Saturday, February 28, 2015

திகட்ட திகட்ட தண்ணீர் - தென்காசி பயணம்

இதே போன்ற, ஒரு சனிக்கிழமை காலையில்தான், பொதிகை விரைவு ரயிலில் சென்று இறங்கினோம், தென்காசிக்கு. அலுவலக நண்பரின் திருமணம். கிட்டதட்ட, இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பிருந்தே திட்டமிட்டது. நிச்சயதார்த்தம் முடிந்தவுடனே பார்த்திபன், டீமுக்கு சொல்லிவிட,  பேட்ச் பை பேட்சாக  முன்பதிவு செய்திருந்தார்கள்.  அதுவே, ஒரு தனி ப்ராஜக்ட் போன்றுதான் இருந்தது.

திருமணம் ஜனவரி 26. அதற்கு முன் இரண்டுதினங்கள்,  சரியாக வாரயிறுதி. குடும்பம்,குட்டி என்று  கிட்டதட்ட 35 பேர், எஸ் 6 பெட்டி வாசலில் குழுமியிருந்தோம். ஒருசிலருக்கு மட்டும் எஸ் 10. ஆரம்பத்தில், 'ஹாய் ஹலோ' என்று நலம் விசாரிப்புகள், பள்ளிக்கூட விபர பரிமாற்ற‌ங்கள்... 'என்ன சாப்பாடு', 'தண்ணி வாங்கணுமா' என்ற கவனிப்புகள்... ரயில் கிளம்ப, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பனிக்கட்டி விலக ஆரம்பித்தது. 

அடுத்தநாள் காலையில், மாப்பிள்ளையும் குடும்பமும் ரயில் நிலையத்துக்கு வந்து வரவேற்க, தென்காசி எங்களை மொத்தமாக வாரி அள்ளிக்கொண்டது. அங்கு தங்கி யிருந்தது, மொத்தமே இரண்டு நாட்களே என்றாலும், ஏதோ பலகாலமாக அங்கேயே வாழ்ந்தது போன்ற உணர்வே ஏற்பட்டது. கல்லூரிகாலத்துக்கே சென்று மீண்டு வந்தது போல! நண்பர்களோடு செல்லும் பயணத்துக் கெல்லாம் இந்த உணர்வு வந்துவிடுவது,ஆச்சரியம்தான். இதே போன்று, இரண்டு வருடங்களுக்கு முன் சுபாஷின் திருமணத்துக்காக ராய்ச்சூர் மற்றும் ஹைதராபாத் சென்றது மனதிலேயே நிற்கிறது!

கைக்குழந்தை, குட்டிகளோடு இருந்தவர்கள், சற்று ஓய்வெடுக்க, தலை யணைக்கும், பாபநாசத்துக்கும் செல்ல ஒரு குழு கிளம்பியது. அந்த 'அடங்காத குழு'வில் நானும் பப்புவும் இருந்தோமென்று சொல்லவும் வேண்டுமா? 'சரி, எப்படின்னாலும் குளிக்கதானே போறோம், எதுக்கு ரூமிலே குளிச்சு, தண்ணியை வேற வீணாக்கிக்கிட்டு' என்று மாற்றுடையை கையில் சுருட்டிக்கொண்டோம்.

'குளிச்சுட்டு வந்தா பசிக்கும், அதனால, அதுக்கு முன்னாடி லைட்டா சாப்பிடலாம்'   என்று ஒருவருக்கு பல்பு எரிய, மொத்த குழுவுக்கும் அதே பல்பு எரிந்தது. ஓட்டுநரிடம் சொன்னதும், 'சூப்பர் ஓட்டல் ஒன்னு இருக்குங்க...போற வழியிலே, விட்டீங்கன்னு நாம போற வழியிலே வேற எங்கேயும் இல்லே' என்று ஒரு இடத்தில் நிறுத்தினார்.

பொட்டல்புதூர். வெஜ், நான் வெஜ் உணவகம். மட்டன்/சிக்கன் பிரியாணி, மட்டன் வறுவல், சுக்கா, மீன் வறுவல் ஆம்லேட், ஃபுல் மீல்ஸ், பரோட்டா,தயிர்,மோர்.....உணவு ஒரு பக்கம் என்றால், 'பரோட்டா வேணுமா, கொத்துபரோட்டா வேணுமா? இன்னொரு ஆம்லேட்? பாப்பாக்கு பிரியாணி?' என்று அவர்களது உபசரிப்பு மறுபக்கம்....ஆகா! என்ன ஒரு விருந்தோம்பல்! அங்கேயே சில ஆர்வக்கோளாறுகள் உணவை படமெடுக்க துவங்க, அவர்களுக்கும் உற்சாகம் தொற்றிக்கொண்டது. மனமும், வயிறும் குளிர்ந்து, அவ்விடம் நீங்கி, சிலபல வாழைப்பழங்கள், புளிப்பு மிட்டாய்கள், லாலிபாப் சகிதம் வியாபாரத்தை முடித்துக்கொண்டு சென்ற இடம், தலையணை.


 
'இது அருவியல்ல, ஆறு மற்றும் அணை' என்பதை உணர்ந்துக்கொண்ட சில ஜீவன்கள், ' தண்ணின்னா கொட்டணும்...நேரா அருவிக்குத்தான்..எட்றா வண்டிய!' என்று அருவாள் பார்ட்டிகளாக மாறத்துவங்கினர். ஓட்டுநரது, 'இதுக்குமேலேல்லாம் இந்த வண்டி போகாதுங்க என்ற பருப்பெல்லாம் வேகவில்லை. அடுத்த ஸ்டாப் பாபநாசம்(அகஸ்தியர்?) அருவி. கொட்டும் தண்ணீரை பார்த்ததும், கர்ணனின் கவசகுண்டலம் போல கழுத்தில் மாட்டியிருந்த டிஎஸ்எல்ஆர் காமிராவை கழற்றி பெஞ்சின் மீது வைத்துவிட்டு, 'மச்சி டீ சொல்லேன்' ரேஞ்சின் 'மச்சி நீ பார்த்துக்கோ....தோ வந்துர்றேன்' என்று   உடமைகளை துறந்து அருவியை நோக்கி பாய்ந்தனர். நாங்கள், பெண்கள் பக்கம் ஒதுங்கினோம்.

 
 
அது எப்படிதான் அருவிகளுக்கென்று ஒரு தனி கடிகாரம்  இருக்கிறதோ தெரியவில்லை.இன்டர்ஸ்டெல்லரின் மில்லர் ப்ளானட் போல!  அருவிக்குள்  இருக்கும்போது என்னவோ, இப்போதுதான் வந்ததுபோல தோன்றுகிறது.   வெளியேறி சென்றபோதுதான், ஒன்றரைமணி நேரம் ஆடியிருக்கிறோம் என்பதே புரிகிறது.  'ஆத்திலேயும், தண்ணியிலேதானே ஆடப்போறோம்' என்று உடைமாற்ற சோம்பல்பட்டு, ஈரத்துணிகளோடு அடுத்த‌ ஸ்டாப்.... தலையணை! ஆகா...தண்ணீர்...தண்ணீர்...தண்ணீர்! திகட்ட திகட்ட தண்ணீர்!

கொட்டும் அருவியிலேயே மனமும் உடலும் குளிர்ந்து போனது.  தலையணையின் தளும்பிப்பாயும் தண்ணீரைப் பார்த்ததுமே, எல்லா கவலைகளும், பாரங்களும் கரைந்துபோயின. எருமை மாடுகள் போல, கிட்டதட்ட இரண்டரை அல்லது மூன்று மணிநேரம் ஊறிக்கிடந்தோம்.  நிமிர்ந்து பார்த்தால், பின்னால் பசுமையான மலைமுகடுகள். அதன் உச்சியில் சூரியன். மலையின் அடிவாரத்தில் அணைத்தண்ணீர்...நிரம்பிய நீர், சுவரைத்தாண்டி அருவியாக கொட்டும் நீரின் சத்தம்...கவலைகளை மறந்து சிரித்த கணங்கள்  அவை!

 

அணையின் தடுப்பை  மீறிப்பாயும் கட்டுக்கடங்காத நீரின் அழுத்தம் நம்மை அழுத்த, குதூகலத்துடன் கத்திக்கொண்டே, பிடிப்புக்காக  நீருக்குள்ளேயே  படிக்கட்டுகளை தேடிப் பிடித்துக்கொண்டு நின்றபோது....மனதின் எல்லா கசடுகளும், கவலைகளும், எதிர்கால குழப்பங்களும் காணாமலேபோனது!
அணையிலிருந்து நீர் தளும்பி வழியும் சுவரில் தலையை குப்புற வைத்து, தண்ணீர் நம் தலைவழியே கடந்து செல்லும்போது உண்டாகும் ஒலியில் மூச்சு முட்டிப்போனோம்.

தளும்பி வழியும் தண்ணீரை, எங்கள் மேலேயே அங்கியை போல் வழிய விட்டுக்கொண்டோம்.  சூரியன் மறையும் வரை அலுக்காமல் அங்கேயே ஆட்டம்.... செல்ஃபிகள்... ஃபோட்டோக்கள்...பப்புவுக்கு இனிய அனுபவம்.ஆரம்பத்தில் பயந்தாலும், பின்னர் தண்ணீரைவிட்டு வரவே இல்லை. ஜூரம் வந்து அடுத்தநாள், அத்திரி மலையேற்றம் தடைப்பட்டுவிடுமோ என்ற பயம் எனக்கு.

ஈர உடையுடன், நேராக பாபநாச சுவாமிகள் கோயில். முதன்முறையாக, கோயிலினுள் தமிழப்பாடல்கள் பாடி தீபாராதனை காட்ட, அதிசயமாக பார்த்துக்கொண்டிருந்தோம். சாயங்காலம் ஆறு மணி பூஜையோ என்னவோ சொன்னார்கள்....ஒருவர் தலைமுதல் தோள்பட்டை வரை ஒரே ருத்ராட்சை மாலையாக போட்டுக்கொண்டு ஒவ்வொரு சன்னதியாக் அமர்ந்து தமிழில் பாடல்கள்(குனித்த புருவமும்?) பாட, தீபாராதனை நடக்கிறது.


 
இருட்டதுவங்க, மீண்டும் விடுதிக்கு பயணம். அங்கே ஒரு நொடியைக் கூட வீணாக்காமல், உடனே தயாராக, அடுத்து சென்றது, காசி விஸ்வநாதர் கோயில். கோபுரம் விண்ணை முட்டி நிற்க, உடனே செல்ஃபிக்கள்... செல்ஃபிக்கள் பின்னர் குருப்பிகளாக....

கோயிலில், பக்திமான்கள் பூஜைக்கு செல்ல, நானும் பப்புவும் சங்கீதத் தூண்களை ஆராயத்துவங்கினோம். எங்கள் ஆர்வத்தால் கவரப்பெற்ற தீபங்கள் விற்பவர், எங்களை விசாரித்தார்.  'இந்த ஊர்க்காரங்களுக்கே தெரியாது இதெல்லாம்' என்று சொன்னப்படி தூண்களிலிருந்து ஸ்வரங்களை வரவழைத்தார். இந்த கோயிலின் முகப்பிலிருக்கும், ஆளுயர சிலைகள் அற்புதம்.

புளியோதரையும், லட்டுவும், அதிரசமும் வாங்கி அங்கேயே குழுவாக அமர்ந்து சிற்றுண்டியை முடித்தோம். வெளியில் வந்து அடுத்தநாள் மலையேற்றத்துக்காக பழங்களை வாங்கினோம். ஒரு மூலையில் மறைந்திருந்த 'லாலா புராதான மிட்டாய்க்கடை'யில் அல்வாவை காக்கைகள் போல பகிர்ந்துண்டு ருசித்தோம்.  அருகிலிருந்த உணவகத்தில் நுழைந்து இட்லியும், பரோட்டாவும், பனங்கல்கண்டு போட்ட‌ மிளகுப்பாலும் அருந்தினோம்.

ஏற்கெனவே, அத்திரிக்கு இரண்டுமுறை சென்று வந்திருந்த ரகுவை இப்போது 'குரு'வாக்கியிருந்தோம். அவரும், குருவாகவே மாறி,  மலையேற வேண்டுமானால் ஆறு மணிக்கு தயாராக இருக்க வேண்டும் என்று கட்டளை யிட்டிருந்தார். 'தொல்லை விட்டுச்சுன்னு எங்களை விட்டுட்டு போய்டாதீங்கய்யா...அஞ்சு மணிக்கு எழுந்ததும், மிஸ்ட் கால் கொடுத்து எங்களையும் எழுப்பி விட்டுடுங்க' என்று பொறுப்பளித்துவிட்டு உறங்கினோம்.

கனவிலெல்லாம், தண்ணீர் கொட்டிக்கொண்டே இருந்தது.... மேலே மேலே வந்து அழுத்தியது! முதுகில், தோள்பட்டையிலெல்லாம் படபடவென்றும் தொப் தொப்பென்றும் விழுந்தது.உறக்கத்திலேயே அருவி மாற்றி அருவியாக காடுகளுக்குள் நாங்களும் பயணித்தோம். அணையின் கற்படிக்கட்டுகளில் , நீரின் வேகத்துக்கு ஈடு கொடுக்க முடியாமல் மூச்சடைத்துப்போய் 'ஹோ' வென கத்திக்கொண்டிருந்தோம். நீரைக் கிழித்து, மாலையாக இருதோள் களிலும் போட்டுக் கொண்டு மலையடிவாரத்தில் நின்றுக் கொண்டிருந்தோம்.

 
 
குறிப்பு: முதல்நாள் குற்றாலம், அடுத்தநாள் முஸ்தபா இல்லத்திருமணம் என்றுதான் திட்டம். பாதிவழியிலேயே,  மலையேறுவதற்கான திடீர் குழு உருவாகி, எங்களையும் இழுத்துப்போட்டுக்கொண்ட‌தில், தனியாக வர இயலவில்லை. தம்பி முஸ்தபா மன்னிக்கவும். ஆனாலும், உங்கள் பெருந்தன்மை ம்ஹூம்!! சான்சே இல்லை! வந்திருந்தால், ப்ளஸ் மக்களையும் சந்தித்திருக்கலாம்.

தங்கள் தம்பிக்கும், அவரது மனைவிக்கும் திருமண வாழ்த்துகள்! அம்பா சமுத்திரத்தின் தேவதையைக் காண இன்னொருமுறை வருகிறோம் :‍)

Monday, February 23, 2015

மித்ராவந்தி‍‍‍--GoneGirl--மௌனத்தின் குரல்

தூத்துக்குடியிலிருந்து வந்த பெரிம்மாவை, பிக்கப் செய்ய மின்ரயில் நிலையத்துக்கு சென்றிருந்தேன்.காலை நேரம். பூக்கடைகள், காய்கறி கடைகள் எல்லாம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உயிர் பெறத்துவங்கியிருந்தன.  புத்தம் புதிதாக மலர்ந்த மலர்களையும், தொடுக்கப்பட்டிருந்த சரங்களையும் ரசித்தபடி ஒரு பூக்கடையின் ஓரம் ஒதுங்கினேன். பூக்கடைக்கு பின்னாலிருந்த டீக்கடையிலிருந்து வந்த ஒருவர்,

"என்னம்மா? திரும்பவும் ஒண்ணாயிட்டீங்க போல? நேத்து சமாதானமாயிட்டீங்கன்னு கேள்விப்பட்டேன்?"

அதற்கு, அந்த பூக்காரம்மா சொன்னது பதில் யதார்த்தமான பதில்தான். ஆனால், முகத்தில் அறைகிற யதார்த்தம்!

"ஆமா...என்ன பண்றது? சண்டையும், சந்தோஷமும் சேர்ந்ததுதான் வாழ்க்கை. ஒருநாள் முடியை பிடுச்சு இழுக்கறான்...அடுத்த நாள் ஒன்னுமே நடக்காத மாதிரி வந்து பேசறான். அதுக்காக என்ன விவாகரத்தா நாம பண்ண முடியும்? ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும் வெட்டு, குத்துன்னு என்னன்னவோ பண்ணிடறாங்க... பொண்டாட்டிய..அதல்லாம் பார்க்கும் போது....இப்படியே ஓட்ட வேண்டியதுதான்"

வரும்வழியிலெல்லாம், அந்த பெண்ணின் பதிலையே என் மனம்  திரும்ப திரும்ப சவைத்துக்கொண்டிருந்தது.

"வச்சி ஓட்டுயெம்மா"

கண்மணி குணசேகரனின் ஒரு கதை அது.  கோபக்கார கணவனுக்கு வாழ்க்கைப்படும் ஒரு  பெண். திருமணமாகி, மறுவீடாக  அம்மா வீட்டுக்கு வந்திருப்பாள். கிளம்ப தாமதமாகி விட, கோபத்தில் எல்லார் முன்னாடியும் திட்டிவிட்டு தனியாக கிளம்பி சென்றுவிடுவான் அவன். விதிர்விதிர்த்து போய் நிற்கும் மகளிடம், தாய் சொல்லும் வார்த்தைகள் இவை.

"வச்சி ஓட்டுயெம்மா"

ரொம்ப நாட்களுக்கு, என்னை தொந்திரவு செய்த வார்த்தைகள் அவை.

இந்த நாட்டில், நிறைய பெண்களுக்கு கொடுக்கப்படும் ஒரே ஆப்சன் அதுதான் இல்லையா?!

தில்லி 6யில் வரும் 'சசூரால் கெந்தா ஃபூல்' பாடலை கேட்கும் போதெல்லாம் சசி தேஷ்பாண்டே நாவல்தான் நினைவுக்கு வரும். ஒரு மருமகள், தன் புகுந்த வீட்டை ஒரு அடுக்கு சாமந்தியோடு ஒப்பிட்டு பாடும் நாட்டுப்புற பாடல் அது. சாமந்தியை பொதுவாக யாரும் பார்த்தவுடன் விரும்ப மாட்டார்கள்.

ஆனால், அதன் மணம் பழக பழக பூவை  விரும்பத் தொடங்கிவிடுவார்கள். அதன் ஒவ்வொரு மடல்களும் ஒவ்வொருவிதம். அதைப்போல், புகுந்த வீட்டிலும் பலவித மனிதர்கள்...ஒவ்வொரு வீட்டுக்கும் பலவித பக்கங்கள்...
இந்த சின்னஞ்சிறு பாடல் நமது இந்திய கூட்டுக் குடும்பங்களை, அதன் பல்வேறு முகங்களை, அதில் புதிதாக வந்து சேரும் பெண்ணின் நிலையை வெகு எளிதாக குறுக்குவெட்டுத் தோற்றத்தில் காட்டிவிடும்.

அந்த பாடலை நினைவூட்டிய புத்தகம், இந்த புத்தக சந்தையில் வாங்கிய  மித்ராவந்தி. குறுநாவல்தான். ஒரு கூட்டு குடும்பதான் கதைக்களம். மூன்று மகன்கள். மருமகள்கள். மித்ராவந்தி, இளைய மருமகள். கொஞ்சம் குறும்புக்காரி. கள்ளம் கபடமின்றி தெருக்காரர்களிடம் முக்கியமாக ஆண்களோடு பழகுவது, குடும்பத்தினருக்கு சங்கடத்தை தருகிறது.

அதன்காரணமாக,அவ்வப்போது சண்டையும் முள்கிறது. நன்றாக உடுத்திக்கொள்கிறாள், அலங்கரித்துக் கொள்கிறாள், மற்றவர்கள் மீது தன் கவனம் திரும்பும்படி நடந்துக்கொள்கிறாள் என்று தன்மீது குவியும் குற்றச் சாட்டுகளுக்கு பதிலாக, 'தன் கணவன் தன்னை கண்டுக் கொள்வதில்லை' என்று குடும்பத்தினரிடம் கூறுகிறாள், மித்ராவந்தி. இதனால், மித்ராவந்தியின் கணவனுக்கே பூசை கிட்டுகிறது.

திருமணமாகி சென்றிருக்கும் அந்த வீட்டின் மகள், குழந்தைப்பேறுக்காக வீடு திரும்புகிறாள். இதனால், மித்ராவந்திக்கு தன் தாய்வீட்டுக்கு செல்ல அவகாசம் கிடைக்கிறது. கணவனோடு, தாய் வீட்டுக்கு செல்கிறாள் மித்ராவந்தி. கணவன் மீது அவளது தாய்க்கு இருக்கும் மோகத்தை கணநேரத்தில் கண்டுக்கொள்ளும் மித்ராவந்தி தன் வாழ்க்கையை எப்படி மீட்கிறாள் என்பதுதான் கதை.

தன்னை மதிக்காத கணவனாக இருந்தாலும்,'அவன் தன்னை கவனிப்பதில்லை' என்று வெளிப்படையாக பேசும் பெண்ணாக இருந்தாலும், கணவனை சாகுந்தலையாக மீட்டு வாழ்ந்து தீர்க்க வேண்டிய தலையெழுத்து இந்திய பெண்களுக்கு மட்டுமில்லை, அமெரிக்க பெண்களுக்கும் இருக்கிறது போலும் என்று உணர்த்தியது "Gone Girl" படம்.

அதே சமயம், எல்லாவற்றையும் ஏற்றுகொண்டு  மௌனத்தின் குரலாகவோ அல்லது சாமந்தி பூவின் மடல்களை உருவகப்படுத்திக் கொண்டுயோ வாழ்ந்து தீர்க்க தேவையில்லை. தன் கனவுகளை, ஆசைகளை, எதிர்காலத்தை, வாழ்க்கையை சிதைத்த கணவனை தண்டிக்கலாம், தப்பில்லை என்றும் இந்த படம் சொல்வதாகவும் கொள்ளலாம்.

நண்பர்களின் மூலமாக கிடைத்த காப்பிதான். பொதுவாக, தமிழ் மட்டும் குட்டீஸ் படங்களைத்தான் சேமிப்பேன். 'ஆங்கிலம்' என்ற போல்டருக்குள் நுழைந்தபோது தலைப்பு ஈர்க்க வாரயிறுதிக்காக சேமித்துக்கொண்டேன். நெட்டிலும் படத்தைப் பற்றி எந்த  விமர்சனத்தையும் வாசிக்க வில்லை. ஞாயிறு மதிய சோம்பலுக்கு ஏற்றது போல, மெதுவாகத்தான் ஆரம்பித்தது.  விளையாட்டு போல அந்த  'க்ளூ' குறிப்புகள் படத்தை சூடு பிடிக்க வைக்கிறது.

இறுதியில், இவை எல்லாமே ஏமி திட்டமிட்ட செய்ததுதான் என்பது தெரிய ஆரம்பிக்கும் நொடிதான் இருக்கிறதே!! ஏமி உயிரோடு இருப்பாள் என்று தோன்றாதபோது, அவள் காரில் பறக்கும் நொடி 'ஜிவ்' வென்றிருக்கிறது. திருமண வாழ்க்கையில் நம்பிக்கையை சிதைத்தற்கு, ஏமாற்றிய தற்கெல்லாம் பெரிய தண்டனைகள் கிடையாது. ஏன், தண்டனைகள் வேண்டாம், ஒரு குற்றச்சாட்டாகக் கூட வெளியில் சொல்லமுடியாது.

தண்டனைகள் கிடைக்க  வன்முறை நடந்திருக்க வேண்டும். அடி, உதை, சூடு என்று கண்ணில் படுமளவுக்கு வன்முறைகளுக்கான சான்றுகள் இருந்தாலொழிய, தண்டனைகள் கிடைப்பது வெகு அரிது. சசி தேஷ்பாண்டே, 'மௌனத்தின் குரல்' நாவல் மூலம் வெகு அழகாக உணர்த்தியிருப்பார்.

நாவலை வாசித்து இருவருடங்கள் இருக்கும். வாசித்த போதே, நாவலை மூடி வைத்ததும், அதில் ஒன்றியது போலிருந்த அல்லது  பாதித்த விஷயங்கள் எதுவும் நினைவுக்கு வரவில்லை. ஆனால், அதில் அவர் சொல்லி யிருக்கும் ஒவ்வொன்றும் கனமான விஷயங்கள். நாவலில் அவர்  சொல்லியிருக்கும் பிரச்சினைகளும், காரணங்களும் நமது அம்மாக்களின், அக்காக்களின், அண்ணிகளின் ஏன் தெரிந்த எல்லா பெண்களின் வாழ்க்கையை பிரதிபலிப்பவை.

 இருந்தாலும், எந்த பெண்ணும் தன்னை ஏமாற்றியதற்காக , பொய் சொன்னதற்காகவோ, சீண்டப்பட்டதற்காகவோ அல்லது தன் விருப்பு வெறுப்புகளை கிஞ்சித்தும் மதிக்காகதற்காகவோ அல்லது தனது அடை யாளங்களைஅழித்ததற்காகவோ எந்த கணவனையும் தண்டித்துவிடவில்லைதானே!

எவ்வளவுதான் சீரும் சிறப்புமாக பிறந்த வீட்டில் வாழ்ந்திருந்தாலும், புகுந்த வீட்டிற்கு வந்தபின் தன்னை அவர்களுக்காக அல்லது திருமண வாழ்க்கைக்காக தன்னை மாற்றிக்கொண்டு 'வச்சி ஓட்டுவதுதானே'  யதார்த்தம். தனது சுயத்தை அழிப்பதை யாரும் கொலை என்று எண்ணுவதில்லையே!

அதிலிருந்து மாறுபட்டிருந்ததுதான், இந்த படம் எனை ஈர்த்தது போலும்!கதை அல்லது நாவல்தான் என்றாலும், இவ்வளவு நுட்பமாக, இழை கூட பிசகாமல் திட்டமிட்டு கணவனை சட்டத்தின் பிடிக்குள் மாட்டிவிட முடியுமா என்று ஆச்சரியமாக இருந்தது. தனது அடையாளங்களை மறைத்துவிட்டு வேறு ஊரில் வாழும் ஏமி, பணம் பிடுங்கும் கும்பலிடம் மாட்டிக்கொண்டு அவளுக்கு ஏற்படும் கையறு நிலை!

உடனடியாக, அதிலிருந்து  மீண்டு  வந்து, அவள் மீது காதல் கொண்ட கொலீன்சோடு தொடர்பு கொள்கிறாள். அவனது தொல்லை அத்துமீறும்போது, அவனை போட்டுத்தள்ளவும் அவள் தயங்கவில்லை. அதுதான், ஏற்றுக் கொள்ள முடியாமல், 'அவள் என்ன, மனநோயாளியா' என்று எண்ண வைத்தது.  

ஆனால், அந்த பூக்கார அக்கா சொல்வது போல, 'ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும் வெட்டு, குத்துன்னு என்னன்னவோ  பண்ணிடறாங்க... பொண்டாட்டிய... அதல்லாம் பார்க்கும் போது'....இதுவும் சரிதான் என்று ஏற்றுக்கொள்ளலாம். இறுதியில், 'அவள் திரும்பி வந்தால் போதும்' என்று அவளது கணவன் மீடியா மற்றும் மக்கள் அனு தாபத்துக்காக சொல்லும்போது, சரியாக அவனது கைகளில் வந்து விழுகிறாள். திருமண பந்தத்தை காப்பாற்றுகிறாள். 

படத்தில், மிகவும் பிடித்ததே, ஒவ்வொன்றையும் அவள் திட்டமிட்டு செய்வதும், அந்த புதிர்  பாணியிலான குறிப்புகளும், எந்த அழுத்தங்களுக்கும் தன்னை விட்டுக்கொடுக்காமல் தன் சுயத்தை தக்க வைத்துக் கொள்ள போராடுவதும், அதனை மீட்டெடுப்பதும்தான். அமெரிக்காவிலாவது, மீடியாவில் தான் சொல்லிவிட்ட‌ வார்த்தைக்காக கட்டுப்படுகிறார்கள். இங்கோ சுனந்த புஷ்கரின் மரணதின் விடுகதையே இன்னும் அவிழ்க்கப்படவில்லை!

குறிப்பு:படத்தில் நெருக்கமான உடலுறவு காட்சிகளும், பகீர் கிளப்பும் கொலை மற்றும் ரத்தக்காட்சிகள் உண்டு.

Saturday, February 21, 2015

'சிங்கம் பறந்தபோது முதலிய ஆப்பிரிக்க கதைகள்'


இந்த தலைப்புதான் என்னை ஈர்த்தது. அதிலும், 'உலகம் குழந்தையாக இருந்தபோது' என்ற புத்தகத்தை சென்ற ஆண்டு வாங்கியிருந்தேன். அதை வாசித்த மயக்கத்தில், அந்த வாசிப்பு அனுபவத்தை நினைத்துக்கொண்டே,  இந்த புத்தகத்தையும் வாங்கினேன்.

'உலகம் குழந்தையாக இருந்தபோது'  - புகழ்ந்து போற்றுமளவுக்கு பெரிய காவியமெல்லாம் இல்லை. ஆனால், உலகின் எல்லா காவியங்களைவிடவும் பழமையானது. ஆம், இந்தியாவில் வாழும் பல்வேறு ஆதிவாசிகளிடையே செவிவழியாக வழங்கப்பெற்று வரும் கதைகளின் தொகுப்பே, 'உலகம் குழந்தையாக இருந்தபோது'.

உலகத்தில் முதலில் மனிதன் வந்ததெப்படி, குரங்குகளுக்கு வால்கள் வந்தது எப்படி?, முதன்முதலில் தோன்றிய ஆறுகள், ஆடைகள் கண்டுபிடித்தது, தீயை உபயோகப் படுத்தியது, வீடு கட்டும் விதம், வானம் எப்படி மேலே சென்றது, குள்ளமனிதர்கள் பற்றி என்று எல்லா விஷயங்களைப் பற்றியும்,அதன் வ‌ரலாறு சுவையான கதைகளாக சொல்லப்பட்டிருந்தது. கதைகளை வாசிக்கப்பிடிக்கும் யாருக்கும் இந்த புத்தகம் நிச்சயமாக பிடிக்கும்.

அந்த புத்தகத்தை  நினைவிலிருத்தியே, ஆப்ரிக்க ஆதிவாசிகளின் கதைகளை வாசிக்கலாம் என்று வாங்கினேன். நல்ல பலன்! எல்லா கதைகளுமே விலங்குகளைப் பற்றிதான். பெரும்பாலும், விலங்குகளைப் பற்றிய எளிய உண்மைகள், தகவல்கள் - அவைதான் கதையின் மையக்கரு. ஆனால், அது கதையாக விரியும் விதம் வாசிப்பவரை ஆச்சரியப்படுத்துகிறது.

செர்வாலின் மேல் தோலின் புள்ளிகள் வந்தது எவ்விதம்?

 வௌவால்கள் இரவில் மட்டும் பறக்கின்றன. கீரிக்கும் வௌவாலுக்கும் ஏற்பட்ட சண்டையின் காரணத் தினாலேயே வௌவால்கள் ஒளிந்துக்கொண்டு பகலில் வெளிவருவதில்லை. கீரியிடம் என்ன சண்டையாம்?

ஆர்டுவார்க் என்ற ஒரு மிருகம். அது எப்போதும் பூமியின் வளைகளுக்குள்ளேயேதான் வசிக்கும். ஏனென்று தெரியுமா?

இப்படி, மிருகங்களைப் பற்றி நாம் அறிந்த சாதாரண செய்திகள்தான் ‍ ஆனால், அதன் பின்னணியாக  புனையப் பட்டிருக்கும் கதைகள்தான், நமது ஆப்பிரிக்க முன்னோர்களை வியந்து பார்க்க வைக்கிறது.  இந்த புத்தகத்தை கொண்டாட வைக்கிறது. நாம் வேண்டு மானால்,  நம்பாமல் இருக்கலாம்..கதைகள்தானே என்று புறம் தள்ளலாம்...ஆனால், ஆப்ரிக்க பாட்டிகளிடமும், தாத்தாக்களிடமும்  கதைகேட்கும் குழந்தைகள் வழிவழியாக இதை நம்பியிருப்பார்கள்தானே!

ஆரம்பத்தில், காட்டுப்பன்றிக்கே நீண்ட அழகான தந்தங்கள் இருந்தன. மிகப்பெரிதாக பளுவானதாக இருந்தாலும், காட்டுப்பன்றிக்கு தனது தந்தங்கள் மீது மிகப்பெருமை. யானைக்கோ பொறாமை. பலம் பொருந்திய தனக்கே, இந்த தந்தங்கள் இருந்திருக்க வேண்டுமென்று நினைத்தது.

காட்டுப்பன்றியும் ஆர்டுவாக்கும் நெருங்கிய‌ நண்பர்கள்.  அருகருகே வளைகளில் வசித்தன. ஒருநாள் யானை, காட்டுப்பன்றியை தன் வீட்டுக்கு வருமாறு அழைத்தது. 'யானையை முழுதும் நம்பிவிடாதே, விழிப்பாக இருந்து உன்னை பாதுகாத்துக்கொள்' என்று ஆர்டுவாக் காட்டுப் பன்றியை எச்சரித்து அனுப்பியது.

யானையும், காட்டுப்பன்றியும் பேசியபடியே உண்டன. ஒருகட்டத்தில் காட்டுப்பன்றியுடைய‌ தந்தங்களின் அழகைப் புகழ்ந்த யானை, அவற்றை சிறிது நேரம் கடனாக கேட்டது. மகிழ்வான மனநிலையில் இருந்த காட்டுப்பன்றி, யானையை மகிழ்விக்க தந்தங்களை கழற்றிக் கொடுத்தது. 

தந்தங்களை அணிந்துக்கொண்ட யானை, காட்டுப் பன்றியை அடித்துவிரட்டிவிட்டது. வேறுவழியின்றி, காட்டுப்பன்றி யானையின் சிறிய தந்தங்களை பொருத்திக் கொண்டு ஆர்டுவாக்கிடம் வந்தது. நண்பனின் அவலநிலை, ஆர்டுவாக்கை கோபப்படுத்தியது.

'யானை இதற்கான தண்டனையை நிச்சயம் அனுபவிக்கப் போகிறது, வீடு இல்லாமல் கஷ்டப் படப்போகிறது.பார், அழகிய‌ தந்தங்களுக்காக   அதனை வேட்டையாடுவர். நீ நிம்மதியாக வளையில் வாழ்வாய்' என்றது.

காட்டுப்பன்றியோ, 'நீளமான தந்தங்கள் இல்லாமல் எவ்வாறு வளை தோண்டுவேன்' என்று வருத்தப்பட, ஆர்டுவாக், அதிலிருந்து தன்னுடைய வளைகளை காட்டுப்பன்றி உபயோகப்படுத்திக்கொள்ள அனுமதித்தது.

மிக மென்மையான குணம் கொண்ட ஆர்டுவார்க்கின்
அன்புள்ளமும், காட்டுப்பன்றியின் வளையில் வாழும் தன்மையும், யானைகள் தந்தங்களுக்காக வேட்டை யாடப்படுவதும் தெரிந்த உண்மையாக இருந்தாலும் இந்த கதை வாசிக்கவும் கேட்கவும்தான் எவ்வளவு சுவாரசியமாக இருக்கிறது.

கிக்குயூ இனத்தில் என்றைக்கோ வாழ்ந்த ஒரு ஆதிவாசி மனிதனின் மனதில் உதித்த கற்பனைக் கதை,  நூற்றாண்டுகள் பல‌ கடந்த பின்னாலும் நம்மையும் மயக்குகிறது; அதே சுவாரசியத்தை தருகிறது.

இப்படி வாசிக்க, சுவையான நிறைய கதைகள் இந்த தொகுப்பில் உண்டு. அங்கோனி, ஸ்வாஹிலி, புஷ்மேன்,பட்டோங்கா, ஷோனா என்று பல்வேறு ஆப்ரிக்க இன மக்களின்  நம்பிக்கைகளும், அந்த நம்பிக்கைகளுக்குக் காரணமான கதைகளும் தொகுக்கப்பட்டுள்ளன.

கதைகளின் இறுதியில், விலங்குகளைப் பற்றிய தகவல்கள்; வாழும் பகுதி, தட்பவெப்பம், உணவு என்று பல செறிவான தகவல்களும் வாசிப்பவர் ஆர்வத்தை முன்னிட்டு கொடுக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

அணிலை எப்போதாவது கவனித்திருக்கிறீர்களா? தன் வாலைக் கொண்டு உடலை  எப்போதும் துடைத்த வண்ணமாக இருக்கும். ஏன் அப்படி செய்கிறது? மிக சுவாரசியமான கதையில் அதற்கான விடை அடங்கியிருக்கிறது.

புதர்மானுக்கு சிவந்த தோல் வந்தது எப்படி?

 கினிப் பறவைகள் அதிகாலையில் யாரை கூப்பிடுகிறது?

ஆமை ஓட்டில் ஏன் இத்தனை கீறல்கள்?

மேலும், ஒரே தகவலைப் பற்றி இருவேறு கதைகள், இருவேறு இன மக்களிடமும் வழங்கப்படுவதையும் இந்த புத்தகம் பதிவு செய்திருக்கிறது. சாணிவண்டு எனும் ஒரு வகை வண்டுகள், யானை சாணியை உருட்டிக் கொண்டேயிருக்கும். எதற்காக தெரியுமா?

வண்ணத்துப் பூச்சியின் அழகை மட்டுமே மனிதர்கள் ரசிக்கின்றனர், தன்னை கவனிப்பதேயில்லை என்று மறுகிய வண்டு தன் பலத்தைக் காட்ட, தன்னைக்காட்டிலும் பலமடங்கு பெரிதான சுமையை உருட்டி மனிதர்களை தன்பக்கம் ஈர்க்கிறது என்று. உண்மையில், சாணிவண்டு தன் முட்டைகளை அந்த சாணி உருண்டையில் வைத்து பாதுகாக்கிறது.

கானா, இன மக்கள் சொல்லும் சாணிவண்டியன் கதை மிகவும் சுவாரசியமானது. மழை பெய்ய வைக்கும் அதிசயகுணம் கொண்ட பச்சோந்தி ஒன்று இருந்தது. பச்சோந்தியின் முதுகில், குச்சியால் இரண்டு தட்டு தட்டி மந்திர வார்த்தைகளைச் சொன்னால் மழை பெய்யும். அனன்சி என்ற பேராசை சிலந்தி, பலத்த மழை வேண்டி பச்சோந்தியை ஓங்கி அடித்துவிட, பச்சோந்தி செத்துப்போனது.

பச்சோந்தியை, கொன்ற பாவத்துக்கு தண்டனையாக, அதன் உடலை ஒரு உருண்டை டப்பாவில் அடைத்து உருட்டிக் கொண்டேயிருக்க வேண்டும் என்று சொல்கிறார். டப்பாவை உருட்டிக்கொண்டிருந்த, அனன்சி களைத்துப் போயிற்று. தன் மகனை சந்தித்து வருவதாகவும், அதுவரை அந்த சுமையை உருட்டச் சொல்லிவிட்டு அனன்சி ஓடிப்போயிற்று. கடவுளின் கோபத்துக்கு, பலியாக விரும்பாத நியாயவாதி சாணிவண்டு, அந்த சுமையை இன்றும் உருட்டியப்படி இருக்கிறதாம். :‍)

இவற்றை தொகுத்தவர், நிக் க்ரீவ்ஸ் என்பவராம். பிரபலமான கதை சொல்லி போல. 'தேர்ந்தெடுத்து தொகுத்தவர்' என்று கூட போடவில்லை, கதைசொல்லி என்றுதான் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்கள். "நீர்யானைக்கு முடி இருந்தபோது" என்ற தொகுப்பின் தொடர்ச்சிதான் இந்த நூல் என்று முன்னுரையில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். அந்த புத்தகத்தையும் வாங்கி வைத்திருக்கிறேன். இனிமேல்தான் வாசிக்க வேண்டும்.

இந்தியாவின் மூலை முடுக்கெல்லாம் நுழைந்து ஆதிவாசி கதைகளை திரட்டிய  வெரியர் எல்வின் கூட‌("உலகம் குழந்தையாக இருந்தபோது" ) அடிப்படையில் ஒரு கதை சொல்லியாம்.  

தமக்கு அறிமுகமே இல்லாத உலகத்துக்கு வந்து, மொழி தெரியாத வெளி உலகம் அறியாத ஆதிவாசி மக்களோடு, பேசி பழகி, அவர்களது கதைகளை, நம்பிக்கைகளை எந்தவித விருப்பு வெறுப்புமின்றி கேட்டு ஆவணப் படுத்துவதை நினைத்துப் பார்க்கவே வியப்பாக‌ இருக்கிறது. வளையத்துக்குள்ளே வாழப்பழகிவிட்ட எனக்கு , அவர்களது இந்த மனப்பாங்கு ஆச்சரியமே!

பெரியவர்களுக்கே சுவாரசியமாக இருக்கும் இந்த கதைகள், சிறார்களை நிச்சயம் கவர்ந்துவிடும். விலங்குகளுக்கும்  காட்டிற்கும் உள்ள  தொடர்பு,  விலங்கினங்கள் ஒன்றுக்கொன்று பேணும் நட்பு மற்றும் பகை, மனிதர்களிடம் உறவாடும் தன்மை, காட்டின் அழகு மற்றும் அதற்கேயுரிய‌ ஒழுங்கு என்று இயற்கையை பற்றிய நல்ல புரிதலை கொடுக்கும்.  (சிறார் இலக்கியம் இல்லை என்று புலம்புவதை விட , குற்றுயிரும் குலையிருமாக இருக்கும் இது போன்ற புத்தகங்களை தேடி பதிப்பித்தாலே போதும்.)

மொழிப்பெயர்ப்பை பற்றி சொல்லியே ஆக வேண்டும். தங்கு தடையில்லாத மொழிநடை, வேற்று மொழியிலிருந்து வந்த நூலை வாசிக்கிறோம் என்ற உணர்வை ஏற்படுத்தவேயில்லை.

நூல்: சிங்கம் பறந்தபோது முதலிய ஆப்பிரிக்க கதைகள்
கதைசொல்லி: நிக் க்ரீவ்ஸ் (தமிழில்: பிரிஜிட்டா ஜெயசீலன்)
என் பி டி
விலை: ரூ 86

Saturday, February 14, 2015

மறக்க முடியாத ஒரு காதல் கதை (காதலர் தின ஸ்பெஷல்)


மானப்பன், கண்ணுக்கினிய இளைஞன். பிள்ளையில்லாத பெற்றோருக்கு தவமாய் தவமிருந்து பெற்ற பிள்ளை.  தெய்வத்தின் அருளால் பெற்ற பிள்ளையென்ற பெயரும் சேர்ந்துவிட, சீருக்கும் சிறப்புக்கும் சொல்லவா வேண்டும்?

பெற்றோரின் அன்பும் அரவணைப்போடும், உற்றார் உறவினரின் பாராட்டு களோடும் கூடிய இனியதொரு வாழ்க்கை.இவ்வளவும் இருந்தாலும்,  விளையாட்டுப் பிள்ளையாக இல்லாமல் வீரனாகவும் இருந்தான் மானப்பன். வில்லும், அம்புமே அவனது இரு கைகள்.

ஆனாலும், வாழ்க்கை ஒருபோதும் ஒரே மாதிரி இருக்காதல்லவா? தந்தையோடு முரண்படும் தருணமும் வந்தது. மானப்பனின் வில்லும் அம்பும் தந்தையுன் கண்களில் பட, தந்தையின் சீற்றத்தால் முறிந்தன வில்லும் அம்பும். இதைக் கண்டு மனமொடிந்து போனான் மானப்பன்.

வீரனக்கழகு அவனது ஆயுதம். அவை பறிக்கப்பட்டு, சேதப்படுத்தப்படுவது மானக்கேடு. அதன்பின் உயிர்வாழ்வது வீணென்று தோன்ற, வெறுத்துப் போய் வீட்டை விட்டு வெளியேறுகிறான் மானப்பன்.  நண்பர்களிடம் செல்கிறான் . நினைத்த ஆறுதல் அவனுக்கு கிட்டவில்லை.

நண்பர்கள் என நினைத்தவர்களின் நயவஞ்சக முகத்தை கண்டுக் கொள்கிறான். அவர்களை சமாளித்து, இறுதியாக‌ மானப்பன் வந்தடையும் இடம், குடகு. 

குடகில், உறவினர் வீட்டில் அடைக்கலம் தேடிக்கொள்ளும் மானப்பன், கொஞ்சம் நிலம் வாங்கி உழவும், அறுவடை செய்யவும் தலைப்படுகிறான். பெரிய வீடு, தோட்ட துரவுகளென்று அமெரிக்கையாக  வாழ்ந்த வாழ்க்கையை இழந்தாலும், விவசாயம் செய்வது, விளைவித்ததை விற்பது என்று ஒரு எளிய ஆனால் நிம்மதியான‌ வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்கிறான்.

இதன் நடுவில், அவன் வாழ்வில் வருகிறாள் 'செம்மரத்தி'. குடகின் அழகும், தீரமும் சேர்ந்த பெண். இருவரு க்கிடையில், காதல் மலர்ந்ததென்று சொல்லவும் வேண்டுமா? தீராக்காதலோடு மணம் செய்துக் கொள்கிறார்கள் மானப்பனும்,செம்மரத்தியும்.

 திருமணத்துக்குப் பின்னும், தொடரும் காதல் நாளுக்கு நாள் வளர்கிறது. சமயங்களில் ஒருவர் மீது ஒருவர் சொந்தம் கொண்டாடுகிறது. அதன் காரணமாகவே, இருவருக்கிடையில் சிறு சிறு செல்ல சண்டைகளும் மூள்கிறது.  

செம்மரத்திக்கு, உள்ளூர ஒரு பயம். எங்கே, மானப்பனை வேறு பெண்களிடம் இழந்துவிடுவோமோ என்ற லேசான பயம் தொற்ற, மானப்பன் வீடு திரும்புவது சற்றே தாமதமானாலும் அவனிடம் வழக்கு தொடுப்பாள்.

நல்லெண்ணெய் விற்றுவிட்டு வீடு திரும்ப தாமதமாகி விடுகிறது, ஒருநாள். செம்மரத்தி புரிந்துக்கொள்ளாமல், அவனிடம் சண்டை வளர்த்தத் தொடங்க, மானப்பனோ இயன்ற மட்டும் அவளிடம் விளக்குகிறான்.

சமாதானமாகாத மனதோடு மானப்பனுக்கு உணவு பரிமாறுகிறாள், செம்மரத்தி. சாப்பிட உட்கார்ந்து ஒரு கவளம் உள்ளே செல்வதற்குள்,  மானப்பனின் காதுகளில் விழுகிறது போர்முரசு. குடகர்களுக்கும் மலையாளி களுக்குமான போர் மூண்டதற்கான அறிவிப்பு அது. சாப்பிட அமர்ந்தவன், அப்படியே எழுந்து போருக்கு புறப்படுகிறான்.

செம்மரத்திக்கு இதயமே விண்டுபோகிறது. கணவனை இயன்றமட்டும் தடுத்துப்பார்க்கிறாள். எப்படியாவது அவனை நிறுத்திவிட முயல்கிறாள். கெஞ்சுகிறாள், குரலை உயர்த்தி கதறுகிறாள்.ம்ம்ஹூம்! மானப்பனை, எதுவும் தடுத்து நிறுத்திவிடமுடியவில்லை.

வாசலை, கடந்து செல்பவன்  நிலைப்படியில் தலையை இடித்துக் கொள்கிறான். சிவப்புத் தலையுடைய பச்சோந்தி ஒன்று அவனுக்கு குறுக்கே ஓடுகிறது. சாப்பிட அமர்ந்து சாப்பிடாமல் எழுந்ததையும், இந்த சகுனங்களையும் புரிந்துக்கொள்ளும் செம்மரத்தி, மறுகுகிறாள்.

ஓடிப்போய்,முன்னைவிட வேகமாக கணவனை தடுக்கிறாள். செம்மரத்தியின் கதறலுக்கும், சாபங்களுக்கும் காது கொடுக்காமல், போர் நடக்கும் இடத்துக்கு விரைகிறான் மானப்பன்.

குடகர்களின் தலைவனை, வீழ்த்தி போரில் வெல்கிறது மலையாளிகளின் படை. வெற்றிக்களிப்பில், வீடு திரும்புகிறார்கள் மலையாளிகள். இதன் நடுவில், மானப்பன், தன் கையிலிருந்து ரத்தம் வழிந்தோடுவதை உணர்ந்து பார்க்க, அவனது சிறுவிரல் வெட்டுண்டு போயிருப்பதை காண்கிறான். ஏதோவொன்று, பளீரென்று அவனை வெட்ட, பித்து பிடித்தவன் போல் போர்க் களத்துக்கு திரும்பி ஓடுகிறான்.

விரல் போனதைப் பற்றிக்கூட கவலைப்ப‌டவில்லை. விரலிலிருந்த அவனது மோதிரமே அவனை அப்படி துரத்தியது. செம்மரத்தியின் அன்பு பரிசல்லவா, அது! மோதிரத்தை இழந்து, வீட்டுக்குச் செல்வதை அவனால் நினைத்துக் கூட பார்க்க இயலவில்லை. அன்பின் பரிசை இழந்தபின், செம்மரத்தியை எப்படி  எதிர்கொள்வான்?  உடனே திரும்பி, ஓட்டமெடுக்கிறான்.

போர்க்களத்துக்கு, திரும்பி ஓடும்போது இவைதான் அவனது மனதில் தோன்றினவே தவிர, தான் அபாயத்தை நோக்கி ஓடுகிறோம் என்பதோ, நண்பர்களது குறுக்கீட்டுக் குரல்களோ எச்சரிக்கைகளோ  எதுவும் அவனது  செவிகளில் விழவேயில்லை.

விடிகாலை நான்கரை மணிக்கு, அந்த காவு'வை அடைந்த போது கேட்ட 'தோட்டம்'பாடலின், ஒரு பகுதி முழுக்கவே மானப்பன் எதிரிகளிடம் சிக்கி சின்னாபின்னமாக துண்டாடப் பட்டதை துயரத்தோடு சொல்லிக் கொண்டிருந்தது. ஆம், போர்க்களத்துக்கு திரும்பி ஓடிய மானப்பன்,  தோல்வியில் வெகுண்டு போயிருந்த குடகர்களது அம்புக்கு பலியாகிப்போனான்!

பரிசினிக்கடவிலிருந்து, கிட்டதட்ட 30கிமீ தூரத்தில் இருந்த 'காவு' அது. காலை மூன்று மணிக்கு எழுந்து தயாராகி யிருந்தோம். முந்தின நாள் மாலையிலிருந்தே  மானப்பன் கதை தோட்டம் வழியாக, சொல்லப்பட்டுக் கொண்டி ருந்திருக்கிறது. கீற்றுக்கொட்டகையினுள், திரைச் சீலைக்குப் பின்கறுப்பு மீசையும், முகத்தில்  வண்ணங்களும் கொண்டு கதிவனூர் வீரன் தயாராகிக் கொண்டிருந்தார்.



'காவு'க்கு நேர் எதிரில், வாழை தண்டுகளில் தீப்பந்தங்கள் தயராக இருந்தன. சற்று தள்ளி, சிறுவர்கள், தழலை ஏற்றிக்கொண்டிருந்தனர். பந்தங்களுக்கு ஒருவர் சுற்றி வந்து நெய்யூற்ற, மற்ற சிலர் பந்தங்களுக்கு நெருப்பேற்றினார்கள்.


 
 சற்று நேரத்தில், பந்தங்கள் ஜெகஜோதியாக எரிய, செண்டைகள் முழங்கத் தொடங்கின.  நெருப்பும், மேளமும் உக்கிரமடைய, கீற்றுக் கொட்டகையிலிருந்து வெளியில் வந்தார் கதிவனூர் வீரன். கைகளில் வாளும், கேடயமும்.  உக்கிர கோப‌த்தில்,அவரது கண்களும் நெருப்பை கனன்றுக் கொண்டிருப்பதாகவே பட்டது.


 
தோட்டப்பாடலோடு, சுழன்று சுழன்று கதிவனூர் வீரன் ஆடிக்கொண்டிருக்க, காவு'க்கு எதிரில் தீப் பிழம்புகள், சிதையில் குதித்து உயிரைவிட்ட‌ செம்மரத்தியின் நாக்குகளாகவே இருந்தது.  செம்மரத்தியின், மானப்பனின் காதலை,மீண்டு வாழமுடியாத வாழ்க்கையை சொல்வதாகவே தோன்றியது.


 
வாழை தண்டுகளில் செய்யப்பட்ட அந்த தீப்பந்தங்கள், கதிவனூர் வீரனின் போர்ப்படை நண்பர்களை நினைவிலிறுத்தி ஏற்றப்படுகிறதாம்.நண்பர்களோடு, சுற்றி சுழன்று போரிடும் கதிவனூர் வீரன்!தீப்பந்தங்களின் மேடையின் நடுவிலிருக்கும் குத்துவிளக்குச் சுடரில் யாரைத் தேடுகின்றன, அவனது கண்கள்? செம்மரத்தியையா?


 
அந்த இருளில், லேசான குளிரில், மனத்தில் பாரத்தோடு அமர்ந்திருக்க, பாடல்கள் நம்மை உலுக்குகின்றன.காதலும், வீரமும், பொறாமையும், நயவஞ்சகமும், கோபமும், பயமும் என்று மானிடர்களின் அத்தனை உணர்வுகளுக்கு பலியாகிப்போன மானப்பனும், செம்மரத்தியும் 'தோட்டம்' பாடல்களாக -  காதலின் தெய்யங்களாக - மக்கள் மத்தியில் வாழ்கிறார்கள். காதல் மற்றும் வீரத்தின் சிறு தெய்வங்களாக, அவர்களிருவரும் ,இன்றும்  கண்ணூரின் கிராமங்களில் நினைவு கொள்ளப்படுகிறார்கள்! 

Tuesday, February 10, 2015

மய்யழிக் கரையோரம் - எம். முகுந்தன்

   
என் பி டியில்தான் இந்த புத்தகத்தை வாங்கினேன். வேறு எங்கு ரூ48க்கு நாவல்களை விற்பார்கள்? சாகித்திய அகாதமியில் கூட ரூ 100க்கு குறைவாக இருந்த புத்தகங்கள் இந்த முறை குறைவு. சில வருடங்கள் காத்திருந்தால், 30%க்கும் 40%க்கும் கழிவு வைத்து விற்பார்கள். நாவலுக்கு வருகிறேன்...புத்தகத்தின் பின்னுரையை பார்த்து, கொஞ்சம் வறட்சியாக இருக்குமோவென்று நினைத்தேன். ஆனால், நினைத்ததற்கு நேர்மாறாக இருந்தது.

வாசித்ததும் நெடுநேரம் உறுத்திக்கொண்டிருந்த ஒரு கேள்வி, நமது மண்ணின் இந்த நாவல், ஏன் ரஷ்ய இலக்கியங்கள், பிரச்சார நூல்கள் அளவுக்கு பேசப் படவில்லை என்பதுதான்.  ரஷ்ய இலக்கியங்களுக்கு சற்றும் குறைந்த தில்லை, இந்த நாவல்.  அதற்காக, பிரச்சார நாவல் என்றும் இதனை சுருக்கிவிட முடியாது. (ஒருவேளை, நாவல் இறுதியாக தாசன் என்ற தனிமனிதனின் வாழ்க்கையை, அவனது சோகத்தை பேசுவதால் இருக்குமோ?)

மய்யழி  கேரளாவின் சின்னஞ்சிறு ஊர். கண்ணூருக்கும் தலைச்சேரிக்கும் இடைப்பட்ட ஊர். இந்தியாவில் இருந்தாலும், மய்யழி ஒரு காலத்தில் வேறு உலகத்தை சார்ந்து இயங்கியது. மய்யழி என்பது மாஹே என்று நாம் அழைக்கும் ஃபிரெஞ்சு காலனி.

அந்த பிரதேசம், விடுதலையாவதற்கு முந்தைய காலகட்டத்திலிருந்து,  இந்திய யூனியனில் சேரும் காலம் வரையிலான  மய்யழி மக்களை, தெருக்களை, சர்ச்சை, மணியோசையை, மய்யழி புழையை,அது கலக்கும் அரபிக்கடலை, கடலுக்கு அப்பாலிருக்கும் வெள்ளி யாங்கலை சுற்றி சுழல்கிறது நாவல்.

'பாட்டி, நான் எங்கிருந்து வந்தேன்' என்ற  பேரக் குழந்தைகளின் கேள்விக்கு எல்லா மய்யழியின் பாட்டிகளுக்கு பதில் தெரியும்.  தொலைவில், சமுத்திரத்தில் தெரியும் வெள்ளியாங்கலிலிருந்துதான் எல்லா மய்யழி மக்களும் வருவது. பிறப்புக்காக காத்திருக்கும் மய்யழி மக்கள் அங்கே தும்பிகளாக பறந்து திரிந்து கொண்டிருப்பார்கள். அப்படி, பிறப்புக்கும் மறுபிறப்புக்கும் காத்திருக்கும் ஆன்மாக்கள், பிறப்பு களுக்கிடையில் சிறிது ஓய்வெடுக்கும் ஆன்மாக்கள்....

அப்படி வெள்ளியாங்கலிலிருந்து, பறந்து வந்த ஆன்மாதான் தாசன். நாவலின் முக்கிய நாயகன். நன்றாக படிக்கக்கூடிய ஒருவன். அதன் காரணமாக, ஊரில் கிடைக்கும் மரியாதையும், சலுகையும், அன்புமாக வளர்ந்து வரும் தாசன், பாண்டிச்சேரியில் மேற்படிப்பை முடித்துவிட்டு ஸெக்ரத்தாரியாவிலோ அல்லது பிரான்சில் ஸ்காலர்ஷிப்புடன் படிப்பையோ தொடருவான் என்ற அனைவரது நினைப்பையும் தலைக்கீழாக்கி எடுக்கும் ஒரு முடிவும், அதனையொட்டி   மய்யழியில் ஏற்படும் மாற்றங்களுமே நாவல்.

தமிழ்நாட்டுக்கு  பாண்டிச்சேரியைப் போல், கேரளாவுக்கு மய்யழி. பிரெஞ்சு காலனிக்காக மட்டுமல்ல... சாராயத்துக்கும்தான். பாண்டிச்சேரியை போலவே, அங்கும் குடி வழிந்தோடுகிறது. ப்ரெஞ்சுக் கல்வியை கற்பிக்கும் கல்லூரிகள் இருக்கின்றன. கப்பல்கள் வழியே பட்டாளங்களும், துரைகளும் வந்திறங்குகின்றனர். துரைகளும்,அவர்களது கைகளை பிடித்துக் கொண்டு கடற்கரையில் காற்று வாங்கச் செல்லும் மிஸ்ஸிகளும், அவர்களது குதிரை வண்டிகளும், பிற்காலத்தில் கார்களுமாக மய்யழியின் தெருக்கள் ஒரு காலத்தில் நிறைந்திருக்கின்றன.

துரைகளுக்கு  விசுவாசிகளாக, கிட்டதட்ட அவர்களை தெய்வமாக பார்த்து ஆராதிப்பவர்கள்தான் மய்யழி மக்கள்.அவர்களில் ஒருத்திதான் குறம்பியம்மா. குறம்பியம்மாவின் மகன் தாமு. பத்தாவது பாஸ் பண்ணிய தாமுவுக்கு ஒரு வெள்ளைக்காரரின் உபகாரத்தால் கோர்ட்டில் ரைட்டர் வேலை கிடைக்கிறது.

குறம்பி யம்மாவுக்கும், தாமு ரைட்டரின் குடும்பத்துக்கும் வெள்ளைக்காரர்களே  கண் கண்ட தெய்வமாகின்றனர். தாசன், ரைட்டர் தாமுவின் மகன். சூட்டிகையான சிறுவன். குடும்பத்தின் நிலை உணர்ந்து படித்து, பள்ளி இறுதித் தேர்வுகளில்  தேர்ச்சி பெறும் ஒருசிலரில் ஒருவர்.

அவனுக்கு ஆரம்பப்பள்ளி ஆசிரியராக அறிமுகமாகும் குஞ்ஞனந்தன் மாஸ்டர்,பின்னர் நமக்கு ஒரு கம்யூனிஸ்ட்டாக அறிமுகமாகிறார். அவரிடமிருந்து, தாசனுக்கும்,பப்பனுக்கும், வாசூட்டிக்கும் பரவும் சுதந்திர வேட்கையும், கம்யூனிஸ்ட் சித்தாந்தமும், மக்கள் மத்தியிலும் பரவி,  1954யில் மூப்பன் துரையையும், மற்ற பிரெஞ்சு பட்டாளத்தையும் கப்பலில் ஏற்றி சொந்த ஊருக்கு திருப்பி அனுப்பிய வரலாற்றை  கண் முன் கொண்டு வந்து நிறுத்துகிறது, நாவல்.

அவர்களின் சுதந்திர வேட்கையும்,மக்களின் போராட்டங்களும் நாவலின் பிற்பகுதியில் வருவதுதான். ஆனால்,நாவல் முழுக்க நிரம்பியிருப்பது,  விதவிதமான  மய்யழி மக்களும், அவர்களது கதைகளும், அன்றாட வாழ்க்கையும், ஆசைகளும்  நம்பிக்கைகளுமே!  நாவலின் சுவையை கூட்டுவதும்  அவர்கள்தான்!

பாம்பாக மாறி, தன் காதலியை அடைந்த குபேரன் செட்டியார், தாய்நாட்டின் மானம் காத்து சிதையில் எறிந்த பிரான்சு நாட்டின் இடையச் சிறுமி, தன் கோயிலின் வாழைக்குலையை எடுத்தவனை நொண்டியாக்கிய குளிகன் தெய்வம் என்று சுவாரசியத்துக்கு கொஞ்சமும் குறைவில்லை.   அதோடு,  குறம்பியம்மாவின் யானை தந்த பொடி டப்பாவும், மிஸ்ஸியின் கேக்கும் வாய்பேசாத கதாபாத்திரங்களாக நாவலின் இறுதி வரை பயணிக்கின்றன‌.

நாவலில், சில இடங்களில் தமிழர்கள் வருகிறார்கள். கறுப்பானவர்களாக, முரடர்களாக,மடையர்களாக பெண் பித்து பிடித்த‌ பிரெஞ்சு போலீசுக்காரர்களாக மய்யழில் வலம் வருகிறார்கள். (நாவல் எதிர்ப்பாளர்களுக்கு ஒரு நற்செய்தி!என்ன, நாவல் வந்து கிட்டதட்ட 60 வருடங்கள் ஆகியிருக்கும்...ஆனால், எதிர்க்கணும்னு முடிவு செய்திட்டா நாலு வருசம் என்ன....நானூறு வருசம் என்ன?)

நாவலை வாசிக்க வாசிக்க, லேண்டர்தான் என் கண் முன் விரிந்தது. பழங்கால பிரிட்டிஷ் காலத்து வீடுகள், பிரிட்டிஷ் பெண்களின் பெயர்களை தாங்கி நிற்கும் வில்லாக்கள், கல்லறைகள், அவர்கள் விட்டுச் சென்ற நாய்களின் இன்றைய தலைமுறை....

ப்ரெஞ்சு துரைகளும்,அவர்களது பட்டாளமும் கப்பலேறி செல்லும்போது கூடவே செல்லும் மய்யழி மக்கள், கொழும்பு வழியாக சென்று பாண்டிச்சேரியில் இறக்கிவிடப்படுகிறார்கள். துரைகளோடே பிரான்சுக்கு சென்றுவிடுவோம் என்று வெள்ளைக்காரர்களை துரத்திவிட மனமற்று விசுவாசம் காட்டுகிறார்கள். இறுதியில், பஞ்சத்தில் அடிபட்டவர்களைப் போல், சொந்த ஊருக்கே  திரும்பி வந்து பழைய வாழ்க்கையை வாழ்கிறார்கள்.  ஆனாலும், பிரெஞ்சு துரைகள் கப்பலும், பீரங்கியும் கொண்டு வந்து மய்யழியை திரும்ப கைப்பற்றுவார்கள் என்று  காத்திருக்கிறார்கள்.

 திரும்பி வராது என்று தெரிந்த பழங்காலத்து வாழ்க்கைக்கு ஆசைப்பட்டுக் கொண்டே, சுதந்திர வாழ்க்கையின்  சௌகரியங்களை ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள்.ஆப்சன் செய்து பிரெஞ்சு குடியுரிமையை ஏற்கிறார்கள். இதில், சுதந்திர போராட்டக்காரர்களும், புரட்சிக்காரர்களும் இருப்பதுதான் யாரும் எதிர்பாராத முரண்.

தாசன், யாருக்காக தன் சொந்த வாழ்க்கையை தியாகம் செய்தானோ அந்த மக்கள் அனைவரும் சுதந்திரத்துக்குப் பிறகு சொந்த வாழ்க்கைக்கு திரும்புகிறார்கள். வாழ்க்கையின் உன்னத செல்வங்களை அடைகிறார்கள்.  தாசனுக்கும் சந்த்ரீக்கும் மிஞ்சுவதென்னவோ   வெள்ளியாங்கலில் கிடைக்கும்  ஓய்வுதான்!

உயிர் போகும்  இறுதியில் 'தான்  தோற்றதாக' ஒப்புக் கொள்ளும் தாமு ரைட்டர், பெற்ற மகனிடம் எதற்காக அவ்வளவு வைராக்கியம் பாராட்ட வேண்டும்?  வெளி நாட்டிலிருந்து சம்பாரித்த பணத்தையெல்லாம், கொட்டி, தன் மகள் சந்த்ரீக்காக பங்களா கட்டும் பரதன், மகளின் காதலன் தாசனிடம் ஏன் அவ்வளவு கடுமையாக நடந்துக்கொள்ள வேண்டும்? அந்த இரவில், தன் தங்கை கிரிஜாவை சந்திக்க தாசன் ஏன் செல்லவேண்டும்?

 கண்ணூரின் இண்டு இடுக்கில், பெயர் தெரியாத கிராமங்களில் 'தெய்யங்களுக்காக' அலைந்து திரிந்த போது,  ஒவ்வொரு மின் கம்பங்களிலும், நிழல் குடைகளிலும் சின்னஞ்சிறு இடம் விடாமல் சே குவாராவின் முகத்தை அச்சிட்டிருந்ததை பார்த்தது வியந்தோம். சே குவாரேவின் சொந்த ஊரில் கூட, அவரை இந்தளவுக்கு போற்றியிருக்க மாட்டார்களென்று பேசிக்கொண்டோம். சிறு ஊர்களில் கூட, சிவப்பு கொடிகளும், கல்வெட்டுகளும்! அதற்கான பின்னணி, இந்த நாவலின் குஞ்ஞனந்தன் மாஸ்டர் வீட்டில் மாட்டியிருக்கும் படங்களிலிருந்துதான் துவங்கி யிருக்கிறது போலும்!

மாஹே செல்ல வாய்த்தால், கடற்கரை சாலையில், சர்ச் மணியோசை கேட்டபடி நடக்க வேண்டும். மய்யழியின் பாலத்தில் நடந்து தாசன் ஒளிந்திருந்த இடத்தை தேட வேண்டும். அரபிக்கடலையும், வெள்ளியாங்கலையும் பார்த்தபடி அமர்ந்துக்கொள்ள வேண்டும். மறுபிறப்புக்கு இடையில் சிறகடித்து பறக்கும் தும்பிகளில்   குறம்பியம்மாவை, லெஸ்லீ துரையை, குஞ்ஞி மாணிக்கத்தை, பாம்பு விஷமிறக்கும் மலையனை, கள்ளுக்கடை உன்னி நாயரை, பப்பனை, லீலாவை, சந்த்ரீயை, அவளது பாதசரங்களை,நாணியை, தேவியை, அவர்களது கலப்பின குழந்தைகளை, தாசனை, சந்த்ரீயை தேட வேண்டும்!

நாவல்: மய்யழிக் கரையோரம் (எம். முகுந்தன்)
தமிழில்: என் பி டி
விலை: ரூ 48
பக்கங்கள்: 266

Monday, February 09, 2015

தேக்கடி செல்ல சில டிப்ஸ்


(கேட்டது மூணு நாலு பேருதான்..ஆனா, நாம ஊருக்கே சொல்வோமில்ல!) :-)

கூர்க் போயிட்டு வந்ததுலேருந்து, பப்பு, யானைகள் மேலே  அப்படி மதிமயங்கி கிடந்தாள். அதுவும், ஜூவிலே பார்க்கிறதெல்லாம் மேடமுக்கு பிடிக்காது. 'வாங்க பழகலாம்' ரேஞ்சுலே யானைகளை குளிப்பாட்டி, சாப்பாடு கொடுத்து பழகணும்!!

  அதுக்கு எங்கே முடியும்... கூர்க் துபாரேயை விட்டா?! கூர்க்குக்கு அடுத்து  மசினகுடிக்கு பயணம்!  'தெப்பக்காடு யானைகள் முகாம்'லே பழகினோம். தங்கியிருந்த மூணு நாளும், சாயங்காலம் முழுக்க‌ யானைகள் முகாம்லேதான். என்ன, மசின குடியிலே 'தூரத்துலேருந்து' பழகலாம்!

அந்த பயணத்துலேதான், யானைகள் வீட்டு விலங்கு இல்லே காட்டு விலங்குன்றது பப்புவுக்கு புரிஞ்சதோ என்னவோ! காட்டு யானைகளையும் நேரடியா பார்த்தது மசினகுடி பயணத்துலேதான்.

'சிவநேசு சிவநேசு குருவம்மா' கணக்கா நாங்க  'இன்னும் இன்னும் யானை, ரிச்சர்ட் பார்க்கர்' ரிச்சர்ட் பார்க்கர்ன்னு தேடினப்போ க்ளிக்கானதுதான்  'தேக்கடி'.

"தேக்கடி" என்னவோ  தமிழுக்கு ரொம்ப நெருக்கமா தோணினாலும், தேனி வழியா ஏதோ ஒரு  மலையடி வாரத்துலேருந்து ஆரம்பிக்கிற பயணம் முடியும்போது கேரளாவாகிடுது. ஒரு சின்ன கோடுதான்... அதுக்கு இந்த பக்கம் குமுளின்றாங்க...அந்த பக்கம் தேக்கடியாம்.

மதுரை வழியாக தேனி சென்று தேக்கடி சென்றோம்.நாங்க போனது ஏப்ரல் மாதம். மத்த நாட்களிலே எப்படி இருக்கும்னு தெரியலை... ஆனா, ஏப்ரல் இரண்டாம் வாரத்துலே மிதமான வெயில். மிதமான குளிர். படகு சவாரிக்கு நல்லாவே இருந்தது. மேலும், ஏப்ரல் மாதத்தில், மலர் கண்காட்சி ஒன்றும் நடைபெறும். மதிய நேரத்தில், ஒரு சின்ன விசிட் அடிக்கலாம்.

தங்குமிடம்:

 காட்டுக்கு வெளிலே ஒரு ஹோட்டல்லேயும் ஒருநாள், இரண்டு நாட்கள் காட்டுக்குள்ளே கேரள அரசாங்க ஹோட்டல் லேயும் தங்கினோம். வெளியில் தங்குவதைவிட, காட்டுக்குள்ளே தங்குவதைதான் பரிந்துரைப்பேன்.

காட்டுக்குள்ளேன்னா, காட்டுக்குள்ளேயே இல்ல...காட்டின் எல்லை ஆரம்பிக்கிற இடம். பெரியாறு ஏரியின் முனையில், மலைப்பாங்கான பகுதியில் இருக்கிறது. முன்பதிவு அவசியம். இங்கு தங்கினா, மாலை ஐந்து மணிக்குள்ளே உள்ளே வந்திடணும்...ஏன்னா, காட்டு எல்லைப்பகுதியில் உள்ளே வர ஐந்து  மணிக்குப் பிறகு அனுமதியில்லை.

குடும்பத்தோடு தங்குவதற்கு ஏற்ற இடம். காலை உணவுக்கும் சேர்த்தே அறை வாடகை. அதுவும், இளங்காலை நேரத்தில் படகு சவாரி முடிச்சு, நேரா புட்டும், ஆப்பமும்,அன்னாசி பழரசமும் சாப்பிடறது இருக்கே!யம்ம்ம்ம்ம்!

உள்ளேயே, நீச்சல் குளம் குழந்தைகளுக்கு தனியாக இருக்கிறது. என்ன, குரங்குகள் தொல்லை அதிகம்.  கொஞ்சம் ஏமாந்தால் போதும்...உங்களையே தூக்கிட்டு போய்டும்! மற்றபடி, பாதுகாப்பான, சுத்தமான இடம். இன்னொருமுறை தேக்கடி சென்றால், 'ஆரண்ய நிவாஸில்' தங்கவே விரும்புவோம்.  பைசா வசூல்ல்ல்ல்ல்!

தேக்கடி படகு சவாரி:

தேக்கடின்னாலே படகு சவாரிதானே! தேக்கடியில், சுற்றவும் பார்க்கவும் இடங்கள் இருந்தாலும் தவற விடக் கூடாத முக்கியமான விஷயம் படகு சவாரி.  இரண்டு பக்கமும் காடுகள். நடுவில் சாலை போல நீண்டும் வளைந்து பெரியாறு. நடுவில், நீரில் மூழ்கி போன பட்டுப்போன மரங்கள். அந்த மரங்களின் நுனியில் அமர்ந்தும், சிறகுகளை விரித்து காற்று வாங்கியும் பறவைகள். ஆரண்ய நிவாசில் தங்கினால், சலுகையாக படகு சவாரி  ஒருமுறை இலவசம். நமக்கு தேவையான நேரத்தை, வரவேற்பு அலுவலகத்தில் குறிப்பிட்டு முன்பதிவு செய்துக்கொள்ளலாம்.

நாங்கள், இரண்டு முறை படகு சவாரியில் செல்லுமாறு பார்த்துக் கொண்டோம். ஒரு முறை காலை நேரத்தில் . காலை புலரும் நேரத்தில், படகில் சென்று ஆற்றையும், மெதுவாக விழிக்கும் காடுகளையும் காண்பது இனிமை யான அனுபவம். மனித நடமாட்ட தொல்லைகளின்றி ஆழ்ந்த‌ அமைதியில் இருக்கும் இயற்கையை காண்பது ஒரு தனி அனுபவ‌ம்.

காட்டுக்கு விலங்குகளை காண மட்டுமே வந்திருக்கிறோம் என்பது போல  பப்புவுக்கு பதிந்துவிடக்கூடாது என்பதில் அதிக கவனம் எடுத்துக்கொள்வேன். ஒரு இடத்துக்கு சென்றால், அந்த ஊரின்/சுற்றுப்புறங்களின் அனைத்துவித குணாதிசயங்களோடு  முழுமையாக  உணர வேண்டும், அறிந்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பதை பயணங்களின் மூலமாக‌ தற்போது புரிந்துக் கொண்டிருக்கிறாள் என்றாலும், அதற்கு நமது சின்ன சின்ன நடவடிக்கைகளே முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன.

இன்னொரு படகு சவாரி, மதியம் ஒரு இரண்டு/மூன்று மணி வாக்கில். விலங்குகள் நீர் குடிக்க மதிய நேரத்தில் வரும். அவற்றை காண வேண்டுமானால், உச்சி வெயில்  நேரம்தான் சரி. அப்படிதான், நாங்கள் ஒரு யானை குடும்பம் தன் குழந்தை குட்டிகளோடு நீந்தி ஆற்றை கடப்பதை வெகு அருகில் பார்த்தோம். வாழ்க்கையில் மறக்க முடியாத அனுபவம்.

இரண்டடுக்கு படகுகள்தான் எல்லாம். மேல்தளத்தில் அமர்ந்தால், முழு காட்டையும், ஏரி பரந்து விரிந்தி ருப்பதையும் காணலாம். விலங்குகள் தெரிகின்றது என்றாலே, எல்லோரும் விழுந்தடித்துக்கொண்டு படகின் ஒரு இடத்தில் குவிந்துவிடுவதுதான் ஆபத்தானது. படகிலிருக்கும் பாதுகாப்பு பணியாளர்கள் கூட்டத்தை கட்டுபடுத்துகின்றனர் என்றாலும், மக்களிடமும் இந்த விழிப்புணர்வு வரவேண்டும்.

விபத்துக்குப் பிறகு, அரசாங்கம் சில கெடுபிடிகளை விதித்துள்ளது. லைஃப் ஜாக்கெட் அணிவதை கட்டாயமாக்கியது, படகுகளில் குறிப்பிட்ட எண்ணி க்கையில் மட்டுமே பயணிகளை ஏற்றுவது என்று. என்றாலும், மக்கள், மான்களுக்கும் காட்டெருமை களுக்கும் படகிலிருந்தே அவ்வளவு குதூகலத்தை காட்டுவது சில சமயங்களில் பயத்தை ஊட்டுகிறது.

இவை தவிர, வனத்துறையினரால் நடத்தப்பெறும் சிலபல சாகச பயணங்கள் இருக்கின்றன. குழந்தைகளுக்கு அனுமதியில்லை, பனிரெண்டு வயதுக்கு மேலிருந்தால் மட்டுமே அவர்களோடு செல்லலாம் என்பதால் அடுத்த முறை பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்று விட்டுவிட்டோம். அதற்குட்பட்ட வயதினருக்கென்று செல்வதற்கு ஒரு 'Pug mark trail' - காட்டுவழி பயணம்  இருக்கிறது.

படகு சவாரிக்கு அடுத்து, எங்களை மிகவும்  கவர்ந்தது, அந்த நடைபயணம்தான். நுழைவுச் சீட்டுகள் விற்குமி டத்தில், இந்த ' Self guided trek 'க்கு நுழைவு சீட்டு வாங்கிக்கொண்டு சிறிது தூரம் சென்றால், வனத்துறையின் அலுவலகம் வருகிறது. அங்கிருந்து கிட்டதட்ட இரண்டு முன்று கிமீ வரை காட்டுப்பாதையில் நடைபயணம்.

அடையாளத்துக்காக, பாதைகளில் ஆங்காங்கே கற்களை புதைத்திருக்கிறார்கள். அவற்றை தொடர்ந்து செல்ல வேண்டும். கற்கள் எல்லாவற்றிலும், பறவை மாதிரிகளை வரைந்தும், அந்டஹ் பறவைகளைப் பற்றிய விபரங்களையும் குழந்தைகளுக்கும் புரியும் விதமாக செதுக்கி வைத்திருக்கிறார்கள்.

'அடர்காடு' என்று சொல்ல முடியாவிட்டாலும்,  வயதான மரங்களும், விழுதுகளுமாக அமைதி நிறைந்த இடமாக‌ த்தான் இருக்கிறது. விதவிதமான‌ பறவைகளும், அவற்றின் சப்தங்களும் நிறைந்து நமது நடையை வண்ணமயமாக்குகின்றன. சருகுகளின் மீது நாம் நடக்கும் சப்தம்தான் தொடர்ச்சியாக கேட்கிறது. (அவ்வப்போது, சில வாகனத்தின் சப்தங்களும்...ஏனெனில், இந்த பாதைக்கு சற்றுக்கீழேதான் சாலை..ஹிஹி)

வனத்தில், விழுந்து மட்கி கிடக்கும் மரங்களில் உருவங்களை தேடுவது நல்ல பொழுதுபோக்கு.

எங்கள் தேக்கடி பயண நினைவுகளில் முக்கியமானது, கதக்களி கண்டதுதான். நேரடியாக கதக்களையை, அதன் ஒப்பனைகளிலிருந்து ஆரம்பித்து முழு நிகழ்ச்சி வரை கண்டது அங்குதான். இரண்டு மூன்று இடங்களில் நிகழ்கிறது. காலையிலேயே நுழைவு சீட்டு வாங்கி, முன்பதிவு செய்துக் கொள்ள வேண்டும். நிகழ்ச்சி, மாலை ஆறு மணிக்கு மேல்தான் நடக்கிறது.

எனவே, தங்குமிடத்தை அதற்கு ஏற்றாற்போல திட்டமிட்டுக்கொள்வது நல்லது. பயணிகளுக்காக என்பதால், கதக்களியின் முக்கிய அம்சங்களை, கண் அசைவுகளை எல்லாம் ஆங்கிலத்தில் விளக்குகிறார்கள். ராமாயணக் கதைகள்தான்,பாடலோடு ஆடி நடிப்பதைக் காண்பது நல்ல அனுபவம். நிகழ்ச்சி முடிந்ததும், அவர்களோடு படமெடுத்துக்கொள்வதை டோன்ட் மிஸ்.

அதேபோல், நாங்கள் தங்கியிருந்த இடத்திலும் மாலையில் 'மோகினியாட்ட'த்திற்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள். கதக்களியும் மோகினியாட்டமும் எங்கள் தேக்கடி பயணத்தின் போனஸ்!

உணவு:

சிறிய ஊர் என்பதாலோ என்னவோ உணவுக்குதான் கொஞ்சம் திண்டாடினோம். உணவு நேரத்தில் கூட்டம் கூடிவிடுவதால் உணவகங்களில் காத்திருக்க நேர்ந்தது. அதோடு,  சாலையோர உணவகங்களை பப்புவுக்கு  அப்போது பழக்கவில்லை. அதனால் கூட இருக்கலாம். பரோட்டா, தோசை, க்ரீன் டீகளில் உயிர் வாழ்ந்த நினைவு.

ஷாப்பிங்:

தேக்கடியில் செய்யப்படும் ஷாப்பிங், மசாலாப் பொருட்களன்றி வேறென்ன?  நல்ல தரம். சரியான விலை.  முக்கியமாக, ஒரிஜினல் லெமன் கிராஸ் எண்ணெய். கொஞ்ச நாட்களுக்கு,வீட்டில்  க்ரீன் டீயிலிருந்து வீடு துடைப்பது வரை லெமன் க்ராஸ் எண்ணெய் வாசம்! நிறைய கடைகள் உண்டு. உள்ளூர் மக்கள் பரிந்துரைத்தது, 'லார்ட்ஸ் ஸ்பைஸ் ஷாப்'.

கிராம்பு, பட்டை, மற்றும் இன்ன பிற விதவிதமான மசாலாப் பொருட்கள் வாங்க நாடுவீட் 'லார்ட்ஸ் ஸ்பைஸ் ஷாப்'. கொஞ்சம் ஊரைவிட்டு தள்ளி கடைசியாக இருக்கும் கடை.குழந்தைகளுக்கு, மசாலாப் பொருட்கள் பற்றி சொல்லிக்கொடுக்க சிறு சிறு பாக்கெட்டுகளில் மாதிரிக்கு அவற்றை போட்டு வைத்திருப்பார்கள். (பப்புவின் பள்ளிக்கு ஒன்றை வாங்கி பரிசளித்திருந்தோம். நல்ல வரவேற்பு.)

தேக்கடிக்குள்ளேயே, சென்று வர ஆட்டோக்கள் இ‍ருக்கின்றன. பேரம் பேச வேண்டிய அவசியமேற் படவில்லை.அல்லது எங்களைப் போல் நடைபயண விரும்பிகளுக்கு,  இருபுறமும் பெரிய மரங்களும் மூங்கில் புதர்களும‌டர்ந்த நீண்ட பாதை இருக்கிறது. பேசிக் கொண்டும், விளையாடிக்கொண்டும் நடக்க ஏற்ற பாதை.

காட்டுக்குள் ஒரு கண்ணகி கோயில் இருக்கிறது. ஒவ்வொரு ஏப்ரல் மாத பௌர்ணமியில் அந்த கோயிலை திறப்பார்கள். வனத்துறையின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருப்பதால், பொதுமக்களுக்கு அன்று மட்டுமே அனுமதி.

'மசாலா விளையும் தோட்டத்துக்கு (ஸ்பைஸ் ப்லான்டேஷன்' என்று  ஆட்டோக்காரர்கள்  மார்க்கெட்டிங் செய்வார்கள். அதோடு, யானையை குளிக்க வைக்க, அவற்றோடு விளையாட‌ என்றும் ஒரு இடம் இருக்கிறது. பெயர் நினைவிலில்லை.  அந்த இடத்தை பார்த்ததோடு சரி, யானையோடு 'பழக'ஆசையே வரவில்லை.

ஏனோ, யானை துன்புறுத்தப்படுவதாகவும், சுகாதாரமற்ற நீராக இருப்பதுபோல் தோன்றியதாலும்  அந்த இடத்திலிருந்து எஸ்கேப்! (இந்த 'யானை குளியல் பிசினெஸ்' பெரும்பாலும் வெளிநாட்டினரை குறி வைத்துதான் நடத்தப்படுகிறது போலும். விலைகளும் அவர்களுக்கேற்றவாறே இருந்தன.)

இலைகளை, முகர்ந்து வாசனை பார்த்து, வகைக் கொன்றாய் பறித்து அவளது ஜம்போ ஆக்டிவிட்டி புத்தகத்தில் பதப்படுத்தினோம். காய்ந்ததும்,  பப்பு ஒரு ஹெர்பேரியம் தயாரித்தாள். நினைத்தாற்போலிருந்து பப்பு அதனை அவ்வப்போது புரட்டுவாள்.   எங்கள் தேக்கடி பயண நினைவுகளின் வாசனை   அதிலிருந்து மிதந்து வரும். :‍)