்ட் எடுக்கப்போறாங்களா?” - பப்பு

“ம்ம்..?”

“பள்ளம் தோண்டி கோல்ட் எடுக்கப்போறாங்களா?” - பப்பு

“இல்ல, சாக்கடை போடப்போறாங்க..”

“புரட்சி நடந்ததும் எல்லாரும் கோல்ட் போட்டுக்கலாமா?” - பப்பு

”ம்ம்..இப்போ கோல்ட் வெலை அதிகமா இருக்கு இல்ல, யாருக்கிட்ட காசு அதிகமா இருக்கோ அவங்களாலதான் இப்போ கோல்ட் வாங்க முடியுது..புரட்சி நடந்ததும் வெலை எல்லாம் இப்டி அதிகமா ஆகாது. எல்லாரலயும் வாங்க முடியும். ஆனா, புரட்சிக்கு அப்புறம் மக்கள் எல்லாம் கோல்ட் எடுக்கிறது எவ்ளோ கஷ்டம்னு புரிஞ்சுப்பாங்க..கோல்ட் எடுக்கறவங்க உயிருக்கு பயப்படாம பள்ளத்துக்குள்ள போறாங்க, மண்ணுல்லாம் மேல விழுந்து, ஆக்சிஜன்ல்லாம் இல்லாம இவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு எடுக்கிற கோல்ட் எங்களுக்கு வேணாம்னு சொல்லிடுவாங்க. பிளாஸ்டிக் ஆபரணமே போதும்னு நினைப்பாங்க” - நானேதான்

கொஞ்ச நேரம் அமைதி.

“ஆச்சி, சில்வர் கோல்டுக்கு கீழ கிடைக்கும் இல்ல?” - பப்பு

“ரெண்டுமே மண்ணுக்குள்ளதான் கிடைக்கும், ஆனா அது கொஞ்சம் ஈசியா கிடைக்கும். ஆனா எல்லாருக்கும் கோல்ட்தான ரொம்ப பிடிக்குது” - நான்

“ஆச்சி, இரும்பை ஒடைக்கவே முடியாது இல்ல?” (நேத்து படிச்ச ’சீன சகோதரர்கள்’ கதை எஃபெக்ட்னு நினைக்கிறேன்) - பப்பு

“ம்ம்...பிளாஸ்டிக்கும் இரும்புக்கும் என்ன வித்தியாசம்” - நான்

“பிளாஸ்டிக் வளைக்க முடியும், இரும்பை வளைக்க முடியாது” - பப்பு

“கரெக்ட்....நீ கோல்ட் போட்டுப்பியா?” - நான்

“நான் ஏன் போட்டுக்கணும்? கஷ்டப்பட்டு எடுக்கிற கோல்ட்-ட நான் ஏன் போட்டுக்கணும்? சொல்லு, ஆச்சி” - பப்பு

“குட்!! ” - நான்

ஆச்சி, உழைக்கும் மக்கள், ஏழை மக்கள்தான் கோல்ட் எடுக்கறாங்க, இல்ல?” - பப்பு

“ம்ம்..ஆமா” #அதுக்குள்ள_ஸ்கூல்_வந்துடுச்சு

Monday, February 20, 2012

கடலுக்கு ஷாக் அடிக்க வைப்பது எப்படி?

”ஆச்சி, டார்ச் லைட் ஆன் பண்ணி காட்டினா கடல் தண்ணி காலியாகிடுமாப்பா?” - பப்பு

”என்னது, டார்ச் லைட்டா? எதுக்கு?” - மீ

“ம்ம்..சூரியன்லேருந்து வர்ற லைட்டு தண்ணியை இழுத்திடும் இல்ல... அது மாதிரி..” - பப்பு

” .........” - மீ

” நாம டார்ச் லைட் ஆன் பண்ணி காட்டினா கடல்ல இருக்கிற தண்ணியை காலி பண்ண முடியுமா?” - பப்பு

”ம்..ஹூம்...” - மீ

”டார்ச் லைட்லே அந்த கண்ணாடியை கழட்டிட்டு கடல்ல வைச்சா?” - பப்பு

“ம்ம்..எதுக்கு? வைச்சா என்ன ஆகும்?” - மீ

“மீனுக்கெல்லாம் ஷாக் அடிக்குமா?ஷாக் அடிச்சு செத்துடுமா?சொல்லு ஆச்சி” - பப்பு

Sunday, February 05, 2012

மர்ஜானே சத்ரபியின் “ஈரான்”

காமிக்ஸ் புத்தகங்கள் என்னை என்றும் ஈர்த்ததில்லை. ஒருசில பக்கங்ளில்
முடிந்துவிடும் கதையாக இருந்தால் ஓகே. (கோகுலத்தின் 16 பக்க வண்ணப் படக் கதை, மிஷாவின் சில நாடோடிக்கதைகள் போல) மற்றபடி, என் உறவின சிறுவர்களுக்கிடையே மிகவும் பிரபலமாக இருந்த லயன்/முத்து காமிக்ஸ் புத்தகங்களை பார்த்து ஓடியிருக்கிறேன். ஒன்று, சித்திரங்களுக் கிடையிலே ஏற்படும் குழப்பம் (குழம்புவதற்கு எனக்குச் சொல்லியா தரணும்) அல்லது உரையாடலில், பதிலாக வருவதை முதலில் படித்துவிடுவது போன்ற பிராக்டிகல் டிஃபிக்கல்டிஸ்...இதனால், எனது காமிக்ஸ் ஆர்வத்தை ’ஹீத்கிளிஃப்’ போன்ற துணுக்குகளோடு நிறுத்திக்கொண்டேன்.

இந்த சிறுவயது காமிக்ஸ் புத்தக அலர்ஜியை தூள்தூளாக்கியது, ’மர்ஜானே சத்ரபி’யின் புத்தகங்கள் - ”ஈரான் - ஒரு குழந்தைப்பருவத்தின் கதை” மற்றும் ”ஈரான் - திரும்பும் காலம்”. புத்தகக் கண்காட்சியில் இந்த புத்தகங்களை பார்த்தபோது, முகத்திரை அணிந்திருந்த சிறுமியின் அட்டைப்படம் என்னை ஈர்த்து. அதோடு, ஈரானை பற்றி எனக்குள் இருந்த பொது பிம்பங்கள் - பழைமை வாத நாடு, மதவெறியர்கள், பயங்கரவாதம், பிற்போக்கான மக்கள், முஸ்லீம் பெண்களுக்கு மறுக்கப்படும் உரிமைகள்.....

மேலும், நவ்வல் எல் சாதவியின் புத்தகத்தை வாசித்ததிலிருந்து, எகிப்து/ ஆஃப்கன்/ஈரான்/ஈராக் நாட்டு மக்களின்/பெண்களின் வாழ்வைக் குறித்தும் அறியும் ஆர்வம் - இவற்றால் தூண்டப்பட்டு ’ஈரான் - ஒரு குழந்தைப்பருவத்தின் கதை’யை மட்டும் எடுத்தேன். முழு புத்தகத்தையும் சித்திரக்கதை வடிவில் வாசிக்க முடியுமா என்ற தயக்கமே காரணம். கடையிலிருந்தவர், இரு புத்தகங்களும் ஒரு செட் என்றும் செட்டாக வாங்கும்படி பரிந்துரைத்ததால் வேறு வழியின்றி வாங்கினேன். ஆனால், முதல் பகுதியை வாசிக்க எடுத்தபின் இரண்டாம் பகுதியை வாசிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. சித்திரக்கதை என்ற வடிவம் எந்த விதத்திலும் வாசிக்க தடையாக இல்லை, மாறாக, இந்த புத்தகங்களை வாங்கியதற்காக மகிழ்ச்சியடைகிறேன்.

இஸ்லாமியப் புரட்சிக்குப் பின்னர் ஈரானியச் சிறுமி எதிர்கொள்ளும் அன்றாட பிரச்சினைகள், சவால்கள், ஈரான் - ஈராக் போர், போரினால் நாட்டை/ குடும்பத்தை பிரிந்துச் வியன்னாவுக்கு சென்று பள்ளிக்கல்வியை தொடர்வது, தனிமை, வெறுப்பு, ஐரோப்பாவில் ஈரானியப் பெண்ணாக/மூன்றாம்
உலகைச் சார்ந்தவளாக இருப்பதன் பிரச்சினைகள்,பின்னர் ஈரானுக்கு திரும்புதல், ஈரானில் ஐரோப்பிய பெண்ணாக இருப்பதன் பிரச்சினைகள், மத அடிப்படைவாதம், ’புரட்சியின் காவலர்கள்’ பெண்களுக்கு/இளைஞர்களுக்குக் கொடுக்கும் நெருக்கடி - அதோடு, சிறுமி மர்ஜி சத்ரபி மனத்திற்கு பட்டதை, நீதியின் இரட்டைத் தன்மையை கேள்வி கேட்பவளாக (அடங்காப்பிடாரி!) இருப்பது!!

பத்து வயது சிறுமியான மர்ஜி தன் ஆறாவது வயதிலேயே ஒரு தீர்க்கதரிசியாக இருக்க விரும்புகிறாள். அவளது மதத்தில் பல தீர்க்கதரிசிகள் இருந்தாலும் கடைசி தீர்க்கதரிசியாக மாற விரும்புகிறாள். அதற்காக ஒரு புனித நூலையும் தயாரிக்கிறாள். அனைவரும் கார் வைத்திருக்க வேண்டும். வேலைக்காரிகளும்
நம்முடன் உட்கார்ந்து சாப்பிட வேண்டும், வயதானவர்கள் யாரும் துன்பப்படக் கூடாது. (அவளது பாட்டிக்கு கால்வலி இருந்ததே இந்த கட்டளைக்குக் காரணம்). இரவில் கடவுளுடனும் விவாதம் நடத்துவாள்.

முற்போக்கு அரசியலில் நம்பிக்கைக் கொண்ட அவளது தாய் மற்றும் தந்தையின் மூலம் ‘இயங்கியல் பொருள்முதல்வாதம்’ சித்திரக்கதை வடிவில் வாசிக்கிறாள். அதைத்தொடர்ந்து, கடவுளுடனான விவாதம் தடைபடுகிறது. மார்க்சும் கடவுளைப் போலவே இருக்கிறார், ஆனால் மார்க்சின் முடி மட்டும் சுருட்டை.
இறுதியில், மர்ஜியின் கடவுள் அவளைவிட்டு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஃபேட் ஆகிறார்.

மர்ஜியை பார்த்துக்கொள்ள ஒரு சிறுமி இருக்கிறாள். அவளுக்கு பக்கத்து வீட்டு பையனுடன் காதல் வருகிறது. இருவருக்கும் கடிதப் பரிமாற்றத்தில், மஹ்ரிக்கு கடிதம் எழுத மர்ஜி உதவுகிறாள். மஹ்ரி வேலைக்கார சிறுமி என்றதும் அந்த காதல் உடைகிறது. அன்பு கூட சமூக ஏற்றத்தாழ்வை, வர்க்கத்தைச் சார்ந்தது என்பதை அவளால் ஏற்றுக்கொள்ளவோ புரிந்துக்கொள்ளவோ முடியவில்லை. பத்து வயது சிறுமியாக அரசியல் நிகழ்வுகளை கூர்மையாக எழுதுவது கடினமானதாக இருந்தாலும் மர்ஜி தெளிவாக வெளிப்படுத்திவிடுகிறார்.

முதல் பாகம் முழுக்க மர்ஜியின் 10 முதல் 14 வயதுவரையிலான நிகழ்வுகள் - இந்த காலகட்டத்தில்தான் ஈரானில் புரட்சி வந்து ’மதவாதிகள்’ அதிகாரத்துக்கு வருகிறார்கள். கடும் மத ஒடுக்குமுறைகள் மற்றும் பழைமைவாத நடவடிக்கைகள் - அதைத் தொடர்ந்து ஈரான்-ஈராக் போர். கல்விக்கூடங்கள் மூடப்படுகின்றன. அப்படியே ஒன்றிரண்டு பள்ளிகள் இயங்கினாலும் மத அடிப்படைவாதிகளின் நிழலில்தான் இயங்குகிறது.

ஈராக் குவைத் மீது போர் தொடுத்தபோது எனக்கும் தம்பிக்கும் சண்டை வந்தால், பென்சில் பாக்சை, விளையாட்டு சாமான்களை ‘உன் மேல ஸ்க்ட் விடறேன்’ , ‘உன் மேல பேட்ரியாட்’ என்று மாறி மாறி தூக்கி வீசிக்கொள்வோம். போர் பற்றிய பெரிய சிந்தனை எதுவும் எங்களிடம் இல்லை. ஆனால், போர் நடக்கும் இடங்களில் வாழும் எங்கள் வயதுடைய சிறுவ/சிறுமியருக்கு ’ஸ்கட்’ வந்து விழும்போது/ போரின்போது ஏற்படும் வாழ்க்கை நெருக்கடிகளை எண்ணிப் பார்த்ததே இல்லை. அதாவது, எங்களுக்கு விளையாட்டாக இருந்தது அவர்களுக்கு வாழ்க்கையாக இருந்ததை மர்ஜியின் கதை தெளிவாக உணர்த்துகிறது.

மார்க்சியத்தை அறிந்த மர்ஜியின் பெற்றோர்கள், அவர்களது நண்பர்கள், ’பாட்டாளி வர்க்கம் நிச்சயம் ஒரு ஆட்சியை பிடித்தே தீரும்’ என்று நம்பும் கம்யூனிஸ்டு சித்தப்பா, அரசியல் கைதிகளாக சித்திரவதையை சந்திக்கும் கம்யூனிஸ்டுகள், நேர்மையை, சுயமரியாதையை கற்றுத்தரும் பாட்டி - ஈரானிய மக்களை மத அடிப்படைவாதிகளாகவும், பழைமைவாதிகளாகவும் மட்டுமே எப்படி அறிந்து வந்திருக்கிறோம் என்பதை எண்ணி எனக்கு வெட்கமாக இருந்தது. முற்போக்கான மர்ஜியின் பெற்றோர்கள், போர் நாட்டை பிற்போக்காக மாற்றியிருக்கிறது என்றும் மதவாதிகளின் பிடியில் இருக்கும் ஈரானில் மர்ஜி வசிப்பது சரியல்ல என்றும் உணர்ந்து வியன்னாவுக்கு அனுப்புகிறார். 14 வயது சிறுமியாக அவள் தன்னந்தனியாக விமானமேறுகிறாள்.

மேற்குலகில் ஈரானியப்பெண்ணாக மர்ஜி எதிர்கொள்ளும் சவால்கள், தனிமை, அகதி வாழ்க்கை, காதல், காதலில் தோல்வி, பின்னர் ஈரானுக்கு திரும்புதல் - இவை இரண்டாம் பகுதி. முக்கியமாக இரண்டாம் பகுதியில், இரானிய பெண்கள் மீதான மதரீதியான ஒடுக்குமுறைகள், ‘இஸ்லாமிய புரட்சியாளர்களின்’ இரட்டைத் தன்மை, அதனை சுதந்திரமான சிந்தனைகளையுடைய மர்ஜி கேள்வி கேட்பது, எதிர்ப்பது பற்றி நன்றாக விவரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. குறிப்பாக அந்த காலகட்டத்தில் ஏற்பட்ட டிஷ் டீவி கலாச்சாரம் பற்றிய நிகழ்வுகள் - ஒரு பக்கம் எம் டீவி கலாச்சாரம், மறுபக்கம் ‘இஸ்லாமிய புரட்சியாளர்கள்’ இந்த முரண்பாடுகளுக்கிடையே சிக்கித் தவிக்கும் ஈரானியர்கள் - இரவில் டீவி பார்த்துவிட்டு பகலில் ஆண்டெனாவை மூடி மறைத்து விடுவார்களாம். பார்வைக்கு முற்போக்காக தெரியும் இரானிய பெண்கள் உள்ளுக்குள் பழைமைவாதமாக இருப்பது, ஆண்களுக்கு உணர்ச்சியை தூண்டிவிடுமென்று தலைமுடியை மறைத்து முகத் திரையிடும்படி அறிவுறுத்தும் கல்லூரி பேச்சாளருக்கு பதிலடி கொடுப்பது என்று இரண்டாம் பகுதி மிகவும் அருமை.

மர்ஜியின் தந்தை, அவளுக்கு நாட்டின் வரலாறை விளக்குகிறார். போராட்ட ங்களில் கலந்துக்கொள்ள மர்ஜி பிடிவாதம் பிடிக்கிறாள். நிலவறைக்குள் ஒளிந்துக்கொண்டு குண்டுச் சத்தத்தை உணர்கிறாள். போருக்காகச், சேர்க்கப் படும் 13 வயது சிறுவர்களுக்கு சொர்க்கத்துக்குச் செல்ல ‘தங்க முலாம்’ பூசிய சாவிகளை கொடுப்பது, பள்ளியில் போரில் செத்த தியாகிகளுக்காக மாரடித்து துக்கப்படுவது, மைக்கேல் ஜாக்சனை மால்கம் எக்ஸ் என்று சொல்லி மர்ஜி தப்பிப்பது, ’ஆபாசமாக இருந்தால் என் பின்பக்கத்தைபார்க்காதேஎன்று மர்ஜி சீறுவது என்று இருபுத்தகங்களும், நாட்டின் சமூக - அரசியல் நிகழ்வுகளோடே நகைச்சுவையாகப் பின்னப் பட்டிருக்கிறது. குறிப்பாக, இதில் அவர் பல தகவல்களை அம்பலப்படுத்துகிறார். அதனாலேயே, இந்த புத்தகங்கள், ஒரு சிறுமியின் வாழ்க்கை என்று மட்டுமில்லாமல், போரைப் பற்றி, ஈரானியர்களைப் பற்றி, வாழ்க்கையைப் பற்றிய விரிவான படத்தை நமக்கு தருகின்றன. இந்த புத்தகங்களும் பல வகைகளில் ஈழத்தை, அகதி வாழ்வை பிரதிபலிக்கிறது - சயந்தனின் ”ஆறாவடு” நாவலைப் போலவே.

சத்ரபியின் ”ஈரான் ” புத்தகங்கள், சிறுமியின் பார்வையிலிருந்து ஆரம்பித்து ஒரு டீனேஜரின் பார்வையில் பயணித்து இளம்பெண்ணின் முதிர்ச்சியில் முடிவடைகிறது. சத்ரபியின் illustration-யில் ஏதோ அவர் கூடவே நாமும் இருந்தது போல இருக்கிறது. 13 வயது சிறார்கள் கூட தாராளமாக வாசிக்கலாம். (இது படமாக வந்திருப்பதாகவும் இணையத்தில் அறிந்துக்கொண்டேன். நாவலைப்பற்றிய வரலாற்று பின்னணிக்கு இங்கே )முடிவில், சத்ரபி ஈரானை விட்டு பிரிந்து சென்றது நல்லது என்பதை நாமும் உணர்கிறோம் - ஈரானியர்களைப் பற்றி உண்மையான பிம்பத்தை உலகுக்குச் சொல்வதற்காகவாவது!!


நாவல்: ஈரான் : ஒரு குழந்தை பருவத்தின் கதை & ஈரான்: திரும்பும் காலம்
ஆசிரியர் : மர்ஜானே சத்ரபி
பதிப்பகம் : விடியல்
விலை : ஒவ்வொன்றும் ரூ 100

Monday, January 30, 2012

சயந்தனின் “ஆறாவடு” - நாவல் அறிமுகம்

இலக்கியங்களை நான் அதிகம் வாசித்ததில்லை. இதில் ஈழ இலக்கியங்களை எங்கே? ஆனால், ஒருக்காலும் மறக்கமுடியாத ஈழத்துக் கதை ஒன்று என் நினைவில் உண்டு. அநேகமாக, அப்போது நான்காவது படித்துக் கொண்டிருந்தேன். எந்த புத்தகம் என்று தற்போது நினைவில் இல்லை.

ஒரு சிறுமி வயதுக்கு வந்திருப்பாள். அவளது சடங்குக்காக மிகுந்த பரபரப்புடன் இருப்பாள் அவளது தாய். பலரை அழைப்பது, சாமர்த்திய சடங்குக்காக பொருட்களை வாங்குவது, வீட்டை அலங்கரிப்பது, அதற்காக காசு சேர்ப்பது என்று மிகுந்த பிரயத்தனப்படுவாள். இறுதியில் அந்த நாளும் வரும். அந்தோ, விழா நடக்க வேண்டிய அன்று வீடே அலங்கோலமாகி கிடைக்கும். வீட்டில் பொருட்கள் தாறுமாறாக இறைந்து கிடக்கும். அலங்கரிக்கப்பட்ட வீட்டிலிருந்து அழுகைதான் வெடித்து எழும்பும். ’அழுதால் செத்துப்போன பெண் திரும்பி வரப்போகிறாளா”வென்று ஊராரும்,உறவினரும் அந்த தாய்க்கு ஆறுதல் சொல்லுவார்கள். அதற்கு, அந்த தாய் சொல்லுவாள், “எண்ட மகள் போராடி செத்திருக்க வேணுமையா, போராடி செத்திருக்க வேணும்” . மீதியை சொல்ல வேண்டியதில்லை என்று நினைக்கிறேன்.

அமைதிப்படையின் அட்டூழியங்களை பற்றி பெரியவர்கள் பேசுவதை கேட்டிருந்த
எனக்கு இந்த கதை ஏற்படுத்திய வலியை, உணர்வுகளை எப்படி சொல்வதென தெரியவில்லை.அதே வலிகளை, மனதை கனக்கச் செய்யும் உணர்வுகளைத் தந்தது, தற்போது வாசித்த, சயந்தனின், “ஆறாவடு”. முகந்தெரியாத அந்த தாயை, பெயர் தெரியாத அந்த சிறுமியை மறக்கமுடியாதது போல இனி அமுதனை, அகிலாவை, நிலாமதியை,வெற்றியை,தேவியை, சுபத்திரையை அவளது மகள் மைதிலியை, பெரியய்யாவை எல்லாவற்றுக்கு மேலாக சின்னபெடியனை மறக்கமுடியாது என்று தோன்றுகிறது. சயந்தனின், ”ஆறாவடு ”நாவல் காட்டும் மனிதர்கள் இவர்கள்.

”அரசியல் வகுப்பின் முதல்நாள் “யுத்தம் என்றால் என்ன? அரசியல் என்றால் என்ன?” என்றொரு கேள்வியை படிப்பிக்க வந்தவர் என்னைப் பார்த்துக் கேட்டார். நான் எழுந்து நின்று யோசித்தேன். பிறகு, “யுத்தம் என்றால் அடிபடுறது. அரசியல் என்றால் அடிபாட்டை நிப்பாட்டிப் போட்டு பேச்சுவார்த்தைக்கு போறது” என்று சொன்னேன்.

பதிலுக்கு அவர் இப்படிச் சொன்னார். “யுத்தம் என்பது இரத்தம் சிந்தும் அரசியல். அரசியல் என்பது ரத்தம் சிந்தாத யுத்தம்” (நாவல் பக். 73)

இப்படி, போரும்,அரசியலும் அன்றாடம் அலைக்கழித்த மக்களின் வாழ்க்கைக் கதைகளை, உண்மை நிகழ்வுகளை மக்களின் பார்வையில் சொல்லுகிறது இந்த நாவல். மக்கள் தொடர்ந்து இடம் பெயர்ந்துக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். பக்கத்து ஊருக்கு, பக்கத்து நாட்டுக்கு, கடலுக்கு என்று போர் மக்களின் வாழ்க்கையை தீர்மானிக்கிறது. துரத்துகிறது. இதில், முக்கியமானது வள்ளம்.




இலங்கையிலிருந்து இத்தாலிக்குச் செல்லும் பயணத்தில் தொடங்குகிறது நாவல். அதில், முன்னாள் போராளி முதல் சின்னப்பெடியன் வரை, முன்னாள் சிங்கள ராணுவ வீரன் பண்டார வரை அடக்கம். நீர்க்கொழும்புவிலிருந்து துவங்கும் இந்த பயணம் சொகுசான அயல்நாட்டு வாழ்க்கையை எதிர்நோக்கிச் செல்லும் சொகுசான பயணமல்ல. நிலத்தில் குண்டு போடும் அரசின்

ஒடுக்குமுறைகள் என்றால் கடலில் இயற்கையின் விளையாட்டு. இது நடுவில், கடற்கொள்ளையர்கள். பயணத்தின் நடுவில் ஏற்படும் மரணங்கள்.மக்கள் தோணியில் தப்பித்து வருவதை நாம் செய்தியாகத்தான் அறிந்திருப்போம். அனுபவமாக வாசிக்கும்போது பகீரென்கிறது. அதோடு, மண்ணைப் பற்றியும், மனிதர்களைப் பற்றியும், அவர்களது நம்பிக்கை, கவலை, எதிர்பார்ப்புகள்,சாதிய ஒடுக்குமுறைகள் பற்றியும் இந்த நாவல் வெளிப்படுத்துகிறது.

அமைதிப்படை என்ற பெயரில் இந்திய ராணுவம் அந்த மண்ணை ஆக்கிரமிக்கிறது. இந்த ஆக்கிரமிப்பு காலகட்டத்தின் உண்மைநிகழ்வுகளே இந்த நாவல். இந்திய அமைதிப்படை வருகின்றது என்றதும் மக்கள் தமது கனவு நனவாகிவிடும் என்று நம்பிக்கை கொள்கிறார்கள். ”இனி தமிழீழம்தான்” என்று
கொண்டாடுகிறார்கள். ஆனால், வெந்த புண்ணில் வேலாக, அவர்களது நம்பிக்கை வேட்டையாடப்படுகிறது. அந்த போராட்டத்தில் பலியான மக்களின் வாழ்க்கை, வள்ளத்தில் புலம்பெயரும் மக்களின் வாழ்க்கை என்று கடல் மீது தத்தளிக்கும் படகு போல தத்தளிக்கிறது வாழ்க்கை. போராளிகளை நேசித்து அவர்களை காப்பாற்றிய மக்களின் துணிவு, ஆமிக்காரர்களிடமிருந்து புத்தி சாதுரியத்துடன் செயல்பட்ட மக்கள் என்று காயங்களோடும், குருதியோடும், அவர்கள் எதிர்கொண்ட நெருக்கடிகள் என்று பலவாறாக வெளிப்படுகிறது வாழ்வனுபவங்கள்.

அகதிகளாக கோயிலில் தஞ்சமடைகிறார்கள் மக்கள். அபிஷேகக் கிணறில் குளித்ததைத் தொடர்ந்து பறைசாதிகள் என்று கோயிற்காரர் அவர்களை அவமானப்படுத்துகிறார். பயந்துக்கொண்டிருந்த மக்களில் ஒரு இளைஞன் கோபமாக வெளியேறுகிறான். வரும்போது அவனுடன் இரண்டு இயக்கக்காரர்கள் வருகிறார்கள். அடுத்த சில நொடிகளில், கோயிற்காரர் மக்களிடம் மன்னிப்புக் கேட்கிறார். கோயிலில் தங்கியிருக்கும்போது
சுபத்திரையின் மகள் வயதுக்கு வந்துவிடுகிறாள். கதவுக்கம்பிகளில் செருகப்பட்டிருந்த அம்மனின் பட்டுத்துணிகள் சுபத்திரையின் கண்களின் படுகிறது. “அம்மாளாச்சி! நீயும் ஒரு பொம்பிளைதானே, குற்றம்
குறையளை பெரிசுபடுத்தாமல் விடு” என்று காளியை வேண்டிக்கொள்கிறாள், சுபத்திரை. ஒரு போர், இடம்பெயர்வு மக்களின் வாழ்க்கையில்,அவர்களது விழுமியங்களில் ஏற்படுத்தும் தாக்கங்கள்.....


போர் வேண்டுமென்று ஒரு தலைமுறை தீர்மானிக்கிறது. அதற்கடுத்து, விரும்பியோ விரும்பாமலோ போர் அவர்கள் வாழ்வை ஆக்கிரமித்து விடுகிறது.நாவலில் ”இயக்கம்” என்ற ஒரு அமைப்பு இருக்கிறது. “இயக்கம்” மக்களோடு மக்களாக இருக்கிறது. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இயக்கம் மக்களை விட்டு விலகி செல்கிறது. அதில், நேரு மாமாவின் கேரக்டர் மிகவும் முக்கியமானதாக படுகிறது. ஒருவேளை அதுதான் சனங்களின் குரல் போல. மக்களின் அமைதி/சமாதானத்துக்கான விருப்பம், துயரம், கருத்து,அச்சுறுத்தல்
என்று எதற்கும் முக்கியத்துவம் இல்லாமல் போய்விடுகிறது. அப்பாவி மக்கள் ஒரு பக்கம், அரசியல் ஒரு பக்கமுமாக பிரிந்துவிடுகிறது. நாவல் நடக்கும் காலகட்டத்தை, இந்தியப்படை இலங்கை மண்ணில் இறங்கியதிலிருந்து
வெளியேறும் வரையிலான வரலாற்றை - மக்களின் அனுபவங்களாக பதிவு செய்திருக்கிறது, ஆறாவடு.

மக்களின் போராட்ட எழுச்சியை, அரசியல் உணர்வை மழுங்கச் செய்யும் சிங்கள அரசின் உத்திகள், அந்த சிடிகளை மக்களிடமிருந்து திரும்பப்பெற்று அதனை முறியடிக்கும் இயக்கத்தின் செயல்பாடுகள், இயக்கத்துக்குள் காதல், மற்ற இயக்கத்துடனான முரண்பாடுகள்,இயக்கத்தில் பெண்கள், குழந்தைப் போராளிகள் என்று ஈழத்து போராட்ட வாழ்வியலை இந்த நாவல் தெளிவாக காட்டுகிறது.

அதோடு, முக்கியமாக, சயந்தனின் ’எள்ளல் நடை’ பற்றி சொல்லியே ஆக வேண்டும். இதனை நான் சொல்லுவதைவிட, அவரது எழுத்துகள் சொல்லுவதுதான் சரியாக இருக்கும்.

“பெண் போராளிகள் சண்டை செய்கிறார்கள். பெரிய மோட்டார் பீரங்கிகளை கட்டியிழுக்கிறார்கள். தற்கொலைப் படையாகவும் இருக்கிறார்கள். ஆனால், இதெல்லாம் இயக்கத்தில் இருக்கும் வரைதான் நடக்கிறதா என்ற கேள்வி எழுகிறது. நாங்கள் கேள்விப்பட்ட அளவில், இயக்கத்தில் இருந்து பிறகு வெளியேறி திருமணம் செய்த பெண்போராளிகள் கூட திரும்பவும், உங்களது தமிழ் சமூக வழக்கத்தின்படிதானே வாழ வேண்டியுள்ளது. இன்னும் சொன்னால், திருமணத்துக்குப் பிறகு தங்களது கணவர்களிடம் அடிவாங்குகிற
முன்னாள் பெண் போராளிகளைக் கூட நாங்கள் சந்தித்திருக்கிறோம். பரந்துப்பட்ட சமூக நோக்கில் ஏன் இந்த விடயத்தில் உங்களால் ஒரு விழிப்புணர்ச்சியை ஏற்படுத்த முடியவில்லை. பெண் விடுதலையை
அனுபவிக்க வேண்டும் என்றால் இயக்கத்தில் இருக்க வேண்டுமென்ற நிபந்தனை உள்ளதா....”


தலையை வறு வறு என்று சொறிய வேண்டும் போல எனக்குத் தோன்றிற்று. வெளிநாட்டு ஆட்களின் முன் அப்படி நடந்துக்கொள்வது நாகரிகமில்லை என்பதால் சொறியவில்லை. இப்படியெல்லாம் கேள்விகள் உள்ளன என்பது ஆச்சரியமாக இருந்தது. தமிழ் பத்திரிக்கையாளர்கள் ஒருபோதும் இப்படிக் கேட்டதில்லை. அவர்கள் தயங்கி தயங்கி கேட்கிற ஒரே கேள்வி, “தலைவர் எப்பொழுது சண்டையை தொடங்குவார்” என்பதே. நாங்களும் “அண்ணை தொடங்கிற நேரத்துல்ட தொடங்குவார்” என்று முடித்துவிடுவோம்.

ப்ரெஞ்சுப் பெண்மணி எனது பதிலுக்காக மொழிபெயர்ப்பவரை பார்த்தபடி நின்றார். நான் எழுந்து நின்றேன். அவர்கள் எதிர்பார்த்த இயல்பை என்ன வழியிலேனும் கொண்டு வர முயன்றேன். அலட்சியமான பார்வையொன்றை அவர்களைத் தவிர்த்து வெளியே வீசினேன். பிறகு பதிலைச் சொன்னேன், “ இப்பிடியான கேள்விகளுக்கு நீங்கள் தமிழினி அக்காவைத்தான் தொடர்பு கொள்ளவேணும்”. (நாவல் பக்: 134)

எனக்கு பெரிய இலக்கிய ஆர்வமெல்லாம் இருந்ததில்லை. எளிய மக்களின் வாழ்க்கையை, அவர்களது வாழ்வியலை பற்றி பேசும் இலக்கியங்களை இதுவரை வாசித்திராததே அதற்கு காரணமாக இருக்கலாம். ”ஆறாவடு ” அப்பாவி மக்களின் வாழ்க்கையை, அவர்களது போராட்டத்தை, இடப்பெயர்வின்
துயரை, உறவுகளின் இழப்பை, வலியை பற்றி பேசுகிறது. அதனாலேயே, ”ஆறாவடு” நாவலை இலக்கியம் என்ற வரையறைக்குள் கொண்டு வருவது சரியாக இருக்குமா என்று தெரியவில்லை. (கொஞ்சம் சயந்தன் ஸ்டைல்ல ட்ரை பண்ணேன்!)

சயந்தனை அவரது ”சாரலின்” பதிவுகள் மூலம்தான் அறிந்திருக்கிறேன். அதுவும்,
கிண்டல்,நக்கல் வகை பதிவுகள் மற்றும் ஒலிப்பதிவுகள் மூலம் (பிட்டு/சொதியை மறக்க முடியுமா?!) மேலும், ’பிச்சை வேண்டாம்,நாயைப் பிடி’ என்ற அவரது பதிவு புகழ்பெற்றது. பதிவரிலிருந்து நாவலாசிரியராக பதவி உயர்வு பெற்றிருக்கும் சயந்தனுக்கு வாழ்த்துகள்!

நாவல்: ஆறாவடு
பதிப்பகம் : தமிழினி
விலை : 120
பக்கங்கள் : 192

Saturday, January 28, 2012

’கொசக்சி பசப்புகழ்’

ஸ்ட்ராவினால் செய்த கிரவுன், ஸ்ட்ராவினால் செய்த மோதிரம், கழுத்து மணிகளைக் கொண்டு கைகளுக்கு ஆபரணம் என்று பப்பு ஒரு மாதிரி கோலத்தில் இருந்தாள். (ஹிஹி...அந்த கம்மல் என்னோடது!)அது, அவளாகவே விளையாடும் கற்பனை ராணி விளையாட்டு. படுக்கும் நேரமாகிவிட்டது என்றதும் பப்புவுக்கு இந்த நகைகளை குறித்து பயம் வந்துவிட்டது. அதைத்தொடர்ந்து.....





”ஆச்சி, திருடங்க எப்படி வர்றாங்க?” - பப்பு

”நைட்ல எல்லாரும் தூங்கினப்புறம். யாருக்கும் தெரியாம, கதவு தெறந்து வருவாங்க....” - மீதான், அசிங்கப்படப்போவது தெரியாமல்!

”அது இல்ல ஆச்சி, திருடங்களாவறதுக்கு யாரு டீச் பண்ணுவாங்க? திருடங்க எப்படி உருவாகறாங்க? சொல்லு....” - பப்பு (ஆகா...அந்த கொசக்சி பசப்புகழ் நீதானா?!பவ்வ்வ்வ்வ்வ்!!)

”ம்ம்..பப்பு, யாரும் திருடங்களாகணும்னு யோசிச்செல்லாம் திருடனாக மாட்டாங்க. திருடங்களாகணும்னு அப்படின்னு யாருக்காவது ஆசையிருக்குமா? சொல்லு..திருடறது சரியா தப்பா?” - நானேதான்.

”தப்பு....” - பப்பு

”ம்ம்...கரெக்ட். இப்போ நீ நம்ம வீட்டுக்கிட்டேயே பாரேன். சிலருக்கு வீடு இருக்கு. சிலருக்கு வீடே இல்ல. வழியிலதான் படுத்திருக்காங்க. சிலருக்கு கார் இருக்கு. சிலருக்கு சாப்பாடு வாங்கக்கூட காசு இல்ல. சிலபேரு ஸ்கூலுக்கு போய் படிக்கிறாங்க. சிலபேரு ஸ்கூல் போக முடியல.சிலபேருக்கிட்ட
நெறைய நகை இருக்கு...”

”ஓ.... அவங்களுக்கு நெகை இல்லன்னா நாமளும் நெகை போட்டுக்காம இருக்கணும். சரியா, ஆச்சி?” - பப்பு

”ம்ம்...இப்போ அவங்களுக்கு எதுவும் கிடைக்காததாலதான் திருடறாங்க. அதுக்கு நாம என்ன பண்ணனும்?” - நான்.

”அவங்களுக்கு சாப்பாடு குடுக்கணும். வீடு குடுக்கணும்.அவங்க நெகை வைச்சிருக்க அளவுக்குத்தான் நாமளும் வைச்சிருக்கணும்...கரெக்டா? சொல்லு ஆச்சி” - பப்பு (இதெயெல்லாம் நான் சொல்லித்தரலையே பப்பு!!)

”அவங்ககிட்டே நகை இல்லன்னா?” - நான்

”அவங்ககிட்டே நகை இல்லன்னா நாம நகை போட்டுக்ககூடாது.” - பப்பு

”ம்ம்..எல்லாருக்கும் ஒரே மாதிரி ஸ்கூல், ஒரே மாதிரி வீடுல்லாம் இருந்தா.....” - நான்

”நாம நெகை போட்டுக்கலாம்...” - பப்பு (அவ்வ்வ்வ்!!)

”ம்ம்..அப்போ திருடங்க உருவாக மாட்டாங்க!! எல்லாருக்கும் வேலை கிடைச்சா எல்லாரும் சம்பாரிப்பாங்க இல்ல. அது மாதிரி புது சொசைட்டியை நாம உருவாக்கணும்...” - நான்.

அமைதியாக இருந்தாள். யோசனை என்று நினைக்கிறேன். அப்புறம், ஆயாவிடம் சென்று இதே கேள்விகளை கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.

இதில் ஹைலைட் - கடைசிவரைக்கும், அவள் அணிந்திருப்பது ”நகைகள் ” கேட்டகரியை சேர்ந்ததுதான் என்ற அபார நம்பிக்கை!! அதுவும், அந்த விலைமதிக்க முடியாத”நகைகளைத்” திருடுவதற்கு, திருடன் வருவானோ எனும் கவலையில் அவற்றை கழற்றி, ஒளித்து வைத்துவிட்டுதான் படுத்தாள்.

Tuesday, January 24, 2012

பப்பு டைம்ஸ்

”ஆச்சி, நீ எனக்கு ஸ்டெப் மதர்தான் போல இருக்கு” - பப்பு

”ஏன் பப்பு? எப்படி சொல்றே?” - அப்பாவி மீ

“ம்ம்....நீ எதையும் தொலைக்க மாட்டேங்குறே இல்ல, ஆனா எனக்கு தொலைக்கிற டிஎன்ஏ இருக்கு இல்ல...உனக்கு அது இல்லயே” (பயபுள்ள பென்சில்/ஷார்ப்பனர் தொலைக்குறதும் இல்லாம எப்படி சீன் போடுது பாருங்க!!)

யாருடைய குழந்தைங்கன்னு கண்டுபிடிக்க டிஎன்ஏ டெஸ்ட் செய்வாங்கன்னு சொல்லியிருந்தேன். பேர்ட்சுக்கு மட்டும் ஏன் இறக்கை இருக்கு, நமக்கு இல்லைன்னு கேட்டப்போ நம்ம டிஎன்ஏ அது மாதிரி இல்லன்னு சொல்லிட்டேன். அது எல்லாத்துக்கும் சேர்த்து கிடைச்ச பரிசு இது!!

*******************
”நாம பிளாக்காதானே இருக்கோம். நம்மை பிளாக் பிளாக்ன்னு கூப்பிடலாமே, ஏன் ஆரஞ்சை மட்டும் ஆரஞ்சுன்னு சொல்லணும்?” - பப்பு.

இப்போ பிளாக்க்குன்னு கூப்பிட்டா யாரை கூப்பிடறாங்கன்னு தெரியும்? அதுக்குதானே பேர் இருக்கு? - மீ தான்.

“ஓ..ஈசியா சொல்லிட்டே...ம்ம்ம்..நமக்கு ஒரு கண்ணு இருந்திருக்கலாமே, ஏன் ரெண்டு கண்ணு இருக்கு?” - அகெய்ன் பப்பு.

ஒரு கண்ணை மூடி மறுகண்ணால் பார்த்தெல்லாம் சில பரிசோதனைகள் செய்தபிறகு, “நமக்கு லெஃப்ட் ரைட் லல்லாம் தெரியணும் இல்ல...அதுக்குதான்” என்றேன்.

“அப்போ ஏன் நெத்தியில் ஒரு கண்ணு இல்ல, மேலே பாக்குறதுக்கு?” - பப்புவேதான்!

“அதுக்குதானே கழுத்து இருக்கு...மேலே கீழே எல்லா திரும்பி பாக்குறதுக்கு” என்றேன்..

”கழுத்துல இருக்கிறது போன்சாப்பா?” - பப்பு

“ஆமா, அது ஸ்பெஷல் டைப் போன்ஸ்..வளையற மாதிரி இருக்கும்”

“ஓக்கே...சரி, இதுக்கு ஆன்சர் பண்ணீட்டே...மனுசங்க எப்ப்டி வந்தாங்க சொல்லு?!! #avvvvvv_வேணா_அழுதுடுவேன்!!

***********************************

"மாடுல்லாம் ஒரே கலராதான் இருக்குமா? பிளாக், ஒயிட்டாதான்? வேற கலர்ல இருக்காதா, ஆச்சி?"

"இருக்குமே, பிரௌவுன் கலர்ல இருக்குமே, நீ பாத்ததில்லை?"

"பிங்க் கலர்ல மாடு இருக்காதா, ஆச்சி?!"

:‍-)))) பிங்க் கலர்ல ஒரு மாட்டை, அது ரோட்ல க்ராஸ் பண்ற மாதிரி என்னால கற்பனையே பண்ண முடியலை...அவ்வ்வ்வ்வ்வ்வ்வ்வ்வ்!!!

Sunday, January 08, 2012

புத்தக கண்காட்சி துளிகள்

இந்த பதிவு போடலைன்னா, அதுவும் சென்னையில இருந்துக்கிட்டு போடலைன்னா பதிவரா இருந்து என்ன பிரயோசனம்? அதனால மீ டூ ஜாயினிங் தி ஜோதி.......

* மகளிருக்கு மகத்தான யோசனைகள்என்றெல்லாம் புத்தகங்கள் இருந்தன. அதில் என்ன யோசனைகள் இருக்கும் என்ற நினைப்பிலேயே நடந்து போனதில், அந்த கடையை தவற விட்டு விட்டேன்(!).

*”ப்ளீஸ், இந்த புத்தகத்தை வாங்கிடாதீங்கஎன்ற புத்தகத்தின் அட்டையில் கொலவெறியோடு மிரட்டிக் கொண்டிருந்தார், நீயா நானா கோபி. அவரே, இவ்வளவு தூரம் சொன்னபிறகும் வாங்கவா செய்வோம்? (சாதா நாளிலேயே மனுசன்காட்டு காட்டுன்னு காட்டுவார். அட்டை படத்தில் சொல்லவா வேண்டும்? டெரர்தான், போங்க!)

* தமிழ்நாட்டில் போலி டாக்டர்களுக்கு பஞ்சம் இல்லாமலிருப்பதன் ரகசியம் இன்றுதான் புரிந்தது. (நான் +2 முடிச்சப்போ இந்த ரகசியம் தெரியாமப்போச்சே ..ம்ம்ம்….இப்போ மட்டும் என்ன!!) ஒன்றா ரெண்டா....அத்தனை மருத்துவ நூல்கள், உணவு பழக்க வழக்க நூல்கள். உடலின் எந்த பாகத்தில் கோளாறு வந்தாலும், டாக்டரிடம் போகாமலேயே அதன் காரணங்களை கண்டு கொள்ள புத்தகங்கள் இருக்கிறது. அப்புறம். சத்தான உணவு சமைப்பது பற்றி, இயற்கை உணவு பற்றி, மூலிகை மருந்துகள் என்று டாக்டருக்கு படிக்க ஆசைப்பட்டவர்களுக்கு புதிய வாய்ப்பு காத்திருக்கிறது!!

* சென்ற வருடம் போல் இந்த சிபிடி காரர்கள் அராஜகம் இல்லை. ஒகேவான சத்தத்தில், அளவான எல்சிடி மானிட்டர்களில் குழந்தைகளுக்கு பாடல்கள், பாடங்கள் சொல்லிக் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். ஒரு சில கடைகளில், டெஸ்க், டேபிள் கூட விற்றுக்கொண்டிருந்தார்கள். ஒரு சிக் ஸா புதிர் போல ஒரு அட்டை இருந்தது. பக்கத்திலிருந்த பெண்மணி அதை எடுத்தார். பார்த்தால் – அதி ஒரு குட்டி சேர். “100 கிலோ கூட தாங்கும் மேடம்என்றார். கடைக்காரரிடமிருந்து வாங்கி கீழே போட்டு அதில் உட்கார்ந்து பார்த்தார் அவர் சொன்னதை டெஸ்ட் செய்வது மாதிரி!!

*விடியல் பதிப்பகத்தில் உள்ளே நுழைய எத்தனித்தேன். வாசலிலேயே இருவர் நின்றுக்கொண்டிருந்தார்கள். “டேய், அதுல்லாம் புரட்சி புக்கு, நமக்கு ஒத்துவராதுஎன்று மற்றவரை இழுத்தார். இவர், அவரை இழுத்ததில், கடைக்கு உள்ளே செல்ல லைட்டா கேப் கிடைத்தது. வாங்கி முடிக்கும் வரை, இருவரும் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். நண்பர்கள் போலிருக்கிறது - “சரி, நீ வாங்கிட்டு வா, நான் 46யில இருக்கேன்என்றபடி பேச்சு வார்த்தை சுமூகமான முடிவுக்கு வந்தது.

* அடுத்த அட்டாக் என்சிபிஹெச். அங்கும் ஒரு ஸ்பீடு பிரேக்கர் எனக்கு காத்திருந்ததை நான் அறியவில்லை. சைக்கிள் கேப்பில் சரேலென வந்தார் ஒருவர். வாசலில் இருந்த புத்தகத்தை, எடுத்து நடுப்பக்கத்தை விரித்து வைத்து படிக்கத் தொடங்கினார். உடனே, இருவர் அவரை சரமாரியாக படம் எடுத்தனர். நானும் சற்று பேக் அடித்துவிட்டேன். ஏதோ பிரபலம் போலிருக்கிறது, என்ன தொல்லையப்பா என்று எண்ணியபடி விலகி நின்றேன். உடனே, அடுத்த புத்தகத்தை எடுத்தார். ”இது சரியா இருக்கா?” என்று கேமிராக்காரர்களை கேட்டபடி பிரித்து வைத்துக்கொண்டார். அவ்வ்வ்வ்வ்வ்வ்வ்வ்வ்! நிச்சயமாக இவர்கள் பதிவர்கள்தான் என்று மட்டும் தெரிந்து விட்டது. (அப்படி பதிவர்கள் இல்லாமல், அவர்கள் இதை வாசிக்க நேர்ந்தால் மீ தி சாரி…வாரநாட்களில் கூட்டம் இல்லாத சமயங்களில் இந்த போட்டோ செஷனை வைத்துக்கொள்ளக் கூடாதா? கொஞ்சம் கன்சிடர் பண்ணுங்களேன், ப்லீஸ்! J) பைதிவே. அந்த ரேக்கில்தான் ருஷ்ய நாவல்கள் இருந்தன. எனவே, எனக்கும் அங்கே வேலையிருந்தது. எக்ஸ்க்யூஸ் மீ சொல்லி எப்படியோ அடுத்த ரேக்கிற்கு வந்துவிட்டேன். அப்புறம், புகைப்பட கோஷ்டி சென்றதும். அந்த இடத்தை விடாமல் பிடித்துக்கொண்டேன்.

*குழந்தைகள் புத்தகம் என்று போட்டிருக்கிறது. ஆனால், பக்கம் பக்கமாக எழுதி தள்ளியிருக்கிறார்கள். புரட்டும்போதே ஸப்பா.....ஆயாசமாக இருக்கிறது. ஆவ்வ்வ்வ்! இருப்பதிலேயே, குறைவான வார்த்தைகள் கொண்ட புத்தகங்களை பப்புவுக்கு வாங்கிக்கொண்டேன். எனக்குத் தெரிந்து, யுரேகா புக்ஸ் அப்புறம் என்சிபிஹெச், ஓரளவுக்கு பாரதி புத்தகாலயம், அப்புறம், நேஷனல் புக் டிரஸ்ட் யில் மட்டும் குழந்தைகளுக்கான டைட்டில் தேர்ந்தெடுக்கலாம். சென்ற முறையும் சில நல்ல புத்தகங்கள் யுரேகாவில்தான் கிடைத்தன. தூலிகா வெல்லாம் என் ஆர் ஐகளுக்காகவே புத்தகம் தயாரித்து விலை வைத்திருப்பார்கள் போல. சில கடைகளில், புத்தகங்களை புரட்டிக்கொண்டிருந்த குழந்தைகளைபோதும் போதும், வைச்சுட்டு வாஎன்று விரட்டிக்கொண்டிருந்தனர், பெற்றோர்.

* ஒரு சில பதிப்பகங்களில், சில பெரியவர்கள், சீரியசாக முகத்தை வைத்துக்கொண்டு கண்ணாடி அணிந்த/அணியாத கண்களால், போகிற- வருகிறவர்களை உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். என்ன கோபமோ தெரியவில்லை. பார்க்கவே, பயமாக இருந்தது. புகைப்படங்களிலிருந்துதான் என்றாலும், எங்கிருந்து பார்த்தாலும் நம்மை பார்ப்பது போலவே இருந்தது. பீதியாக இருந்ததால் அடுத்த ஸ்டாலுக்கு ஓடி வந்துவிட்டேன். ஒருவேளை அவர்கள்தான் இலக்கியவாதிகளோ என்னவோ?!

*ஒரு கடையின் முன் அவ்வளவு கூட்டம். நானும் கூட சென்று எட்டிபார்த்தேன். மணல் கடிகாரம், தொலைநோக்கி, உருபெருக்கி, ஸ்டெத்தாஸ்கோப் எல்லாம் அடிக்கி வைக்கப்பட்டு இருந்தது. ரொம்ப ஜாலியாக இருந்தது. விலை மட்டும் கேட்கவில்லை. மற்றபடி, எக்ஸிபிஷனுக்கான உண்மையான அர்த்தம் அங்குதான் இருந்தது.

* ஒரு ஸ்டாலில், புத்தகங்களே இல்லை. குடும்பம் குடும்பமாக அமர்ந்திருந்தார்கள். இளைப்பாறும் இடம் போலிருக்கிறது, தண்ணீர் கிடைக்குமாவென்று சுற்றும் முற்றும் பார்த்தேன். அய்யோ...அம்மா, ஏதோ இலக்கியவாதிகள்/ எழுத்தாளர் Vs வாசகர் சந்திப்பு மாதிரி ஏதோ எழுதி இருந்தது. ரெஸ்ட் எடுக்கலாம் என்ற எண்ணத்தை மாற்றிக்கொண்டேன்.

* எதிர் அல்லது கருப்பு பிரதிகள் என்று நினைக்கிறேன். போகலாம் என்று எண்ணினேன். ஆனால், அங்கும் ஒரு சிறு கூட்டம். கேமராவும், மைக்குமாக புதிய தலைமுறை டீம். ’என்னடா, ஒரு பிரபலம் புத்தகம் வாங்கக்கூட உரிமையில்லையா, உடனே வந்துடறாங்க’ என்று எண்ணியபடி நகர்ந்தேன்...யாரு, பிரபலமா...அட, நாந்தாங்க!! ;-)

*பார்த்ததிலேயே, டிஸ்கவரி புக் ஸ்டால் கல்லாவில் இருந்தவர்களின் முகத்தில்தான் சிரிப்பு இருந்தது.

* பதிவின் இறுதிக்கு வந்துவிட்டோம். பதிவர் சம்பிரதாயப்படி முடிக்க,நான் வாங்கிய சில புத்தகங்களின் பட்டியல் இதோ….

- மஹா ஸ்வேதா தேவியின் சிறுகதைகள் - நேஷனல் புக் டிரஸ்ட்

- சுதந்திர காற்று - பேபி காம்ப்ளி (விடியல் (?))

- ஜூதான் - (விடியல்)

- சூன்யப் புள்ளியில் பெண் - நவ்வல் எல் ஸாதவி ( உன்னதம்)

- லெனினுக்கு மரணமில்லை - அலைகள்

- பாகிஸ்தான் சிறுகதைகள் - சாகித்ய அகாடமி

- சினிமா : திரை விலகும் போது (கீழைக்காற்று)

- கண்ணை மறைக்கும் காவிப்புழுதி (கீழைக்காற்று)

- வானவில் - என் சி பி ஹெச்

- தாசிகள் மோசவலை அல்லது மதி பெற்ற மைனர் - மூவலூர் ராமாமிருத அம்மையார்.

- விடுதலைப் போரின் வீர மரபு (கீழைக்காற்று)

இவை தவிர, பொதுவாக வாங்க வேண்டியவை:

- சோளகர் தொட்டி

- எரியும் பனிக்காடு

- ஒரு பொருளாதார அடியாளின் ஒப்புதல் வாக்குமூலம்

அவை சென்ற வருட புத்தக சந்தையில் வாங்கியது. வாசித்ததில், பரிந்துரைக்கவும் தோன்றியது. அதனால், இந்த லிஸ்ட்!!

இந்த வருடம் வாங்கியவற்றைப் பற்றி அடுத்த வருடம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்….. டொண்ட்டடொய்ங்!!

* ’வயிற்றுக்கும் ஈயலாமே’ என்று அரங்கை விட்டு வெளியே வந்தால். ஒருவர் மைக்கில் ஆத்து ஆத்துன்னு ஆத்திக்கிட்டிருந்தார். ஐஸ்க்ரீம் கடை இருந்தது – ம்ஹூம்….வாங்குவதற்குள் ஐஸ்க்ரீம் பாலாக மாற வாய்ப்பு அதிகம். அடுத்த கடையிலும் அப்படியே! இயற்கை உணவு என்று பழ ஸ்டால் – டென்சிங்-கே சவால் விடும் அளவுக்கு இருந்தது,முகப்பு. மனதை திடப்படுத்திக்கொண்டு டீக்கடை அருகில் சென்றேன்.’அமெரிக்காவில், லிஃப்ட் 3 5 7 இப்படிதான் இருக்கும். என் கூட வந்த ஒரு அமெரிக்கர், என்னை பார்த்து ஒரு வார்த்தை கேட்டார். அந்த ஒரு வார்த்தை. மிகவும் மரியாதைக்குறைவான வார்த்தை. அந்த, கேவலமான வார்த்தையை அவையில் சொல்லலமா, சொன்னால் என்ன நடக்கும் என்று தெரியவில்லை. என்னைப் பார்த்து அவர் கேட்ட அந்த ஒரு வார்த்தை ”யூ இண்டியன்ஸ்”?’ - பின்னாலிருந்து மைக்கில் துரத்திய குரல்தான்! அவ்வ்வ்வ்வ்!! இங்கியுமா? வயிற்றுக்கு ஈயும் எண்ணத்தை கைவிட்டு எக்சிட்டை நோக்கி நடக்கத் துவங்கினேன்.