Saturday, March 28, 2015

சின்ட்ரெல்லா (2015) படத்தின் குறியீடுகளை கண்டுபிடிப்பதெப்படி?

"ஆச்சி, அந்த ஃபெய்ரி காட் மதர் வந்து ,ஃப்ர்ஸ்ட், எலா கிட்டா கேக்க மாட்டாங்க. ஃபர்ஸ்ட் அந்த ஸ்டெப் சிஸ்டர்ஸ்கிட்டே கேப்பாங்க. அவங்க குடுக்க மாட்டாங்க. அப்புறம்தான், ஃபெய்ரி காட்மதர், எலா கிட்டே கேப்பாங்க. " - பப்பு

"ஓ..இது எங்கே வந்துச்சு? நான் பார்க்கலையே? மிஸ் பண்ணிட்டேனா?"

"இல்லே..நான் சொல்றேன்..." - பப்பு

"ம்ம்..நீ முன்னாடியே பார்த்துட்டியா? யூ ட்யூப் ட்ரெய்லர்லே வந்துச்சா?"

(ஏன் அப்படி கேட்டேன்னா, அடுப்பு பக்கத்துலே படுக்கிற காட்சி வரும்போது, 'அவ மேலே சின்டர்லாம் படும். அதனாலேதான் அவ பேரு சின்டரெல்லாம்'ன்னு சொல்லியிருந்தா. அதனாலே டவுட். ):):)

"ம்ம்ம்...என் மைன்ட்லே வந்துச்சு...அதுக்குதான் உனக்கு சொல்லக்கூடாது. எங்க க்ளாஸ்லேயே, ஸ்கூல்லயே நாந்தான் இந்த மூவியை ஃப்ர்ஸ்ட் பார்த்துருக்கேன்" - பப்பு.

கட்.....

ஆட்டோவில் ஏறியதும்,

"ஆச்சி, ஆக்சுவலா அந்த ஸ்டெப் மதர் நல்லவங்கதான். க்ரூயல் கிடையாது. அவங்க ஃப்ர்ஸ்ட் அந்த வீட்டுக்கு வந்ததும், நல்லா எல்லார்க்கிட்டேயும் சிரிச்சுக்கிட்டு இருப்பாங்க இல்லே." - பப்பு

"ம்ம்..ஆமா..ஆனா, அவங்க எலாகிட்டே நல்லா நடந்துக்கலையே?"

"அதான்..அதுக்கு அடுத்து என்னா நடக்கும்? எலாவோட அப்பா ஊருக்கு போறதுக்கு முன்னாடி எல்லா சொல்வாரு? டோன்ட் ஃபுல்லி டிபென்ட் ஆன் தெம். அப்புறம், அவங்க அம்மாவையும்,வீட்டை பத்தியும்தானே சொல்றாரு.அதை ஸ்டெப்மதர் ஓவர்ஹியர் பண்றாங்க இல்லே? " - பப்பு

"ஆமா?"

"அப்போ, How would she feel? she will feel bad know? ஆக்சுவலா அப்போ கூட கெட்டவங்களா மாறலை"

"ம்ம்?"

"அவங்க அப்பா எலாக்கு மட்டும் அந்த பிராஞ்ச் குடுத்து அனுப்புவாரு இல்லே. அப்போ, அவங்க ஸ்பெட் சிஸ்டர்ஸ்,எனக்கு பேரசால்ன்னு கேப்பாங்கன்னு இல்லே. " - பப்பு

"ம்ம்ம்"

"அப்போ, அவங்க அம்மாவுக்கு எப்படி இருக்கும்? அதனாலேதான் அவங்க எலாக்கிட்டே அப்படி நடந்துக்கறாங்க. உனக்கு புரியலையா ?" -பப்பு

"ம்ம்..இல்லேப்பா...நீ சொன்னப்புறம்தான் புரியுது"

"இப்போ, நான் இருக்கேன். இன்னும் ரெண்டு பேரு இருக்காங்க. அப்போ, அவங்களுக்கு மட்டும் குடுத்துட்டு, எனக்கு நான் கேட்டது கொடுக்கலைன்னா உனக்கு எப்படி இருக்கும்?அதுமாதிரிதான்." - பப்பு

"ம்ம்..உனக்கு இதெல்லாம் எப்படி தெரியும்?  க்ளாஸ்லே டிஸ்கஸ்...  ஹேய்..ஸ்கூல்ல ஃப்ரென்ட்ஸ் கதை சொன்னாங்களா?"

"ம்ம்...உனக்கு சொல்லியிருக்கவே கூடாது. நீ புரிஞ்சுக்காமயே கிடன்னு விட்டிருக்கணும்." - பப்பு

கட்.....


"உனக்கு, ஏன் அந்த ஃபெய்ரி காட் மதர், பால் குடிக்கும்போது கீழேல்லாம் விழுந்துச்சுன்னு தெரியுமா?" - பப்பு

"வேகமா பசியிலே அவசரமா குடிச்சா அப்படிதான் விழும்."

"எல்லாருக்கும் அப்படிதான் விழுமா? நமக்கு அப்படிதான் விழுதா?" - பப்பு

"ஆமா,  நாம ரொம்ப தாகமா இருக்கும்போது தம்ளர்லே,பாட்டில்லேருந்து குடிக்கிறோம். மேலேல்லாம் கொட்டிக்கறோம் இல்லே...அதுமாதிரிதான்"

"இல்லே...அது உனக்கு புரியலை. Fairy god mother was not hungry. she was checking her kindness.  அதனாலேதான், அது வாயிலேருந்து விழுது" - பப்பு

"ஓ...ஆமா, பப்பு, இப்போதான் புரியுது. இதெல்லாம் யார் சொன்னா உனக்கு?"

அப்புறம், அவ பார்த்த பார்வையிலே வீடு வரைக்கும் யாருமே பேசிக்கலை. :))

வீட்டுக்கு வந்து இன்னொரு பல்பும் வாங்கினேன். எப்படி அந்த ஸ்டெப்மதர் கரெக்டா அவளோட ஷூவை எடுத்தாங்கன்றதை பத்தி. அதெல்லாம் இங்கு விலாவரியாக சொல்லப்படமாட்டாது.

*****

இதனால், அறியப்படும் நீதி,தற்போது வந்திருக்கும் "சின்ட்ரெல்லா"  புதிய‌ படத்தை உங்கள் ஏழு வயதுக்கு மேலிருக்கும் 'பெண்' குழந்தைகளோடு கண்டு களிக்கவும்.. பார்த்துவிட்டு, உங்களுக்கு புரியாத காட்சிகளை அவர்கள் விளக்கி னால், தயவுசெய்து ஒளிவுமறைவு இல்லாது அந்த பல்புகளை ப்ளஸ் விட்டு  பிரகாசமாக‌ எரிய வைக்கவும்.ஹிஹி

 

மற்றபடி, படத்தை பற்றி என்ன சொல்ல? தெரிந்த கதைதானே! 200 ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய ஐரோப்பிய வாழ்க்கையின் அழகான தருணங்களை  மட்டும் நேரில் காண்பது போல இருக்கிறது. 'பால்' நடனத்தின் போதும் சரி,ட்யூக்கினுடனான பேச்சுகளும் திட்டங்களும் சரி, மாற்றாந்தாயின் பல்வித உணர்ச்சிகளை கண்டபோது, நான் புரிந்துக்கொண்டது, தற்கால அம்மாக்களின் குழந்தைகளைக் குறித்த பதட்டமும்,கவலையும் கொஞ்சமும் புதிதல்ல, அது  சின்ட்ரெல்லா காலத்து பழமையானது என்பதுதான். :‍)

Tuesday, March 24, 2015

H...A...M...P...I - வரலாற்றின் வீதிகளில் ஒரு பயணம்


'போய் இறங்கினவுடனே முதல்நாளில் அங்கே போகணும், இதை பார்க்கணும்' என்ற திட்டத்தோடுதான் போய் இறங்கினோம். ஆனால், அங்கே சென்றதும்  எங்கள் திட்டமெல்லாம் போன இடம்  தெரியவில்லை...எங்கு நோக்கினும் திரள் திரளாக குவித்து வைத்ததுபோன்ற‌ கற்பாறைகளையும், அந்த ஆற்றையும் பார்த்து பிரமித்து போனதில், முதல்நாள் திட்டமெல்லாம் காற்றில் பறந்தே போனது.


நினைவு சின்னங்களை பார்க்கவேண்டியதை விட, பார்த்து பார்த்து பருக வேண்டியது ஹம்பியின் நிலக்காட்சி என்று புரிய, ஹம்பிக்கு எங்களை ஒப்புக்கொடுத்தோம். ஹம்பியும், எங்களை தத்தெடுத்துக் கொண்டது.

திருவிழாவில் தொலைந்தவர்கள் போல முதல்நாள் முழுவதும் விருபாஷா கோவிலையும் ஆற்றையும், சூழ்ந்திருந்த மலைப்பாறைகளையும்  பார்த்து பார்த்து பிரமித்துபோனோம். 'இந்த பூமியில் என்ன நடந்திருந்தால், இந்த கற்பாறைகள் இப்படி ஆகியிருக்கும், எந்த விதியின் கீழ் இந்த பாறைகள் இப்படி ஒன்றன்மீது ஒன்று அமர்ந்திருக்கின்றன' என்று கிறுகிறுத்துபோனோம்.


தலைக்கு பத்து ரூபாய் கொடுத்து  படகில் ஆற்றைக்  கடந்து மறுபக்கம் போனோம். விருபாபூர் கட்டே (தீவு) வீதிகளில் அலைந்து திரிந்து  தெருவோர கடைகளை வேடிக்கை பார்த்தோம். இளநீர் குடித்தோம். பாறை உருண்டைகளும், ஆறும், காற்றும் பழகிய பின் மெல்ல எங்கள் இயல்புக்கு வந்தோம். அடுத்த ஆறு நாட்களும் ஏதோ ஒரு புராதன காலத்து ஊரில் அறுநூறு ஆண்டுகள் வசித்தது போல்தான் இருந்தது.

பொடிநடையாய் நடந்து மலைகளையும், கல்மண்டபங்களையும், பழங்கால சந்தைகள் நடந்த பஜார்களையும் கடந்தோம்.  ஆட்டோக்களையும், கைடுகளையும் கவனமாக தவிர்த்தோம்.

கைகளில் இருந்தவை, லாங்க்ஹர்ஸ்ட்டின் புத்தகம் ஒன்றும், நூனிஸின் 'விஜயநகரப் பேரரசு' மற்றும் தொல்லியல் துறையின் ஹம்பி கையேடு.  கேமிரா, புத்தகங்களை முதுகில் சுமந்துக்கொண்டு நாடோடிக் கூட்டத்தில் நாங்களும் சிறு புள்ளிகளானோம்.      

நதிக்கரை வழியாக நடந்தே விட்டலா கோவிலை அடைந்தோம். 'பழங்காலத்தில் குதிரைகள் வழியாக  மக்கள் இந்த வழியை கடந்திருப்பார்கள்' என்று கற்பனை செய்தபடி  பாறைகள், இடிபாடுகள் வழியாக இரண்டு கிமீ நடந்து தீர்த்தோம். 

விட்டலா கோவில், மண்டப தூண்களின் குதிரை மீதமர்ந்திருந்த வீரர்களின் முகங்களிலெல்லாம்  கிருஷ்ணதேவராயரை தேடினோம். தலையில் பெரும் கொண்டையிட்டு , கைகூப்பி நின்ற சிலைகளையெல்லாம் கிருஷ்ணதேவராக எண்ணி பூரித்தாள், பப்பு அவள் பங்குக்கு.  தெனாலிராமனை தேடியலைந்தவளுக்கு இதுதான் இலுப்பைப்பூ.

விட்டலா கோவிலின், கல்தேரின் சக்கரங்களின் அச்சை பிடித்து தேரை நகர்த்திவிட‌ கடும்முயற்சி(!) செய்தோம். இறுதியில், சுழற்றுவது போல் புகைப்படங்களை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு சக்கரத்தை விட்டுவிட்டோம். தார்வாடிலிருந்தும், பெல்லாரியிலிருந்தும், கிராமப்புற கர்நாடகப் பகுதியிலிருந்தும் வந்திருந்த மாணவர்களின் ஆசைக்கிணங்க போட்டோக்கள் எடுத்துத்தந்தோம். கொண்டு வந்திருந்த ஆரஞ்சு பழங்களை தீர்த்துவிட்டு, திரும்ப நடையை கட்டினோம்.

ஆற்றைக்கடந்து, உணவகங்களை தேடிச்சென்றோம். கவுதமி உணவகத்தில், பீட்சாவும், சிக்கன் லாஃபாவும் உண்டோம். திரும்பவும் படகு சவாரி.  கோவில் யானை லஷ்மி தண்ணீர் குடிக்க வந்திருந்தது. தண்ணீர் குடிப்பதை வேடிக்கை பார்த்துவிட்டு அதன்பின்னாலேயே சென்றோம்.

ஹேமகுட்டா மலைப்பகுதியின் உச்சிக்கு ஏறி, சூரியன் ஒரு சிவப்புக்கோளமாக மறைவதைக் கண்டோம். தெரியாதவர்கள்,  தெரிந்தவர்கள் என்று யாருமில்லை. ஒரு சிறு புன்னகை மட்டுமே போதுமாக இருக்கிறது. கும்பலாக அமர்ந்து சூரிய அஸ்தமனத்தை பார்த்துவிட்டு அவரவர் வழி நடந்தோம்.

மிகவும் பிரசித்தி பெற்ற 'மேங்கோ ட்ரீ' உணவகத்தில் ஆலிவ் பீட்சாவும், கோபி மஞ்சூரியனும், சப்பாத்திக் கறியும் உண்டோம்.  தெருவோர லம்பாடிகளிடம் பேரம் பேசி கைக்கு சோழி மாலை, ஒற்றைக்காலுக்கு கொலுசு, கழுத்தணிகள் வாங்கி அணிந்துக்கொண்டோம். வீட்டுக்கு திரும்பும் வரை கழற்றாமல்,  பப்புவும் நானும்  ஒரு மினி லம்பாடி குடும்பமாகவே மாறிப்போனோம்.


காலையில் எழுந்து, சூரிய உதயத்தை பார்த்து, நேராக ஆற்றுக்கு சென்று  ஏதாவதொரு படியில் அமர்ந்துக் கொள்வோம்.  கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஆறு உயிர் பெறுவதை காண்பதுதான் எவ்வளவு சுவாரசியமான காட்சி!  ஹம்பி பேருந்து நிலையத்தில் இறங்கும்  பயணியின் கால்கள் எப்படித்தான் ஆற்றுக்குச் செல்லும் வழியை தாமாக அறிந்துக்கொள்கின்றனவோ! வரிசையாக வரிசையாக மாணவர்களும், சுற்றுலா பயணிகளும்  ஆற்றை நோக்கி ஒவ்வொரு நாளும் வந்தபடி இருக்கின்றனர்.

"எரடு ப்ளேட் குண்ட்பங்கலா கொட்ரீ" "எரடு பூரி,  சாய் பேக்கு" "மிர்ச்சி எரடு கொட்ரீ" என்று ஏதோ கன்னடாவையே கரைத்துகுடித்தமாதிரி தெருவோரக்கடைகளில் சுடச்சுட குழிப்பணியாரமும், டீயும், பச்சைமிளகாய் பஜ்ஜியும் வாங்கி காலை உணவை சாப்பிட்டோம். காசு கொடுக்க எத்தனிக்கும்போது, அவர்களும் கன்னடத்திலேயே விலையை சொன்னபோது திருதிருவென்று விழித்து 'இங்கிலீஷ் மே போலியே' என்று அசடு வழிந்தோம்.


ஹேமகுட்டா மலைமீதுள்ள கோவில்களில் ஏறி இறங்கி, எங்கிருந்து பார்த்தாலும், முழு ஹம்பியும் தெரிவதை பார்த்து, ஆளுக்கொரு கேமிராவில் எல்லா கோணங்களிலும் புகைப்படங்களாக எடுத்து தள்ளினோம். கோயில் கோபுரம், அன்று எங்களிடம் மாட்டிக்கொண்டு படாத பாடு பட்டதை அந்த விருபாஷரே அறிவார்.

மலையின் மறுபக்கத்துக்கு இறங்கி, கடுகு கணேசாவை தரிசித்து சாலைக்கு வந்தோம். காணாததை கண்டது போல, தர்பூசணி பத்தைகளை வாங்கி தெரு வோரத்திலேயே  தின்று மலைப்பயணத்தின் தாகம் தணித்தோம். அடுத்து, கிருஷ்ணா கோவிலை அடைந்து தூண்களை ஆராய்ந்தோம்.

'இது கிருஷ்ண தேவராயா கட்டினது, இங்கேதான் அவர் நடந்து வந்திருப்பாரு' என்றும் 'இது ஒரிசா வார்லே ஜெயிச்சதுக்காக கட்டினது, இதுலே இருந்த கிருஷ்ணா ஒரிசாலேருந்து கொண்டு வந்து வைச்சது' என்றும் 'அந்த பால‌கிருஷ்ணர் சிலை இப்போ  சென்னை மியூசியத்திலே இருக்கு' என்றும் ஒவ்வொரு புத்தகத்திலிருந்து வாசித்ததை பரிமாறிக்கொண்டோம்.

கிருஷ்ணா கோவிலிருந்து வெளியேறினோம். செடியோடிருந்த பச்சை கொண்டை கடலைகளை   வாங்கிக்கொண்டு, உரித்து சாப்பிட்டபடி லஷ்மி நரசிம்மரைக் காண கரும்புவயல் வழியே நடந்தோம். எங்கள் கால்களுக்கு  அந்தப்பக்கம், பழங்காலத்திலிருந்து ஓடிக்கொண்டிருக்கும் துங்கபத்திராவின் கால்வாய் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.


அச்சுதராயர் கோவில்,நெடிய  சூலே பஜார் மண்டபத்தில் தங்கமும், வைரமும் விற்பதாக கற்பனை செய்துக் கொண்டோம்.  ராணிகளும், இளவரசிகளும்  நகைகள் வாங்குவது போல,  ஏதோ நாங்களே வைரமும், வைடூரியமும் வாங்க வந்திருப்பதாக கருதிக்கொண்டோம்.  


அரண்மனை பகுதிகளை ஏதோ வரலாற்று ஆய்வாளர்களைப் போலவே அலசி ஆராய்ந்தோம்.  'இதோ ஆயிரங்கால் மண்டபம் இருந்த இடம்' '"அஷ்டதிக்கனா" க்களின் இடம்' 'இங்கதான் நவராத்திரி' 'வெளி நாட்டுக்காரர்கள் ராஜாவை சந்திச்ச‌து'  ' டைனிங் ஹால் இங்கே இருக்கு'  'அது சங்கமா டைனஸ்டி அரண்மனை'  என்று  நூனிஸும், பயஸும்,  நிக்கோலா காண்டியும் லாங்ஹர்ஸ்ட்டும் தடி எடுத்துக்கொண்டு ஓடிவரும் அளவுக்கு தேடித் தேடி ஆராய்ச்சி செய்தோம். இறுதியில், களைத்துப் போய், பிரமிடு போல இருந்த இடத்தில்  ராஜாக்கள் போல அமர்ந்து பாவனை செய்தோம். 


கொஞ்சம் இளைப்பாறியதும், ஒரு அஸ்திவாரத்தருகே ஓடிப்போய், 'இங்கதான் தெனாலிராமன் தொங்குனாரு' என்றாள் பப்பு. 'தொங்குனாரா' என்று நாங்கள் அதிர்ந்ததும், 'இல்லேல்ல..தூங்கனாருன்னு சொல்ல வந்தேன். அப்படியே, தங்குனாருன்னு வந்துச்சு..அதான் சேர்த்து சொல்லிட்டேன்' என்று சமாளித்தாள்.

ரகசிய அறையில் இறங்கி, இருட்டுக்குள் தட்டுத்தடவி நடந்து, படிகளை கண்டதும்'ஹப்பாடா' என்று ஓடிவந்து மேலேறினோம். 'வைரங்களும், விலைமதிப்பற்ற கற்களும் பதித்த நாற்காலி அங்கேதான் வைக்கப்பட்டிருந்தது' என்று  செட்டார் எழுதிய புத்தகத்தில் வாசித்ததை நினைவு கூர்ந்தோம். ராணிக்களின் அரண்மனைகளிலும், லோட்டஸ் மஹாலிலும் நிஜ ராணிகளைப்போலவே இடுப்பில் கைகளை வைத்துக்கொண்டு நடைப்போட்டோம். ஹசாரே ராமா கோவிலில் ராமாயணத்தை கார்ட்டூன் போல பார்த்து கதை சொல்லிக்கொண்டோம்.

கோவிலுக்கு எதிரில் இருந்த பான் சுபாரி பஜாரில் வெற்றிலை கிடைக்குமா என்று தேடிச் செல்ல ஒரு தம்பதியினர் சண்டையிட்டுக்கொண்டிருந்ததைக் கண்டு  ஓசையில்லாமல் நழுவினோம். குதிரைகளும், யானைகளும் சென்று வந்த ராஜபாதையில், ஆட்டோவுக்கு காத்திருந்தோம். காத்திருந்த நேரத்தில் லெமன்  கோலிசோடா அருந்தினோம்.


மிஞ்சிய நேரங்களில், சைக்கிள் எடுத்து  ஹம்பி பஜாரை சுற்றினோம்.பப்புவுக்கு சைக்கிள் கற்றுக்கொடுக்கிறேன் என்று சொல்லி அவளை திகிலடைய வைத்தேன். 'சைக்கிள் சைக்கிள் எனக்கு கியர் சைக்கிள்' என்று குதித்துக்கொண்டிருந்தவளை சைக்கிள் எடுக்கலாமா என்றாலே அவள் ஓடிப்போகும் அளவுக்கு  செய்ததுதான் என் சாதனை.  

மூன்று நாட்கள் ஹம்பி, ஒருநாள் பாதாமி, பட்டடக்கல், முடிந்தால் கோவா என்று மங்கலான திட்டம் வைத்திருந்தோம். ஆனால், ஹம்பி எங்களை முற்றும் முழுதுமாக ஆக்கிரமித்துக்கொண்டது. மூன்று நாட்கள், இரண்டு நாட்கள் என்று திட்டமிட்டு பார்க்க முடியாத இடங்களில் ஹம்பியும் ஒன்று. நாம் செய்ய வேண்டியது ஒன்றே ஒன்றுதான்...ஹம்பியை அடைந்தால் போதும். பயணிக்க வேண்டிய பாதைகளை ஹம்பி பார்த்து கொள்ளும்.  ஒவ்வொருநாளும் வாசித்து வாசித்து, வாசித்த‌ இடங்களை நேரில் கண்டு உணர்ந்தது சுவையான அனுபவம்.

துங்கபத்திரா முழுவீச்சோடு  நடைபோடுவதையும், இன்னும் அதிகமாக ஹம்பியை அறிந்துக்கொள்ளவும் மீண்டுமொருமுறை, மழைக்காலத்தில் வர வேண்டுமென்று மனதை திடப்படுத்திக்கொண்டுதான் வேண்டியிருந்தது.

Sunday, March 15, 2015

"மண் பொம்மை" - காளீந்திசரண் பாணிக்ராஹி

"மண் பொம்மை" என்ற ஒரிய நாவலை வாசித்த போது எனக்கு வடலூரும்,  பழைய வீடும், பாகம் பிரிக்கப்பட்டிராத -அந்த வீட்டில் - இப்போது பழையதாகிப் போன அந்த  நாட்களில் நாங்கள் ஓடியாடி விளையாடிய மகிழ்ச்சியான குரல்களும், எங்களை விளித்துக் கொண்டிருக்கும் பெரியவர்களின் குரல்களுமாக சித்திரங்கள் விரிந்தன.

எல்லா வீட்டிற்கும் இப்படி  ஒரு கதை இருக்கும்தானே. - பாகப்பிரிவினைக்கு முன்; பாகப்பிரிவினைக்கு முன் என்று! ரொம்ப ஆடம்பரமில்லாவிட்டாலும் ஓரளவுக்கு வசதி படைத்த குடும்பம், அன்பையே வாரி இறைக்கும் சில பல‌ மாமா அத்தைகள் அல்லது சித்தப்பா சித்திகள், கள்ளம் கபடமில்லாத குழந்தைகள்...பாகம் பிரிக்கப்படாத ஒன்றான குடும்பம்...குதூகலமான விடுமுறை நாட்கள்,மாடுகள்  - கன்றுகள், கனவு போல் தோன்றும் பண்டிகை நாட்கள்.... அப்படியான ஒரு கதை எங்கள் வடலூர் வீட்டிற்கும் இருந்தது. 

அன்பான இரண்டு மாமா பெரிய மாமா சின்ன மாமா, பெரிய அத்தை, சின்ன அத்தை,  பின்னாலிருக்கும் கொல்லையும், பழமையான இரண்டடுக்கு கிணறும், கொல்லையை சுற்றி வேலியாக நின்றிருந்த பனைமரங்களும், மரங்களினடியில் காலங்காலமாக குடியிருக்கும் புற்றுகளும்.....

 சாயங்காலம் விளக்கேற்றியதும் 'பின்கதவை சாத்தணும்' என்று ஏதோ கட்டளைபோல் ஓடி போய் போட்டியிட்டு சாத்திய கொல்லைகதவுகள், எங்கள் அடி உதைகளை தாங்கிய நெல்லிக்காய் மரம், ஒளிந்து விளையாட தோதான நாவல் மரம்,  தெனாலி ராமன் கதையை கேட்டு, அதே போல் திருடன் ஒளிந்தி ருப்பானோவென்று  இரவில் கைக்கழுவிய சொம்பு நீரை தூக்கி ஊற்றிப்பார்த்து  எழும் சலசலப்பை கேட்டு கற்பனைக்கு பயந்து வெறித்து வெறித்து பார்த்த மருதாணி மற்றும் குண்டுமல்லி புதர் என்று எங்கள் குழந்தைப்பருவத்தை தாங்கி நின்ற வீடு அது.

ஒவ்வொரு விடுமுறைக்கும் தவறாது சென்றாலும், வீட்டில் ஒரு சுவர் கண்ணுக்கு தெரியாம எழும்பி வருவது குழந்தைகளான எங்கள் கண்களுக்கு தெரியவில்லை. ஏதோ ஒரு விடுமுறையில் , அந்த சுவர் பெரிய ஆனால் தனி வீடாகவே மாறி இருந்தது. மற்றொரு மாமாவுக்கு எஞ்சியதோ, பழைய வீட்டின் பூச்சுகள் பெயர்ந்த ஒரு அறையும் முன்னாலிருந்த அவசரக் கொட்டகையும்.

இறுதியில், எல்லோரும் அவர்வர்க்கான கூடுகளை கட்டிக்கொண்டாலும், எங்களுக்கான‌ அன்பான நினைவுகளை நவநாகரிகமான‌ அந்த வீடுகளால் தர இயலவில்லை.

என்னதான், காந்திய குடும்பத்தில் பிறந்திருந்தாலும், அவர்களால் மண்ணையும், ஆயாவின் மனதையும் கீறி இரணமாக்குவதை தவிர்க்க முடியவில்லை.   

ஒரிசாவின், பதான்படா என்ற பழஞ்சிறு கிராமத்தில் வசிக்கும் சாம்பதானுக்கும் இரண்டு மகன்கள் இருந்தனர். பர்ஜூ மற்றும் சக்டி. ஒன்றான கூட்டுக்குடும்பம், மூத்த மருமகள், இளைய மருமகள் மற்றும் அவர்களின் குழந்தைகள். சாம்பதான் இருந்தவரை ஒன்றாக மகிழ்ச்சியாக இருந்த குடும்பம், பதான் இறந்ததும் விரிசல் விடத் துவங்குகிறது.

மூத்த மருமகளுக்கும், இளைய மருமகளுக்கும் இடையிலான புகைமூட்டங்கள் நாசியை அடைக்கத் துவங்குகின்றன. அண்ணனின் குழந்தைகளை தன் குழந்தைகளாகவே பாவிக்கும் சக்டியும், மனைவி நேத்ரமணிக்காக மாறத் துவங்குகிறான். யார் சமைப்பது, பாத்திரம் கழுவுவது என்பதிலிருந்து ஆரம்பிக்கும் ஓரகத்திகளின்  பனிப்போர், உச்சத்தை அடைந்து அவ்வப்போது அண்ணன் தம்பிகளையும் அடையத் துவங்குகிறது.

நில புலன்,சொத்துகள் எல்லா உரிமைகளும் கிராமத்து வழக்கப்படி, மூத்தவன் பர்ஜூவிடமே இருக்கிறது. தம்பியின் மேலிட்ட பாசத்தால் அவனுக்கு எந்த தொல்லைகளும் தரவிரும்பாமல் வயல்  வேலைகள் அனைத்தையும் அண்ணனே  பார்த்துக் கொள்கிறான்.
ஒரே குடும்பமாக எண்ணி குடும்பச் செலவுகளையும் அவனே செய்கிறான்.

தத்தம், மனைவிகளுக்கிடையிலே நடக்கும் பூசல்களை அறிந்தாலும் அண்ணனும் தம்பியும் இதனை சட்டை செய்ததில்லை. இப்படியிருக்க குடும்பத்தில் ஒரு கொண்டாட்டம் வருகிறது. பர்ஜூவின் மூத்த மகளின் திருமணம்.

அதற்கு, ஆன செலவைப் பற்றி கேள்விகளும், பயங்களும் இளைய மகன் மனதில் வித்தாக விழ பாகப்பிரிவினை வேர் விடத் தொடங்கிறது. ஆனாலும் எதையும் அண்ணனிடம் நேரடியாகக் கேட்க சக்டிக்கு பயம்.

அந்த பயத்தைப் போக்க சக்டிக்கு தூபம் போடுகிறான், மிச்ரஜி. வட்டிக்கு கொடுத்து ஏழைகளிடம் அபகரிக்கும் பிராமணன். அவனது வழிகாட்டுதலில், தனியாக கடையும் வைக்கிறான். அண்ணியிடம் சண்டையிட்டு தன் பங்கு விளைச்சலையும் தனியாக கேட்டு வாங்கி வைத்துக் கொள்கிறான்.

இவையெல்லாம் தெரிந்தும் பதான் அமைதியாகவே இருக்கிறான். எது கேட்டாலும் கொடுத்துவிடுமாறும், இளையவளிடம் வம்பு சண்டைக்கு போக வேண்டாமென்றும் வலியுறுத்துகிறான்.

பாகப் பிரிவினையை, இந்த வீட்டுக்குள் சுவர் எழும்புவதை தான் உயிரோடு இருக்கும்வரை அனுமதிக்க மாட்டென்று தனக்குள் சொல்லிகொள்கிறான். இறக்கும் தறுவாயில் தந்தைக்கு தான் செய்துக்கொடுத்த வாக்கை நினைவு கொள்கிறான்.

பாகப்பிரிவினையை பற்றி தம்பி, அண்ணன் முன் வெளிப்படையாகவே பேசத்துவங்க, அண்ணனும் தம்பியிடம் ஒரு வேண்டுகோள் வைக்கிறான். பிறகு,  தனது மனைவியிடமும்,மகளிடமும் சொல்லிவிட்டு வெளியில் செல்கிறான்.

மாலையில், அண்ணனின் குடும்பம் தங்களுக்குத் தேவையான பழைய உடைகளை மாத்திரம் மூட்டைக் கட்டிக் கொண்டு வீட்டை விட்டு வெளியேறுகிறது. அதாவது,  தம்பி கேட்டது போல் பிரிந்து போகிறார்கள்.   ஆனால், சொத்து சுதந்திரத்தில் பிரிவினையே கிடையாது. வரப்பும் உயராது. வீட்டுக்குள் சுவர் எழும்பாது.

'ஒன்றும் பாதிப்பாதியாக பங்கிடப்படக்கூடாது. எது எப்படியிருக்கிறதோ அது அப்படியே இருக்க வேண்டும்' என்ற தந்தையின் வாக்குக்காக, தோட்டம் - துரவு, நிலம் -நெல், பசு - எருமை, பானைகள் என்று எல்லாவற்றையும் முழுமையாக விட்டுவிட்டு தனியாக பிரிந்து போகிறார்கள். சண்டையையும்,  தன் பங்கையும் மட்டுமே எதிர்பார்த்த சக்டி, விக்கித்து நிற்கிறான். பர்ஜூ பேசியதை,அவனால் புரிந்துக் கொள்ளவே இயலவில்லை.

 அண்ணியிடமிருந்து சாவிக்கொத்தை கொடுத்தபின் அண்ணன் பிரிந்து சென்றுவிட, சக்டி கலக்கமுறுகிறான். தான் செய்த காரியத்தின் வீரியம் விளங்க, நிம்மதியை இழக்கிறான்.  கல்கத்தா சென்று பிழைத்துக்கொள்ளும் எண்ணத்தில் இருக்கும் அண்ணனை எந்த வழியில்  சென்று தேடுவது என்று தவிக்கிறான்.

 அண்ணன் இராத்தங்கியிருக்கும் இடம் தெரிய, விடியும் வரை அந்த வீட்டின் முன் காத்திருக்கிறான்.

காலையில் வீட்டுவாசலில் சக்டியை கண்டதும், 'எங்கே வந்தாயென்று' பதான் வினவ, 'நானும் உன்னுடனே வருகிறேன்' என்கிறான் சக்டி. மெல்லிய குரலில், அவனை செல்லமாக‌ கடிந்துக் கொள்வதோடு முடிகிறது நாவல்.

நாவல் முழுவதும்,  பெருந்தன்மையும், அன்பும், கருணையும் கொண்டவனாகவே சித்தரிக்கப்படுகிறான் பதான். மாறாக, சக்டி,  தான் செய்வதன்,பேசுவதன் விளைவுகளை யோசித்துப்பார்க்காத  விளையாட்டுப் பிள்ளையாகவே இருக்கிறான். மூத்தவன் பொறுப்பும், பொறுமையும், தந்தையின் பெயரை காப்பாற்றுவது போல நேர்மையும் கொண்டவனாக இருக்கிறான்.

சக்டியோ, தன் மனைவி நேத்ரமணியின் பேச்சைக் கேட்டு சொந்த அண்ணனையும், அவனது குழந்தைகளையும் வேறு படுத்திக்கொள்கிறான்.

'பாகப்பிரிவினை ' பற்றி கிராமத்தார்கள் அரசல் புரசலாக மூத்தவனிடம் பேசினாலும் சக்டியாக வாயைத் திறக்கும்வரை எந்த புறணிக்கும் பதான் காது கொடுப்பதில்லை.  பாகப்பிரிவினை என்ற பேச்செடுத்ததும், 'எல்லாம் உன்னுடையது' என்று தம்பியிடம் கொடுத்துவிட்டு சத்யாகிரகம் செய்கிறான்.

பாகப்பிரிவினை இல்லாத வீடுகள் இந்தியாவில் ஏது? அம்பானி வீடானாலும், மாறன் பிரதர்ஸ் ஆனாலும் சொத்து பிரிவினை எல்லா இடத்திலும்தான் இருக்கிறது.

ஆனாலும், எந்த அண்ணனும், தன் தம்பிகளுக்கு அல்லது தமக்கைகளுக்கு முழுமையாக விட்டுக் கொடுத்து விடுவதில்லை. பதானைப் போல் முழுமையாக வெளியேறி விடுவதுமில்லை.ஏன், ஒருவரும் மற்றொருவருக்கான பங்கை கொடுப்பதற்கே சிலபல பஞ்சாயத்துகள் வேண்டியிருக்கிறது. சிவில் கேஸ்கள், தலைமுறைகளாக இழுத்துக் கொண்டிருக்கின்றன.

இந்த நிலையில், காந்தியைப் போல், விட்டு கொடுத்துவிட்டு செல்வது நாவலுக்குதான் சரி. இயல்பாக ஏற்கமுடியவில்லை.

இந்த நாவலின் நன்றியுரையில் ஆசிரியர், தான் கேள்விப்பட்ட ஒரு அண்ணன் தம்பி கதையை விரித்து எழுதிப் பார்த்ததாக சொல்லியிருக்கிறார்.

காந்திய கொள்கைகளில் ஈர்க்கப்பட்டு, அந்த காலகட்டத்தில் உண்மையாக‌ நிகழ்ந்ததாக கூட இருக்கலாம்.  நிலபுலன்களை விற்றும், தங்க அணிகலன்களையும் காந்தியின் கொள்கைகளுக்காக தியாகம் செய்த வரலாறு கண்முன்னே இருக்கும்போது, ஒரியாவிலும் நிகழக் கூடாதா என்ன?.

வாசிக்கும்போது,பிரச்சார நாவலாக தென்படவில்லை. ஆனால் பதான் என்ற மனிதன் பிம்பத்தில் நாம்  காந்தி  உறைந்து நிற்பதை உணரலாம்.

ஆங்காங்கே நிறைந்திருக்கும் நாட்டுப்புற பாடல்களும், பழமொழிகளும், ஒரிய கிராமத்து வழக்கங்களும், சமையலும், ஒரிய பண்பாட்டு விழுமியங்களும் சாதிய மனப்போக்குமாக‌ ஒரு துண்டு ஒரிசாவின் கிராமத்தை விண்டு காட்டுகிறது நாவல்.  பெயர்களை மட்டும் மாற்றிவிட்டால், மொழிபெயர்ப்பு நாவலென்று சொல்லமுடியாது. அவ்வளவு நேர்த்தி!

வாசிக்க சுவையான, அவ்வப்போது நம் வீட்டுக் கதைகளையும் நினைவுபடுத்துகிற கிராமத்து அண்ணன் தம்பி கதை.

ஒருவேளை, 'உங்கள் தாத்தாவும் காந்தியவாதியாக இருந்தார்', 'இராட்டையில் அவரே நூல் நூற்று கதரை த்தான் உடுத்தினார்', 'சொன்ன சொல் மாறாமல் வாழ்ந்தார்', 'நெளிவு சுளிவாக கணக்கு எழுததால் பிறரால் வஞ்சிக்கப்பட்டு வேலையை இழந்தார்' அல்லது 'அதிகாரிகள் நேர்மையாக இல்லாத இடத்தில் குடும்பத்தை பற்றி கவலைப்படாமல் வேலையை உதறிவிட்டு வந்தார்'  என்று பிள்ளை பிராயத்தில் உங்களுக்குச் சொல்லப் பட்டிருந்தால், அந்த தாத்தாவை நீங்கள் 'மண் பொம்மை'யில் தரிசிக்கலாம்.


நாவல்: மண் பொம்மை
காளீந்திசரண் பாணிக்ராஹி (தமிழாக்கம் : ரா வீழிநாதன்)
வெளியீடு: சாகித்ய அகாதமி
விலை: ரூ 60
பக்கங்கள்: 153

Monday, March 02, 2015

அத்திரி மலை ட்ரெக்கிங் ‍- ‍ தென்காசி பயணம்

வேனுள் அமர்ந்தபோது மணி ஆறேகால். 'ரிசர்வ் காடென்பதால் காமிராவுக்கு அனுமதியில்லை. மொபைல் மட்டும் எடுத்துக்கொள்ளலாம்' என்ற ரகு கொடுத்த எச்சரிக்கை மணியால் கேமிரா தூக்கும்வேலை மிச்சம். போகும் வழியிலேயே ஒரு அணை வரும், அணையை கடந்தால் ஒரு ஆறு, அந்த ஆற்றில் குளித்துவிட்டு மலையேற்றம் என்றெல்லாம் லேசுபாசாக பேசிக்கொண்டிருந்ததில் எல்லோரும்  ஆர்வக்குட்டிகளாக மாறியிருந்தோம். தன்னுடன் தொடர்பிலிருந்த இரண்டு உள்ளூர் மக்களை அழைந்திருந்தார், ரகு.

கடையம், ஆழ்வார்க்குறிச்சியெல்லாம் தாண்டி ஒரு இடத்தில் வண்டி நின்றது. அவ்வளவு காலையிலேயே, சில கடைகளில் பூரி சுட்டு வைத்திருந்தார்கள்.  சுட சுட ஆவி பறக்க தட்டில் வடை. 'காலையிலே ரொம்ப சாப்பிடகூடாது, அப்புறம் ஏற முடியாது' என்ற கட்டளை எங்கிருந்தோ வர‌, 'போற வரைக்கும் நாம என்ன சாப்பிடணும், என்ன குடிக்கணும்னு இந்த பாய்ஸ்தான் முடிவு பண்ணு வாங்கஜி...' என்ற கமெண்ட் சைடில் வந்தது. 

ரகு அன்ட் கோ காலை மற்றும் மதிய உணவு வாங்க சென்றதும், கும்பல் வடையை நோக்கி பாய, நாங்கள் 'சூப்பர் டீ ஸ்டாலில்'  டீ குடிக்கும் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டோம். சைடீல் வடை. உடனே, வடை மற்றும் டீயோடு செல்ஃபி.... குருப்பி... ஆளாளுக்கு அவரவர் மொபைலில் குருப் செல்ஃபிகளை எடுத்து சூப்பர் டீ ஸ்டால், ஆழ்வார்குறிச்சியை ஒரு பிரபல டீக்கடையாக்கினோம்.

இட்லி வந்துவிட, திரும்ப பயணம். ஆம்பூர், கீழஆம்பூர் என்று பலகைகளை பார்த்ததும், 'நாம் எங்கு இருக்கிறோம்' என்ற  தோற்றப்பிழை எனக்கு. 


சும்மா, சொல்லக் கூடாது...வழியெல்லாம் பசுமை... பசுமை... வாழை மரங்கள், அதைத்தாண்டி தென்னை மரங்கள், உயர்ந்த மலை முகடுகள்...அவற்றை தழுவிப்பரவும் மேகங்கள்... இடையில் பறக்கும் வெள்ளை இபிஸ்கள்...இறுதியாக, கடனாநதி அணைக்கட்டு வாயிலில் இறக்கி விடப் பட்டோம்.அணை..பின்னால் மலைகள்.. அணை வாயிலில் ஒரு ஆலமரம்... லேசான குளிர்காற்று...களக்காடு புலிகள் சரணாலயம் என்ற பலகை வேறு எங்களை பார்த்து லேசாக உறுமியது.

ஆளுக்கொரு இட்லி பார்சலை எடுத்துக்கொண்டு ஆலமரத்தடியில் குழுமினோம். பிரித்தால் இரண்டு இட்லிகள்...ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டோம்...யானைப்பசிக்கு? 'வேற வழியேல்ல..நாம போறவரைக்கும் என்ன சாப்பிடணும்..' பொட்டலத்தை பிரித்துவிட்டு யதேச்சையாக திரும்பினால், ஆகா...முன்னோர்கள் தயாராக காத்திருக்கிறார்கள்.. எப்படியோ அவர்களிடமிருந்து இட்லியை காப்பாற்றினோம்.

உள்ளூர் மக்களில் ஒருவர் அத்திரி மலைமேலிருக்கும் கோயில் பூசாரி. கடனா அணையின் நீரற்ற பகுதி வழியே நடத்திச் சென்றார்.  தண்ணீர் தேக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த பகுதி. சேறாக குழம்பி கிடந்தது. தனது செருப்பில் சேறாகி விட்டது என்று புகார் சொன்ன பப்புவுக்கு, வழுக்கி விழுந்தவரை எடுத்துக்காட்டாக காட்டினார்கள். மலையடிவாரத்தை அடைந்தோம். குறுக்கிட்ட சிறு ஓடையை 'அத்திரிபாட்சா'வாக தாண்டினோம். சில தப்படிகளிலேயே, சலசலவென ஆறு ஓடும் சப்தம்.  கூடவே, சில குருவிகளின் சப்தம். ஆகா!

ஆற்றை வந்தடைந்தோம்.  "உசிரே போகுதே...உசிரே போகுதே" என்று பாடவில்லையே தவிர..

கோயிலுக்கும் சில குடும்பங்கள் ஆற்றின் குறுக்கே இருந்த கயிறை பிடித்து கடந்து சென்றனர். 'குளிச்சுட்டு வர்றவங்க மேற்கால போங்க. கோயிலுக்கு போறவங்க இந்த வழியாக வாங்க' என்றதும் நாங்கள் சிட்டாக பறந்தோம். சில்லென்ற தண்ணீர். இதுவரை நடந்த கால்களுக்கு இதமாக இருந்தது. 

'பாறை மேல கால் வைக்காதீங்க. வழுக்கும்..கீழே மணலை பார்த்து வைங்க' என்று ரகுவின் ஆலோசனை பின்னாலிருந்து வந்தது.  'சொன்னா அதுக்கு அப்படியே நேரெதிரா செஞ்சுதானே பழக்கம்'. பப்பு மிகச்சரியா பாறையை பார்த்துதான் காலை வைத்தாள். அவளது கையை பிடித்திருந்த நானும், பேலன்ஸூக்காக நடனமாட வேண்டியிருந்தது.

'இந்த சில் தண்ணீலியா குளிக்கப்போறோம்' என்று நினைக்கும்போதே, தேவி நீரை வாறி மேலே தெளிக்க அவ்வளவுதான்... யாருமற்ற அந்த வனாந்தர பின்னணியில், பாறைகள் வழியாக சலங்கை கட்டி வரும் தெளிந்த ஆற்றுத்தண்ணீரை சில்லிப்பை அனுபவித்து கிடந்தோம்.

'மெதுவாக' 'மெதுவாக' என்று நடந்து கிட்டதட்ட தண்ணீர் கொட்டும் பகுதிக்கு வந்துவிட்டிருந்தோம். நாங்கள் ஆற அமர கழுத்து வரையிலான நீரில் முங்கி  நீராடிக் கொண்டிருக்க, கோயில் பூசாரி, எங்களை எதிர்பார்க்காமல் தலையை முங்கிவிட்டு நடையை கட்டியிருந்தார். ஆற்றை கடந்து மலையில் ஏறினோம். அடர்ந்த காட்டு மரங்கள்... ஒற்றையடி பாதை. அவ்வப்போது மயிலொன்று அகவும் சப்தம். எங்களைத் தவிர வேறு நடமாட்டமில்லை. எங்களுக்கு முன்னால் வந்தவர்கள் போன வழி தெரியவில்லை.

சாரிசாரியாக கட்டெறும்புகள். 'மிறிச்சுடாதீங்க...தாண்டி வாங்க' என்ற குரலெல்லாம் இந்த கம்ப்யூட்டர் காட்டுமிராண்டி கூட்டத்தில் எடுபடுமா? கட்டெறும்பு கூட்டம் அல்லோலகல்லோலப்பட்டு  'விட்டால் போதுமென்று' எங்களை கடந்து ஓடியது. சேதம்,  ஆளுக்கு இரண்டு மூன்று கடிகள் மட்டுமே! எப்படியோ கட்டெறும்பு பிரதேசத்தை தாண்டினால், திரும்பவும் சலசல! நீரூற்றுதான்...நீருற்றோடு செஃல்பி.. நீரை பிடித்து குடிப்பது போல ஃபோட்டோ..



சுலபமான பாதைதான். ஆங்காங்கே மட்டும் செங்குத்தாக இருந்தது. ஆனால், வெயில் விழாத இடமென்பதால், வழுக்குப்பாதையாக இருந்தது. மண்ணும் நல்ல ஈரப்பதமாக இருக்கவே, பார்த்து அடியெடுத்து வைக்க வேண்டும். இறுதியாக, ஒரு குகை போன்ற அமைப்பை அடைந்தோம்.பச்சை வர்ணம் அடித்தது போல‌ அவ்வளவு பச்சையாக இருந்தது அந்த இடம். இந்த மலையே சித்தர்கள்,ரிஷிகள் வாழ்ந்த இடமாக சொல்லப்படுகிறது.

பழனி முருகன் சிலையை  செய்தபிறகு, மிஞ்சிய நவபாஷாணத்தை போகர் இங்கு பூசி விட்டதாக சொன்னார்கள். அதற்கு வலப்பக்கத்தில் பிரிந்த இன்னொரு வழியில், மசூதி இருந்தது. சித்தரை பின்பற்றிய ஒருவருக்கு உதவி செய்த முஸ்லீம் ஒருவரின் சமாதி என்றனர் சிலர். இந்த குகைக்கு பிறகு ஆரம்பிக்கும் பாதையே உண்மையான மலையேற்றம். செங்குத்தான பாதை. ஆங்காங்கே படிகளாக செதுக்கி வைத்திருக்கிறார்கள். கிட்டதட்ட முக்கால் மணிநேரம் நீடிக்கும் இந்த செங்குத்தான மலையேற்றம், ஒரு கோயிலின் முகப்பில் முடிவடைகிறது.

முகப்பிலேயே எதிர்கொள்கிறாள், 'வனதுர்க்கை'.

வனத்தின் அமைதி. இளங்குளிர். அருகில் ஓடி கொண்டிருக்கும் ஆகாயகங்கை. மயில் அகவும் சப்தம். வெயில்படாத லேசான வெளிச்சம். சிவப்பு புடவையில், மரத்தின்கீழ் வனதுர்க்கை. எங்கோ மாயக்கதைகளுக்குள் வழிமாறி நுழைந்துவிட்டது போலிருந்தது.

 'வனதுர்க்கைக்கு ஒரு வணக்கத்தை போடுங்க' 

வணக்கத்தை போட்டுவிட்டு, ஆகாய கங்கையில் கால்களை கழுவிக்கொண்டு மரத்தின் கீழ் அமர்ந்தோம். அத்திரி என்ற ரிஷியும் அனுசூயா என்ற ரிஷிபத்தினியும் வாழ்ந்த இடமாம்.அங்கிருந்த அத்தி மரத்தை காட்டி, அவர் அங்கு தவம் செய்ததாக சொன்னார்கள். விபூதியின் வாசனை சூழ, அந்த,  பெரும் அத்தி மரத்தின் கீழ் தீபங்கள் ஏற்றினார்கள்.

'தாமிரபரணி, பாணதீர்த்தம் கூட தண்ணியில்லாம போகும்...இந்த ஆகாய கங்கை ஒருநாளும் ஓடாம இருக்காது' என்று பூசாரி சொன்னபோது, நைல் நதியைத் தேடி போகும் பயணம் போல, இந்த ஓடையை பின்பற்றி அதன் ஆரம்பத்துக்கு போனாலென்ன என்று விபரீத ஆசை முளைத்தது. 

உத்தராகண்ட் பயணத்தில்  ஒரு புத்தகத்தை வாசித்திருந்தேன். "The Adventurer's Handbook: Life Lessons from History's Great Explorers." (Mick Conefrey) எப்போது நினைத்தாலும் ஆச்சர்யமேற்படவைக்கும் - மனிதர்களை/சாகசங்களை பற்றிய புத்தகம். பனிமலை உச்சிகளை, காட்டின் இதயத்தை, கடலின் ஆழத்தை, ஆறுகளின் ஆரம்பத்தை, பாலைவனங்களிடையே வழிகளைத் தேடி அலைந்த மனிதர்களின் நூற்றாண்டுகளுக்கு  முன்பான அசாத்தியமான‌ பயணங்கள் பற்றிய கதை. 

அதில், நைல் நதியின் ஆரம்பத்தை தேடிப்போகும் பயணம்  மறக்க இயலா பகுதி.( அதேபோல், பயணத்தின் இடையில்  கணவன் எதிர்பாராமல்  இறந்துவிட, அவன் தேடிச்சென்ற உலகின் மூலையை,  அவன் மறைந்தபின் வைராக்கியத்துடன் துணிவுடனும் தான் மேற்கொண்ட பெண்ணின் பயணமும் அசாத்தியமான  ஒன்று. )

எல்லோரும் பூஜையில் ஐக்கியமாகிவிட, நானும் பப்புவும் 'தங்கத் தாமரை மகள்களாக' ஆகாய கங்கையில் மாறி மாறி ஆசைதீர குளித்தோம். அடர்ந்த மரங்களின் கீழே திட்டு திட்டாக தெரிந்த வெயில் வட்டங்களில் நின்று குளிர் காய்ந்தோம். எதிரில் வனதுர்க்கை. துணைக்கு  அமர்ந்திருந்தது போல இருந்தது.

உற்று பார்த்ததில்,சட்டென ஒரு கோணத்தில் ரொம்ப பழகியவளாக தெரிந்தாள். இவளைத்தான் நாங்கள் கல்கத்தாவின் தெருக்களில்.... ஹுக்ளியின் படிக்கரையில்... ஹம்பியின் குகைகளில்... கண்ணூரின் தெய்யங்களில்..... துரத்துகிறோமா? :-)