Tuesday, November 30, 2010

Word power made easy

Opposites விளையாடிக்கொண்டிருந்தோம்.

Wrong X no Wrong
hot X no hot


படத்தைப் பார்த்து வார்த்தையை எழுத வேண்டும். வார்த்தையைச் சொல்லி விட்டு ஒவ்வொரு phoneticஆக சொல்லிச் சொல்லி எழுதுவாள்.
அதில் crow ஆனது - cro
monkey ஆனது - muncey


flash cards வாசித்துக் கொண்டிருந்தோம்.

gift -க்கு விளக்கம்:

whose birthday all of you give
whose dipavali all of you give


grab



படத்தைப் பார்த்துவிட்டு மேடம் சொன்ன கதை :

he is holding book. his book. he is saying "this is mine" and getting from him.
he is telling liiiiieee.

ஸ்ப்பபா!

டைட்டில் காப்பிரைட் : காலேஜில் சீன் காட்ட உதவிய சிவப்பு நிற அட்டை போட்ட குண்டு புக்குக்கு

Monday, November 29, 2010

வேளச்சேரி டைம்ஸ் : ரமாவின் சிப்ஸ் கடை

ரமாவின் கிராமத்தில் பள்ளிக்கூட வசதியில்லாததால் அருகிலுள்ள டவுனில் இருக்கும் பள்ளிக்கூட விடுதியில் சேர்த்திருந்தனர் ரமாவின் பெற்றோர். ஒரு நாள் மாலை ஐந்தரை மணி இருக்கும். அரையாண்டுத் தேர்வுக்கு படித்துக் கொண்டிருக்கிறார் ரமா. அவரது அம்மாவின் உடல்நலம் கவலைக்கிடமாக இருப்பதாகக் கூறி ஹாஸ்டலிலிருந்து அழைத்துச் செல்கிறார் அவரது மாமா.

அம்மாவுக்கு நெஞ்சுவலி வந்திருப்பதாகவும் , ஆஸ்பத்திரியில் சேர்த்தி ருப்பதாகவும் கூறிய‌ மாமா, ரமாவை அழைத்து வந்திருந்த இடமோ ஒரு உறவினர் வீடு. அங்கு ரமாவின் அம்மாவும் இருந்தார். ஆஸ்பத்திரியில் பெட் சார்ஜ் அதிகமாக இருப்பதால் இங்கு தங்கியிருப்பதாகவும் காலையில் செல்லலாமென்று கூறுகிறார் அம்மா. சிறிது நேரத்தில் ரமாவின் அப்பாவும் வந்துவிட அதன்பிறகு நடந்தவை அனைத்தும் ஒரு நாடகம் போலவே இருந்திருக்கிறது ரமாவுக்கு.

மாமாவின் மகனை கல்யாணம் செய்துக்கொள்ள வேண்டுமென்று கூறுகிறார் அப்பா. பத்தாவது படித்து தேர்வு எழுதிவிட்டால், மாமாவின் படிக்காத பையனை கல்யாணம் செய்துக்கொள்ள ரமா மறுத்துவிடுவாரென்று பயப்படுகிறார்கள் ரமாவின் பெற்றோர். 'நாளைக்கே கல்யாணம் பண்ணிக்கோ இல்லேன்னா எங்க மானம் போய்டும்' என்று வற்புறுத்துக்கின்றனர். மன்றாடுகின்றனர். 'வாசலில் ஒரு லாரி சொந்தக்கார ஜனம் நிக்குது, அம்மா-அப்பா தல குனிஞ்சுடக் கூடாதேன்னு' தனது அம்மாவின் அண்ணன் மகனை கல்யாணம் செய்துக் கொள்கிறார் ரமா.

சொத்து போய்விடக்கூடாதென்று ரமாவின் மாமா கொடுத்த நெருக்கடியால் இந்த திருமணத்தை நடத்தினார் அவரது அம்மா.புகுந்த வீட்டு கொடுமைகள்/ அடி,உதைகள், கணவனின் உண்மை சுபாவம் எல்லாம் வெளிவ‌ர பல பஞ்சாயத்துகள் நடந்திருக்கிறது. இதற்குள் ரமாவுக்கு மூன்று பிரசவங்கள் - இரண்டு பெண்கள் ஒரு பையன். சொத்துக்கு ஆசைப்பட்டு திருமணம் செய்துக் கொண்ட ரமாவின் கணவன், இரண்டாம் திருமணம் செய்துக்கொள்ள 'நம்ம புள்ளைங்களை நாமதான பாக்கணும்' என்று உழைக்க வந்திருக்கிறார் சென்னை - வேளச்சேரிக்கு.

'உழைப்பு இருந்தா எங்கே வேணா பொழைச்சுக்கலாம்' எனும் ரமாவின் அன்றாட வேலைகள் - ‍சிப்ஸூக்கு சீவுவது, சமோசாவுக்கு மசாலா செய்து மடிச்சுக் கொடுப்பது, கடையில் வியாபாரத்தைக் கவனிப்பது, பாக்கெட் போடுவது, கையிருப்பு பற்றி கணக்கெடுப்புகள்/, வேலையாள் வராத நாட்களில் சிப்ஸ் போடுவது இன்னபிற. காலையில் ஒன்பதரை மணிக்கு வேலைக்கு வரும் ராமாவிற்கு இரவு பத்து மணி வரை வேலையிருக்கும். நாள்முழுதும் வேலை செய்தாலும், வரும் வருமானத்தில் ஒரு மாதத்தை ஓட்டுவதென்பது சிரமமாகவே இருக்கிறது ரமாவிற்கு ‍ - இந்தநாட்டில் பல்லாயிரக்கணக்கான மக்களைப்போலவே.

ரமாவின் ஊரில் நிறைய பேருக்கு இதுதான் வேலை. சிப்ஸ் போடுவது, கடைகளில் வேலை செய்வது....முன்பெல்லாம் விவசாயம் இருந்தது. அப்போதெல்லாம் ஊர் மிகவும் செழிப்பாக இருக்கும். இப்போது அவரது மாவட்டம் மிகவும் பின்தங்கிய மாவட்டமாகிவிட்டது. விவசாயத்தில் என்ன வருகிறது? வீடும், ஒரு துண்டு நிலமும் இருக்கிறது. ஆனால் அதை வைத்து ஒன்றும் பிழைக்க முடியாது. ஊரில், கணவருடன் நடத்திய சிப்ஸ் கடையும் அதிகக் கடனால் மூடும்படியாகிவிட்டது.

மணலியில் வசிக்கும் ரமாவின் சித்தப்பா, இங்கு கடை வைக்க உதவி செய்திருக்கிறார். இதற்கு முன்பணமாக நிலத்தை அடகு வைத்து எண்பதாயிரம் கொடுத்திருக்கிறார் ரமா. ஒரு கிமீ தொலைவிலேயே அவரது சித்தப்பாவின் உறவினரின் கடை ஒன்று உள்ளது. அவரது தயவால் இங்கு கடை நடத்துகிறார் ரமா. வருவாயில் கணிசமான பங்கை இருவருக்கும் ரமா கொடுத்து விடவேண்டும். இது தவிர கடை வாடகை, ஈபி பில், வேலைக்கு வைத்திருக்கும் பையனுக்கு சம்பளம், வீட்டு வாடகை எல்லாம் போக கையில் இரண்டாயிரம் முதல் மூன்றாயிரம் வரை நிற்கும். இதில்தான் ஊரில் ஏற்பட்ட கடன், அப்பாவின் செலவு, மகள்களின் படிப்பு, செலவு.....

ரமாவின் முதலாவது பெண் திருநெல்வேலியில் ஹாஸ்டலில் தங்கி ஒன்பதாம் வகுப்பு படிக்கிறார். இரண்டாவது பெண்ணை தனது தங்கையிடம் விட்டிருக்கிறார். அவர்களுக்குப் பிள்ளையில்லாததால், தங்கள் பிள்ளையைப் போல பார்த்துக் கொள்வார்கள். பெண்ணை அவர்கள் பார்த்துக்கொள்வதால் ரமா அவ்வப்போது தங்கையை கவனிக்க வேண்டும். அவர்கள் கேட்கும்போது தங்கைக்கு பணம் கொடுத்துதவ வேண்டும். 'தத்துக் கொடுத்த மாதிரிதான், அவங்க பொண்ணு மாதிரி பார்த்துப்பாங்க' எனும் ரமா, பெண்ணை வேறு பள்ளியில் இந்த வருடம் சேர்த்தபோது தனது பெயருக்குப் பதில், அவரது தங்கை மற்றும் தங்கை கணவரின் பெயரையே பெற்றோரின் பெயராக கொடுப்பதற்கு ஒப்புதல் அளித்திருக்கிறார்.

நான்காம் வகுப்பு படிக்கும் தனது மகன் மற்றும் கடையில் வேலை செய்யும் பைய‌னுடன், ரமா ஆதம்பாக்கத்தில் ஒற்றை அறை வீடொன்றில் வசிக்கின்றார். வேலை செய்பவர்களுக்கு சம்பளம் கொடுப்பதோடு, அவர்களுக்கு ஆகும் செலவுகள்...பேஸ்ட்,பிரஷ் முதற்கொண்டு எல்லாமும் கடைக்காரர்கள் பார்த்துக்கொள்ளவேண்டும். அதோடு தங்குமிடமும். தனியாக எங்கு தங்க வைப்பதென்று அவர் தங்கியிருக்கும் வீட்டிலேயே அறையைத் தடுத்து தங்க வைத்திருக்கிறார். 'எப்போ என்னா நடக்கும்னு சொல்ல முடியாது, ரெண்டுகெட்டான் வயசுலே இருந்தா யாரையும் நம்ப முடியாது. அதுவும் இல்லாம நாலுபேர் நாலுவிதமா பேசுவாங்க.அதனாலே, தெரிஞ்ச பசங்க, சின்ன பிள்ளைங்கன்னாதான்" எனும் ரமா தெரிந்த பையன்களாக இருந்தாலும் இருபது வயதுக்கு மேற்பட்டவர்களை வேலைக்குச் சேர்த்துக்கொள்வதில்லை.


'படிப்பும் இல்ல, வீட்டுவேலைக்கிலாம் போனா மூணாயிரம் நாலாயிரம் கிடைக்கும், ஆனா அது வயித்துக்கே சரியா இருக்கும். இது நாள் முழுக்க வேலைன்னாலும், ரெண்டாயிரமாவது கையில நிக்குது. அதுலதான் கொஞ்சம் கொஞ்சமா கடனை அடைக்கணும்' எனும் ரமா ஊரிலிருக்கும் அப்பாவுக்கு மீதமிருக்கும் பணத்தை அனுப்புகிறார். கடனை அடைத்த பிறகே ஊருக்குச் செல்ல முடியும். எப்படியும் அதற்கு குறைந்தது மூன்று வருடங்களாவது ஆகும்.
'நம்மளைவிட கீழெ எவ்வளவோ பேரு இருக்காங்க, அவங்களைப் பார்த்துக்கிட்டு நாம வாழ்ந்திரலாம் ' என்று தன்னைத்தானே தேற்றிக்கொள்கிறார்.‍ தனக்கு விதித்தது இதுதான் என்று சமாதானம் கொள்கிறார்.

' என் வாழ்க்கை இப்படி ஆயிடுச்சேன்ற கவலையிலேயே அம்மா போய் சேர்ந்துட்டாங்க. அவங்க இருக்கிற வரைக்கும் கவலையே இல்லாம வளத்தினாங்க' என்று தனது இளமைக் காலத்தை நினைவுகூரும் ரமாவுக்கு - சொந்த ஊரைவிட்டு, உறவுகளை விட்டு நாட்களை கடத்தும் ரமாவுக்கு - எந்த பண்டிகைகளும் இல்லை. விசேஷங்களும் இல்லை.


தனக்கு திருமணமான அதே வயதில் தற்போது இருக்கும் மகளை, கல்லூரி வரை படிக்க வைக்க வேண்டுமென்று நினைக்கிறார்.

கடைப்பையனை ஊருக்கு அனுப்பிவிட்டு, தனியாக சிப்ஸூம், சமோசாவும் போட்டுக்கொண்டிருந்த ரமாவை தீபாவளி அன்று கூட பார்க்க முடிந்தது.

'இங்க வேற தொல்லைங்கல்லாம் இருக்கும்னு சொன்னாங்க, இங்கே வந்து ஏழு மாசம் ஆகுது, தெரிஞ்சவங்க பக்கத்துலே இருக்கிறதால வேற எந்த தொல்லையும் இல்ல. இல்லேன்னா இவ்வளவு தைரியமா இருக்க முடியாது.' என்று கூறும் ரமா "கடவுள் என்னைக்காவது ஒருநாள் கண்ணை திறப்பார். அன்னைக்கு எல்லாத்துக்கும் வழி பிறக்கும்" என்று நம்புகிறார்.
ஞாயிற்றுக் கிழமையானால் காலையில் சர்ச்சுக்கு செல்கிறார். வெள்ளிக்கிழமைகளில் தவறாமல் உபவாச ஜெபம் செய்கிறார்.

************************

படிக்காத பெண் 'சிப்ஸ் கடை முதலாளி'யாகி தனியாக கடையை நடத்துகிறாரே, விடாமுயற்சியுடன் வாழ்கிறார்,அவரது தன்னம்பிக்கையை பாராட்ட வேண்டும், இந்தியா ஒளிர்கிறது என்றெல்லாம் தோன்றுகிறதுதானே!

ரமாவின் திருமணம் முடிந்து பதினைந்து வருடங்களுக்கு மேலாகிவிட்டது. இந்தியாவில் நடைபெறும் திருமணங்களில், பாதிக்குமேல் குழந்தைத் திருமணங்கள் என்று சமீபத்தில் எடுத்த சர்வே கூறுகிறது.

குழந்தைத் திருமணங்களில், இந்தியா பதினோராவது இடத்தில் இருக்கிறது.

முப்பத்திமூன்று வயதான ரமாவின் வாழ்க்கை - குழந்தைத் திருமணம், படிப்பறிவின்மை, திருமணத்தால் பாழான வாழ்க்கை, பெற்றோர் மற்றும் உறவினர்களின் சமூகக் கடமைகள் மற்றும் சொத்து மாறிப் போய்விடக் கூடாதென்ற எண்ணம், சமூகத்தின் ஏற்றத்தாழ்வுகள்.... என்றெல்லாம் பாதிக்கப் பட்டிருக்க, விதியென்று வெறுமனே கூறிவிட முடியுமா?




Saturday, November 27, 2010

அயோத்தி தீர்ப்பு – நீதித்துறை பேசும் காவி மொழியை அம்பலமாக்கும் அரங்ககூட்டம்!

அலகாபாத் உயர்நீதிமன்ற தீர்ப்பு எழுப்பும் சில கேள்விகள்!!!

  • மசூதியை பாபர் தான் கட்டினார் என்பதற்கு ஆதாரம் கேட்ட நீதிமன்றம், ராமன் அங்கு தான் பிறந்தான் என்பதற்கு நம்பிக்கையை ஆதாரமாக ஏற்றது ஏன்?
  • ராமஜென்ம பூமி இந்து நம்பிக்கை என்றால், சூத்திரன் (தேவடியாள் மகன்), தலித்துகள், பார்பனர் அல்லாதோர் அர்ச்சகர் ஆகக் கூடாது, தமிழ் – நீச பாசை, இவற்றையெல்லாம் இந்துமத நம்பிக்கை என ஏற்று நீதிமன்றங்கள் தீர்ப்பளிக்குமா?
  • நம்பிக்கை அடிப்படையில் தீர்ப்பு என்றால், உயர்நீதி மன்றம் இருக்கும் இடத்தை நம்பிக்கை அடிப்படையில் யாராவது உரிமை கோரினால் கரசேவை நடத்தி இடித்துவிடலாமா?
  • ப.ஜ.க ஆட்சியின் போது (2003) தொல்லியல் துறை முன்வைத்த அகழ்வாராய்ச்சி அறிக்கையே தீர்ப்புக்கு முக்கிய ஆதாரம் என்றால் அதை ரகசியமாக வைத்திருப்பது ஏன்?
  • 1886 லேயே இரண்டாம் மேல் முறையீட்டிலும் தள்ளுபடி செய்யப்பட்ட பாபர் மசூதி இடத்திற்கான வழக்கு, மீண்டும் 1950ல் புதிதாக தொடரப்பட்டதே, ராமனுக்கு மட்டும் முன் தீர்ப்பு தடை (Res judicata) கிடையாதா?
  • கடவுளர்கள் சட்டத்திற்கு உட்பட்டவர்களா? அப்பாற்பட்டவர்களா? கடவுளர்களுக்கு சொத்துரிமை, குற்றவியல் நடவடிக்கைகள் பொருந்துமா? பொருந்தாதா? ராமாயணம் வரலாறா? கற்பனை கதையா?
  • இந்திய அரசியல் அமைப்பு சட்டம் மதசார்பற்றது என்பது உண்மைதானா?
  • அயோத்தி தீர்ப்பு ஒரு கட்டப்பஞ்சாயத்து தீர்ப்பு என்ற உச்ச நீதிமன்ற மூத்த வழக்குரைஞர் ராஜீவ் தவான், முன்னால் உயர்நீதிமன்ற தலைமை நீதிபதி ராஜீந்தர் சச்சார் போன்றவர்களின் விமர்சனம் சரியானதா? தவறானதா?
  • 1949 ல் பாபர் மசூதிக்குள் ராமன் சிலை வைக்கப்பட்டதை ஒப்புக்கொள்ளும் அலகாபாத் உயர் நீதிமன்றம் அதனை அகற்ற உத்தரவிடாமல் சட்ட அங்கீகாரம் வழ்ழங்கியது ஏன்?
  • 1992 ல் பாபர் மசூதி சங்பரிவார கும்பலால் சட்டவிரோதமாக இடிக்கப்பட்டது குறித்து தீர்ப்பு மவுனம் காக்கும் மர்மம் என்ன?
  • 500 ஆண்டுகளுக்கு ராமன் கோவில் இடிக்கப்பட்டதாக கூறி மசூதியை இடிக்கலாம் என்றால், நாகப்பட்டினத்தில் இருந்த புத்த விகாரத்தை கொள்ளையடித்து தான் திருச்சி திருவரங்க கோவில் (ஸ்ரீரங்கம்) கட்டப்பட்டதாக “கோயியொழுகு” என்ற வைனவ வரலாற்று நூலில் கூறப்பட்டுள்ளதே, எனில் திருவரங்கம் கோவிலை இடித்து புத்தவிகாரம் கட்டலாமா?
  • அயோத்தி பிரச்சனை சட்டப்பிரச்சனையா? அரசியல் பிரச்சனையா?
  • இடித்தவனுக்கு மூன்று பங்கு, இழந்தவனுக்கு ஒரு பங்கு – இது தான் சமூக நீதியா?
  • அயோத்தி தீர்ப்பு சட்டப்படியான தீர்ப்பா? அல்லது கட்டப்பஞ்சாயத்து தீர்ப்பா?

கேள்விகளுக்கு விடை காண வாருங்கள்…

நிகழ்ச்சி நிரல்:

அரங்கக்கூட்டம்

தலைமை : திரு.க.சுரேஷ், வழக்குரைஞர், செயலாளர், மனித உரிமை பாதுகாப்பு மையம், சென்னை.

கருத்துரை :

”நீதித்துறை பேசும் காவி மொழி” திரு.எஸ்.பாலன், வழக்குரைஞர், பெங்களூரு உயர் நீதிமன்றம்.

“அயோத்தி முதல் ராமன் பாலம் வரை” திரு.ஆர்.சகாதேவன், வழக்குரைஞர், சென்னை உயர் நீதிமன்றம்.

“அயோத்தி தீர்ப்புக்கு எதிராக தீ பரவட்டும்” திரு.எஸ்.ராஜு, வழக்குரைஞர், மாநில ஒருங்கினைப்பாளர், மனித உரிமை பாதுகாப்பு மையம், தமிழ்நாடு.

விவாத அரங்கம் :

வாக்குரைஞர்கள், மனித உரிமை ஆர்வலர்கள் பங்கேற்ப்பு! அனைவரும் வாரீர்!

நாள் : 28.11.2010, ஞாயிறு மாலை 4.30 மணி

இடம் : செ.தெ.நாயகம் மேல்நிலைப்பள்ளி, வெங்கட்நாராயணா சாலை, தி.நகர், சென்னை -17.

தோழமையுடன் அழைக்கும்,

மனித உரிமை பாதுகாப்பு மையம்

தொடர்புக்கு :
க.சுரேஷ் – 98844 55494
வினவு – 97100 82506

நன்றி வினவு

Wednesday, November 24, 2010

ஆபரேஷன் ஓப்பன் டே

முன்பொரு காலத்தில் ஒரு அம்மா இருந்தாள். அவளது குழந்தையின் எல்லா 'முதல்'களை...ஒரு சின்ன விஷயத்தைக் கூட விடாமல் எழுதி வைத்துக் கொள்வாள் ரொம்பவும் சென்டிமென்டலாக‌. இப்போது அந்த அம்மாவின் முதல்கள் மாறிவிட்டனவா தெரியவில்லை..ஆனால், சென்டிமென்டல்கள் மட்டும் மாறவில்லை.....ஓக்கே..ஓக்கே...போதும்...விஷயத்துக்கு வரேன். :-)

தினமும் காலையிலே பப்புவை எழுப்புவது ஒரு கலை. இந்த 'டயமாச்சு', 'வேன் வந்துடும்', 'தண்ணி ஆறுது' இல்லேன்னா 'எவ்ளோ நேரம் சொல்லிக்கிட்டே இருக்கேன், சீக்கிரம் எழு' இதெல்லாம் வேலைக்கே ஆகாது.

என்னைப்போல, தூக்கத்திலிருந்து கண் விழித்ததும், அந்த பக்கம் திரும்பி கொஞ்ச நேரம், இந்த பக்கம் திரும்பி கொஞ்ச நேரம், ஜன்னலைப் பார்த்துகொண்டு கொஞ்ச நேரம்....லேசாக சாய்ந்து உட்கார்ந்து கொஞ்ச நேரம்...இந்த மாதிரி துயில் கலையும் விஷயமெல்லாம் பப்புவிடம் அறவே கிடையாது. லிரில் புத்துணர்ச்சிதான். பெரும்பாலும் லஷ்மி கார்த்திகா, ஸ்ருதி லயா, அத்தி ஆண்ட்டி நினைப்புதான். எனவே, எனக்கும் தினமும் ஏதாவது ஒன்று கிடைத்துவிடும்.

'இன்னைக்கு யோகாவா' என்ற மொக்கையான கேள்வியிலிருந்து 'ஆம்பூர்/ வடலூர் ஆயா வர்றாங்களா இன்னைக்கு' 'இன்னைக்கு என்ன சிடி பாக்கலாம்' ..இப்படி ஏதாவது கேள்வியில் தொக்கி நிற்க வேண்டும். வெள்ளிக் கிழமைகள் போனான்ஸா. அன்றைக்கு ஆம்பூர்/வடலூர் ஆயா விசிட் இருந்தால் டபுள் போனான்ஸா. திங்கள் காலையில் எழுப்புவது எவ்வளவு கஷ்டமோ அவ்வளவு எளிது வெள்ளிகாலை எழுப்புவது.

மிக முக்கிய காரணம், வெள்ளிக்கிழமைகளில் யோகாவும் இல்லை. கராத்தேவும் இல்லை. ப்ளே க்ரவுண்ண்ண்ண்ண்ட்.

சிறிது நாட்களாக அதுவும் மழை ஆரம்பித்த நாளிலிருந்து பப்பு ப்ளே க்ரவுன்டில் வந்த விஷபாம்பைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறாள்.'ப்ளே க்ரவுண்டுக்கு இப்பல்லாம் ஆன்ட்டி எங்களை அனப்ப மாட்றாங்க' என்றும் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறாள். பள்ளியின் மைதானம் அவ்வளவு பெரிதெல்லாம் இல்லை. ஏதோ கொஞ்சம் விளையாட்டு சாதனங்கள் இருக்கும். ஆனால், காம்பவுண்டைச் சுற்றி இருக்கும் காலி இடம்...மரங்கள்... தேங்கியிருக்கும் தண்ணீர்...எல்லாம் சேர்ந்து 'க்ரவுண்டில் வந்த விஷப்பாம்பை' கொஞ்சம் படமெடுக்கத்தான் செய்தது.

ஓபன் டேவுக்குச் சென்றிருந்த போது, ஆன்ட்டி ட்ரைனாமியல், பைனாமியல், ஜ்யாமெட்ரிக் ட்ரே என்று பப்புவின் புலமையை பறைச்சாற்றிக்கொண்டிருக்க என் மனமோ விஷப்பாம்பையே சுற்றிக்கொண்டிருந்தது. எப்போடா முடிப்பாங்க என்று ஆண்ட்டி ரிப்போர்ட் கார்டை முடித்ததும் கையெழுத்திட்டுவிட்டு, 'ஆன்ட்டி (ஆமா, அங்கே பெரியவங்களை எல்லாம் பெரியவங்கஆன்ட்டின்னுதான் கூப்பிடுவாங்க..சில ஸ்கூல்லே சித்தின்னு கூப்பிடுவாங்களாம்..அதுக்கு இது எவ்வளவோ பெட்டர்தானே!) க்ரவுண்டில பாம்பு வந்துச்சு, ஓட்டையிலே கல்லு வைச்சு மூடி வைச்சிருக்காங்க ந்னு சொல்லிக்கிட்டிருக்காங்க. பாம்பு வந்துச்சா... க்ரவுண்டுக்கு அனுப்பினா கொஞ்சம் பத்திரமா பாத்துக்கோங்க...' என்று ஆரம்பிக்க....

"மழை வந்ததுலேருந்து ப்ளே க்ரவுண்டுக்கு கொஞ்ச நாளா அனுப்புறதில்லை. பாம்பெல்லாம் வரலை. இங்கே வர்றதுக்கு சான்ஸே இல்லை. ஆனா, வெள்ளிக் கிழமையானா ப்ளே க்ரவுண்ட் ஆன்ட்டி எல்லாரும் கேப்பாங்க. நாங்கதான் நிறுத்தி வைச்சிருக்கோம். அந்த கோவத்துலே சொல்லியிருப்பாங்க, நீங்க பயப்படாதீங்க.." என்றார் சிரித்துக்கொண்டே.

பப்புவை நம்புவதா ஆன்ட்டியை நம்புவதா என்ற குழப்பத்தில் பதிலுக்கு சிரிக்க முடியவில்லை. ரொம்ப நீளமாக இருந்த அந்த விஷப்பாம்பு, பப்புவும் அவளது நண்பர்களும் கல்லெல்லாம் வைத்து சுவரின் ஓட்டையை அடைத்தாலும் தள்ளிவிட்டு வந்த அந்த பாம்பு மட்டும், வெள்ளிக்கிழமைகளில் மறக்காமல் நினைவுக்கு வந்துவிடுகிறது.


"ஆச்சி, நான் கீழே இருக்கிற வொர்க்கெல்லாம் கம்ப்ளீட் பண்ணிட்டேன்னு ஆன்ட்டி என்னை மாடிக்கு அனப்பிட்டாங்க, வர்ஷினி, பி.ஹர்ஷினி, தனுஷ், நானெல்லாம் மாடிக்குப் போயிட்டோம். மாடிக்கு அனுப்பிட்டா சீனியர் மான்ட்டிசோரி, நாங்க சீனியர் மான்ட்டிசோரிக்கு போயிட்டோம், ஆச்சி"

இது மூன்று வருட கோர்ஸ். பப்புவின் பள்ளியில் இந்த கோர்ஸின் பெயர் எம்1.இதை முடித்த பின்னர்தான் சீனியர் மான்ட்டிசோரி - ஒன்றாவது, இரண்டாவது எல்லாம்.... கீழே இருக்கும் அனைத்து வேலைகளையும் முடித்து விட்டார்களா, பப்புவும் கற்று முடித்துவிட்டாளா, மாடிக்கு அனுப்பிவிட்டார்களா டபுள் ப்ரமோஷனெல்லாம் ஆயா காலத்தோட சரியாச்சே...என்றெல்லாம் சந்தேகம்.ஏனெனில், மாதாந்திர சந்திப்பின்போது, 'குறிஞ்சியும் வர்ஷினியும் இங்கேயிருக்கும் மெட்டீரியல்ஸை எல்லாம் முடித்த பின்பே சாப்பிடக் கிளம்புவார்க‌ள்' என்று சொல்லியிருந்தார். ஆன்ட்டியிடம் கேட்டபோது, ' டெய்லி எங்களை மாடிக்கு அனுப்புங்க ஆன்ட்டி, நாங்க இந்த வொர்க்கெல்லாம் முடிச்சுட்டோம்.' என்று நச்சரிக்க ஆரம்பித்திருக்கிறார்களாம். அந்த பூமராங்தான் என்னிடமும் வந்திருக்கிறது.

அடுத்த வருடம்தான் மாடிக்காம். :‍-)


ஓபன் டேவுக்கு கொஞ்சம் சீக்கிரம் சென்றுவிட்டேன் போல. பிள்ளைகள் எல்லாரும் வேனுக்குக் கிளம்பிக் கொண்டிருந்தார்கள். நானும் வராண்டா விலிருந்து அவர்களது வகுப்பறையை எட்டி பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். பப்புவையும் அவளது நண்பர்களையும் பார்க்க.

பப்புவைத் தவிர மற்ற குட்டீஸெல்லாம் எட்டி எட்டி என்னைப் பார்த்து 'குறிஞ்சீஸ் மதர்' என்றும் 'ஆன்ட்டி ஹாய்' என்றும் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்கள். எனக்கோ பயம். பப்பு இதை பார்த்தால் அவ்வளவுதான்...எவ்வளவு கிள்ளுகள அடிகள் எனக்கு இருக்கிறதோ என்று எண்ணிக்கொண்டேன். ஆயாவுக்கு ஊசி போடுவதற்காக நர்ஸ் வந்திருந்தார். அவரது குழந்தையையும் அழைத்து வந்திருந்தார். அந்தக் குழந்தையைக் கொஞ்சப் போக அந்த வினையே தீர்ந்த பாடில்லை. தூங்கப்போகும் சமயம், சரியாக இது அவளது நினைவுக்கு வந்து விடும். இப்போது இவர்களுக்கு ஹாய் சொல்லி பேசிக் கொண்டிருந்தால்.... அதை பப்பு பார்த்துவிட்டால்.....நினைக்கவே பயமாக இருந்தது.

கடைசியாக பப்புவும் வந்தாள். என்னைப் பார்த்து சிரித்துவிட்டு ஓடி விட்டாள்.

வீட்டிலும் கூட இதைப் பற்றி எதுவும் பேசவில்லை.

ஆன்ட்டியை பார்த்தது பற்றி நானாக ஆரம்பித்தபோது, "ஹேய், என் ஃப்ரெண்ட்ஸ்ல்லாம் பார்த்தியா, அவங்கதான் என் ஃப்ரெண்ட்ஸூங்க..." என்று யார் வேதஸ்மிருதி, அக்ஷயா, பி.ஹர்ஹினி, மெரில் என்றெல்லாம் பெருமையாக‌ சொல்ல முற்பட்டாள். பொறாமையற்ற அந்த பப்புவை ஆச்சரியமாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

மற்ற ரிமார்க்ஸ் : சொற்களுக்குகிடையில் இடைவெளி விடுவதை அறிந்து எழுதுகிறாள். கதை சொல்வதில் ஆர்வம் இருக்கிறது.

ஆன்ட்டி சொல்லாமல் விட்டது : நான் கூட உட்கார்ந்து எழுத வைக்கும் நேரங்களை விட அவளாகவே ஹோம் ஒர்க் செய்தால் அழகாக எழுதுகிறாள்.

Tuesday, November 23, 2010

குட்டீஸ் பத்திரிக்கைகள்

பப்புவுக்கு அறிமுகப்படுத்துவதற்காக குழந்தைகள் பத்திரிக்கைகளை தேடிக்கொண்டிருந்தேன். அவளது இந்த வருடத்துக்கான செக் லிஸ்ட்டில் முதலில் வைத்திருந்தது இது. வாக்கியங்களாகத் தொடர்ந்து படிக்க முடியாது. ஆனால் எளிய வார்த்தைகளை வாசிக்க முடியும்.கடைகளில் கிடைத்தவை, சந்தாமாமா, சம்பக், சுப்பாண்டி காமிக்ஸ்,ட்ங்கிள், போன்றவையே. ஏழு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட வயதினருக்கே சரியாக இருக்கும் போல தோன்றியது.

அவற்றில் தேறியவை,

1. Magic Pot
2. Kids punnagai

மேஜிக் பாட் : மாதமிருமுறை வருகிறது. விலை 15 ரூ

பெரும்பாலும் ஆக்டிவிட்டிகள்தான். ஆக்டிவிட்டிகளும் பப்புவுக்கு போரடித்துவிட்ட காலகட்டம்தான் இது.(ஜம்போ ஆக்டிவிட்டிஸ், 501 ஆக்டிவிட்டிஸ், 1000 ஆக்டிவிட்டீஸ்.....இது இல்லாம தனியா டாட் டூ டாட், கலரிங், ஸ்டிக்கர் புக்..பாதிக்கு மேல் வீணாகி கிடக்கும்..எங்கே போய் முடியுமோ!). புள்ளிகளை இணைத்தல், 5 வித்தியாசங்கள், மறைந்திருக்கும் விலங்குகளை கண்டுபிடித்தல், வழி காட்டுதல்,சரியான நிழலை கண்டுபிடித்தல் என்று....போனால் போகிறதென்று இரண்டு படக்கதைகள் இருந்தன. நீதிக்கதையாக இல்லாமல் ஒரு குட்டி கதையும் இருந்தது. ‍மற்றவை அனைத்தும் நீதிக்கதைகளே.... நீதிக்கதைகளைக்....அதுவும் என் வாயால் கேட்கும் பாக்கியம் பப்புவுக்கு இன்னும் வராததால் கதைகள் தப்பித்தன!


கிட்ஸ் புன்னகை: மாதமொருமுறை வருகிறது. விலை 25 ரூ

பெயரைப் போலபே பைலிங்குவல்.இதிலும் பெரும்பாலும் ஆக்டிவிட்டிகள்தான். அதே மாதிரியானவை. கொஞ்சம் விடுதலை போராட்ட வீரர்கள் பற்றிய படக்கதைகள், தமிழில் விடுகதைகள், விலங்குகள்,இடங்கள் பற்றிய பொது அறிவு தகவல்கள்...இதில் வெரைட்டி இருந்தது போல இருந்தது. முதல் புத்தகத்திற்கு பப்புவிற்கு எனது அருகாமை தேவைப்படவில்லை. இதற்கு அப்படி இருக்கவில்லை.


இரண்டையும் தொடர்ந்து வாங்கிப்பார்க்கலாமென்று இருக்கிறேன். கலரிங் சுத்தமாக பப்புவுக்கு விருப்பம் இல்லை. அவளாக வரைந்து கலரிங் செய்யவே விருப்பம். குரங்கு கபீஷ், சுப்பாண்டி, பலமுக மன்னன் ஜோ, வேட்டைக்காரன் வேம்பு முதலிய கதாபாத்திரங்களை நம்மால் மறக்க முடியுமா?! அது போல சுவாரசியமாக இப்புத்தகங்களில் எதிர்பார்த்தேன்... சுப்பாண்டி காமிக்ஸாக, தனி புத்தகமே வருகிறது. ப்புவுக்கு காமிக்ஸ் புரிபடவில்லை. படக்கதைகள், எளிய கதைகள் இன்னும் இருந்தால் நன்றாக இருக்கும்.

ஐந்து (5-7) வயதினருக்கான குட்டீஸ் பத்திரிக்கைகள், தமிழில்/ஆங்கிலத்தில் ஏதாவது இருந்தால் பகிர்ந்துக்கொள்ளவும். தமிழில், இப்போதைக்கு சிறுவர்மணி ஓக்கே.. அதிலும், படக்கதைகள், புதிர்கள்,சில உலக நாடோடிக்கதைகள் மட்டுமே பப்புவின் விருப்பம்.

உங்க வீட்டுலே வாங்குகிற குட்டீஸ் பத்திரிக்கைகள் என்ன?

Monday, November 22, 2010

bak.. bak.. bakwas

இன்னைக்கு போஸ்ட் போடலைன்னதும், நான் ரொம்ப பிசின்னு யாரும் நினைச்சுக்க வேண்டாம்.
செய்றதுக்கு எக்கசக்க வேலை இருக்கும்போது, 'நீ என்ன சொல்றது, நான் என்ன செய்றது'ன்னு அதை எல்லாத்தையும் தூக்கி அப்படியே போட்டுட்டு, போஸ்ட் போடறதுதான் வழக்கம்.

ஆனா, நான் இன்னைக்கு :-‍( (ஐயோ,சோகமெல்லாம் இல்ல..வெட்டினு சொல்ல வந்தேன்!) அதனாலே, நீங்க இன்னைக்கு...:‍-)

Thursday, November 18, 2010

வேளச்சேரி டைம்ஸ் : இது எங்க ஏரியா, உள்ள வராதே!!

பிரபலமான கால் சென்டர்களும், பிபிஒகளும், பிரபல ஐடி கம்பெனிகளுமாக உலகத்தின் சேவைப் பணித்தளம். NRI க்களின் சொர்க்கபூமி. இந்தியாவில் மிக மலிவாகக் கிடைக்கும் மனித வளத்திற்காக/உழைப்பிற்காக ஐடி கம்பெனிகள் கோட்டைகட்டியிருக்கும் இடம்.

வேளச்சேரி.

வேளச்சேரியிலும், அதன் சுற்றுப்புறங்களிலும் வீடு தேடினால் கிடைக்கும் அனுபவங்களோ முற்றிலும் வேறு.

கடந்த சில வாரங்களாக, எனது கல்லூரித் தோழி லலிதாவிற்காக வீடு தேடி அலைந்ததே சாட்சி. ஒரு தரகர் மூலமும், விளம்பரங்களின் மூலமும் இப் பகுதியில் இருந்த வீடுகளையும், பிஜிகளையும் பார்த்தோம். (பிஜி/ ஹாஸ்டல்களைப் பற்றி பிறிதொரு சமயம்)

வீட்டு வாடகைகளும், அட்வான்ஸ்களும் சொல்லப்பட்டதைப் பார்த்தபோது ஏடிஎம்மை கடத்தாமல் போனால் வேலை நடக்காது போல தோன்றியது. ஏழாயிரம் முதல் பத்தாயிரம் ரூபாய் வரை வாடகை சொல்லப்படும் வீடுகளுக்கு ஐம்பதாயிரத்துக்குக் குறையாமல் அட்வான்ஸ் இல்லை.வாடகையைப் பொறுத்து, ஐம்பதிற்கும் எழுபத்தைந்திற்கும் இடையில் அட்வான்ஸ் ஊஞ்சலாடிக்கொண்டிருக்கிறது. ஒரே தவணையில், வீட்டை ஆக்கிரமிக்கும் முன்பே தர நேரிடலாம். அல்லது அதிகபட்சம் இரண்டு தவணைகளில் தரலாம். அது சில வீட்டு ஓனர்களைப் பொறுத்து மாறுபடும். மின்விசிறி மற்றும் விளக்குகள் எல்லாம் நீங்கள்தான் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். வீட்டை ஆக்கிரமிப்பதற்கும் முன்னால் சுத்தம் செய்துத் தருவதற்கும் காசு கேட்டனர் ஒரு சிலர். சமையலறைகள் பலகணி அளவே இருக்கின்றன. அதில் பாதி இருக்கிறது பாத்ரூம்கள். வெளிச்சம் எட்டிக்கூடப் பார்க்காத அறைகள். ஆனால், வாடகை மட்டும் பத்தாயிரத்துக்குக் குறையாமல்.

அது ஒருபுறமிருக்க, ஒரு சில அபார்ட்மென்ட்களின் ஓனர்கள், நாம் சாப்பிடும் மெனுவிலிருந்து, வீட்டில் எத்தனை பேர் வசிக்கலாம், கெஸ்ட்களின் எண்ணிக்கை மற்றும் அவர்களின் வருகை நேரம் முதற்கொண்டு சகலத்தையும் தீர்மானிக்கிறார்கள். அதுவும், நீங்கள் பெண்ணாக இருக்கும் பட்சத்தில், குடும்பமற்று தனியாக இருக்கும் பட்சத்தில் தர்மசங்கடமான கேள்விகளை நுணுக்கி நுணுக்கி கேட்டு தகவலறிகிறார்கள். கணவர் வேலை பார்க்கும் கம்பெனி, கணவரது ஊர், அவரது உறவினர்கள் வந்து செல்வார்களா, நீங்கள் அவர்கள் வீட்டுக்குச் செல்வீர்களா என்பதில் தொடங்கி ஆயிரம் வாலா சரவெடிகளாக நீள்கிறது கேள்விகள்.

இந்தக் கேள்விகளிலிருந்து புரிந்ததெல்லாம் ஒன்றுதான். தனியாக வாழ விரும்பும் பெண்ணுக்கென்று நம் சமூகத்தில் சில நியதிகள் இருக்கின்றன. அவற்றை அவள் கடைபிடித்துதான் ஆகவேண்டும். தாமதமாக வீடு திரும்பக் கூடாது. விருந்தினர்கள் உங்கள் தந்தையாகவோ அல்லது தமையனாகவோதான் இருக்க வேண்டும்,ஏன் தனியாக இருக்க வேண்டும், பிரச்சினைக்கு என்ன காரணம் ...இன்ன பிற..

இவ்வளவும் தெரிந்துக் கொண்டு சரி, கஷ்டத்தை புரிந்துக் கொண்டு (!) வாடகையில் ஏதாவது குறைப்பார்களா என்றால் சொல்வதெல்லாம் அமெரிக்க டாலர்களை கணக்கில் கொண்டுதான் சொல்வார்கள் போல இருக்கிறது.

ஒரு சிலர், "வீட்டுலே நீங்க கண்டிப்பா பூஜா பண்ணனும்" என்றெல்லாம் கோரிக்கை வைத்தார்கள்.

நாங்கள் பார்க்கக் கிடைத்தவற்றில் பெரும்பாலும் அபார்ட்மென்ட்டுகள்தான். அதாவது, ஒரு கட்டிடத்தில்‍ ஆறு வீடுகள் அல்லது எட்டு வீடுகள் கொண்டவை. அதில் சில போர்ஷன்கள் ஒருவருக்கே சொந்தமாக இருக்கின்றன. தாய்-தந்தையின் பெயரில் ஒன்றும், அவர்களது மகனின் பெயரில் ஒன்றுமாக.அந்த மகன்கள் வெளிநாடுகளில் செட்டில் ஆகியிருக்கிறார்கள். பக்கத்து போர்ஷனில் வசிக்கும் பெற்றோர், இந்த வீட்டை மெயிண்டெய்ன் செய்கிறார்கள்.

இதுபோன்ற அமைப்பில் குறிப்பிடத்தகுந்த எண்ணிக்கையில் வீடுகளைப் பார்த்தோம். வீட்டைப் பார்த்துவிட்டு, சம்பிரதாயப் பேச்சுகளின போது, ஓனர்கள் எல்லோருக்கும் ஒரே கேள்விதான், ’லலிதா ஏன் தனியாக வசிக்கப் போகிறாள், குடும்பம் இல்லையா?’

அமெரிக்காவிலிருந்து கணவனுடன் பிரச்சினை காரணமாக தனியாக வந்து விட்ட லலிதா, தற்போதுதான் கேரியரை ஆரம்பித்திருக்கிறாள். உண்மை நிலையைச் சொன்னதும் 'சாரி, ஃபேமிலிக்குத் தான் வீடு தருவோம்"' என்று வாசல் நோக்கி கை காட்டப்பட்டோம்.

படித்து பதவியில் இருந்து ரிடையர்டு ஆனவர்கள் போலத்தான் இருக்கிறார்கள். தங்களது மகன்களை படிக்க வைத்து வெளிநாடுகளுக்கு அனுப்பியிருக்கிறார்கள். அங்கு அவர்கள் லிவிங் டு கெதராகக் கூட வாழலாம். இங்கு மட்டும், நமது லலிதா தனியாக வசிக்கக் கூடாது.

லலிதாவும் அவளது குழந்தையும் குடும்பம் இல்லாமல் வேறு என்ன?
கணவன் இல்லாமல் குழந்தை மட்டும் இருந்தால் அது ஃபேமிலி இல்லையா?

வீட்டு ஓனர்கள் எல்லாம் கெட்டவர்கள், வீடு தேடிச் செல்பவர்கள் அனைவரும் நல்லவர்கள் என்றெல்லாம் சொல்ல வரவில்லை. அவர்கள் டெனன்ட் ‍இன் பாதுகாப்பிற்காகதான் இதெல்லாம் அறிய விரும்புகிறார்கள் என்பதெல்லாம் கூட‌ ஓக்கேதான். பாதுகாப்புக்காக சில கேள்விகளை கேட்கிறார்கள் என்று எடுத்துக்கொண்டால் கூட, தனிப்பட்ட தகவல்களை கேட்பது எவ்விதத்தில் நியாயம்? அநாகரிமாக இல்லையா?

தனியாக வசிக்க வீடு தேடும் ஆணுக்கும் இதே பிரச்சினைகள் ஏற்படலாம். அவர்கள் மீதும் சந்தேகக் கண்கள் பாயலாம்.

ஆனால், தனியாக வசிக்கும் பெண்கள் மீதான சந்தேகங்கள்,பிம்பங்கள் வேறு மாதிரியானவை.

வீட்டு ஓனர்கள் பெரும்பாலும் வயதான ஆண்களாக இருக்கிறார்கள். அவர்களைப் பொறுத்த வரை, ஆண் துணையில்லாமல் தனியாக வசிக்கப் போகும் பெண், அதுவும் கணவனை விட்டு வந்த பெண் சரியான கேரக்டர் கொண்டவளாக இருக்க முடியாது. அல்லது அவர்களால் பெண்கள் தனியாக வசிப்பதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது.ஏனெனில், இந்திய கலாச்சாரத்தில் இதற்கெல்லாம் இடமில்லை.

அதுவும், கணவன் இல்லாவிட்டால் பெற்றோராவது அல்லது பெற்றோரில் ஒருவராவது உடன் இருக்க வேண்டும். அப்படி இல்லாத பட்சத்தில், அவர்கள் விதவைகளாக இருக்க வேண்டும். விவாகரத்தானவர்களுக்கோ அல்லது திருமணம் செய்யாமல் தனித்து வாழ விரும்பும் பெண்களுக்கோ வீடு கொடுகக் எந்த வீட்டு ஓனரும் தயாரில்லை. எந்நிலையிலும் ஒரு பெண் தனியாக இருந்துவிடக் கூடாது.

பாதுகாப்பு (!) நிமித்தம் என்று சொல்லிக்கொண்டாலும் ஒரு பெண் தனித்து வாழ இடம் கொடாத சமூகம், அது கட்டிக்காப்பாற்றும் கலாச்சாரம்.....

இது ஏதோ எங்களுக்கு மட்டும் ஏற்பட்ட அனுபவம் மட்டுமில்லை. ஆந்திராவிலிருந்து வந்து தங்கியிருக்கும் மீனு, வீடு தேடி அலுத்து போய் கிடைக்காமல் தற்போது ஹாஸ்டலிலே தங்கியிருக்கிறார்.

அவர் சொன்னது, “வீட்டு ஓனர்கள் கேட்கும் முதல் இரண்டு முக்கியமான கேள்விகள், குடும்பத்துடனா அல்லது தனியாக வசிக்கப் போகிறீர்களா? இன்னொன்று, சைவமா அசைவமா? இவற்றைப் பொறுத்துதான் வீடு கிடைக்கும். அதிலும், தனியாக வசிப்பதாக இருந்தால் வீடு நிச்சயமாகக் கிடைக்காது.”

வீட்டு ஓனர்கள்/அபார்ட்மெண்ட் கமிட்டியிலிருப்பவர்க்ள் கலாச்சார காவலர்களாகச் செயல்படுகிறார்கள் என்பதுதான் தனியாக தங்கியிருக்கும் பெண்களின் வாதமாக இருக்கிறது. இத்தனை மணி நேரத்திற்குள் வரவேண்டும் என்று ரூல் போடுகிறார்கள். சில சமயங்களில், திடீரென்று வீட்டிற்குள் புகுந்து, வந்திருக்கும் விருந்தினர்கள் யாரென்று அறிந்துக் கொள்ள விரும்புகிறார்கள். சுத்தமாக வைத்துக்கொள்கிறார்களா என்று இன்ஸ்பெக்‌ஷன் செய்கிறார்கள். மாடிகளைப் பூட்டி வைத்துவிடுகிறார்கள். 'பிறந்தநாள் கொண்டாட்டங்கள்/ பார்ட்டிகள் போன்றவற்றிற்கு இங்கு அனுமதி இல்லை' என்றும் கூறி விடுகிறார்கள்.

குறித்த தேதியில் வாடகைப் பணம் வந்தாக வேண்டும் என்று கட்டளையிடும் ஓனர்கள் கூட உண்டு. வருடாவருடம் வாடகையை ஏற்றுவது, வாடகை வீட்டிற்கு யூனிட்டிற்கு தனியாக மின்கட்டண சார்ஜ் வசூலிப்பது, அலுவலகத்திற்கு போன் செய்து அங்குதான் வேலை செய்கிறாரா என்று உறுதிபடுத்திக் கொள்வது என்று சொல்லப்படாத இன்னும் பல பிரச்சினைகள் இருக்கின்றன. அவற்றிற்கெல்லாம் நுழைய விரும்பவில்லை. ஒரு பெண் தனியாக வீடெடுத்து தங்குவதற்கு வரும் தடங்கல்கள் ,தனியாக வாழ முடிவெடுத்திருக்கும் பெண் குறித்து ஏற்படுத்தி வைத்திருக்கும் பிம்பங்கள் பற்றி தான்....

நாமிருப்பது வேளச்சேரிதானா அல்லது அமெரிக்காவின் ஏதாவது அவென்யூவா என்று குழப்பம் வருமளவிற்கு மெக்டோனால்டும், கேஎஃப்சியும், டோமினோஸ் பிட்ஸாவுமாக மிரட்டும் வேளச்சேரியில், தனியாக வாழும் பெண்ணிற்கு வீடில்லை என்பது ஏற்றுக்கொள்ள கொஞ்சமல்ல, நிறையவே கஷ்டமாக இருக்கிறது.

திருமணமோ, லிவிங் டு கெதரோ...வடிவம் எதுவாக இருந்தாலும் அடிமையாக இருப்பது/பாதிக்கப்படுவது என்னவோ பெண்தான். அதிலிருந்து விடுபட்டு தனியாக வாழ நினைக்கு பெண்ணுக்கும் நமது கலாச்சாரத்தில் இடமுண்டா?

திருமணமாகாத பெண்கள் ஒன்றாகவோ அல்லது ஆண்கள் ஒன்றாகவோ தங்கிக்கொள்வதற்கு இடம் கொடுக்கும் வேளச்சேரியும், இந்த சமூகமும்
தனித்து வாழ விரும்பும் பெண்களுக்கு சொல்ல வருவதெல்லாம் இதுதான்....

இது எங்க ஏரியா, உள்ள வராதே!!

(வேளச்சேரியில் மட்டுமல்ல, சென்னையில், ஏன் பல வெளியூர்களில் கூட இதுதான் யதார்த்தமாக இருக்கக்கூடும். வேளச்சேரியில் எங்களுக்குக் கிடைத்த அனுபவங்களின் அடிப்படையில் இது....)

Wednesday, November 17, 2010

அந்த "தாயை" சந்திக்க விரும்புகிறீர்களா?

உங்கள் அம்மா பழமையான எண்ணங்களை விடுத்து புதுமையாக இருக்கவேண்டுமென்று எண்ணியிருக்கிறீர்களா?உங்கள் அம்மா வசதியாக சல்வார் அணிந்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று எண்ணியிருக்கிறீர்களா? 'எதுக்கு இவ்ளோ கஷ்டபடறீங்க இந்த நீளமுடிய வைச்சுக்கிட்டு, கட் பண்ணுங்க‌' என்று சொல்லியிருக்கிறீர்களா? 'யாராவது ஏதாவது சொல்வார்கள்' என்பதற்காக சிரமம் கொடுத்தாலும் தலைமுடியை குறைக்காமல் இருப்பவரா உங்கள் அம்மா?

அப்படியானால், உங்களுக்கும் எனக்கும் ஒற்றுமை இருக்கிறது.

பெரிம்மாவும், அம்மாவும் மாடர்னாக இருக்கவேண்டும் என்று நானும் ஆசைப்பட்டிருக்கிறேன். பெரிம்மா பொட்டு வைத்துக்கொள்ள வேண்டுமென்று விரும்பியிருக்கிறேன். நான் சைக்கிள் ஓட்டும் வயதில்,அவர்கள் இருவரும் சைக்கிள் ஓட்டவேண்டுமென்றும், ஸ்கூட்டி ஓட்டியபோது அவர்களும் ஸ்கூட்டி ஓட்டவேண்டுமென்றும் சண்டை போட்டிருக்கிறேன். எட்டாவது படிக்கும்போது 'சைக்கிள் ஓட்டுங்க' என்று அம்மாவை நானும் குட்டியும் விழ வைத்து முழங்கையில் காயம் வர வைத்திருக்கிறோம். 'டீச்சர்னா கொண்டைதான் போடணுமா, குட்டி முடிலே கூட க்ரோக்கடைல் க்ளிப் வைச்சு கொண்டை போடலாம்' என்றெல்லாம் முடியை வெட்ட ஐடியா செய்திருக்கிறேன். 'ரிடையர் ஆகிட்டு என்கூடதானே இருப்பீங்க, அப்போ நான் சொல்றதைதான் கேக்கணும்' என்று அதிகாரம் செய்திருக்கிறேன்.

பெரிம்மா, எண்ணத்தில் எனது நண்பர்களின் அம்மாக்களைவிட, முற்போக்காக இருந்தாலும், தோற்றத்தில் பழமையானவரே. எந்த சமூகக்கட்டுபாடுகளையும், அதன் நிழல் கூட என்மேல் படாமல் வளர்த்த பெரிம்மா, நான் கல்லூரி முடிக்கும் தருவாயில்தான் பொட்டிடவும், தலைமுடியை சிறிதாவது வெட்டவும் முன்வந்தார். ஏனெனில், அப்போது அவர் 45 வயதை தாண்டியிருந்தார். 'வயசுக்கு வந்த பொண்ணு இருக்கு, இந்த அம்மா இப்படி ட்ரெஸ் பண்ணிக்குது' என்று அந்த வயசுக்கு, இதற்கு மேல் எந்த சமூகமும் எதுவும் சொல்லவிட முடியாதில்லையா!

தோற்றத்திற்கே, அதுவும் இந்த இருபத்தியொன்றாம் நூற்றாண்டு பெண்மணிக்கே இவ்வளவு குழப்பங்கள் என்றால்....கடந்த நூற்றாண்டின் பெலகேயா நீலவ்னாவுக்கு எவ்வளவு உள்மனப்போராட்ட்ங்கள், குழப்பங்கள் இருந்திருக்கவேண்டும்? ஒரு புரட்சியாளரின் தாயாக அவர் தன்னை எத்தனை மாற்றிக்கொண்டிருந்திருக்க வேண்டும்?ஒவ்வொன்றையும் மாற்றிக்கொள்ள எவ்வளவு கடந்து வந்திருக்க வேண்டும்? அந்த வலிநிறைந்த... இல்லை, பழமையை உதறிய வலிமை நிறைந்த போராட்டத் தருணங்களை, உணர்ச்சி ததும்பும் கதை சொல்லல் மூலம் நம்மையும் அந்த காலத்திற்குள் கொண்டு செல்கிறது மாக்சிம் கார்க்கியின் "தாய்" நாவல்.

கல்லூரி காலத்தில் ரயில்பயணத்திற்கு வழித்துணையாக வீட்டிலிருந்த 'தி மதர்' நாவலை எடுத்து வாசித்திருந்தாலும் முதல் ஒன்பது அத்தியாயங்களுக்கு மேல் தாண்ட முடியவில்லை. அப்போது தாய் நாவலை என்னால் முழுமையாக ஏன் வாசிக்க முடியவில்லை என்று யோசித்து பார்க்கிறேன். அன்றைய இரஷிய சமூகத்தின் கொந்தளிப்பான காலத்தைப் போன்றது இல்லை நம் சூழல். கட்டுப்பெட்டியாக மட்டுமே வாழ சபிக்கப்பட்டிருக்கும் தமிழ் சமூகத்தில் ஒரு இளம்பெண் தாய் நாவல் படிப்பதற்கான மன எழுச்சி இங்கே இருக்காதோ?

தற்போது, 'தாயை'தமிழில் வாசித்தேன். அநேகமாக நாவல் முழுவதும் உண்மையாக நடந்தவையாகவே இருக்க வேண்டுமென்று தோன்றுகிறது. அல்லது அந்த காலத்தின் வரலாற்றுணர்வை மக்சிம் கார்க்கி தனது கலைப் பார்வையின் மூலம் மிகவும் நெருங்கியிருக்கலாமென்றும் தோன்றுகிறது.

பாவெல் எனும் புரட்சியாளரின் தாய் நீலவ்னா கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தன் நிலையிலிருந்து எப்படி தனது மகனின் கருத்துகளால் ஈர்க்கப்படுகிறாள், உண்மையை புரிந்துக்கொள்கிறாள், புரட்சியாளர்களுக்கு உதவ உத்வேகம் கொள்கிறாள், தனது வாழ்க்கையின் உண்மையான மகிழ்ச்சியை எப்படி கண்டடைகிறாள் என்பதை உணர்வு பொங்க சொல்லுவதோடு நம்மையும் அந்த தாயோடு பயணிக்க வைக்கிறது நாவல்.

ஒரு ஆலைக்குடியிருப்பிலிருந்து ஆரம்பிக்கிறது பெலகேயா நீலவ்னாவின் கதை. புகைபோக்கிகளுடனும், தொழிலாளிகளை குறித்த நேரத்தில் வர ஆணையிடும் சங்குடனும் கம்பீரமாக நிற்கும் அத்தொழிற்சாலை அப்பகுதி மக்களை நாள்முழுதும் சக்கையாக உறிஞ்சியெடுக்கிறது. அவர்களது வாழ்க்கையில் குறிப்பாக ஆண்களது சந்தோஷம் என்பது குடிப்பதும் சண்டையிடுவதுமே. நீலவ்னாவின் கணவனும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. கிட்டதட்ட இருபது வருடங்கள் கணவனிடம் அடியும் உதையும் வாங்கியே அவளது இளமைக்காலம் கழிந்துவிடுகிறது. அவளது கணவன் இறந்துவிட, நீலவ்னாவின் மகன் பாவெலும் அதே ஆலையில் வேலைக்குச் சேர்கிறான்.

பாவெலுக்குச் சில தோழர்களுடன் பரிச்சயம் ஏற்படுகிறது. அவனுக்குள் மாற்றங்கள் உண்டாகிறது. ஒரு தொழிலாளி கிட்டதட்ட முப்பது வருடங்கள் உழைத்து கண்ட பலன் ஒன்றுமில்லை, ஆலைதான் வளர்ச்சியடைகிறதே தவிர அவர்களது வாழ்க்கையில் கிஞ்சித்தும் மாறுதல் ஏற்படவில்லை, தமது அடிமை நிலையிலிருந்து விடுவித்துக் கொள்ள வேண்டுமென்றால் தொழிலாளிகள் இறுக்கமாக இணைவதே இதற்கு விடை என்பதை உணர்ந்துக்கொள்கிறான். நிறைய புத்தகங்களை வாசிக்கிறான். அவனோடு இன்னும் பல தோழர்கள் வீட்டிற்கு வருகிறார்கள். ஒன்றாக வாசிக்கிறார்கள். தங்களுக்குள் விவாதிக்கிறார்கள். பெலெகேயா நீலவ்னா இவை அனைத்தையும் பார்க்கிறாள். அவர்கள் பேசுவதைக் கேட்கிறாள். அதில் இருக்கும் நியாயத்தை உணர்ந்து கொள்கிறாள். தனது கடந்த கால வாழ்க்கையையும் அவளது தோழிகளின் வாழ்க்கையையும் நினைத்துப் பார்க்கிறாள். பாவெல் பேசுவதைக் குறித்து மகிழ்ச்சியும் புத்துணர்ச்சியை அடைந்தாலும் தனது மகனின் பாதுகாப்பைக் குறித்து கலக்கமடைகிறாள். ஏனெனில், பாவெல் படிப்பது அத்தனையும் தடை செய்யப்பட்ட புத்தகங்கள். அவை தொழிலாளிகளின் உண்மை நிலையைப் பேசுவதோடு அந்த நிலைமையை மாற்றுவதற்கான வழியையும் போதிக்கின்றன.

சிறிது சிறிதாக பாவெலில் வீட்டில் கூட்டம் அதிகரிக்கிறது. எங்கிருந்துதான் மனிதர்கள் வருகிறார்களோ தெரியாது, குறித்த நேரத்திற்கு வந்துவிடுவார்கள். அவர்களுக்கு தேநீர் வைத்துக்கொடுப்பதும், வெந்நீர் கொடுப்பதும் அவர்கள் பேசுவதை கேட்பதுமே தாய்க்கு ஆனந்தம். தாயாலும் அவர்களைப் போல வாசிகக் முடிந்தால்.....பாவெலில் நண்பர் அந்திரேய் மூலமாக வாசிக்கக் கற்றுக்கொள்கிறாள் அந்தத் தாய்.

இதன்நடுவில், வீடு போலிசாரால் சோதனையிடப்படுகிறது. பாவெலில் நண்பரை கைதுச் செய்துக்கொண்டு சென்றுவிடுகிறார்கள். இது தாயை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்குகிறது. ஆனாலும், தொழிற்சாலைக்குள் பிரசுரங்கள் பரவுவதை யாராலும் தவிர்க்க முடியவில்லை. தொழிலாளிகளுக்கிடையே பேசிய பேச்சுக்காக போலீஸ் பாவெலை கைது செய்து சென்று விடுகிறது. தாய்க்குக் கதறியழ வேண்டும் போலிருக்கிறது. ஆனால், அமைதியாக ஏற்றுக் கொள்கிறாள். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தானே பிரயத்தனப்பட்டு புத்தகங்களை வாசிக்கிறாள். பாவெலின் நண்பர்களுக்கு பிரசுரங்களை ஆலைக்குள் தொழிலாளிகளுக்கிடையே தொடர்ந்து விநியோகிப்பது எப்படியென்று தெரியவில்லை. தாய் இவ்வேலையை செய்ய முன்வருகிறாள். ஒருவேளை விநியோகிப்பது நின்று விட்டால் செய்தது பாவெல்தான் என்று நிரூபணமாகிவிடும். இதற்கு ஒரேவழி, பிரசுரங்கள் தொடர்ந்து ஆலைக்குள் தொழிலாளிகளுக்குக் கிடைக்கச் செய்வதுதான் என்று நண்பர்கள் பேசுவதைக் கேட்டதும் தான் அவ்வேலையை செய்வதாக முன்வருகிறாள்.

ஆப்பம் விற்கும் பெண்ணுடன் உதவிக்காக் செல்கிறாள் தாய். பிரசுரங்கள் தொழிலாளிகளின் கைகளை அடைகின்றன.

இதில் தாய்க்கு பெரிதும் மகிழ்ச்சி. தனது மகனிடம் இதைப் பற்றி உடனே சொல்லவேண்டும் என்றும் அவன் இதைக் அறிந்தால் எவ்வளவு மகிழ்ச்சியடைவான் என்றும் எண்ணுகிறாள். இரவுகளில் உறங்கப்போகும் முன், இயேசுவிடம் இந்தக் குழந்தைகளுக்காக பிரார்த்தனை செய்யவும் தயங்குவதில்லை. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தாய் தனது மகனின் புதிய மார்க்கத்திலிருக்கும் உண்மையை அறிந்துக் கொள்கிறாள். அதுவே சத்தியம் என்றும் உழைக்கும் மக்கள் அனைவரும் இதனை உணர்ந்துக்கொள்ள வேண்டும் என்றும் எண்ணுகிறாள். பாவெலும் சிறையிலிருந்து வந்துவிடுகிறாள்.

மேநாள் நெருங்குகிறது.

மேநாள் பேரணியைப் பற்றிய வேலைகள் நடக்கின்றன. மகனின் மேலுள்ள பாசத்தினால் தாய்க்கு அழுகை முட்டுகிறது. ஏனெனில், பேரணியை தலைமை தாங்கி நடத்தப்போவது பாவெல். போலிஸ் சிறைக்கு அனுப்பினாலும் அனுப்பலாம். தாயால், சிலநேரங்களில் ஒரு தாயாக நடந்துக்கொள்வதை தவிர்க்க முடிவதில்லை. ஆனாலும், தாங்கிக்கொள்கிறாள்.

பெரும் எழுச்சியுடன் மேநாள் பேரணி நடக்கிறது. பெரும் கூட்டம் திரள்கிறது. தாயால் பாவெல் அருகில் கூட நெருங்கமுடியவில்லை. ஆனால், பாவெல் தனது மகன் என்று தாயின் மனம் மகிழ்ச்சிகொள்கிறது. பேரணியில் பாவெல் கைது செய்யப்பட்டு சிறையிலடைக்கப்படுவதோடு முதல் பாகம் முடிகிறது.



இரண்டாவது பாகத்தில், தாய் ஒரு புரட்சியாளராக பரிணமிப்பதும், நாட்டின் பல பகுதிகளுக்கு பயணம் சென்று பிரசுரங்களை சேர்ப்பிப்பதும், தனது மகனைப் போல பல புரட்சியாளர்களைச் சந்திப்பதும் உணர்வுமிக்க வகையில் விவரிக்கப்படுகிறது. உழைக்கும் மக்களும்,விவசாயிகளும் ஒன்று சேர்ந்தால்தான் முதலாளித்துவத்தை ஒழிக்க முடியும் என்றும் அதில்தான் மக்களின் விடுதலை இருக்கிறது என்றும் தாய் உண்ர்ந்துக்கொள்கிறாள். புதிது புதிதாக மனிதர்களைச் சந்திக்கிறாள். ஆரம்பத்தில் அவளுக்கு ஏற்படும் தயக்கங்களும், அவர்களுடன் நட்பு கொள்வதும் மிக இயல்பாக எழுதப்பட்டிருக்கிறது. வாசிக்கும் நமக்கு, அநேக இடங்களில் உணர்ச்சிப் பெருக்கால் கண்களில் நீர் கோர்த்துக்கொள்கிறது. மக்களின் விடுதலைக்காக தங்கள் இன்னுயிரையும் ஈந்த அநேக இளைஞர்கள்......புதிய உலகை கனவு கண்ட இளைஞர்கள்....

வாசித்துக்கொண்டிருந்த எனக்கு, ஒரு கட்டத்தில், நாந்தான் அந்த தாய் என்பது போல தோன்றியது. ஏனெனில், இதுநாள் வரை வாழ்ந்து வந்த வாழ்க்கையின் பிழைப்புவாதம் பின்னோக்கி இழுக்க, முற்றிலும் புதுமையான சத்தியமான கருத்துகள் நம்மை முன்னோக்கிச் இழுக்க நமக்குள் நடைபெறும் ஒரு சிறு போராட்டத்தைத்தான் தாயும் பிரதிபலிப்பதாகத் தோன்றியது.

இவை நடுவில், அந்தத் தோழர்களுக்கிடையிலான வாழ்க்கை முறை, அவர்களுக்கிடையிலான காதல், இசை எல்லாம் வெகு இயல்பாக வந்து செல்கிறது. உடல்நிலை சரியில்லாத ஒரு தோழரின் மரணம், அதன் பாதிப்புகள், உழைத்து ஓடாய் தேய்ந்த மனிதனின் வாயிலிருந்து வரும் வார்த்தைகள், தாய் ட்ரங்கு பெட்டியில் பிரசுரங்களை கிராமம் கிராமமாக எடுத்துச் சென்று முஜீக்குகளிடம் சேர்ப்பது, தாயை அவர்கள் இனம் கண்டுக்கொள்வது என்று இரண்டாம் பாகம் முழுக்க தாயின் புரட்சிக்கான பயணம் கண்முன் விரிகிறது. இவை நிச்சயம் உண்மை நிகழ்ச்சிகளாகத்தான் நடந்தேறியிருக்க வேண்டும்.

ஆச்சரியப்படுத்தியதென்னவெனில், மக்களனைவரும் பிரசுரங்களை வாசிக்க ஆர்வமாக இருப்பதும், பிரசுரங்கள் கிடைக்காதாவென்று ஏங்குவதும் படிப்பறிவில்லாதவர்களும் கூட தங்களின் அவல நிலைக்கான உண்மைக் காரண்னத்தை அறிந்துக்கொள்ள விரும்புவதும், புரட்சிதான் தீர்வென்று நம்புவதும்தான்.

இன்று, நாம் அந்நூற்றாண்டு மக்களைப் போல இல்லை. பலவகைகளில் முன்னே வந்துவிட்டோம். ஆனாலும், அவர்களை போன்ற சிந்தனைகளோ அல்லது சமூகமயமான தீர்வுகளை நோக்கியோ செல்லாமல் போராட்டக் குணத்தை இழந்து நிற்கிறோம்.

ஒருவேளை பாவெலும்,அவனது நண்பர்களும், தாயும் சேர்ந்து கஷ்டபடுபவர்களுக்கு உணவு கொடுத்தோ செய்தோ அல்லது செருப்பில்லாமல் கஷ்டபடுபவர்க்ளுக்கு செருப்பு வாங்கித்தந்தோ, வேலை வாங்கித்தந்தோ தங்கள் தொண்டுள்ளத்தை நிரூபித்திருக்கலாம். ஒன்றிரண்டு மாதங்களிலோ வருடங்களிலோ அந்த தொண்டும் அணைந்து போயிருக்கும். ஆனால், எதற்கும் சமரசப்படுத்திக்கொள்ளாமல் மனிதகுல விடுதலைதான் சமூகமயமான தீர்வு என்று ஏன் தங்கள் வாழ்வையே அர்ப்பணிக்க‌ வேண்டும்?எத்தனையோ ஆபத்துகள் இருப்பது தெரிந்தாலும் அச்செயல்களில் ஏன் தங்களை ஈடுபடுத்திக்கொள்ள வேண்டும்?

இன்றும் கூட, எண்ணற்ற தோழர்கள் கொள்கை மீது கொண்ட பற்றால் மனிதகுல வர்க்கவிடுதலைக்காக வாழ்க்கையை முழுவதுமாக அர்ப்பணித்திருக்கிறார்கள். கைது செய்யப்படுவோம் என்று தெரிந்தும் கூட, சற்றும் அஞ்சாமல், சாதிய அடக்குமுறையை எதிர்த்து, அரசாங்கத்தை எதிர்த்து வீதியில் இறங்கி போராட்டங்களில் ஈடுபடுகிறார்கள். நாம் வசதி என்று கருதும் அனைத்தையும் அற்பமாக எண்ணி உதறி தள்ளியிருக்கிறார்கள்.ஆனால் ஹார்வார்டுகளிலும், ஆக்ஸ்போர்டுகளிலும் படித்து வந்த டாக்டரேட் மேதைகளோ நம்மை சுரண்டுகிறார்கள். நமது உயிரை பணயம் வைக்கிறார்கள். பள்ளியை/கல்லூரியைத் தாண்டாத தோழர்கள்தானே சமூகத்திற்காக/நமக்காகக் குரல் கொடுக்கிறார்கள்.

ஆனால், நம்மில் எத்தனை பேர் இதனை உணர்ந்திருக்கிறோம்? ஒன்றிரண்டு பேர்களுக்கு நம்மாலானதை பிச்சையிடுவதைப் போல செய்துவிட்டு தானப்பிரபு பட்டம் கட்டிக்கொள்கிறோம். புரட்சி செய்துவிட்டதைப் போல இறுமாந்து போகிறோம். நாம் சுயநலவாதிகளாக இருந்துக்கொண்டு, அந்த சுயநலத்திற்கும் காரணம் காட்டிக்கொண்டு தோழர்களை பிழைக்கத் தெரியாதவர்களென்றும், ஆக்கப்பூர்வமாக எதையும் செய்யவில்லையென்றும் அவர்களை இழிவுபடுத்தியத்தைத் தவிர?


புத்தகம் : தாய்

NCBH வெளியீடு

விலை : ரூ 200

நூல் கிடைக்குமிடம்:

கீழைக்காற்று வெளியீட்டகம்,

10, அவுலியா தெரு, எல்லீசு சாலை,

சென்னை – 600 002.

தொலைபேசி: 044-2841 2367

Tuesday, November 16, 2010

ஒரே கல்லுல...

1.பப்புவை எரிச்சலூட்டுவது எப்படி?

கடையில் ஜெல்லி பாக்கெட்டை எடுக்கும்போது, "ப்லக்...நானே உனக்கு ஜெல்லி செஞ்சு தரேன் பப்பு, செம சாஃப்ட்டா" என்று சொல்லவேண்டும். ஸ்ட்ராபெர்ரி ஃப்லேவர் ஜெல்லி பவுடரோடு வீட்டுக்கு வந்ததும், பரிசோதனையை ஆரம்பிக்க வேண்டும். 'ஜெல்லி சூப்பரா வரும்' என்று சொல்லிக்கொண்டே ஜெல்லியை தயாரிக்க வேண்டும். வேலை அதிகமில்லை, ஜென்டில்பீபிள்....சுடுதண்ணியில் பவுடரை கலக்கி ஃப்ரிட்ஜில் வைக்கவேண்டியதுதான். என்ன, ஸ்ட்ராபெர்ரி ஃப்லேவரென்றால் கொஞ்சம் ரத்தசிவப்பில் பார்க்க டெரராக இருக்கும்...கண்டுக்காதீங்க! செட் ஆச்சுன்னா சரி ஆகிடும் என்று சமாதானப்படுத்திக்கொள்ளுங்கள்...

ஜெல்லி பற்றிய கனவுகளுடனே மதிய உணவு, இரவு உணவு, பால்....பப்புவுக்கு!

நான்கைந்து மணிநேரங்களுக்குப் பிறகு ஜெல்லியை எடுத்துக்கொடுத்தாலே போதும்..முதல் பாயிண்டில் நீங்கள் பாஸ்!

2. எரிச்சலடைந்த‌ பப்புவை சமாதானப்படுத்துவது எப்படி?

சிம்பிள்,'ஜெல்லி வேணாம், நாம ஐஸ்க்ரீம் செய்யலாம்' என்று சொன்னால் போதும்.

உடனே செய்துவிடக்கூடாது.ஒரு சில நாட்கள் தள்ளிப்போட வேண்டும்.அப்படியே ஐஸ்க்ரீமை சாப்பிட வைக்க அடி போட வேண்டும். 'ஜெல்லி செஞ்ச‌ப்போ நீ சாப்பிடலை இல்ல' என்ற 'அம்மா' சீன் முக்கியம். எச்சரிக்கை, 'எனக்கு ஐஸ்க்ரீம் வேணாம்' என்று சொல்லிவிட வாய்ப்புகள் அதிகம். சொன்னாலும் பெரிது படுத்தக் கூடாது. 'ஐஸ்க்ரீம் சூப்பரா வரும்" என்று , எப்போடா ஐஸ்க்ரீம் செய்வாங்க என்ற எதிர்பார்ப்பையும் ஊட்ட வேண்டும்.

கடைசியாக, பரிசோதனையை ஆரம்பித்துவிடவேண்டும். இறுதி வடிவத்தை கொடுத்தாலே போதும். ஜெல்லியாவது ஒன்றிரண்டு ஸ்பூன்கள் உள்ளே சென்றிருக்கும்...ஐஸ்க்ரீம் பார்வையிலேயே ரிஜெக்டட்!

பிறகென்ன, ஏதாவது கடைக்குச் சென்று ஜெல்லி ஒரு பாக்கெட் வாங்கிக் கொடுத்து சமாதானப்படுத்த வேண்டியதுதான்.

மாங்காய் 1: 'குழந்தைக்கு நீ எதுவும் செஞ்சு தரமாட்டேங்கற' என்று யாராவது ஏதாவது இனிமேல் சொல்லுவார்கள்?

மாங்காய் 2: பப்பு உங்களை எதுவும் செய்ய சொல்லவே மாட்டாள்.

டிஸ்கி: தெனாலிராமன் பூனை வளர்த்த கதை நினைவுக்கு வந்தால்....ஜெல்லியே பொறுப்பு!

Monday, November 15, 2010

பப்பு டைம்ஸ்

பப்பு ரொம்ப நல்ல மூடில் இருந்தால் /அவளது வேலை ஆகவேண்டும் என்றால் மட்டுமே நான் 'அம்மா'. மற்ற நேரங்களில் 'ஆச்சி'தான்.

பப்பு பேச ஆரம்பித்தபோது , என்னை, பெயர் சொல்லிழைப்பதை பார்த்த ஒரு சிலர், 'இப்படி பழக்காதீங்க, அப்புறம் அம்மா யாருன்னே குழந்தைக்கு தெரியாது.' என்றதோடு, 'எங்க அக்கா இப்படிதான் குழந்தைய பாத்துக்கிறங்ககிட்டே விட்டுவிட்டு, இப்போ அது அவங்களை தான் அம்மான்னு கூப்பிடுது, எங்க அக்காவை பேர் சொல்லி கூப்பிடுது' என்றும் கிலி உண்டாக்க பெருமுயற்சி செய்தனர்.

இதற்கெல்லாம் அசர்றவங்களா நாம? 'யாராவது ஒருத்தங்களை அம்மான்னு கூப்பிடுதா, விடுங்க'னு சொல்லிவிட்டேன்.

அம்மா/மம்மி/மா/ஆச்சி பற்றி யார்பேசினாலும் பப்புவும் அவர்களுக்கேற்றது போல பேசுவாள். அந்த பெருமுயற்சி செய்தவர்களைத்தான் இப்போதுத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்.

ஓக்கே....சொல்லவந்தது...

பப்பு தானாக ஏதோ பாடிக்கொண்டிருதாள். சொந்த லிரிக்ஸ்....நோ அர்த்தம்...

"i want mummy..."

"பப்பு, கூப்டியா?"

"no. i singed......"

#பவ்வ்வ்வ்வ்
ஆயாவுக்கு மருந்து வாங்கக் கிளம்பினேன். சற்று தூரம்தான். கூட வருவேன் என்று ஆரம்பித்தாள் பப்பு.

'சரி, ரவுண்ட் போய்ட்டு கொண்டு வந்து விட்டுடறேன்' என்றதற்கு சரியென்று வந்தாள்.

வழக்கமான ரவுண்ட் அடித்துவிட்டு வீடு நெருங்கும்போது "நான் உன் கூடத்தான் வருவேன், வண்டிலேருந்து இறங்கமாட்டேன்" என்றாள்.

வேறுவழியில்லாமல் கடைக்கு அவளோடுக் கிளம்பினேன். பாதிவழியில் மேடத்திற்கு தூக்கம்.

"ஆச்சி, எனக்குத்தூக்கமா வருது. வீட்டுலே போய் விட்டுடு"

"சீக்கிரம் போய்டலாம்.தூக்கம் வந்துச்சுன்னா ஏன் வண்டிய விட்டு இறங்கமாட்டேன்னு சொன்னே, வீட்டுலே இருந்திருக்கலாம் இல்ல"

"நான் சும்மா சொன்னேன்!"

#டபிள் பவ்வ்வ்வ்வ்வ்வ்வ்வ்

வெளியே செல்லக் கிளம்பினோம். அவளது கண்ணாடியைக் காணோம். செல்லும் அவசரம் வேறு. தேடினால், சட்டெனக் கிடைக்குமா?

"இதுக்குத்தான் எடுத்தத எடுத்த எடத்திலே வைக்கணும், எதையும் பத்திரமா வைச்சுக்கிறது இல்லெ" என்று எனக்குள் இருக்கும் ஆயாவின் ஜீன் வேலையை காட்டத்தொடங்கியிருந்தது.

பெட்டிகளில் குடைந்து பார்த்தாள். ம்ஹூம்....

பரிதாபமாக முகத்தை வைத்துக்கொணடு கேட்டாள்,

"ஆச்சி, அந்த ஏழுநிறப்பூ யார்க்கிட்டேயாவது இருக்குமா, ஆச்சி"

ஏழுநிறப்பூ புதிகாக பப்புவுக்கு அறிமுகமாகியிருக்கும் கதை. மேலும் அறிய..

Saturday, November 13, 2010

நட்புலகம்/BuddiesWorld



நண்பர் அன்புவின் முயற்சியால், சென்னையில் நாளை உதயமாகிறது குழந்தைகளின் "நட்புலகம்".

குழந்தைகளின் நட்புலகம் ஒன்றை சென்னையில் அமைக்க கனவு கொண்ட நண்பர்க‌ள் அன்புவிற்கும், தமயந்திக்கும்,அவரது சுட்டிப்பெண் எழிலுக்கும், வாழ்த்துகள். :‍-)

Friday, November 12, 2010

வேளச்சேரி டைம்ஸ் : ஜெனியின் யாத்திராகமம்

10,+2 படித்திருந்தாலும் ஜெனி இந்தியாவின் மிக நவநாகரிக‌மான பணியில் இருக்கிறாள். அல்லது அவ்வாறு நம்புகிறாள். அவளிடம் இரண்டு வகையான யூனிபார்ம்கள் உண்டு. வாரநாட்களில் ஒரு வண்ணமாகவும், வாரயிறுதிகளில் வேறொரு வண்ணமாகவும் அது மாறும். அன்றைய நாளுக்குரியதை எடுத்துக்கொண்டு சென்னையின் பஸ்களில் பயணித்து அவளது பெருமைக்குரிய பணியிட‌த்திற்கு வருகிறாள். பணியிடம், பார்ப்பதற்கு பகட்டானது என்றாலும் அவளது பணி அவ்வளவு மெச்சத்தக்கதாக‌ இல்லை. ஜெனி, வேளச்சேரியில்
இருக்கும் ஒரு பியூட்டி பார்லரில் வேலை செய்கிறாள். ‍ வாக்ஸிங், பெடிக்யூர், ஹேர் கலரிங், ஆயில் மசாஜ் - அவளது அன்றாட வேலைகளில் சில.


'ஜென்ட்ஸோட உடலையா தொடுகிறோம், லேடீஸூக்குத்தானே' என்பதால் ஜெனிக்கு பிறரது உடல் பாகங்களை தொடுவது வித்தியாசமாக தோன்ற வில்லை. அதைக் குறித்து எந்த வெட்கமும் இல்லை. கடந்த மூன்று மாதங்களாகத்தான் இவ்வேலையைச் செய்தாலும், ஜெனி, இதற்கு முன் இரண்டு வருடங்களாக வேலை செய்தது ஒரு ஷோ ரூமில். ஜெனியின் ஊர்க்காரரான ரோமாவும் இங்கேதான் வேலை செய்கிறார்.அவரின் ரெக்கமண்டேஷனால் இந்த வேலைக்கு வந்துவிட்டாள்.

ஜெனி, ஆதம்பாக்கத்தில் அவளது அண்ணன்களுடன் தங்கி இருக்கிறாள். பஸ் பாஸ் வாங்கிக் கொண்டு சென்னையில் பஸ்களில் பயணிக்கிறாள். அலுவலகத்திற்கு வந்து யூனிஃபார்முக்குள் புகுந்து விட்டால், அவள் மணிப்பூரைச் சேர்ந்த கிராமத்துப் பெண் இல்லை. ஸ்ட்ரெய்ட்டனிங் செய்யப்பட்ட முடியுடன், திருத்தப்பட்ட புருவங்களுடன், கருப்பு ஷூவுடன், கண்ணாடி பளபளக்கும் அறைகளுடனான அச்சூழலில், தனது வேலையை நேர்த்தியாக, முழுமையாக செய்யும் ஒரு ஃப்ரொபஷனலாக‌ பொருந்திவிடுகிறாள்.


ஒருநாளைக்கு எட்டு முதல் ஒன்பது வருகையாளர்களை ஜெனி அட்டென்ட் செய்ய வேண்டும். ஜெனியின் வேலைநேரம் பத்து மணி முதல் இரவு எட்டு மணி வரை. என்றாலும், சரியாக எட்டு மணிக்கு முடிந்துவிடாது. வாரநாட்களில் ஒன்பது மணிக்கு மேலாகிவிடுவதுண்டு. சில வாரயிறுதிகள் காற்றாடுவதும் உண்டு. எப்படியானாலும், ஜெனிக்கு வாரயிறுதிகளில் கண்டிப்பாக‌ விடுமுறை கிடையாது.


மணிப்பூரில் காலநிலை எப்போதும் குளிர்ச்சியாக இருக்கும். மணிப்பூரை பற்றிய நினைப்பே ஜெனியை உற்சாகம் கொள்ள வைக்கிறது. சென்னை மிகவும் வெப்பமாக இருக்கிறது. இருந்தாலும் ஜெனி சென்னையிலேயே தொடர்ந்து வாழ விரும்புகிறாள். இங்கே, அனைவரும் ஃப்ரெண்ட்லியாக இருக்கிறார்கள், மொழி ஒன்றுதான் அவளுக்கு பிரச்சினைக்குரியதாக இருக்கிறது. ஜெனி, ஊருக்குச் செல்ல வேண்டுமானால் அவளது பாஷையிலேயே சொல்ல வேண்டுமானால், "இரவு பகலாக‌ ரயிலிலேயே உட்கார்ந்துக் கொண்டே பயணம் செய்ய வேண்டும் ‍கௌஹாத்தி வரை. அங்கிருந்து அடுத்த ரயில் மணிப்பூருக்கு. பயணக்காலம் மட்டுமே ஒரு வாரம் ஆகிவிடும்". ஜெனி சென்னைக்கு வந்த இந்த இரண்டரை வருடங்களில் ஒருமுறைதான் வீட்டிற்குச் சென்றிருக்கிறாள். அம்மா, அப்பாவெல்லாம் அங்குதான் வசிக்கிறார்கள். அவளது ஊரில், நிறைய கிராமங்கள் இப்படித்தான் சிறுகுழந்தைகள் மற்றும் முதியவர்கள் மட்டும் தங்குமிடமாக மாறிவிட்டன.



(pic courtesy : flickr)

ஜெனிக்கு சென்னையில் வீட்டு ஓனர்கள் வாங்கும் அட்வான்ஸ்தான் மிகுந்த வருத்தத்தையும் கஷ்டத்தையும் தருகிறது. ஐம்பதாயிரம் ரூபாய் அட்வான்ஸ் என்பது அதிகமான தொகை.அவளால் நினைத்துப் பார்க்க முடியாதத் தொகை. அதோடு, வசதியற்ற வீடு. நிறைய பேருடன் பகிர்ந்துக்கொள்ள வேண்டிய சூழல். வாங்கும் சம்பளத்தில் பாதி வாடகை கொடுக்கவே சரியாக இருக்கிறது. அப்புறம் அலைபேசி. அதனால்தான் நண்பர்களுடன் பேசும் மகிழ்ச்சியாவது அவளுக்குக் கிடைக்கிறது. அவளுக்கு பிடித்த பொருட்களை வாங்க முடியவில்லை.கையில் எடுக்குமுன் விலையை பார்த்துவிட்டு அப்படியே வைத்துவிட்டு நகர்ந்துவிட நேர்கிறது. இதில் மிச்சம் பிடித்து ஊருக்கு அனுப்ப வேண்டும்.ஜெனிக்கு தீபாவளி இல்லை என்பதால் அன்றும் அவள் வேலைக்கு வந்தாள்.


ஜெனிக்கு வயது 21. ஜெனிக்கு, அவளது எதிர்காலம் பற்றியெல்லாம் பெரிய திட்டங்கள் எதுவும் இல்லை. கிடைக்கும் வேலையைச் செய்து சம்பாரிக்க வேண்டும். செலவுகளை சந்திக்க வேண்டும். மணிப்பூரில் அதற்கெல்லாம் வாய்ப்பு கிடையாது. ஓரளவு வருமானம் வரக்கூடிய வேலை வேண்டுமானால் எல்லையைத் தாண்டிதான் வந்தாக வேண்டும்.இதைத்தாண்டி வேறு எதுவும் ஜெனிக்கு யோசனை இல்லை. திருமணம் குறித்தெல்லாம் யோசிக்கவே இல்லை. திருமணம் செய்துக் கொண்டாலும் சென்னையிலேயே இருக்க வேண்டும் என்றே ஜெனி விரும்புகிறாள்.

மணிப்பூரிலும் பியூட்டி பார்லர்கள் உண்டென்றாலும் அங்கு இதுபோல கிடையாது. மிகவும் சிறியவை. இங்கு பியூட்டி பார்லர்கள் பெரிதாகவும், வித்தியாசமாகவும் இருக்கிறது. ஆனால், சம்பளம்தான் போதவில்லை. மாதம்
ரூ5000 என்பது வாடகைக்கும், மற்ற செலவுகளுக்குமே சரியாக இருக்கிறது. சமயங்களில், பஸ் கிடைக்காத நாட்களில் ஆட்டோ பிடித்து வர நேர்ந்தால் ஒரு ட்ரிப்புக்கு ரூ 50 கொடுக்க நேர்கிறது. மழைநாட்களில்தான் திண்டாட்டம்.

வேறு நல்ல வேலை,இதைவிட அதிகமாக வருமானம் தரக்கூடிய‌ வேலை ஏதாவது இருந்தால் ஜெனிக்குச் சொல்வீர்களா?

அப்படியே, ஜெனிக்குள் எழும் சில கேள்விகளுக்கு விடைகளைத் தருவீர்களா?

ஜெனியும், அவளது அண்ணன்களும் பள்ளிப்படிப்பைத் தாண்டி கல்வி கற்க முடியாதது ஏன்? கோடிகள் புரளும் ஐபிஎல், பல்லாயிரம் கோடிகளில் விலைபோகும் அணிகள் இருக்கும் நாட்டில் , ஜெனிக்களும் ரோமாக்களும் வெறும் ஐந்தாயிரம் ரூபாய்க்காக ஏன் இரவும் பகலும் கஷ்டப்பட வேண்டியிருக்கிறது?

காமன்வெல்த் போட்டிகளை அடுத்து, ஒலிம்பிக் நடத்தும் தகுதி பெற்றுவிட்ட இந்தியாவில், வாடகைக்கும் சாப்பாட்டுக்குமே உழைத்து தேய வேண்டிய அவலம் ஏன்? சொந்த ஊரை விட்டு வந்து ஓயாமல் உழைத்தும் கைகளில் மிஞ்சுவது என்ன?

ரெஸ்டாரண்ட்கள் மற்றும் ஃபாஸ்ட் புட் கடைகளின் எடுபிடி வேலைக‌ள், பியூட்டி பார்லர்கள் எல்லாம் ஜெனி மற்றும் ரோமாக்களாலும், அவர்களது அண்ணன்களாலும் குறைவான சம்பளத்திற்கு இட்டு நிரப்பப்படுகிறதே, எதனால்?
எட்டு மணிநேர வேலை என்பதே இல்லாமல் போய் நின்றுக்கொண்டே பத்துமணி நேரத்துக்கும் மேல் வேலை செய்ய நேரிடுவது எதனால்? புதிய வேலை வாய்ப்பு என்பது இதுதானா?

நாற்கர சாலைகளாலும் மெட்ரோக்களாலும் சாலைவசதிகள் மேம்படுத்தப் பட்டுள்ள இந்தியாவில் ரோமா தனது ஊருக்குச் செல்வதற்கு மட்டும் ஒரு வார காலமாவது ஏன்?

(பி.கு : ஜெனியை(பெயர் மாற்றப்பட்டுள்ளது) வேளச்சேரியின் ஒரு பியூட்டி பார்லரில் கடந்த வாரத்தில் சந்தித்தேன். அவரிடம் உரையாடியதிலிருந்து...)

Thursday, November 11, 2010

மூஞ்சைப் பாரு...மூஞ்சைப் பாரு...

கொஞ்சநாளாவே....கிட்டதட்ட பத்துநாளாவே இதை பாடிகிட்டிருக்கா பப்பு.

இப்போதைக்கு நோ டிவி வீட்டுலே. எந்திரன் பாட்டுகளும் எனக்கு பரிச்சயமில்லை. ஏதோ திட்டறதைதான் ஸ்டைலா கத்துக்கிட்டு வந்திருக்கா போலிருக்குன்னு விட்டுட்டேன். அவங்க ஸ்கூல் பாட்டு வேற(வேன் பசங்களா சேர்ந்து லிரிக்ஸ் எழுதினது..) இதுமாதிரி ஒன்னு இருக்கு. அதுக்கு அடுத்த வெர்ஷன் போல-ன்னு நினைச்சுக்கிட்டேன். ஆனா “ஹ ஹ” வரும்போது மட்டும், என்னாலே சிரிப்பை அடக்கவே முடியாது. நேத்தும், ”ஹ ஹ” லே நான் சிரிக்க ஆரம்பிச்சதும் “அவ்ளோதான்”ன்னு சொல்லிட்டு கிளி கோச்சுக்கிட்டு போய்டுச்சு...:-)

வேன்லே வரும்போது ப்ரனேஷூம், வேதஸ்மிருதியும் பாடுவாங்களாம். கூட சேர்ந்து எல்லோரும் பாடுவாங்களாம்.......எல்லாரும் சேர்ந்து இதைப் பாடினா....அவ்வ்வ்வ்....நினைச்சு பார்க்கவே ரொம்ப கிலியா இருக்குல்ல!!!:-)

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Wednesday, November 03, 2010

ஒரு கொலை, தண்டனையில்லாமல்...

ஞாயிறு எல்லோருக்கும் விடிவதைப்போலத்தான் விடிந்திருக்கும் ‍ - குடும்பத்தின் சம்பாதிக்கும் ஒரே நபரான அம்பிகாவிற்கும். தான் ஒரு படுகொலையை சந்திக்கப்போவது தெரியாமல் ,அடுத்தடுத்த நாட்கள் பற்றிய திட்டமிடல்களோடும், எதிர்காலம் பற்றிய எண்ணங்களோடும், ஏழேமுக்கால் முதல் பத்தேமுக்கால் வரையிலான ஷிப்டுக்கு வந்திருப்பார் அம்பிகா.

அம்பிகாவைப் பற்றி இணையத்தில் வந்திருக்கும் செய்திகளைப் படித்துத் தெரிந்துக்கொண்டிருப்பீர்கள். பல செய்தித்தளங்கள் கூறுவது போல ரோபோவால் தாக்கப்பட்டோ அல்லது மன உளைச்சலால் தற்கொலையோ அவர் செய்துக்கொள்ளவில்லை. முக்கியமாக அது எதிர்பாராமல் நடந்த விபத்துமில்லை.

திங்களன்று மதியம் செய்தியைக் கேள்விப்பட்டபின், அவரது உடல் அப்போலோவில் இருப்பதாக அறிந்து நேரில் சென்றேன். அவருடன் வேலை செய்யும் உடன் ஊழியர்கள் சிலரையும் சந்தித்தேன். சுமார் 50 முதல் 100 பேர் குழுமி இருந்தனர். சராசரியாக அவர்கள் வயது இருபது அல்லது இருபத்தியிரண்டுக்குள் தான் இருக்கும்.

வேலை செயும் இடமோ அல்லது கான்டீனுக்கோ, டாய்லெட்டுக்கோ எங்கு சென்றாலும் எந்நேரமும் கண்காணிக்கும் கேமராக்கள். உழைப்பை அட்டையைப்போல உறிஞ்சும், கொஞ்சமும் மனிதாபிமானமற்ற சூபர்வைசர்கள். வெளிநாட்டு முதலாளிகளின் லாபத்தையே குறிக்கோளாகக் கொண்ட உயரதிகாரிகள். கொத்தடிமைகளைப் போல வேலை செய்தும் ஒருநாளைக்கு இருநூறு ரூபாய் கூட கிடைக்காத நிலை. எப்போது வேண்டுமானாலும் துரத்தப்பட வசதியாக ஒப்பந்த முறையில் வேலை.

’பத்தாவது முடித்திருந்தால் போதும்,நோக்கியாவில் வேலை’ என்று சென்னையின் ‍- முக்கியமாக‌ புறநகர் பகுதிகளின் பள்ளிகளில் நோட்டீஸ் ஒட்டுவது; மொத்தமாக 500, 1000 என்று ஏழை மாணவர்களை அள்ளிக்கொண்டு வரவேண்டியது. முதலாளிகள் நியமித்த டார்கெட்டுக்கும் முன் அவர்களது உயிருக்கும் மதிப்பில்லை. உற்பத்தியை பெருக்க வேண்டிய மற்றுமொரு எந்திரங்களே.

'தீபாவளிக்கு அப் அப் அப்கிரேட்' என்றும் நமக்குப் பிரியமானவர்களுக்கு பரிசளிக்க உகந்தது என்றும் விளம்பரப்படுத்தப்படும் செல்போன்களும், கேட்ஜெட்டுகளும், குறைந்தபட்ச உரிமைகள் கூட மறுக்கப்பட்ட இந்தக் கொத்தடிமைகளைத் தாண்டியே வருகின்றன. உயிரே போகும் அபாயகட்டத்தில் இருந்தாலும் நிற்க மறுக்கும் எந்திரங்களைத் தாண்டியும்...

உலகின் ஏதோ ஒரு மூலையில் விற்கப்படப்போகும் செல்போனின் மதர்போர்டை காப்பாற்ற முனைந்து
கட்டிங் மெஷினால் கழுத்தறுப்பட்டிருக்கிறார் அம்பிகா. பக்கத்திலிருப்பவர்கள் பார்த்துவிட்டு, கத்தியும் செக்யூரிட்டிகளோ சூபர்வைசரோ உதவவில்லை. 'எமர்ஜென்சி' மூலம் எந்திரத்தை நிறுத்த முயன்ற ஊழியர்களையும் செக்யூரிட்டி தடுத்து தள்ளிவிட்டிருக்கிறான். இதற்குள் நான்கு முறை அலறி தலைதொங்கியிருக்கிறார் அம்பிகா. ”அங்கிருந்து அப்போல்லோ வருவதற்கு பதிலாக வழியில் வேறு ஏதாவது மருத்துவமனையில் ஏன் போரூர் ராமச்சந்திரா மருத்துவமனையிலாவது சேர்ந்திருந்தால் பிழைத்திருப்பாளே” என்று அங்கலாய்க்கிறார்கள் அம்பிகாவுடன் அதே ஷிஃப்டில் வேலை செய்தவர்கள்.

கட்டிங்மெஷினின் சென்சார்கள் இடையூறு வந்தால் ஓடாமல் நிற்கவேண்டும். ஆனால், அப்படி நின்றால் உற்பத்தி பாதிக்கும். திரும்ப ஓடுவதற்கு பத்து நிமிடங்கள் ஆகும். இதற்குள், ஏற்படும் உற்பத்தி இழப்பை ஈடுகட்டுவதற்கு இந்தியாவின் மிக மலிவாகக் கிடைக்கும் மனித உயிரை இழக்கலாமே! இதுதான் அங்கிருந்தவர்களின் மனநிலையாக இருந்திருக்கிறது.

’அம்பிகாவிற்கு ஏற்பட்ட அதே நிலைதான் எங்களுக்கும்’ என்று ஒரு பெண் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போதே அவருக்கு ஒரு மெசேஜ் வந்தது. அடுத்த ஷிப்ட் வழக்கம் போல நடக்கும் என்பதாக.. அதை எங்களிடம் காட்டியபடி உடனிருந்தவர்களிடம் "அப்போவே அந்த மெஷினையெல்லாம் ஒடைச்சுபோட்டுட்டு வந்திருக்கணும் நீங்க" என்று பொருமுகிறார் அவர்.

அம்பிகா இறந்தபின் அடுத்த ஷிட் நடந்திருக்கிறது டெக்னீஷியன்களைக் கொண்டு.

க்ரூப் இன்ஷ்யூரன்சிலும் பெரிதாக எதுவும் கிடைக்காது. அம்பிகாவின் மரணத்திற்கு இழப்பீட்டுத் தொகையாக, பேச்சு வார்த்தையின் போது கிராஜூவிட்டித் தொகையை மட்டும் தருவதாக பேசியிருக்கின்றனர் நிர்வாகத்தினர். ஓய்வு பெறும்வரையிலான அவரது சம்பளத்தை கேட்டதற்கோ 'அது 52 லட்சம் வருது சார், எந்த கம்பெனி கொடுக்கும்' என்று பேசியிருக்கிறான் கம்பெனி ஹெச் ஆர். பேச்சுவார்த்தையை தற்போது எட்டாம் தேதிக்கு தள்ளி வைத்திருக்கிறார்கள்.

எங்களை வைச்சு எவ்ளோ சம்பாரிச்சிருப்பான், ரெண்டு கோடி ரூபா மெஷினை எமர்ஜென்சிலே நிறுத்த முடியாம ஒரு உயிர் போயிருக்கு, 52 லட்ச ரூபாய் கொடுக்க முடியலையா என்று கொந்தளிக்கிறார்கள். 'ந‌டந்தது விபத்தல்ல;கொலைதான்' என்றும் உறுதியாக உணர்ந்திருக்கிறார்கள். 'திமுகவும் அதிமுகவும் வந்தாங்களே, என்ன நடந்தது, எங்களை பத்தி எந்த கட்சிக்கும் கவலையில்ல' என்று வெறுத்துப்போய் பேசுகிறார்கள்.

ஒபாமாவிற்காக நாடே விழாக்கோலம் பூண்டு பட்டாசு வெடிக்கும் ஒலியில் அம்பிகாவிற்காக ஒலிக்கும் நண்பர்களின் குரலை கேட்பவர்கள் யார்?

அம்பிகா தனது தம்பியை படித்து ஆளாக்கியபின்னரே திருமணம் செய்துக்கொளவதாக உறுதியாக இருந்திருக்கிறார். வரும் ஜனவரி எட்டாம் தேதி திருமணமும் நிச்சயிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அவரது தம்பி தற்போது டிப்ளமோ இறுதியாண்டு படிக்கிறார். தற்போது அவரது தம்பிக்கு வேலை தருவதாக எது ஏதோ பெரிய உதவியாக நினைத்து வாக்களிக்கிறது நிர்வாகம். "ஊழியர்களின் பாதுகாப்பே தங்களுக்கு பிரதானமென்றும் இச்சம்பவத்தை கம்பெனியின் விதிமுறைகளுக்கேற்ப புலனாய்வு செய்வதாகவும்" அறிக்கை விடுகிறார்கள் கொலையாளிகள்.

அம்பிகாவின் இழப்பை எதுதான் ஈடு செய்ய இயலும், நியாயத்தைத் தவிர!