சித்திரக்கூடம்

talk in English : Walk in English

2009-11-09T20:04:00.001+05:30

வெகுநாட்களுக்கு முன் அவளுக்குத் தெரியாமல் எடுத்தது - ஒரு வருடத்துக்கு முன் இருக்கலாம்! ஆங்கிலத்தில் மேல் அளவு கடந்த ஆசை வந்து அவள் பேசுவதெல்லாம் ஆங்கிலம் என்று அவளாக நினைத்துக்கொண்டிருந்த காலகட்டம்! :)) No, pink tower, long rod, ok -தான் எனக்கு புரிந்தது!!

தற்போது உதிர்க்கும் ஆங்கில முத்துகள் சில

see here..out will not come - வெளிலே வராது பாரு என்பது அர்த்தம். (பெயிண்ட் ட்யூபை அழுத்தச் சொன்னபோது!)

hereonly you go - இங்கேயே இரு என்பதன் ஆங்கில வடிவம் - (மழையின் நிமித்தம் அவளுக்கு விடுமுறை இருந்த நாளில் நான் அலுவலகம் கிளம்பிய போது!)

i no your friend - நான் உன் ப்ரெண்ட் இல்லை என்று கா விட்ட நேரத்தில்!

ஜீன்

2009-11-08T07:22:00.002+05:30

I almost see her daily. லிஃப்டில் செல்ல காத்திருக்கும் நேரத்தில், அதே லிஃப்டில் இறங்கி வருவார். அவர் யாரையும் பொருட்படுத்தாமல்தான் கடந்துச் செல்வார். ஆனால், அவர் கடந்து சென்றதும், லிஃப்டில் பயணிப்பவர்கள், லிஃப்ட் உதவியாளர் முதல் பிற அலுவலக ஊழியர்கள் வரை உள்ளாகும்/காண்பிக்கும் உணர்ச்சிகள் இருக்கிறதே....அவர்களுக்குள் பார்த்து கண்சிமிட்டிக்கொள்வதும், சிரித்துக்கொள்வதும், பேசிக்கொள்வதும்!!!

”அவளுக்கு ரெண்டு பசங்கடா”

“டேய், அந்தப் பொண்ணு ஸ்மோக் பண்ணும்டா, தெரியுமா!!”

இன்னும் அந்த பெண் எந்த ஏரியாவிலிருந்து வருகிறாள், பூர்வீகம் எல்லாம் ஆராயப்படும்! ஏன் அந்தப் பொண்ணு ஜீன்ஸ்லியேதான் வருது - இப்படியாக!! அதுவும் அந்தபெண் ஸ்லீவ்லெஸ்-ல் வந்துவிட்டாலோ கேட்கவே வேண்டாம்!

ஏன் இவங்களாலே ஒரு பொண்ணு ஸ்மோக் பண்ணறதை இயல்பா எடுத்துக்கமுடியலை, ஆண்கள் புகைப்பிடிப்பதைபோல?

அதே புகைபிடிக்கும் இடத்துக்கு ஒரு ஃபாரினர் லேடி போனா இவங்க யாரும் கண்டுக்கிறதேயில்லையே!

ஒரு அயல்நாட்டு பெண் (சல்வாரிலேதான்) தினமும் புகைபிடிக்க வருவார். ஆனால், யாரும் அவரை இந்தளவுக்குப் சட்டை செய்தது போல் தெரியவில்லை!! (ஒருவேளை சல்வார் போட்டுக்கிட்டு புகைத்தால் ஒன்னும் பேசிக்க மாட்டாங்களோ என்னவோ!?!)

புகைப்பதை ஆதரிப்பதாக எடுத்துக்கொள்ள மாட்டீர்கள் என நம்புகிறேன் - அதைப் பொதுவில் வைப்போம் என்றே சொல்ல வருகிறேன் - புகைப்பதையோ அல்லது புகைக்க வேண்டாமென்று சொல்வதையோ!!

ஆனால், ஒரு பெண் ஜீன்ஸ் அணிவதோ அல்லது ஸ்லீவ்லெஸ் அணிவதோ ஏன் ஒரு பொருட்டாக வேண்டும்? ஒரு பெண் அணியும் உடை, கலாச்சாரத்திற்கு, பாரம்பரியத்திற்கு, குடும்பத்திற்கு, குடும்பத்தின் மானமாக இன்னும் என்னவெல்லமோவாக பார்க்கப்படுகிறது - ஆனால் அது அணிபவருக்கு, உடுத்துபவரின் வசதியாக இருக்கவேண்டுமென்பதைத் தவிர!!
உண்மையில் ஜீன்ஸ் அணிந்துக்கொள்ள வசதியானது. பராமரிக்க எளிதானது.

ஆண்கள், வசதியாக பாண்ட்களுக்கும், அரைக்கால் சட்டைகளுக்கும் மாறிவிட பெண்கள் எந்த காலநிலையாக இருந்தாலும் புடவையை கட்டிக்கொண்டு அழ நேர்ந்த காலகட்டம் எதுவென்றுதான் தெரியவில்லை. எனது பல தோழிகள் திருமணத்திற்குபின் நிரந்தர புடவைவாசிகளாக மாறிவிட்டார்கள் - குடும்பத்தினரின் விருப்பத்திற்காக. ஒரு காலத்தில், அம்மாவின் புடவையை எடுத்து சல்வார் தைத்துக்கொண்டவர்கள், அதே புடவைக்குள் தன்னை கஷ்டப்படுத்தி திணித்துக்கொண்டவர்கள் இவர்கள்!

இந்தப்புடவையைக் குறித்துதான் எத்தனை கண்ணோட்டங்கள் - முழுதுமாக உடலை மறைக்கிறது என்றும், உணர்ச்சிகளை தூண்டக்கூடியதாக இருக்கிறதென்றும்!! எது எப்படியாயினும், புடவைதான் பெண்ணுக்கு அழகு - புடவை அணிந்தவளே இந்திய பெண் - தமிழ் பெண் - நமது கோலிவுட்,டோலிவுட், பாலிவுட் எல்லாம் சுற்றி வளைத்துச் சொல்வதும் இதையே!!

”பாவாடை அணிந்தவள் - ஃப்ரி உமன்”!

”ஜீன்ஸ் அணிபவள் - எதற்கும் துணிந்தவள்”!!

”ஜீன்ஸ் அணிந்தவர்கள் - ஸ்லீவ்லெஸ் அணிந்தவர்கள் நமது கலாசாரத்திற்கு பங்கம் உண்டாக்கக் கூடியவர்கள்”

பெண்களின் உடை குறித்துதான் எத்தனை கண்ணோட்டங்கள்!!

பெண்கள் நீங்கலாக, மற்ற இந்தியர்கள் அனைவரும் அவரவர் வசதிக்கேற்ப உடையுடுத்தும்போது கேடடையாத இந்த கலாச்சாரம் மிகுந்த வியப்பூட்டுகிறது!!

ஆயாத்துவங்கள்!!

2009-11-06T08:26:00.000+05:30

நம்பிக்கைகள்தானே வாழ்க்கையை சுவாரசியமாக்குகின்றன! கீழே இருப்பவை சிறுவயதிலிருந்து நேற்றுவரை என் ஆயாவிடம் பல்வேறு தருணங்களில் நான் கேட்டவை. ஓவர் டூ ஆயா'ஸ்!

பாத்திரங்களை கழுவுவதற்காக சிங்கில் போடும்போது : பாத்திரத்தைக் காய விடக்கூடாது...தண்ணி ஊத்திவைக்கணும்..இல்லேன்னா வயிறு காயும்!

ஆள்காட்டி விரலை நீட்டிக்கொண்டு (ஸ்டைலுக்காக) சாப்பிடும் பழக்கம் இருந்தபோது:
சாப்பிடும் போது அஞ்சு விரலும் குவிச்சு வைச்சுதான் சாப்பிடணும் - இல்லாட்டி அம்மாவுக்கு உடம்பு சரியில்லாம போய்டும்!!

ஊருக்குப் போகும்போது தலைக்கு எண்ணெய் வச்சு தலைகுளிக்கக்கூடாது! (ஆனா, தலை குளிச்சாத்தானே பஃப்-னு அழகா இருக்கும் என்ற பிடிவாதத்திற்குப்பின் சீயக்காய் வைத்து தலைகுளிக்க வேண்டாம், ஷாம்பூ உபயோகப்படுத்தலாமென்று தளர்த்தப்பட்டது!)

வீடு இன்னைக்கு துடைக்க வேண்டாம் - ஊருக்குப் போய் இருக்காங்க, வந்தப்புறம் துடைச்சுக்கலாம்.

செவ்வாய்க்கிழமை வெளியாட்களுக்கு காசு கொடுக்க வேண்டாம். (அவங்க சம்பளப் பணம்தான்!)

புது ட்ரெஸ் புதன்கிழமை போடணும். (புதன்கிழமையெல்லாம் புதுட்ரெஸ்தான் போடணும்னு சொன்னா எப்படி இருக்கும்!!)

நகத்தைக் கடிக்காதே - தரித்திரம்.

வேலைக்காரம்மாவுக்கு சாப்பாடு முதலில் வைக்கக் கூடாது. ஒரு நாலு சாதம் எடுத்து வாயிலே போட்டுக்கிட்டு அப்புறம் கொடு.

வடக்குப் பார்த்து உட்கார்ந்து சாப்பிடாதே! கஷ்டம் வந்து சேரும். ('இதுக்கும்மேலயா?!!)

உப்பு கொட்டினியா, துப்பை கொட்டினியா? - (உப்பை கொட்டும்போது கண்டிப்பாக இதை சொல்லிவிட வேண்டும். சோ, துப்பைக் கொட்டியதாக ஆகாது!)

இருட்டினப்புறம் நகம் வெட்டாதே!

ஊரிலேர்ந்து முருங்கைக்காய் எடுத்துட்டு வராதே!

ஊருக்கு நான்-வெஜ் எடுத்துட்டு போனா ஒரு அடுப்புக்கரித்துண்டு போட்டு அனுப்பு.

கிழக்குப்பக்கம் தலை வச்சு படு.

சாதத்தை வேஸ்ட் பண்ணா பிற்காலத்துலே சாப்பாடு கிடைக்காது. (அந்த பிற்காலம் எனக்கு 20 வயசுலேயே ஆரம்பிக்கும்னு தெரியாது!)

சாயங்காலத்துலே தூங்கக் கூடாது..படிப்பு வராது.

சாயங்காலத்துலே சாதம் சாப்பிடக் கூடாது...படிப்பு வராது. (நொறுக்குத்தீனி சாப்பிடலாம்)

அன்ரூல்டு பேப்பரிலே எழுதும்போது எழுத்து கீழ்நோக்கி போகக்கூடாது. படிப்புலே கீழே போய்டுவே!

யாருக்காவது காசு கொடுக்கும்போது வாசல்படிலே நின்னுக்கிட்டு கொடுக்காதே. ஒன்னு அவங்களை உள்ளே கூப்பிட்டு கொடு, இல்லேன்னா நீ வெளிலே போய் கொடு!

குறிப்பு: இதெல்லாம், எங்க ஆயாவுடைய 'நம்பிக்கைகள்' இல்லேன்னா 'வாழ்க்கை அனுபவங்கள்' இல்லேன்னா 'இந்திய பண்பாடு' இல்லேன்னா 'இந்திய கலாச்சாரம்' இப்படி எதுவேனா வச்சுக்கலாம்!இதேபோல, உங்கள் ஆயாவும் உங்களுக்குச் சொல்லியிருந்தால் பகிர்ந்துக்கொள்ளுங்களேன் - பின்னூட்டமாகவோ, பதிவாகவோ!!

அடுத்த இடுகையில் ”ஆயாவின் அட்டகாசங்கள்” !!! ;-)))

கோணலா இருந்தாலும்....

2009-11-05T07:12:00.000+05:30

பப்புவோடதாக்கும்!!

இடம் : ஆயாவின் கை
உபயம் : சொல்லனுமா என்ன?

டிசைன் யுவர் கேப்

வெற்று பேப்பரில் தொப்பிகளை ஸ்டேப்ளர் பின் கொண்டு செய்து வைத்திருந்தேன். பார்ட்டியில் ஆர்ட் ஆக்டிவிட்டியாக செய்வதற்காக. ஆனால், குட்டீஸ் எல்லோரும் பஸில்கள், மற்ற விளையாட்டுகளில் மூழ்கிவிட்டதால் செய்ய முடியவில்லை. போரடித்த பொழுதொன்றில் பப்பு டிசைன் செய்தது - இது!

சக்கரத்தின் தடங்களும், ஆரஞ்சு வண்ண ஆக்டோபஸூம்!

(பழைய படங்கள்தான். பொறுத்துக்கொள்ளுங்கள், ஆர்ட் ஆக்டிவிக்ட்டிகள் செய்து கனநாட்களாகின்றன. இனி மெதுவாக தொடங்குவோமென்று எண்ணுகிறேன்!)

சச் கா சாம்னா

2009-11-04T20:51:00.009+05:30

ஆச்சி, ஏன் நம்ப்ளுக்கு ரெண்டு கைதான் இருக்கு...மூணு கை இல்லே?

தெரியலையே பப்பு...

ஏன் ரெண்டு கண்ணு, ரெண்டு காலு இருக்கு? மூணு இல்லே?

தெரியல..பப்பு..ஏன் இல்ல?

ஒனக்கு தெரியும்..நீ அம்மாடி!! சொல்லு!!!

பப்பு...அந்த உண்மை உனக்கும் சீக்கிரத்திலேயே தெரியப்போகுதுன்னு நினைக்கும் போதுதான்...அவ்வ்வ்!!!

பிறந்தநாள் - ரவுண்ட் அப்

2009-11-04T07:07:00.000+05:30

கடந்த வருடத்தின் இந்த இடுகையில் கடைசியாக வந்த பின்னூட்டமே இந்தப்பதிவை எழுத இயலாமல் செய்து விட்டது! தங்களின் கேள்விக்கு என்னிடம் விடையில்லாவிட்டாலும் கூட, தங்களின் மனவருத்தத்தை எனது இடுகைகளால் தூண்டியிருக்கிறேனென்பது என்னை சங்கடத்துக்குள்ளாக்குகிறது! மன்னிக்க வேண்டுகிறேன்! தங்களுக்காகவும், தங்களின் மகனுக்காகவும் இறைவனிடம் வேண்டிக்கொள்கிறேன்! கண்டிப்பாக தங்கள் மகன் கேள்விக்கணைகளால் தங்களைத் துளைத்தெடுக்கும் நாள் தொலைவில் இல்லை!!

'சித்திரக்கூடம்' பப்புவின் செய்கைகளையும் நான் ரசிக்கும் கணங்களையும் பதிந்துக்கொள்ளும் ஒரு ஆன்லைன் ஜர்னல் என்ற சமாதானத்துடன் தொடர்கிறேன்!

இந்த வருடத்தின் திட்டம்

1. ஒரு ஃபோட்டோ ஆல்பம் - Troublesome Threes
2. ஒரு பரிசு - மீன் தொட்டி
3. நான்கு செலிபிரேஷன்கள் (நாங்களாக பிளான் செய்யாவிட்டாலும் அமைந்து விட்டது!)

ஃபோட்டோ ஆல்பம் - Troublesome Threes

கடந்தவருடத்தில் க்ரேஸியான மணித்துளிகள் - வழக்கம் போல சில 'முதல்'கள்- இன்னும் ஆல்பம் கைக்கு வரவில்லை.

ஒரு பரிசு - மீன் தொட்டி

இது ‘எதையாவது_வளர்க்கலாம்_மேனியா'வுக்காக. குறிப்பாக மீன்கள் வளர்ப்பதை ஆயாவும் விரும்புவது இல்லை. எனக்கும் தொல்லை. மீன்கள் உயிரிழப்பதை தாங்க இயலாது ஆயாவால். எனக்கோ அதை சுத்தம் செய்ய வேண்டிய வேலை. ஆனால், பப்புவுக்காக பெரிம்மா ஆம்பூர் செல்லும் போதெல்லாம் மீன் தொட்டியை சரி செய்து வைத்திருப்பார். அதிலிருந்து பப்புவுக்கு இஷ்டமானது மீன்களும் மீந்தொட்டியும்!

நான்கு கொண்டாட்டங்கள்

1. முதல் கேக் கட்டிங்
2. பிறந்தநாளன்று பள்ளியில் - பள்ளிக்கு சாக்லேட் அனுமதி இல்லை. பள்ளியில் அனைவருக்கும் டிரை ஃப்ரூட்ஸும், அவளது வகுப்பினருக்கு ஸ்கெட்ச் பேனாக்களும். பப்பு இன் பாவாடை சட்டை.
3. ரோஷினி ஹோம் @ பள்ளிக்கரணை - சென்ற ஆண்டைப் போலவே இந்த ஆண்டும். அங்கிருந்த அனைவரும் நன்றாக நினைவு வைத்திருந்தனர். சென்ற முறை கற்றுக்கொண்ட பாடல்களையும் அடிக்கடி நினைவுகூர்வதாகக் கூறினர். இந்த முறை பப்பு தயக்கமில்லாமல் பாடல்கள் பாடினாள். ஒரு மணிநேரத்திற்கும் மேலாக குழந்தைகளுடன் விளையாடி, பாடல்கள் பாடி நேரம் செலவழித்தோம். பின்னர், கொண்டு சென்றிருந்த நொறுக்குத்தீனிகளை பகிர்ந்துக்கொண்டோம்.

(ஆரஞ்சு வண்ண உடையில் பப்பு - சிறார்களை பெரிம்மா விளையாட்டை நடத்திக்கொண்டிருக்கும்போது)

4.வீட்டில் நண்பர்களுடனும், அண்டை வீட்டாருடனும். வழக்கம்போல pin the tail கேம்.

வர்ஷினி, வெண்மதி குடும்பத்துடன் வந்திருந்தனர். குட்டீஸ் எல்லோரும் ஓடியாடினர் வண்ணந்தீட்டினர்.கூச்சலிட்டனர். பப்புவுக்கு இருக்கும் இன்னொரு முகம் வெளிப்பட்டது.
வர்ஷினியோ, வெண்மதியோ வீட்டிற்குக் கிளம்புவதை விரும்பவில்லை. பப்புவும் விரும்பவில்லை. ”வீட்டுக்கு போய் ட்ரெஸ் எடுத்துட்டு வந்துடலா'மென்ற சமாதானத்துடன் கிளம்பிச் சென்றனர். பதிவர்களில் g3 வந்திருந்தார். குட்டீஸோடு குட்டீஸாகவே மாறிவிட்டார். :-)

மின் வாழ்த்தட்டைகள் அனுப்பியும், தொலைபேசியிலும், பதிவுகளிலும் வாழ்த்திய நல்ல உள்ளங்களுக்கு பப்புவின் சார்பாக நன்றி!

பிடித்தவர்; பிடிக்காதவர் - தொடர் விளையாட்டு

2009-11-01T13:55:00.002+05:30

தொடர்பதிவுக்கு அழைத்த மாதவராஜ் அவர்களுக்கு நன்றி!

1.அரசியல் தலைவர்
பிடித்தவர் :கக்கன்
பிடிக்காதவர்: ஜெயலலிதா

2.எழுத்தாளர்
பிடித்தவர் : அம்பை
பிடிக்காதவர் : ரமணிச்சந்திரன்

3.கவிஞர்
குறிப்பிட்ட கவிஞரென்று தேடிப்பிடித்து படிப்பதில்லை..கண்ணில் பட்ட கவிதைகளை வாசிப்பதோடு சரி!

4.இயக்குனர்
பிடித்தவர் : தங்கர் பச்சான்,
பிடிக்காதவர்: பாக்யராஜ்

5.நடிகர்
பிடித்தவர் : லொள்ளு சபா மனோகர்
பிடிக்காதவர் : எம்ஜிஆர்

6.நடிகை
பிடித்தவர் : சுவலஷ்மி
பிடிக்காதவர் : நமீதா

7 . இசையமைப்பாளர்
பிடித்தவர் : ஏ.ஆர்.ரஹ்மான்
பிடிக்காதவர் : அப்படி யாரும் இல்லை..மற்றவர் இசையமைப்பில் ஏதாவது ஒரு பாடலாவது பிடித்துதானே இருக்கிறது!

இந்த தொடரை தொடர அழைப்பது,

க.பாலாசி
சஞ்சய்
தீஷூ
பா.ராஜாராம்

கல்நாயக்!

2009-10-30T10:40:00.001+05:30

இது ஒரு பண்டோராவின் பெட்டி போல. வல்லியம்மாவின் மங்கையராய் பிறப்பதற்கே இடுகையே என்னையும் எழுதத் தூண்டியது! ”எனக்கும் இப்படி நடந்திருக்கிறது” என்று!

அவரது இடுகையை மேலோட்டமாக புரிந்துக்கொண்டு பின்னூட்டமிட்டுவிட்டேன். ஆனால், அதன்பின் நீண்ட நேரம் இடுகையைப் பற்றி யோசித்துக்கொண்டிருந்தேன். ஒருவேளை அவருடைய இடத்தில் நானிருந்தால், என்னால் என்ன செய்திருக்கக்கூடுமென்று!! அல்லது என்ன செய்திருப்பேனென்று! எதுவும் தோன்றவில்லை, ஆனால், சொல்வதற்கு ஏராளம் இருக்கிறது! சிறுவயதிலிருந்து நான் கடந்து வந்த ஒவ்வொரு நிகழ்ச்சியும் மனதில் வந்து போகிறது..அதனோடு, அவை தந்த வலிகளும்!!

பள்ளிககூடத்திற்குச் செல்ல, எங்கள் குடியிருப்பைத் தாண்டி மெயின் ரோடிற்கு வரவேண்டும். அங்கே ஒரு ஆட்டோ ஸ்டேண்டை கடந்துதான் மெயின் ரோடிற்கு கடந்துவர முடியும். எட்டாவது வகுப்பு, சென்றபின்னர் எனக்கு அந்த ஆட்டோ ஸ்டேண்டை கடப்பது நைட் மேராக இருந்தது. காலையில், தலையை வாரி, பையை எடுக்கும்போதே அந்த ஆட்டோ ஸ்டேண்ட் கிலி பிடித்துக்கொள்ளும்! ஒருமாதிரி பயம் என் வயிறு முழுதும் பரவும்! எல்லாம் எதற்காக..அங்கே கிராஸ் செய்யும்போது கேட்கும் சீழ்க்கையொலிகள், கிண்டல், கேலி குரல்களுக்காக,! இதற்காகவே, கவிதாவுடன் ஒன்றாக செல்ல ஆரம்பித்தேன்- ஒரு தைரியத்துக்காக!

கிண்டல், கேலி அல்லது சினிமா பாடல்வரிகள்தன்...ஆனாலும் அந்த street harassment கொடுத்த வலி என் சிறு வயதின் மனதினில் பதிந்தது...கல்லூரி சென்றும், யாரேனும் என் பின்னால் சாதாரணமாக நடந்து வந்தால் கூட இதயம் படபடவென்று அடித்துக்குமளவிற்கு ஆனது! எல்லாமே 'நீ ஒரு பெண்..சதையாளானவள்..நாங்கள் பார்க்கவும், பார்த்து உணரவும், வார்த்தைகளால் சீண்டவும், முடிந்தால் தொட்டு சீண்டவும் நீ உண்டாக்கப்பட்டவள்' என்று சொல்லிக்கொண்டே இருப்பது போல இருந்தது!

மதுரையிலிருக்கும்போது நிகழ்ந்தது இது. நானும், சீதாவும் சிம்மக்கல் செல்லும் நகரப்பேருந்தில் சென்றோம். பேருந்து மிகுந்த கூட்டமாக இருந்தது. எங்களுக்கு எப்படியோ உட்கார இடம் கிடைத்துவிட்டது. எங்களுக்கு முன்னிருக்கையில் அமர்ந்திருந்தவன் அருகில் நின்றுக்கொண்டிருந்த பெண்ணிடம் தவறாக நடந்துக்கொள்ள ஆரம்பித்தான். அந்த ஜனக்கூட்டத்தில் யாரும் இதைக்கண்டுக்கொண்ட மாதிரியே தெரியவில்லை. அவரவர் இறங்கும் இடம் எப்போதடா வருமென்று தவித்துக்கொண்ட மாதிரி இருந்தது. என்னருகில் அமர்ந்திருந்த சீதா கொஞ்சம் முன்நகர்ந்து அந்த ஆளின் தலையை பிடித்து இழுத்து ஆட்டினாள். அடுத்த நிமிடமே அந்த ஆள் எழுந்து அந்த கூட்டத்திலும் நகர்ந்து வாயிற்படியினருகில் நின்றுக்கொண்டான். நிறுத்தம் வருவதற்குள்ளாகவே இறங்கியும் சென்றுவிட்டான்.

இது நிகழ்ந்து நீண்ட நாட்களுக்கு அடிக்கடி நினைவில் வந்துக்கொண்டிருந்தது! என்னை நானே மிக அருவறுப்பாக உணர்ந்தேன். எனக்கு நிகழ்ந்தது போல, அதை நினைத்துக்கொண்ட போதெல்லாம் குளிக்கத் தொடங்கினேன், என் தோலையே கழட்டிவிடுவதுபோல!! அதிலிருந்து பேருந்தில் செல்வதை தவிர்க்கத் தொடங்கினேன். ரயிலில், யாராவது என்னை, எனது பெயரை, படிக்கும் கல்லூரியை பற்றி விசாரிக்கத் துவங்கினால் (நட்பாகக்கூட்!), பெயரை மாற்றிக்கூறினேன். தவறான கல்லூரியை குறிப்பிட்டேன்! அடுத்த செமஸ்டர் வந்தபின்னரே கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மீண்டு வந்தேன்! மதுரை என்றில்லை..எந்த நகரத்திலும் ஒரு பெண்ணுக்கு நிகழக்கூடியதுதான் இது...!!

ஒரு டவுனிலிருந்து, எல்லோரையும் எல்லோருக்கும் தெரிந்த ஒரு சிறு ஊரிலிருந்து, வழியில் உங்கள் சைக்கிள்செயின் கழன்றால் உடனே வந்து சரிசெய்து ‘டீச்சர் பொண்ணுதானேம்மா' என்று கேட்டுவிட்டு செல்லும் நபர்கள் நிறைந்த ஊரிலிருந்து வந்த எனக்கு இந்த சம்பவம் நடுக்கத்தையே, திடுக்கிடலையே தந்தது!!

சீதாவிற்கு அந்த தைரியம் வர..அது ஒரு நீண்ட பயணமாக இருந்திருக்க வேண்டும்! பயத்தை..அதிர்ச்சியை..ஒரு உடலாக உணரப்பட்ட தருணத்தை..உதறி அந்த ஆளின் முடியைப் பிடிக்க அவள் இதையெல்லாம் கடந்து வந்திருக்கவேண்டும்! நமக்காக யாரும் குரல் உயர்த்த மாட்டார்கள், இதுபோன்ற சந்தர்ப்பங்களில்! நாம்தான் நமக்காக எழுந்து நிற்க வேண்டும்! வல்லியம்மாவின் அனுபவம் உணர்த்துவதும் அதைத்தான்!

பப்புவின் ஸ்ட்ரைக்!

2009-10-29T08:17:00.003+05:30

காலை ஆறரை. ஆறேகாலுக்கு பப்புவை எழுப்பியும் எழவில்லை. இன்னும் கொஞ்சம் தூங்கட்டும் என்று அதிகப்படியாக 10 நிமிடங்கள் கழித்து எழுப்பியும் சலனமேயில்லை.ஆழ்ந்த உறக்கம். ஒரு ஐந்து நிமிடங்கள் தாமதமானாலும், அதைத்தொடர்ந்து எல்லாக் காரியங்களுமே சடசடவென சரியக்கூடிய அபாயம் இருக்கும் காலை நேரம்! வேறு வழியில்லை...அரைக்குறை தூக்கத்திலிருந்த பப்புவை, முகில் தூக்கிக்கொண்டு வந்து குளியலறையில் விட ஒருவழியாக குளித்து முடித்தாயிற்று.

அடுத்து சாப்பிட வைக்கவும், பாலை குடிக்க வைக்கவும் ஒரு மெகா போராட்டம் காத்திருக்கிறது. பொதுவாக கொஞ்சம் விளையாட்டு அல்லது புத்தகங்கள் இருந்தால் சமாளித்துவிடலாம். ஆனால், இன்று எல்லாவற்றிலும் ஒரே ஒத்துழையாமை இயக்கம். குளித்துவிட்டு வந்தவுடன் சோபாவில் மறுபடியும் படுத்துக்கொண்டாள். முட்டையையும், தம்ளரில் தண்ணீரையும் எடுத்துக்கொண்டு சாப்பிட அழைக்கிறேன். விளையாடலாமா, புத்தகத்தை எடுத்து கதை சொல்லி என்று...ஒரு வாய் வாங்கியதை உள்ளே அடக்கிக்கொண்டிருந்தாள். 'மென்னு முழுங்கு' என்று கீறல் விழுந்த ரெக்கார்ட் மாதிரி சொன்னதும் இரண்டாவது வாய் உள்ளே இறங்கியது. சிறிதுநேரத்திற்கு பின், 'நான் இன்னைக்கு ஸ்கூலுக்கு போகல' என்றாள். 'ஸ்கூலுல்ல ஆன்ட்டி பப்புவை தேடுவாங்க', 'அப்புறம் வர்ஷினி வெண்மதி எல்லாம் ஜாலியா விளையாடுவாங்க..நீயும் போய் விளையாட வேணாமா' என்று வழக்கமாகச் சொல்வதையெல்லாம் சொன்னேன். அவள்பாட்டுக்கு புத்தகத்தின் பக்கங்களையே திருப்பிக்கொண்டிருந்தாள்.

போகக்கூடாதென்று அவள் மனதிற்குள்ளாக முடிவு செய்துக்கொண்டிருப்பாளாயின், நான் என்ன செய்துவிட முடியும்? அழ அழ அவளை வேனுக்குள் திணிக்கலாம். அல்லது வண்டியில் கொண்டு போய் விடலாம். கடைசியில் ‘நாங்க இப்போ ஆபிஸ் கிளம்பி போய்டுவோம். நீ மட்டும் வீட்டிலே ஆயாக்கு துணையா இரு. ' என்று சொல்லிவிட்டு ‘ நான் ஆபிஸ் கிளம்பறேன்' என்று அவளை விட்டு வந்துவிட்டேன். அடுத்து முகில் களத்தில் இறங்க அப்போதும் ஒத்துழையாமை இயக்கமே! சிறிது நேரத்தில் என்னைத் தேடி வந்த பப்புவிடம் மெதுவாக குரலை எவ்வளவு மென்மையாக்க முடியுமோ அவ்வளவு மென்மையாக கேட்டுப்பார்க்கிறேன். 'நான் ஸ்கூலுக்குப் போகல' - திடமான நேரடியான பதில். அவளையே நான் பார்த்துக்கொண்டிருந்ததை அறிந்து, ‘ ஸ்கூல்லே ஆன்ட்டி அடிக்கறாங்க' பின்னர் ‘எல்லோரும் கா கா விடறாங்க' பின்னர் ‘ எல்லோரும் என்னை அடிக்கறாங்க'!

இதற்குமேல் நானும் ஒன்றும் சொல்லாமல் கிளம்புவதற்கான வேலைகளில் மூழ்கினேன். ஹாலுக்கு ஓடினாள்.முகிலிடமும் அதையே சொல்லியிருக்கிறாள். யாரும் அவளைக் கண்டுக்கொள்ளவில்லை. வேனும் கடந்துச் சென்றது. அமைதியாக பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அணிந்திருந்த சீருடைகளெல்லாம் தரையில் கிடந்தன. வீட்டில் அவளை மட்டும் விட்டுச் செல்ல வேண்டும். பின்னர் இதுவே பழக்கமாகி விடுமா? ஒரு நாள் இருந்து பார்க்கட்டுமே! அவள் அவ்வளவு தீர்மானமாக இருப்பாளாயின் அதன் பலனை அனுபவித்துப் பார்க்கட்டுமே..ஆயாவால் சமாளிக்க முடியவில்லையெனில் பார்த்துக்கொள்ளலாம்.இந்த எண்ணங்களோடே நான் கிளம்பி வெளிவரும் சமயம் அவளாகவே பாலைக் குடித்திருந்தாள்.பள்ளிச்சீருடையை அணிந்துக்கொண்டு சாக்ஸ்/ஷூ வேண்டாமென்றுச் சொல்லிவிட்டு செருப்புகளை அணிந்துக்கொண்டிருக்கிறாள். முகில் பைக்கில் போகலாமாவென்றதும் சரியென்று எட்டேமுக்காலுக்கு கிளம்பிச் சென்றுவிட்டாள்.

சிலசமயங்களில், செல்லம் கொஞ்சி சமாளிப்பதையோ அல்லது மிரட்டுவதையோ விட ஒன்றும் செய்யாமல் அவரவர்போக்கில் விட்டுவிடுவதும் நல்ல பலன்களைத் தருகிறது!

From Troublesome Threes to Fearless Fours!!

2009-10-28T07:17:00.004+05:30

பப்பு,

இந்த ஒரு கடிதம் உன்னைப் பற்றிய எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிடுமாவென்றுத் தெரியவில்லை. ஆனால், கடந்த வருடங்களில் நான் எழுதியிருக்கும் இடுகைகள் உன்னைப்பற்றியும், உனது குழந்தைப்பருவத்தையும், ஒரு பெண்ணை தாயாக..மகிழ்ச்சியான தாயாக நீ உருமாற்றியதையும் கூறும்!

மேலிருக்கும் படம், நீ இப்போது கடந்துக்கொண்டிருக்கும் காலகட்டத்தை உணர்த்துவதற்காக - ஓடுவதற்கு ஆயத்தமாக - நம்பிக்கையுடன், துடிப்புடன் - அறிந்துக் கொள்ளும் ஆர்வத்துடன் - எளிதில் மன்னித்து, மறந்தும் விடக்கூடிய இதயத்துடன்! பப்பு, நீ வாழ்க்கையில் எல்லாவற்றையும் பெற வேண்டுமாய் வாழ்த்துகிறேன்..அதைவிட பெரிதாக வாழ்த்த வேண்டுமானால், பப்பு, நீ இப்படியே இருக்க வேண்டுமாய் வாழ்த்துவேன்! மாறாமல் இதே துடிப்புடன் - இதே நேசத்துடன் - இதே உன்னத்ததுடன் - உள்ளத்தூய்மையுடன்!!

அதற்காக, நீ ஒரு தேவதை என்று படம் காட்டவில்லை. உனது மறுபக்கத்தையும் எங்களுக்கு காட்டாமலில்லை! சமயங்களில் எங்களை நோக்கி பற்கடிக்கிறாய். எதையாவது மறுத்தால் எங்களுக்கு அடிகளைத் தருகிறாய்.உனது உணர்ச்சிகளும் எண்ணவோட்டங்களும் மிக ஆழமானவை - அதற்கேற்றவாறு நடந்துக்கொள்ள நானும் உந்தப்படுகிறேன்! எதை மறுக்கிறேனோ அதைச் செய்யவே நீயும் உந்தப்படுகிறாய்! நீயும் நானும் இப்படியே சுற்றி வருகிறோம்!!

குறும்பும், குழந்தையின் அறியாமையும், உனக்கேயுரித்தான ஞானத்துடனும் நிறைந்திருக்கிறாய் நீ! கடந்த நான்கு வருடங்களும், மிகவும் இனிமையானதாக, நல்லதொரு அனுபவமாகவே இருந்து வந்திருக்கிறது, பப்பு! நீ மிக அருமையானவள் பப்பு! நான் பொதுவாக உன்னெதிரில் அழுவதில்லை. ஓரிரு முறைகள் அப்படி நேர்ந்திருக்கிறது. அந்த இருமுறைகளும் நீ என்ன செய்தாய் தெரியுமா பப்பு, ஆச்சி, ஏன் உன் கண்லே தண்ணி வருது என்று கேட்கும்போதே உன்னையறியாமலேயே உனது கண்களும் குளமாகின! அதைவிட,உன் சின்னஞ்சிறு கரங்களால், என் கண்களை துடைக்க முற்பட்டாய். நான் இதை உனக்குச் செய்ததில்லை, பப்பு! நிறைய நேரங்களில் உன் அழுகைக்குக் காரணம் நாந்தான் என்றாலும் நீ அழும்போது என் கண்கள் கலங்கியதில்லை! என்னை மன்னித்துவிடு! நீ உன்னதமானவள், பரிவு மிக்கவள், பப்பு!

புதியவர்களைக் கண்டால் எங்கள் பின்னால் ஒளிந்துக்கொள்ளும் நீ, உறவினர்களை, தூரத்து உறவினர்களை அதுவும் முதல்முறைதான் பார்க்கிறாய் என்றாலும் எப்படிக் கண்டுக்கொள்கிறாய் என்பது எனக்கு இன்னமும் விளங்காத ஆச்சரியம். குடும்பத்தின் தலைமுறைகளை நன்றாக அறிந்து வைத்திருக்கிறாய். பக்கத்துவீட்டுச் சிறுவன் தீபாவளியன்று பொம்மைத் துப்பாக்கியில் உன்னை நோக்கிச் சுட்டான். நீயும் சுடு என்று உன் அப்பா கூற, ‘சுட்டா அவன் செத்துடுவான், பாவம்' என்று சொல்லி எங்களை ஆச்சர்யத்திலாழ்த்தினாய்!

இப்படிச் சொல்லிக்கொண்டே போகலாம், பப்பு! வாழ்க்கை உனக்கு முன் விரிந்துக்கிடக்கிறது, நீ அதை இன்னும் சுவாரசியமாக்குவாய் என்பதையும் அறிந்திருக்கிறேன் பப்பு!
கடந்த வருடம் உனக்கு நிறைய நண்பர்களும்,ஆரோக்கியமும், எல்லாச் செல்வங்களும் கிடைக்க வாழ்த்தினேன்..இந்த வருடமும் உனக்கு இவையெல்லாவற்றோடும் மிகுந்த தைரியத்தையும் வாழ்த்துகிறேன்!! இந்த வருடத்தையும் ஒன்றாகவே கடப்போம், கற்றுக்கொள்வோம், உன்னை நானும் என்னை நீயும் உற்றுக்கேட்டுக்கொள்வோம்!

இனிய பிறந்தநாள் வாழ்த்துகள், பப்பு!!

ஆச்சி!

பி.கு :பப்பு, இதை நேற்று இரவு எழுதி முடிக்கும்போது கடந்த வருடம் எழுதிய பப்பு 0..1..2.. நினைவுக்கு வந்தது. உன் மழைத்தோழி இந்த வருடம் வரவே இல்லையே என்ற நினைப்பும் எட்டிப் பார்த்தது. இன்று காலையில் தூறலிட்டு வாழ்த்த வந்துவிட்டாள் உன் தோழி!! :-)

பப்பு டைம்ஸ்

2009-10-27T09:54:00.000+05:30

எஸ்க்யூஸ் மீ மிஸ் கந்தசாமி..
.
.
...என்னை வந்து பாரே...
போடி போடா...

எனது முறைப்பை பார்த்ததும்,

அதுலே அப்படிதான் வருது.. என்று சொல்லிவிட்டு தொடர்ந்து பாடுகிறாள், எனது முறைப்பையும் சட்டை செய்யாமல்!! முளைச்சு மூணு இலை...ஹ்ம்ம்!!

”நான் எப்போ இந்த ஊருக்கு வந்தேன்..”

பேபியா இருக்கும்போது.

என்னா பண்ணிட்டிருந்தேன்?

தூங்கிட்டேயிருந்தே!

ஏன் இப்போ தூங்காம இருக்கேன்?

பெரிய பொண்ணாயிட்டே இல்ல..அதான்..இப்போ விளையாடறே, புக்ஸ் படிக்கறே..நைட்லே தான் தூங்கறே!

நான் பேபியா இருந்தப்போ நீயும் என்கூட பேபியா இருந்தியா?!
.
.
.And the argument goes on!!

பப்பு எப்போது பிறந்தாள், எப்படி இருந்தாள், அவள் பேபியா(?) இருந்தப்போ என்ன செய்தாள் என்று அறிந்துக்கொள்வதில் மிகவும் விருப்பம்.

அம்மா-பேபி விளையாட்டு விளையாடிக்கொண்டிருந்தோம். நான் அவள் சொல்வதை எல்லாம் கேட்க வேண்டும். அவள் எனக்கு புத்தகம் படித்துக்காட்டுவாள். சாப்பிட வைப்பாள். எல்லாம் ஆக்‌ஷந்தான்! புத்தகத்தில் K - kitten இருந்ததை அவள் Cat என்று சொல்ல நான் திருத்தினேன். உடனே பப்பு கேட்டாள்,

”நீ எனக்கு அம்மாவாகலாம்னு பாக்கிறியா?”

Kreative krayonz @ Velachery

2009-10-26T10:48:00.007+05:30

க்ரியேட்டிவ் க்ரேயான்ஸ் - நமது "பார்வைகள்" கவிதாவின் ப்ரெய்ன் சைல்ட்!! என் மனதுக்குப்பிடித்த மாதிரியான ஒரு குழந்தைகள் காப்பகத்தை மடிப்பாக்கம்/வேளச்சேரி பகுதிகளில் தேடி எதுவும் சரிவராமல் ஆயாக்களின் துணையோடு பப்புவை கவனித்துக் கொள்ள வேண்டியதாயிற்று! கவிதா இந்த முயற்சியை ஒரு சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பே எடுத்திருந்தால் "க்ர்யேட்டிவ் க்ரேயான்ஸ்" மிகுந்த பாக்கியம் பெற்றிருக்கும்..;-))! வாழ்த்துகள் கவிதா!!

வேளச்சேரியில், ஒரு ஹாபி/ஆக்டிவிட்டி சென்டர் - Lets do Somthing சிறிது நாட்களுக்கு முன் பானை வனைதலைப் பற்றி சிறுவர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தக்கூடிய இடத்தைத் தேடிக்கொண்டிருந்தேன். அப்போது கிடைத்தது இது!!

வேளச்சேரி வளர்கிறது!! :-)

டோராவை யார் கண்டுபிடிப்பது?

2009-10-25T20:51:00.015+05:30

முன்பெல்லாம், வாங்குகிற எல்லாவற்றிலும் - பள்ளிக்கு கொண்டு செல்லும் பையிலிருந்து அணிந்துக்கொள்கிற உள்ளாடை முதல் எல்லாவற்றிலும் டோரா வேண்டும் பப்புவிற்கு. இப்போது டோரா க்ரேஸ் அவ்வளவாக இல்லை. சுட்டி டீவியில் இப்போது டோராவிற்கு பதிலாக ஹெய்டி என்ற தொடர் ஒளிபரப்பப்படுகிறது. பப்புவிற்கு அவ்வளவாக இஷ்டம் இல்லை. அதுவும் இல்லாமல் ”உனக்கு கொஞ்சம் கூட அறிவில்லையா?”, “ஒரு தடவை சொன்ன புரியாதா” என்று (அனிமேஷன்) குட்டீஸ் பேசுவதை சகித்துக்கொள்ள முடியவில்லை. அதனாலேயே சுட்டி டீவியை தாண்டி சென்றுவிடுகிறோம். எப்படியானாலும் இது போன்றவற்றை கற்றுக்கொள்ளத்தான் போகிறார்கள்...ஆனால் அது தானாக நடக்கும்போது நடக்கட்டுமே..எதற்கு நாமே படம் போட்டு காட்டவேண்டும்?!!

”போடா லூசு, நீ என்ன லூசா” என்று பேசுவது போல வருவது செட்ரிக் என்று நினைக்கிறேன். பப்புவும் அதை ஓரிரு முறைகள் சொல்லி என்னிடம் நன்றாக அடி வாங்கினாள். அதிலிருந்து, அவளுகு கோபம் வந்தால் அல்லது நாங்கள் அவளை வேனுக்கு அவசரப்படுத்தினால் “லூசு சொல்லிடுவேன், சொல்லட்டா” என்று கேட்கிறாள். ஜீபூம்பா என்ற தொடரை பார்த்து “ஆக்கு பாக்கு வெத்தலை பாக்கு” கற்றுக்கொண்டு ”ஒன் பேரு கொய்யா” என்கிறாள். உண்மையில் அதில் ”ஆக்கு பாக்கு வெத்தலை பாக்கு, டைகர் செய்யப்போறான் மேஜிக்' என்று வரும். பள்ளியில் இப்படித்தான் விளையாடுவார்களாம். நாங்கள் ‘ஒன் பேரு கொய்யா” என்று திருப்பிச் சொன்னால் கோபித்துக்கொள்கிறாள். ”அவங்கவங்களே அவங்கவங்களுக்கு சொல்லிக்கணும்” என்று அழுகை வேறு!!

இவற்றையெல்லாம் பார்க்கும்போது டோராவே பரவாயில்லையென்று தோன்றுகிறது. அட்லீஸ்ட் ஹார்ம்லெஸ். புயல்மேகம், பாலம், சாக்லேட் ஏரி, ஐஸ்கிரீம் மலை, எனக்கொரு ஐடியா இருக்கு - இவையே தேவலை என்று தோன்றுகிறது!! பெஞ்சமின் தி எலிஃபெண்ட், கைப்புள்ள - பப்புவிற்கு இஷ்டம். ஆனால் ஒளிப்பரப்படும் நேரம் சாதகமாக இல்லை. பப்புவை சாப்பிடவைப்பதற்கு கதைப்புத்தகங்களே இப்போது பெரிதும் உதவுகின்றன. டோரா ஐ மிஸ் யூ!! :-)

தமன்னாவின் அத்தையும், வர்ஷாவின் சபதமும்..

2009-10-24T19:21:00.020+05:30

கடந்த புதனன்று லதாவின் திருமணத்திற்காக கோவை சென்றிருந்தேன். லதாவின் ஊர் உடுமலைபேட்டை. அங்கேதான் முதலில் என்னை வரச்சொல்லியிருந்தாள். நம்ம மயிலை சந்திக்கப் போகிற குஷியில், நான் நேராக கோவை வருவதாக சொல்லிவிட லதாவுக்கு ஒரே குழப்பம்..லதாவுக்கு தெரிந்து எனக்குக் கோவையில் தெரிந்தவர்கள் லதாவின் அக்கா குடும்பத்தினர், இன்னும் சிலர் மட்டுமே. ஆனாலும் மயிலைப் பற்றிச் எடுத்துச் சொல்லி 'மயிலிருக்க பயமேன்' என்று சமாதானபடுத்தியாயிற்று.

மயிலுக்கு மேனேஜராகக் கூடிய அத்தனை தகுதியும் இருக்கு!! ஆம்பூரில் ரயிலேறியதிலிருந்து கோவை நார்த் வரும்வரை, 'இப்போ எங்கே இருக்கீங்க' என்றும் 'திருப்பூர் வந்ததும் எனக்கு மெசேஜ் பண்ணிடுங்க' என்றும் 'இருகூர் வந்தாச்சா', 'இப்போ கோவை நார்த் வந்திருக்கணுமே' என்றும் டிராக் செய்துக்கொண்டிருந்தார். ரயில் நிலையத்திற்கு எதிரில் காத்துக்கொண்டிருந்தவர் என்னை கண்டுக்கொண்டதும் ஆட்டோ, பஸ் என்று எதையும் மதிக்காமல் க்ராஸ் செய்துவந்தார். அது என்னைப் பார்த்த குஷி என்று நினைத்தேன்...பிறகுதான் தெரிந்தது...மயிலுக்கு கிராஸ் செய்வது என்றால் ரிஸ்க் எடுத்து ரஸ்க் சாப்பிடுவது மாதிரி என்று!! அவ்வ்வ்!! :)

மயில் வீட்டில் 'வீட்டுப்புறா' சக்தி காத்திருந்தார். அவ்ரது பெயரை பதிவுகளில் பார்த்திருக்கிறேனே தவிர அவ்வளவாக அறிமுகம் இல்லை. பழகுவதற்கு இனியவர். ஆனால், சிறிது நேரத்தில் ‘வீட்டுக்கு போகணும், ஆத்தா வையும்' (நன்றி : சஞ்சய்) என்று புலம்ப ஆரம்பித்துவிட்டார். :-) சிறிது நேரத்தில், சஞ்சய் வந்துவிட, திருப்பூரிலிருந்து வெயிலானும், பள்ளியிலிருந்து பப்புவும் வர்ஷாவும், பின்னர் வடகரை வேலனும் வந்துவிட வீடு களை கட்டியது. செம சுட்டிகள்!! வர்ஷாவின் அரங்கேற்றத்திற்காக அடுத்த கோவை பயணம் நிச்சயம்!! நடுவே செல்வேந்திரனையும் சந்திக்க முடிந்தது.

மறுநாள் காலை லதாவின் திருமணம் முடிந்து மயில் வீட்டிற்கே வந்துவிட 'வீட்டுப்புறா' சக்தியும், ‘ஊஞ்சல்' தாரணிபிரியாவும் வந்தனர். மிகவும் கலகலப்பான சந்திப்பாக இருந்தது.நட்டுவும், அபி அம்மாவும், அபி அப்பாவும் வந்தனர். நட்டு க்யூட் + செம வாலு! நட்டு தனது அட்டகாசங்களால் சூழலை ரசிக்க வைத்தான். 'சீசன்ஸ்' என்ற ரெஸ்டாரண்ட்டிற்கு சென்றோம் தாரணி,சக்தி, மயில் மற்றும் நான். அரட்டையில் ஆரம்பித்து தொலைபேசி நம்பர்களை பரிமாறியபடி சந்திப்பு முடிந்தது - ரயிலுக்கு நான் செல்ல வேண்டிய நேரமும் வந்தது. ரொம்ப காலத்திற்கு முன் செல்வேந்திரன் வைத்த ஒரு போட்டியில் காலங்கடந்து கலந்துக்கொண்ட போது தருவதாக சொன்ன புத்தகத்தின் நினைவு வந்தது. புத்தகத்திற்காக செல்வேந்திரனுக்கு நன்றி! வழியிலேயே சஞ்சயிடம் ஃபோனில் விடைபெற்றுக்கொண்டேன். (தமன்னாவின் அத்தை...வ்ர்ஷாவின் திட்டம்...:)))

ரயிலேறி அமர்ந்ததும் வெயிலானிடம் தொலைபேசியில் விடைபெற்று நினைவுகளை அசைப்போட்டபடி ஆம்பூர் வந்து சேர்ந்தேன். கடந்த ஒன்றரை வருடங்களுக்குப் பின் இப்போதுதான் பப்பு தனியாக (நானும் முகிலும் இல்லாமல்) ஊரில் தங்குகிறாள். பப்பு சமாளித்துக்கொள்வாள் என்று நம்பினேன். 'நீ போனதிலேருந்து உன்னை ஒரு தடவைக் கூட கேக்கவேயில்ல' என்று ஆயா சொன்னதற்கு அழுவதா சிரிப்பதாவென்று தெரியவில்லை!! :)
பப்புவிற்கு வெயிலான் பரிசளித்த goodies மிகவும் பிடித்திருக்கிறது. நன்றி வெயிலான்!!

ஒவ்வொரு முறை கோவை செல்லும் போதும் இப்படித்தான் ஆகிவிடுகிறது. கண்டிப்பாக இன்னொரு முறை வரவேண்டும் என்று நினைக்கும்படி! இந்தமுறையும் அந்த நினைப்பையே தந்த கோவை, திருப்பூர் பதிவர்கள் அனைவருக்கும் நன்றிகளும், வாழ்த்துகளும், நட்பும்!! பப்புவிற்கும் வர்ஷாவிற்கும் அன்பு முத்தங்கள்!!லதாவிற்கு திருமண வாழ்த்துகள்!!

The mad ad

2009-10-22T13:11:00.013+05:30

"நீயும் ஆபிஸூக்கு போகாதே" என்று ஒரு சிறுமி வேலைக்குச் செல்லும் அம்மாவிடம் சொல்லுவதாக வரும் விளம்பரமொன்றை பார்க்க நேரிட்டது. எதற்காக...நீளமான பளபளக்கும் கூந்தலுக்காக!! அவளது தாய் சிறுமியாக இருக்கும்போது நீண்ட கூந்தலுடன் இருந்ததாகவும், தனக்கு அவ்வாறு இல்லையென்றும் குறைப்பட்டுக்கொள்வாள். தனது அம்மா ஓட்டிக்கொண்டு வந்த காரிலிருந்து இறங்கிய அச்சிறுமி பள்ளிக்கூடத்திற்குள் போகும்முன் மேற்கண்ட வசனத்தைச் சொல்லிவிட்டுச் செல்வாள். அவளது அம்மாவும் வேலைக்குப் போகும்வழியில் இதனை யோசித்துக்கொண்டு கவலைப்பட்டுக்கொண்டு காரை ஓட்டிச்செல்வாள். கடைசியில் ஒரு ஷாம்பூ பாட்டிலை வாங்குவாள்.

இந்த விளம்பரம் என்ன சொல்ல வருகிறது? இந்த விளம்பரம் சொல்லவரும் செய்தி சரியானதுதானா?

ஒரு பெண் தனது கேரியரைவிட, தனது குழந்தையின் நீளமான முடிக்கே முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டும் என்று மறைமுகமாக சொல்லப்படுவதாகவே தோன்றுகிறது!

பப்பு கார்னர் :

அவ்வப்போது ஆன்லைனில் கேம்ஸ் விளையாட பப்புவை அனுமதிப்பதுண்டு. அப்படி ஒருநாள் விளையாடிக்கொண்டிருந்தவள், "ஆச்சி, நான் பாயா கேர்லா" என்றாள்! அவ்விளையாட்டின் இடையில் 'oh boy' என்று வரும், விளையாட்டை பற்றி விளக்கும்போதோ அல்லது ஊக்குவிக்கும் போதோ அப்படிச் சொல்வதை கேட்டபின் அவளுக்கு வந்த சந்தேகமே அது!!

'நீ கேர்ல்'தான் - என்று சொன்னதும், 'ஏன் என்னை ஓ பாய் ன்னு சொல்லுது" என்றுக் கேட்டாள்.

Its time to change!!

Collins Big Cat

2009-10-17T11:20:00.016+05:30

பப்புவிற்கு படித்துக்காட்ட, vocabulary அதிகப்படுத்த, அவளாகவே திரும்ப சொல்வதற்கு எளிதான கதைப் புத்தகங்களை இணையத்தில் தேடிக்கொண்டிருந்தேன். அப்போது ஹார்ப்பர்கொலின்ஸ் தளத்தை காண நேரிட்டது. வாசிக்க ஆரம்பிக்கும் முதல் தானாகவே வாசிக்கும் வயது வரை நான்கு பிரிவுகளில் புத்தகங்களை வெளியிட்டு இருக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு பிரிவிலிருந்தும் ஒரு புத்தகம், மொத்தமாக நான்கு புத்தகங்களை Big Cat சீரிஸிலிருந்து இணையத்திலேயே வாங்கினேன்.

The Big Splash - ஒரு முதலை/அலிகேட்டர் தானாக குளிப்பதற்கு என்னென்ன பொருட்களை எடுத்துக்கொண்டு தயாராகிறது என்பது தான் கதை. இது முதல் லெவலில் நான்கு புத்தகங்களில் ஒன்று. மூன்று வயதுக்கு மேல் உபயோகப்படுத்தலாம். இந்த லெவல் பொதுவாக படம் பார்த்து பெயரை சொல்வது, அடுத்த என்ன பொருளை எடுத்துக்கொள்ளும் என்று கதையை தொடர உதவும். கதை முடிந்ததும் செயல்பாடுகள். எளிதான் maze, நிறைய படங்கள் (டெலிபோன், பிரஷ், டவல், காலணி முதலியன) கொடுத்து குளிக்க நாம் எதையெல்லாம் பயன்படுத்துவோம் என்று குழந்தைகள் கண்டறிவது முதலிய விளையாட்டுகள் உள்ளன.

The Little egg - இதுவும் எளிதாக கதைதான். ஆனால் லெவல் இரண்டு. இது சற்றே பெரிய கதை, அதிக வார்த்தைகள் + ரைமிங் வார்த்தைகள், பல விலங்குகளின் வசிப்பிடங்கள் முதலானவற்றை கதையினூடாக சொல்லிச் செல்கிறது. ஒரு சிறிய முட்டை அதன் கூட்டிலிருந்து பல இடங்களைக் கடந்து, பல விலங்குகளை சந்தித்து தனது கூட்டுக்கே திரும்ப வருவதுதான் கதை. இதிலும் கதைக்குப்பின் பல செயல்பாடுகள் உண்டு. கதையில் நிகழும் பல சம்பங்களை கொடுத்து வரிசைக்கிரமமாக சொல்லுதல் போன்ற செயல்பாடுகள் - இது 4 வயதினருக்கு மேல் ஏற்றது.

மற்ற இரண்டு புத்தகங்கள் மேல் பப்புவிற்கு இப்போது விருப்பம் இல்லை. சற்றே கடினமானதாக இருக்கலாம். அதனால் இந்த இரண்டு புத்தகங்கள்தான் இப்போது வாசிக்கிறோம். அந்த புத்தகங்களை வாசிக்கும்போது அவற்றை பற்றி பதிவிடுகிறேன்.

Dr.Seuss-இன் புத்தகங்கள் சிலவற்றை வாங்கினேன். இது 5 அல்லது 6 வயதுக்கு மேல் வாசிக்க பழக்குவதற்கு மிகுந்த உபயோகமாக இருக்கும். ஃபன்-க்கு நான் கியாரண்டி!! tongue twister மாதிரியான வாக்கியங்களில் அமைந்த புத்தகம். இப்போது நாங்கள் நாலு பக்கங்கள் வரைதான் வாசிக்கிறோம்....வாசித்துக்காட்டும் போதே பப்புவுக்கு ஜாலியாக இருக்கிறது. அவளும் கூடவே சொல்ல முற்படும்போது இன்னும் ஜாலியாக இருக்கிறது.
மொத்தத்தில் பயனுள்ள செலவு!! :-)

வாங்குவதற்கு இங்கே செல்லவும்.

ஜங்கிள் ஜங்கிள்...

2009-10-16T10:04:00.008+05:30

‘இன்னைக்கு ஆக்டோபர் 28தா' என்பதுதான், கடந்த இரண்டு மாதங்களாக காலையில் எழுந்ததும் எங்கள் காதுகளில் விழும் முதல்வாக்கியம். இம்முறை, 28ஆன் தேதி வாரநாட்களில் வருவதால் பிறந்தநாளைக் கொண்டாடுவது கொஞ்சம் சிரமம் என்று தோன்றியது. மேலும், அலுவலக நண்பர்களின் குழந்தைகளை பப்பு அறிந்திருக்கிறாளே தவிர அவர்களுடன் நேரம் செலவழித்ததில்லை. விளையாடியதில்லை. இதையெல்லாம் மனதில் கொண்டு கடந்த வாரயிறுதியில் ஒரு சிறிய கெட்-டூ-கெதரை(மினி பர்த் டே கொண்டாட்டம்) வைத்தாயிற்று - எனது அலுவலக நண்பர்கள் + குழந்தைகள். அதுவும்,'அனிமல்ஸ்லாம் வரணும் என் பர்த்டே'வுக்கு என்ற பப்புவின் கட்டளை என் ஆர்வத்தைத் தூண்ட ‘ஜங்கிள் பர்த்டே பார்ட்டி” யாக உருமாறியது.

அலங்காரங்கள் :

காட்டு மிருகங்கள் என்னவெல்லாம் வரவேண்டுமென்று பப்புவிடம் கேட்டு பட்டியலை தயாரித்தாயிற்று. யானை, புலி, சிங்கம், ஏப், ஹிப்போ, ரைனோ, ஜிராஃப், ஜீப்ரா, மான், ராபிட். இதற்கான பிரிண்ட் அவுட்களை இங்கே எடுத்துத் தர, பப்பு வண்ணம் தீட்டினாள். மஞ்சள் முயல், பிங்க் ஹிப்போ, ஆரஞ்சு ஒட்டகசிவிங்கி என்று உருமாறின. அவற்றை வெட்டி அறை முழுதும் ஒட்டினோம்.

சிறுத்தைகளின் கால் தடங்களையும், கரடியின் கால் தடங்களையும் சார்ட்டில் வரைந்து வெட்டி அவற்றையும் அறைக்கு செல்லும் வழியில் ஒட்டினோம்.

பப்புவின் விலங்கு பொம்மைகளை அங்குமிங்கும் வைத்தோம். ஒரு குகையைச் சார்ட் பேப்பரால் செய்து புலியை அதன் வாயிலில் அமர வைத்தோம்.

இலைச்சரங்களை தி.நகர் பாண்டி பஜாரில் ரோட்டோரக்கடைகளில் வாங்கியிருந்தேன் (Thanks to Gowri!!).அதனை அறையில் தொங்க விட்டு, மூலைக்கொன்றாக பலூன்களை கட்டினோம். நிறைய ஸ்டிக்கர்களும் கிடைக்கிறது. நாங்கள் ஏற்கெனவே பிரிண்ட் எடுத்திருந்ததால் வாங்கவில்லை.

விளையாட்டுகள் / ஆக்டிவிட்டி

ஃபேஸ் பெயிண்டிங் : கோடுகள் அல்லது ஸ்பாட்கள் இருந்தால் விலங்குகளின் அடையாளம்தானே. சிறுத்தைதோல் போல வட்டங்கள் கொண்ட உடையணிந்த பப்புவிற்கு புலி மீசையும் , கறுப்பு- வெள்ளையுமாக உடையுடுத்திருந்த யாழினிக்கு முகத்தில் வரிக்குதிரை,திவ்யாவிற்கு சிங்கக்கோடுகளும் போடப்பட்டது.

பேஸ் பெயிண்டிங் செய்ய விரும்பாதவர்களுக்கு word search (5 வயதினருக்கு மேல்), maze போன்றவைகளை பிரிண்ட் எடுத்து வைத்திருந்தேன். எல்லோருமே விருப்பமுடன் செய்தார்கள்.

வண்ணம் தீட்டப்பட்ட சிங்கத்திற்கு வால் ஒட்டும் விளையாட்டு: ஒவ்வொருவரின் கண்களையும் கட்டிவிட்டு வாலை சரியாக ஒட்டவேண்டும். streamers ஐ வெட்டி செய்த வாலை எல்லா குட்டீஸுமே ஒட்டினார்கள் - மிகுந்த வரவேற்பை பெற்றது இது!

நான் யார்/Who am I ; மிருகங்களின் ஸ்டிக்கர்களை வாங்கியிருந்தேன். ஒவ்வொரு குழந்தையின் முதுகில் ஒட்டி விட வேண்டும். என்ன மிருகம் ஒட்டப்பட்டதென்று அந்த குழந்தையைத் தவிர மற்றவர்களுக்குத் தெரியும். ஆனால் சொல்லக் கூடாது. ஸ்டிக்கர் ஒட்ட்ப்பட்டிருப்பவர் தான் என்ன மிருகமென்று கேள்விகள் கேட்டு கண்டுபிடிக்கவேண்டும். ஆம்/இல்லையென்று பதில் வருவது போன்ற கேள்விகள்தான் கேட்க வேண்டும். உ.தா ; எனக்கு நீண்ட கழுத்து இருக்குமா ? எனக்குக் கொம்புகள் இருக்குமா? எனக்கு தும்பிக்கை இருக்குமா? என்பது போல!

இது பப்பு வயதினருக்கு இல்லையென்றாலும் வளர்ந்த குழந்தைகளுக்கு ஏற்ற விளையாட்டாக இருந்தது இது. வித்தியாசமான க்ளுவெல்லாம் கொடுத்தார்கள் குழந்தைகள்!! குழந்தைகளுக்குப் பிறகு நாங்களும் மீதி இருந்த ஸ்டிக்கரைக் கொண்டு விளையாடினோம்!!

உணவு : முதலில் பொம்மை பிஸ்கெட்(animal shapes) பரிமாறப்பட்டது. கேக், மசாலா கடலை, நேந்திரம் சிப்ஸ், உருளைக்கிழங்கு சிப்ஸ், மாசா மற்றும் ஆரஞ்சு ஜூஸ்.

இசை : வண்டின் ரீங்காரங்கள்,ஓடை சலசலப்புகள், மைனாவின் கூவல்கள் கொண்ட யூ ட்யூப் வீடியோவை டவுன்லோடு செய்து சத்தத்தை மட்டும் ஒலிப்பரப்பினோம். ஸ்பீக்கர்கள் இல்லாததாலும், குழந்தைகளின் இசை அதனை விட இனிமையாக இருந்ததாலும் காட்டின் இசை அவ்வளவாக கவனம் பெறவில்லை.

இசை - 1

இசை -2

மிருக முகமூடியையும் அணிந்துக்கொண்டு அவற்றைப்போல போஸும் கொடுத்தார்கள்!!
வந்திருந்த எல்லாக் குழந்தைகளும் காட்டுமிருகமொன்றை தம்மோடு அழைத்துச் சென்றார்கள், அதனோடு நல்ல நினைவுகளையும் சுமந்து சென்றிருப்பார்களென நம்புகிறேன்!!

நீங்கள் எங்களோடு செலவழித்த நல்ல நேரங்களுக்காகவும், பப்புவிற்கு நல்ல நினைவுகளை பரிசளித்த குட்டீஸ்களுக்கும் அவர்களது அம்மாக்களுக்கும் நன்றிகள். குட்டீஸோடு குட்டீஸாக இணைந்து சூழலை கலகலப்பாக்கிய கவிதா விருந்தினர்களையும் நன்றாக கவனித்துக்கொண்டார். கவிதாவிற்கு ஸ்பெஷல் நன்றிகள். பப்புவிற்கு கவிதா ஆண்ட்டியை வீட்டுக்கு அனுப்ப மனமேயில்லை! உங்களனைவரையும் இந்தவாரமும் எதிர்பார்க்கிறாள்..:-))

பெரும்பாலான ஐடியாக்களை இணையத்திலிருந்தே பெற்றேன். பிறந்தநாள் கொண்டாட்டங்களுக்கு அருமையான ஐடியாக்களை அள்ளித்தந்த இணையத்திற்கு நன்றி! உதவிய தளங்கள் -
இங்கே, இங்கே, இங்கே மற்றும் இங்கே

நீங்க யாரோட அம்மா?

2009-10-15T07:51:00.005+05:30

நீங்க யாரோட அம்மா?

குறிஞ்சி மலரோட அம்மா.

நீங்க அர்ஷித் மம்மி இல்லையா? ஏன்?

பே!!

வெண்மதி அம்மா இல்லையா? அவங்க வீட்டிலே இருக்காங்களா?!

ஆமா..

whose mother aunty?

குறிஞ்சிஸ் மதர்.

“ஹாய் ஆண்ட்டி' - மஷ்ரூம் கட்டடித்த குட்டிப்பெண்.

ஆமாம். பப்புவின் பள்ளியில் கடந்த செவ்வாயன்று அப்சர்வேஷன். காலை 9.30 - 10.30.

சரியாக அப்போதுதான் பிரேயர் முடிந்து அவரவரது பாயை எடுத்து விரித்துக்கொண்டிருந்தனர்.
பரபரப்பாக இருந்தது போல இருந்தது. அறைவாயிலில் நின்றுக்கொண்டிருந்தேன். பப்பு என்னை கவனிக்கவில்லை. பாயை எடுத்துக்கொண்டு அவளது இடத்திற்கு வந்தாள். என்னை பார்த்துவிட்டு ஒரு ப்ளாங்க் லுக். காலையில் அவளுக்குச் சொல்லியிருந்தேன்,அவளது பள்ளிக்கு வரப்போவதாக. என்னைக் கடந்துச்சென்ற வெண்மதி ஒரு மூலையில் அமர்ந்து மணிகளை கோர்க்க ஆரம்பித்தாள். வர்ஷினி கொஞ்சம் தள்ளி கட்டைகளை அடுக்கிக் கொண்டிருந்தாள். ஆண்ட்டி காட்டிய பாயில் அமர்வதற்குள், மேலிருக்கும் கேள்விகளில் முதல் மூன்றைக் கேட்டு முடித்திருந்தான் எனக்கெதிரில் இருந்த சிறுவன்.

பப்பு போரிங்கை செய்ய ஆரம்பித்தாள். அதிகமாக வேடிக்கை, கொஞ்சம் வேலை - என்னைப் போலவே!! பிங்க டவர். கட்டைகள் அடுக்கினாள். அவற்றில் கடைசியிலிருக்கும் மூன்று சிறிய துண்டுகளை ஒன்றாக எடுத்துச் செல்ல தலைப்பட்டாள். ‘ஒன் பை ஒன்' என்று ஆண்ட்டி சொன்னதும் ஒவ்வொன்றாக வைத்துவிட்டு வந்தாள். அதன்பின் ஆல்ஃபபெட் பிக்சர்ஸ். பாயை சுருட்டி எடுத்துக்கொண்டு என்னருகில் வந்து, ‘வழி' என்றாள். அங்கே வழி தாராளமாகத்தான் இருந்தது. கொஞ்சம் நகர்ந்து வழி விட்டதும் வைத்துவிட்டு திரும்ப வந்து ‘காலை எடு, வழி' என்றாள். ராகிங்?!!

டெஸ்க் (சோக்கி?!) கொண்டு வந்து வைத்து சிறிய பாயை விரித்துவிட்டு உப்புத்தாள் எழுத்துகளை செய்தாள். ஆண்ட்டி பப்புவிடம் வந்துவிட அடுத்தது பிங்க் லெட்டர்ஸ் ஆரம்பமாகியது. பின் க்ளோப். அவளாக செய்வது எதையுமே என்னிடம் காட்டியபடி “ஓகேவா” என்றுச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள், எனக்குச் செய்துகாட்டுபவள் போல. நாப்கின் ஃபோல்டிங், அதுவும் எனக்குச் சொல்லிக்கொடுத்தபடியே!! வர்ஷினி என்னைப் பார்த்துச் சிரித்துக்கொண்டே இருந்தாள். அவ்வப்போது பப்புவும் அவளும் ரகசியம் பேசிக்கொண்டார்கள்.

திடீரென வகுப்பறைக்குள் ஒரு தும்பியோ வண்டோ வந்துவிட எல்லோரும் அதை துரத்திக்கொண்டு ஓடினர். வண்டு பயத்தில் பறந்தேவிட்டது!! யாரும் எதற்கும் பயந்த மாதிரியே தெரியவில்லை. அதாவது அதைத் துரத்திக்கொண்டு ஓடுவதற்கோ அல்லது வண்டு வந்த செய்தியை பகிர்ந்துக்கொள்வதற்கோ! எட்டாம் வகுப்பில், ஜன்னல் வழியே மரக்கிளையைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த சசிப்பிரியாவை, பாரங்கைமா, கோலன்கைமா நடத்திய அறிவியல் ஆசிரியர் திட்டியது நினைவுக்கு வந்தது.

அதற்குள், எனக்கெதிரில் இருந்த அதே சிறுவன் ஃப்லோடிங் ஆக்டிவிட்டியை கொண்டு வர நான்கைந்து பேர் அவனைச் சுற்றிக்கொண்டனர். அவனுக்காக மேட்டை விரித்து வைக்க உதவினர்.அவன் மிக பெருமிததுடன், ஒவ்வொன்றாக ஃப்லோட்டிங் என்று சொல்லிக்கொண்டு தண்ணீர் இருந்த கிண்ணத்தில் போட்டான். எல்லோரும் “ஹே ஃப்லோட்டிங்'ப்பா என்று சொல்லிக்கொண்டனர். முடிந்ததும் திரும்ப எடுத்து வைத்துவிட்டு தண்ணீருக்குள் கைவிட்டு கைகளை சுழற்றினான். பின் கைகளை உதறி சிரித்துக்கொண்டு விளையாட்டாக மற்றவர் மேல் நீர்த்திவலைகளைத் தெளிக்க எல்லோருக்கும் சிரிப்பு. தெரியாமல் தண்ணீர் கைகளிலிருந்து பட்டுவிட்டால் திட்டும் பப்புவும் அங்கே சிரித்துக்கொண்டிருந்தாள். 'என்ன சத்தம், அவரவர் பாயில் வேலை செய்யுங்கள்' என்ற ஆண்ட்டியின் குரல் கேட்டதும் அமைதி.

பப்பு பக்கத்தில் யாருடன் சேலஞ்ச் விடலாமென்று கட்டைவிரலை நீட்டிக்கொண்டு பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். பக்கத்தில் வந்த இன்னொரு சிறுமி பப்புவை நோக்கி சேலஞ்ச் விட அடுத்த வேலையைப் பார்க்க ஆரம்பித்தாள் பப்பு. எங்கிருந்தோ வந்த இன்னொரு சிறுவன், தண்ணீரில் விளையாடிய சிறுவனுக்கு வந்து சேலஞ்ச் விட இருவரும் சிரித்தார்கள். சம்பந்தமேயில்லாமல் திடீரென்று வேறு யாருக்காவது 'கா' விட்டுக்கொள்கிறார்கள். உதடு மட்டும் அசைகிறது, கை 'கா' விடுகிறது. ஒன்றுமட்டும் புரிகிறது...அவளது பள்ளியில் எந்தநேரமும் யாராவது யாருடனாவது சேலஞ்ச் கொடுத்துக்கொண்டேயிருக்கிறார்கள், அதேவேகத்தில் 'கா'வும்!! என்னால் மட்டும் அவ்வளவு எளிதாக 'கா'வும், சேலஞ்சும் விட முடியுமென்றால்....!!!

Weekend in pictures!!

2009-10-14T08:48:00.008+05:30

விரிவான செய்திகள் பிற்பாடு!!

image courtesy : 'பார்வைகள்' கவிதா!!

With oscar and Nobel!!

2009-10-13T16:56:00.019+05:30

விருது கொடுத்த பா.ராஜாராமிற்கு மிகுந்த நன்றிகள்!! அவரது கவிதைகள் ஒவ்வொன்றும் வாசித்தபின்னும், வெகுநேரத்திற்கு ஆழ்ந்த பாதிப்பை தருபவை! நன்றிகள் ராஜாராம்...கவிதைகளுக்கும், விருதுக்கும்!! இந்த விருதை இவர்களுடன் பகிர்ந்துக்கொள்வதில் மிகுந்த மகிழ்வடைகிறேன்!!

தாய்லாந்து உலாத்தலுக்காக கானாஸ்

வாழ்த்து அட்டைக்காக ஆயில்ஸ்

கிளிஞ்சல்களுக்காக g3

டைரி - வெறு'மை-க்காக நிஜம்ஸ்

எந்தக்கடவுள் காப்பாற்றுவார் -க்காக சின்ன அம்மிணி

பயபுள்ளைக்கு விளையாட கத்துக்கொடுங்க.....நான் ஆதவன்

கலைந்துபோன கடுதாசி - கதிர்

சுவையான ரெசிப்பிகளுக்காக பித்தனின் வாக்கு

வாழ்க்கை வாழ்வதற்கே! - கோமதி அரசு

அழகான கவிதைகளுக்காக ராமலஷ்மி

நல்ல ஐடியாக்களுக்காக தீஷூ

அருமையான கவிதைகளுக்காக அன்புடன் அருணா

நட்சத்திரங்களைப் பற்றி பகிர்ந்துக் கொள்ளும் அமுதா

சுற்றுலாக்குறிப்புகளுக்காக முத்துலட்சுமி

சொற்சித்திரங்களுக்காக தீபா

பப்பு டைம்ஸ்!!

2009-10-07T08:30:00.001+05:30

பப்பு எதற்கோ கோபமாக இருந்தாள். கோபமாக இருந்தால் முகத்தை கைகளால் மறைத்துக்கொள்வது வழக்கம். நானும் அவளை சமாதானப்படுத்த முயன்றேன்.

“என்னை ஏன் டிஸ்டர்ப் பண்றே?” - பப்பு

”சரி, சாரி, டிஸ்டர்ப் பண்ணல” என்று சொல்லிவிட்டு துணிகளை மடித்துக்கொண்டிருந்தேன்.

”என்னைப் பார்த்து சிரிக்கறதுக்கு கூப்பிட்டியா” என்று சிரித்தாள்.

கோபம் அழகாக மாறிக்கொண்டிருந்தது!!

ஆங்கிலத்தில் பேச பப்புவுக்கு மிகவும் இஷ்டம். ஏதேதோ அவளாகவே சொல்லிக்கொண்டிருப்பாள். ஆங்கிலத்தில் பேசும்போது மட்டும் என்னை “மம்மி” என்றோ “மம்மா” என்றோ அழைப்பாள். மற்றநேரங்களில் ஆச்சிதான்! அன்றைக்கு ஒரு ஃபேன்சி மோதிரம் போட்டிருந்தாள். என் விரல்களை பார்த்து கேட்டாள்,

” you no ring? “

பொம்மையை வைத்து விளையாடிக்கொண்டிருந்த போது, “goose பையா. போடா” என்றாள். எனது பார்வையின் தெரிந்த மாறுபாட்டைப் பார்த்ததும்,

”goose ன்னா என்ன தெரியுமா?, மங்கூஸ் இருக்குல்ல...அதுதான்! அதுக்குத்தான் தமிழ்ல கூஸ்..சரியா?!!”

என்ன ஒரு சமாளிஃபிகேஷன்!!

எக்ஸ்க்யூஸ் மீ பாட்டை பாடிக்கொண்டிருந்தாள். இன்னும் ரெக்கார்ட் செய்யவில்லை. அவளுக்குத் தெரியாமல் செய்யவேண்டும்.

”போடா போடி” என்றுச் சொல்லிக்கொண்டு வந்தவள், எனது பார்வையைப் பார்த்ததும்,

போங்க..வாங்க...போங்க என்று மாற்றி பாடிவிட்டு, ”போடா போடி சொல்லக்கூடாதுல்ல...போங்க..வாங்கதானே சொல்லனும், வர்ஷினிதான் போடா போடி சொல்லுது, ஏன் சொல்லுது!!” என்றாள்.

அவ்வ்வ்வ்வ்வ்!!!

பஸிலின் ஒரு ஓரத்திலிருந்த ஓட்டையைக் கொண்டு என்னை படமெடுப்பதாகச் சொல்லிவிட்டு “ஸ்மைல்” என்றாள். கொஞ்சம் அதிகமாகவே ஸ்மைல் செய்துவிட்டேன் போல.

”நோ நோ..நார்மல்..நோ ஈஈ!!” - பப்பு!

காது குத்திய காதை!!

2009-10-06T09:02:00.016+05:30

பப்புவின் அனுமதியின்றி, அவள் விருப்பப்பட்டாலொழிய காது குத்துவதில்லை என்று முடிவு செய்திருந்ததை இங்கே எழுதியிருந்தேன். ஊரில் உறவினர்களுக்காக, முதல் மொட்டையின்போது நெல்மணியாலே காதில் லேசாக அழுத்தி, சம்பிரதாய காது குத்தை முடித்துவிட்டோம். தற்போது 'கம்மல் குத்த போலாம்' என்ற அவளது ஆசை, நச்சரிப்பாக மாறியதைத் தொடர்ந்து, உரிய நடவடிக்கை எடுத்துவிட முடிவு செய்தோம். (நாங்க இப்போதைக்கு காது குத்த வேண்டாம்னுதான் நினைச்சிருந்தோம், ஆனால் வர்ஷினி அப்படி நினைக்கலையே!! - சிவாஜி ஸ்டைலில் வாசிக்கவும்!)

'ஊரைக்கூட்டி, நாலைஞ்சு ஆடை வெட்டி எதற்கு ரணகளம், இங்கே சென்னையிலேயே குத்திவிடலாமெ'ன்று முகிலும் நானும் முடிவு செய்து ('இதுக்கெல்லாம் ஒரு ஃபங்ஷனா'!)உறவினர்கள் கேட்டால் சமாளித்துக்கொள்ளலாமென்று அருகிலிருக்கும் 'நாதெள்ளா'வில் கம்மல் வாங்கி அங்கேயே குத்தியாயிற்று. ஆசாரி உள்ளேயே இருக்கிறார். முதலிலேயே சொல்லிவிட்டால் அவரும் தயாராக இருப்பார். முதல்லே டாக்டரிடம் போகலாமாவென்று நினைத்து இங்கேயே கன்ஷாட்-இல் குத்திவிடுவார்களென்றுச் சொன்னதால் ஒரு ஐந்து நிமிடம் காத்திருப்புக்குப் பின் ஆசாரி வந்ததும் குத்தியாயிற்று.

நாற்காலியில் பப்புவை உட்கார வைத்து, நாங்கள் குறித்த புள்ளியிலேயே குத்திவிட்டார். அப்படியே கம்மலையும் மாட்டிவிட்டார். பப்புவுக்கு அழுகையே வரவில்லை, ‘கம்மல் குத்திக் கொள்ள'போகும் உற்சாகத்தில்! லேசாக ஒரு ஆஆ! அவ்வளவுதான். அழுகையின்றி ரத்தமின்றி ஒரு காதுகுத்து!

வெளியே வந்ததும் கண்ணாடியில் திருப்பி திருப்பி பார்த்துக்கொண்டாள்...பார்த்துக்கொண்டு நின்றாள்...நின்றுக்கொண்டே இருந்தாள்!! வரும்வழியில் தொட்டு தொட்டு பார்த்துக்கொண்டாள். இரவும் கம்மலுடனே கழிந்தது. பள்ளிக்கூடத்திற்கு தங்கம் போட்டுச் செல்லக் கூடாது. அதனால் கழட்டிவிட்டு, ஆயா சொன்னபடி தேங்காயெண்ணெய் விட்டு ('அசைவு இருக்குமாம்') துடைப்பக்குச்சியை போட்டு அனுப்பினோம். சாயங்காலம் வரும்போது பார்த்தால் வலது காதில் சிவப்பாகி வீங்கி இருந்தது. துடைப்பக்குச்சிகளை காணோம். எண்ணெய் மட்டும் விட்டோம். கம்மல் போட விடவில்லை. அழுகை. ஆர்ப்பாட்டம். ”எனக்கு கம்மல் வேணாம்”!!!

அடுத்த நாள் காலை காயம் மூடிக்கொண்டது. அதன்பின் என்ன செய்வது? தேங்காயெண்ணெய் விட்டுக்கொண்டே இருந்ததில் அடுத்த ஞாயிற்றுக்கிழமைக்குள் துளை இருந்த இடமே தெரியவில்லை. :-).

காது குத்தும் படலத்திற்கு தன்னைக் கூப்பிடவில்லையென்று கோபித்துக்கொண்ட வடலூர் ஆயா, 'ஊர்லே போய் இன்னொருதடவை காது குத்திக்கலாமா'வென்று கேட்டால், பப்பு சொல்கிறாள்,

“கம்மல் குத்துனா வலிக்கும்...,நான் பெரிய பொண்ணாகிட்டுதான் கம்மல் குத்திப்பேன்...நீங்க பெரிய கம்மல் போட்டு இருக்கீங்க..உங்களுக்குக் காது வலிக்குதா? கழட்டிடுங்க!!”

காந்தா அத்தையும் பிரபுதேவாவும்!!

2009-10-02T07:55:00.016+05:30

காந்தா அத்தை எங்களுக்கு ஹவுசிங்போர்டு போனப்புறம்தான் பழக்கம். அது அப்போதான் கட்டிமுடிக்கப்பட்ட வீடுகள் என்பதால் அவ்வளவாக நிறைய பேர் வந்து குடியேறியிருக்கவில்லை. எங்களையும் சேர்த்து ஒரு பத்து பதினைந்து குடும்பங்கள். காந்தா அத்தை, பாண்டுரங்கன் சார், மணிமேகலை வீடு அப்புறம் ஏழுமலை வீடு, வெண்ணிலா வீடு என்று எல்லோருக்கும் எல்லோரையும் தெரிந்திருந்தது!அப்போதெல்லாம் எனக்கு மதியம் ஒருவேளைதான் பள்ளிக்கூடம் - நான்காம் வகுப்பு. பைக்கை உயிர்ப்பிக்கும் சத்தம், கார் கிளப்பும் சத்தம், சைக்கிள் மணிகள் என்று எல்லாம் ஓய்ந்து காலை, பத்துமணிக்குமேலே நிசப்தம் ஆக்கிரமிக்கும் நேரத்தில், பெண்கள் எல்லோரும் ஒன்றாகக் கூடுவார்கள். எப்போதும் ஒரே வீடாக இருக்காது...ஒருநாளைக்கு எங்கள் வீடு, அடுத்த நாள் உமா வீடு என்று மாநாடு மாறிக்கொண்டேயிருக்கும். 'என்ன சமையல்' என்று பேசியபடி, வீட்டு அழகுபொருட்களை செய்யத் துவங்குவார்கள் - தொங்கும் மீன்கள் அல்லது கிளிகள், உல்லன் நூலில் மேசைவிரிப்பு என்று அவரவர் கைவரிசையைக் காட்டியபடி வலை பின்னுவார்கள்....பின்னிக்கொள்வார்கள்!!

காந்தா அத்தைக்கு ஆந்திராவில் ஏதோ ஒரு கிராமம். ஆரம்பத்தில் அவர் பேசிய தெலுங்கு இங்கு தெலுங்கு பேசிய யாருக்குமே புரியவில்லை - அவ்வளது சுத்தமான தெலுங்கு! அத்தையுடன், அவரது தம்பி தியாகு மாமா தங்கியிருந்தார். தியாகு மாமாவிற்கு திருமாணமாகியிருக்க வில்லை. அங்கிளுக்கு வேலூரில் வேலை. காந்தா அத்தைக்கு இரண்டு பிள்ளைகள்.கவின் அண்ணாவும் நிவ்யாவும். அண்ணா அப்போது +1 படித்துக்கொண்டு இருந்தார். நிவ்யா என்னைவிட இருவயது சிறியவள். இருவருமே சென்னையில் ஹாஸ்டலில் தங்கி படித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். லீவுக்கு வருவார்கள். அதனால், அத்தையின் ஒரு நாளின் பெரும்பகுதி ஆயாவுடனே கழிந்தது.

காந்தா அத்தையின் வீட்டுக்கு எதிர் வீட்டில் ருக்குபாய் டீச்சர் இருந்தார். கண்டிப்பு - அவரது முகத்தைப் பார்த்தாலேத் தெரியும். அவரும் தெலுங்கு. டீச்சர் தனியாகத்தான் தங்கி இருந்தார். அவரும் பெரிம்மாவும் ஒரே பள்ளியில்தான் வேலை செய்தார்கள். டீச்சரும் எங்க வீட்டுக்கு அடிக்கடி வருவார். பெரும்பாலும், வெள்ளி இரவுகளில், எங்கள் வீட்டில்தான் தூங்குவார். சாப்பிடும் போது நிறைய இறைப்பேன், தட்டைச் சுற்றி...டீச்சர் இறைக்கக் கூடாதென்று கண்டிப்புடன் சொல்லி, பேப்பர் மேல் தட்டை வைத்து சாப்பிடவும் வலியுறுத்துவார், அப்போதும் இறைப்பது வேறு கதை!! எல்லோருக்கும் டீச்சருடன் ஒரு சுமூக உறவு இருந்தது.

திடீரென்று டீச்சரிடம் எல்லோரும் பேசுவதை நிறுத்தினார்கள். காலைக்கூட்டங்களில் ஏதோ ரகசியம் பேசிக்கொள்கிறார்கள் என்று மட்டும் உணர முடிந்தததேத் தவிர முழுமையாகப் புரியவில்லை. இப்போதெல்லாம், டீச்சரும் எங்கள் வீட்டுக்கும் அவ்வளவாக வருவது இல்லை. இல்லையில்லை...வருவதேயில்லை. எப்போவாவது பெரிம்மா ஸ்கூலுக்கு லீவ் என்றால், லீவ் லெட்டரை டீச்சரிடம் கொடுத்துவிடச் சொல்லுவார். சில நாட்கள் கழித்து அதுவும் இல்லை.

காந்தா அத்தை வீட்டுக்கும், எங்கள் வீட்டுக்கும் சில சமயம் காலையுணவு பரிமாற்றம் நிகழும். ஆப்பம் அல்லது குழிப்பணியாரம் இருந்தால் அத்தைக்குக் கொடுத்துவிட்டு வரச்சொல்வார் பெரிம்மா. எனக்கு ரோடில் வேகமாக ஓடுவது மிகவும் பிடிக்கும். அதுவும் மனசுக்குள் ஒன்னு, ரெண்டு எண்ணிக்கொண்டு பத்துக்குள் அவங்க வீட்டு மாடி ஏறிவிட்டால் 'வின்' என்று எனக்கு நானே வைத்துக்கொண்ட சட்டம். அப்படித்தான் அன்றும் வேகமாக ஓடிச்சென்றேன். டீச்சர் வீடு சாத்தி இருந்தது. காந்தா அத்தை வீடு திறந்து இருந்தது. அத்தையிடம் கொடுத்துவிட்டு அங்கிருந்த மங்கையர்மலரில் படம் பார்த்துக்கொண்டு நின்றேன். டீச்சர் கதவைத் திறந்துக்கொண்டு வெளியில் வந்தார். அவரைப் பார்த்தததுமே அத்தை சத்தம் போட ஆரம்பித்தார். என்னவோ திட்டுகிறார் என்று மட்டும் எனக்குப் புரிந்தது..டீச்சர் கதவைப் பூட்டிக்கொண்டு சென்றபின்னும் அத்தையின் திட்டுகள் 'அவ' 'இவ' என்று தொடர்ந்து கொண்டே இருந்தது.

ஆயாவிடம் சொன்னபோது 'கண்டசெருப்பை வாங்கி காதில மாட்டிக்கோ' என்று திட்டுதான் கிடைத்தது. ஒரு வாரம் போயிருக்கும். ஹிந்தி ட்யூஷனில் (ஹிந்தி மிஸ் வீடு சப்-இன்ஸ்பெகடர் வீட்டுக்கு பின் ப்ளாக்கில் இருந்தது) மிஸ் 'என்ன சண்டைடி, உனக்குத் தெரியுமோ'னு கேட்டார் ..காந்தா அத்தையும், அங்கிளும், ருக்குபாய் டீச்சரும் சப்-இஸ்பெக்டரை பார்க்க வந்ததாகச் சொன்னார்.எனக்குத்தான் ஒன்னும் தெரியாதே...இதைச் சொன்னதும் மிஸ் உதட்டோரமாய் புன்னகைத்துக்கொண்டார்.
மாதமொருதடவை வந்துக்கொண்டிருந்த அத்தையின் கணவரும் சிறிதுநாட்களுக்குப்பின் வருவதே இல்லை. நிவ்யாவும், ப்ரவீன் அண்ணாவும் லீவுக்கு வருவார்கள். அவங்கப்பாதான் காரில் கொண்டு வந்துவிட்டு விட்டு பிறகு லீவு முடிந்ததும் அழைத்துச் செல்ல வருவார். அதுவும் தெருமுனையிலிருந்து மட்டுமே!! .

சிறிது நாட்களுக்க்ப்பிறகு டீச்சரும் வீட்டை வாடகைக்கு விட்டுவிட்டு அருகிலிருந்த அவரது தங்கை ஊருக்குச் சென்றார். அங்கிருந்து தினமும் பஸ்ஸில் பள்ளிக்கூடம் வந்துச் சென்றார். அப்படியே ரிடையர்டும் ஆகிவிட்டார். இன்று, கவின் அண்ணா வெளிநாட்டில் டாக்டராக இருக்கிறார். நிவ்யாவுக்கும் கல்யாணமாகிவிட்டது. அங்கிளின் இருதயப் பிரச்சினையில் இப்போது அத்தையும் அங்கிளும் ஒன்றாகிவிட்டார்கள். நானும் கொஞ்சம் பெரிய பெண்ணாகிவிட்டபடியால், என்ன பிரச்சினையென்றெல்லாம் புரிந்தது. ஆனால், ஒன்று மட்டும் புரியவில்லை!

அதாவது, நடக்கும் தவறில் ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் சமபங்கு இருக்கும்போது, பெண்ணை மட்டுமே விமர்சிப்பது ஏன்? பெண்தான் அதற்குக் முழுமுக்கியக் காரணம் என்பதுபோல சித்தரிப்பது ஏன்? ஆணுக்கும் அதில் சரிபங்கு இருக்கிறதுதானே!

இந்த வார ஆவியில் நயந்தாரா-பிரபுதேவா கட்டுரையில், 'நயந்தாராதான் பிரபுதேவாவைப் பிடித்து வைத்திருக்கிறாரென்றும் அவரது உடும்புபிடியிலிருந்து பிரபுதேவாவாவை விடுதலையாக்க வேண்டுமெ'ன்கிற ரீதியில் இருந்தது.(சினிமாக்காரங்க விஷயம் தானேன்னு விட்டுடலாம்.) ஆனால், ஒரு பெண் எப்படி ஒழுக்கத்துடனும், கட்டுப்பாட்டுடனும் இருக்க விழைகிறார்களோ, அதேயளவு பொறுப்பையும், குடும்பக் கடமைகளையும் ஒரு ஆணிடமும் எதிர்பார்க்க வேண்டியதுதானே!!

இதில் மாதர்சங்கங்களும்(?!) களத்தில் குதித்திருப்பதாக...(அவர்களாவது பிரபுதேவாவுக்கும் புத்தி சொன்னால் தேவலை!!) பிரபுதேவாவைக் கண்டித்து ஏன் யாரும் களத்தில் இறங்கவில்லை..அவரை ஏன் யாரும் விமர்சிப்பது இல்லை..for that matter அந்த அங்கிளையும்!!

(குறிப்பு : நயந்தாரா - பிரபுதேவா பெயர்களைத் தவிர மீதிப் பெயர்கள் மாற்றப்பட்டுள்ளன.)

பிஸ்கெட் பிஸ்கெட்...

2009-10-01T08:07:00.008+05:30

பிஸ்கெட் பிஸ்கெட்
என்னா பிஸ்கெட்
ஜம் பிஸ்கெட்
என்னா ஜம்
ராஜம்!!

- இது ஆயாவோட வெர்ஷன்!

பிஸ்கெட் பிஸ்கெட்
என்னா பிஸ்கெட்
ஜாம் பிஸ்கெட்
என்னா ஜாம்
கோ ஜாம்
என்ன கோ
டீ கோ
என்ன டீ
(உண்மையில் ஆட்டம் இதோடு முடிந்துவிடும்
'பொண்டாட்டி' என்றுச் சொன்னால்)

'பொண்டாட்டி' என்றுச் சொல்வதற்கு தடை இருந்ததால், ஒரு கஸ்டமைஸ்ட் வெர்ஷன் வைத்திருந்தோம்.

டீ கோ
என்ன டீ
பன் டீ
என்ன பன்
.....
.....
.....

'எக்காலத்திலும் மறந்துபோகவே மாட்டேன் இந்தப்பாடலை' என்று நினைத்துக்கொண்டது பொய்த்துப்போனது!! :-( பெரும்பாலும் ஆயாவுடன் தான் இதை விளையாடியிருக்கிறேன். பஸ்ஸில் போகும்போது இதுதான் பொழுதுபோக்கு.

பப்பு இந்தவிளையாட்டை விளையாட ஆரம்பித்திருக்கிறாளென்றுக் கண்டுபிடித்திருந்தீர்களானால், 'சித்திரக்கூட'த்தை நீங்கள் தொடர்ந்து வாசிக்கிறீர்களென்று அர்த்தம். :-)

பிஸ்கெட் பிஸ்கெட்
என்னா பிஸ்கெட்
ஒரு பிஸ்கெட்
ரெண்டு பிஸ்கெட்
என்னா பிஸ்கெட்
ஒன்னுமில்ல பிஸ்கெட்

- பள்ளியிலிருந்து கற்றுக்கொண்டு வந்தது இது!!! இதே போல 'அப்பா விளையாட்டு', ‘அம்மா விளையாட்டு' கூட இருக்கிறது. 'பிஸ்கெட்' வருமிடத்தில் ‘அம்மா' அல்லது 'அப்பா' போட்டுக்கொள்ளுங்கள்!! :-)

ரவுண்ட் அப்!

2009-09-30T08:05:00.003+05:30

(படம்: முதல் டெர்மின் இறுதிநாள்!)

பப்புவின் பள்ளியின் முதல் டெர்ம் கடந்த பதினொன்றாம் தேதி முடிவுற்றது. விஜயதசமி வரை விடுமுறை. பள்ளி முடிந்ததைக் கொண்டாட கடற்கரைக்குச் சென்று காற்றோடு சளி மற்றும் ஜூரத்தையும் வாங்கியாயிற்று. டாக்டர் விசிட்-மருந்துகள் - ஆம்பூர் பயணம் - மருந்துகள் - இப்போது பள்ளியும் தொடங்கிவிட்டது.

ஆரம்பத்தில், வீட்டிலிருந்து செல்லும்போது ஜாலியாக சென்றாலும் பள்ளியில் வர்ஷினி அழுவதைப்பார்த்து கம்பெனிக்காக பப்புவும் அழுதாலும் ஓரிரு வாரத்தில் சரியாகிவிட்டது! எதைச் செய்தாலும் வர்ஷினியோடுதான் செய்ய வேண்டியிருக்கிறதாம் பப்புவுக்கு. வர்ஷினி செய்யும் ஆக்டிவிட்டியைத்தான் செய்கிறாள். இருவரும் அருகருகில் அமர்ந்துக்கொள்ளத்தான் விருப்பப்படுகிறார்களாம். 'சிறுபிள்ளைகள் தானே, இருக்கட்டுமென்று' விட்டு விடுவதாகச் சொன்னார் பப்புவின் வகுப்பாசிரியர். மேலும் 'பிரிப்பது சரியல்ல, இருவருமே அப்படித்தான் இருக்கிறார்கள், அதனால் பரவாயில்லை' என்றும் கூறினார்.

சிலநாட்களில் யார் யார் எங்கே அமர வேண்டுமென்று பாயைப் போட்டு வைத்தாலும் கூட, ஆன்ட்டி, வேறு ஏதாவது வேலையாக இருந்தால் எப்படியாவது ஒன்றாகி விடுகிறார்களாம். மேலும் பேசிக்கொண்டோ அல்லது ஆக்ட்விட்டி செய்யாமலோ இருப்பதில்லை, அதனால் அப்படி, மாறி அமர்ந்தாலும் நாங்களும் ஒன்றும் சொல்வதில்லை என்றார். என் சுதா கான்வெண்ட் தோழி சுதாவின் நினைவுதான் வந்தது. சுதா, கிருபா மற்றும் நான் - முதல் வகுப்பில் நெருங்கிய நண்பர்கள். கிருபா சுதாவை, “ உன் பேரு சுதா, உன் வயித்திலேருந்து தான் நாங்கள்ளாம் வந்தோம், அதனாலேதான் நாங்க சுதா கான்வென்ட்லே படிக்கிறோம்” என்றுச் சொல்லி அவளை அழ வைத்துக்கொண்டிருப்பாள். என்னையும் சுதாவையும் ஒன்றாக புகைப்படம் எடுக்க வேண்டுமென்று ஆயா சொல்லிக்கொண்டிருப்பார். சுதா வேறு பள்ளியில் சேரும் வரை ஆயா சொல்லிக்கொண்டு மட்டுமே இருந்தார், அது வேறு விஷயம்!

கடந்த சில நாட்களாக ஆங்கிலத்திலேயேத்தான் வகுப்பறையில் உரையாடுகிறார்களாம். அதாவது ஆன்ட்டியிடம் கண்டிப்பாக ஆங்கிலத்தில்தான் உரையாடியாக வேண்டிய கட்டாயமாம். இதுநாள் வரை குழந்தைகள் தமிழில் அல்லது இந்தியில் பதில் சொன்னாலும் புரிந்துக்கொண்டவர்கள், இப்போது, ஆங்கிலத்தில் உரையாடினால் மட்டுமே திரும்பப் பேசுகிறார்களாம். இதுதான் பப்புவின் ”close your வாய்”, ”no eating" , "this take" , "this my bottle" , " no close your eyes" etc விற்குக் காரணமா?!!

பப்புவிற்கு, அவளது புத்தகத்தை எடுத்து வைத்துக்கொண்டு ரைம்ஸ் பாடுவது அலாதி பிரியம். வாசிக்கத் தெரியாதென்றாலும் படத்தைப்பார்த்து என்ன ரைம்ஸ் என்று தெரிந்துக்கொண்டு ஆயாவிற்கும் எனக்கும் வகுப்பெடுப்பாள். இந்த டெர்மில் முதலில் கற்றுக்கொண்ட ரைம்ஸ், “காட்டுக்குள்ளே கச்சேரி”, ”thumpkin he can sing”. இந்த டெர்மில் பாதி நாட்கள் “ இன்னைக்கு அக்டோபர் 28th ஆ” என்ற கேட்டபடிதான் விடிந்தது. வாரத்தின் நாட்கள் தெரியுமெனினும், வருடத்தின் மாதங்களை விரைவில் அறிந்துக் கொண்டால் பரவாயில்லை!! :-)

இப்போதுதான் vowels சொல்லிக்கொடுக்க ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள். i மற்றும் e போன்ற ஒரு எழுத்தை வரைந்து விட்டு அதை அளவெடுத்துக்கொண்டிருப்பதிலிருந்து அறிய முடிந்தது. பப்புவாகவே எப்போது கதைப் புத்தகங்கள் படிக்க ஆரம்பிப்பாளென்ற, எப்போதும் கேட்கின்ற அந்தக் கேள்வியை கேட்டு வைத்தேன். இப்போதைக்கு கதை சொல்வதிலிருந்து நான் தப்ப முடியாது போல!! (யாருப்பா அது, பப்பு பாவம்ன்னு சொல்றது?!!) மாலையில் பப்புவிடம், “இன்னைக்கு ஆன்ட்டி என்ன சொன்னாங்க” என்றோ, “ஸ்கூல்ல என்ன பண்ணீங்க” என்றோ கேட்பது வழக்கம். வரும் பதிலை வைத்து அன்று பள்ளியில் என்ன நடந்தது என்பதை அனுமானிக்கவே முடியாது. நானும் எப்படியெப்படியோ கேள்விகளை மாற்றி மாற்றி கேட்டுப்பார்த்தாலும் என்ன நடந்தது என்பதை ஒருநாளும் சொன்னதில்லை. “நாங்க வேன்லே போகும்போது புயல் மேகம் தொரத்திக்கிட்டே வந்துச்சி ஆச்சி” என்றோ அல்லது “புயல் மேகம் வேகமா வந்து எங்க மேலே மழை பெய்யலாம்னு பார்த்துச்சு ஆச்சி” என்றோ “அபிஷேக் ஜோஷ்வா வர்ஷினியை தூக்கிப் போட்டுட்டான்” என்றோதான் விடைகிடைக்கும்!! ”என் பொண்ணு ஸ்கூல்லேர்ந்து வந்ததும் அன்னைக்கு நடந்ததெல்லாம் அப்படியே ஒப்பிப்பா” என்று யாரேனும் சொல்லக் கேட்டால் என் கீழ்தாடை கீழே விழுவதில் ஆச்சர்யமென்ன?!!