என் ஆயா கலர் டீவியைக் கண்டுபிடிக்காதது ஏன்?

சமைப்பது என்பது எனக்கு அலர்ஜி.பேஷனுக்கு சொல்கிறேன் என்று நினைத்துக் கொள்ளாதீர்கள்! உண்மையில், சமைப்பதில் ஏனோ ஆர்வமிருந்ததே இல்லை, சாப்பிடுவதற்கு இருக்கும் அளவிற்கு! ஒருமுறை பெரிம்மாவிற்கு காய்ச்சல் வந்து, காபி போட்டு கொடும்மா என்றபோது, "காபி எப்படி போடணும்" என்றும், துவரம்பருப்பு கழுவி வை என்றபோது, "அது எப்படி இருக்கும்" என்றும் கேட்டு அசத்தியிருக்கிறேன். இவை தவிர சமைப்பதற்காகவென்று சமையலறைப்பக்கம் எட்டிப் பார்த்தது, மிக சொற்பமான சமயங்களில் தான்!

சொல்லப்போனால்,பையன்களை சமையலறைப்பக்கம் நமது அம்மாக்கள் விடுகிறார்களா என்ன, அதேபோல் தான் பெண்களுக்கும்! ஏதோ, ஒரு சில முன்னெச்சரிக்கை ஹிட்லர் அம்மாக்கள் லீவு நாட்களில் பெண்களுக்கு சமைக்க பழக்கி விடுவார்கள்! ஆர்வமிருக்கிற பெண்களும் சமைப்பதில் மூழ்கி முத்தெடுக்கத் துவங்குவார்கள்.(யாரும் சண்டைக்கு வராதீங்க, என் தோழியர் வட்டாரத்தில் நிகழந்ததை வைத்துத்தான் சொல்ல்யிருக்கிறேன்!) மத்தபடி, சராசரியாக பள்ளியிறுதி வரை பெண்கள் சமையலறைப் பக்கம் செல்வது மிகக் குறைவுதான்.கல்லூரி விடுதியிலிருந்து வீட்டுக்கு வந்தால், "பாவம், அதுவே ஹாஸ்டல் சாப்பாடு சாப்பிட்டு வந்திருக்கு, எதுக்கு" என்றும், நம்மை சமைக்கச் சொன்னால், " நானே ஹாஸ்டல்லேர்ந்து தப்பிச்சு வந்திருக்கேன், நல்ல சாப்பாடா சாப்பிடலாம்னு,என்னை ஏன் சமைக்கச் சொல்றீங்க (!)" என்று டயலாக் விட்டும் தப்பித்துக் கொள்ளலாம்!

இதில் நிறைய அட்வைஸ் ஆன்ட்டிகள் மற்றும் கிண்டல் கிருமிகளை கடந்து வர நேரிடும். "ஆம்பிளை பிள்ளையோ, பொம்பிளை பிள்ளையோ, இந்தக் காலத்துலே சமைக்கக் கத்துக்கணும், நான் கல்யாணம் பண்ணிகிட்டு வந்தப்போ உன்னை மாதிரிதான் இருந்தேன், சுத்தமா சமைக்கத் தெரியாது, எவ்ளோ கஷ்டப்பட்டேன் தெரியுமா,அதனாலதான் சொல்றேன், நீயும் நேரம் இருக்கும்போதே கத்துக்கோ" என்று அட்வைஸூக்கு, "நான் கல்யாணம் பண்ணிக்க மாட்டேன், ஆன்ட்டி!" என்று ஷாக் கொடுக்கலாம். "என்ன ஆச்சி, உனக்கு ஒரு கேட்டரிங் மாப்பிள்ளை பார்த்துடலாமா" என்று கிண்டலடிப்பவர்களை, "அவங்க சமைக்கறது பார்க்கறதுக்குத்தான் நல்லாருக்கும் அண்ணா, சாப்பிட நல்லாருக்காது" என்றும் சமாளித்து (!) விலகிவிடலாம். இப்படி இருந்த என் வாழ்வில் நான் சமைக்கக் கூடிய தருணமும் வந்தது!

திருமணம் முடிந்து, சுற்றங்கள் எல்லாம் ஒரு வாரம் தங்கியிருந்து வீட்டை ஒழுங்குபடுத்திச் சென்ற அடுத்த நாள், காலை உணவைத் தேடியபோதுதான் உறைத்தது, சமைப்பது என்பது என்னை சார்ந்த ஒரு விஷயமென்று. ஏனெனில், இன்று காலையில் இட்லி வேண்டுமெனில், நீங்கள் நேற்றே அதைக்குறித்து திட்டமிட்டிருக்க வேண்டும். (இரண்டு நிமிடத்தில் நாம் சாப்பிடும் இட்லிக்கு, எவ்வளவு திட்டமிடல்கள்!அளந்து எடுப்பதில் இருந்து, முதல்நாளிலேயே மறக்காமல் ஊறவைத்து, உப்பு சரியாகப் போட்டு...பொங்கி வந்ததும் பாத்திரத்தில் எடுத்து ஃபிரிட்சில் வைத்து என்று!) ஆனால், இதைத்தான் காலங்காலமாக நமது ஆயாவிலிருந்து அம்மா வரை செய்து வந்திருக்கிறார்கள்!!

காலையில் இட்லி, மாவு பழையதாகிவிட்டால் தோசை, மதியம் கூட்டு, சாம்பார், ரசம்,அடுத்தநாள் ஆப்பம், இரவு சப்பாத்தி என்று!! அடுத்தடுத்த வேளைக்கு/நாட்களுக்கு நாம் என்ன சாப்பிடுவோமென்று திட்டமிட்டுக் கொண்டும், அதற்கான யோசனைகளிலும் செயல்களிலும் ஆக்கிரமிக்கப் பட்டுகொண்டும், சமையலறை மேடைக்குமுன் நின்றுக் கொண்டு ”என்ன சமைக்கலாம்” என்று யோசித்துக் கொண்டும்!! ஆனால் எனக்கு இதை ஏற்றுக் கொள்ளவே முடியவில்லை, அதாவது நாந்தான் சமைக்க வேண்டுமென்பதை! பைபிளில், கடவுள், “ஒளி உண்டாகட்டும்” என்றதும் ஒளி உண்டானதுபோல, “இட்லி உருவாகட்டும்” என்றோ, ”மசாலா தோசை வரட்டும்” என்றோ நாம் சொன்னதும், கிடைக்கும் சக்தியை கடவுள் ஏன் கொடுக்க வில்லையென்று கவலைப்பட்டிருக்கிறேன், சமையலறையில் நின்றுக் கொண்டு!

ஒருமுறை, என்தம்பியின் உடல்நலக் குறைவுக் காரணமாக வாரயிறுதிக்கு வீட்டிற்குச் சென்றிருந்தேன். அப்போது எனக்குத் திருமணமாகி இரண்டு/மூன்று வாரங்கள் என்று நினைவு! முகிலுக்கு தொலைபேசினேன் "அரிசி உளுந்து ஊற வைச்சி அரைச்சு வைச்சிடு" என்று! திரும்ப எனக்கு அழைப்பு, எவ்வளவு ஊற வைக்கவேண்டுமென்று! நானும் ஆயாவிடம் கேட்டு, 1:3 என்றேன். சொல்ல மறந்தது, எது 1 பங்கு, எது 3 பங்கென்று!! ஹ்ம்ம்..அப்படியேதான் நடந்தது, ஒரு பங்கு அரிசியும், 3 பங்கு உளுந்தும்! பாதி அரைத்துக் கொண்டிருக்கும்போது முகிலுக்கு சந்தேகம் வந்து, அவர் வீட்டிற்கு தொலைபேசி, அதற்கு நிவர்த்தி செய்ய இன்னும் சில பங்கு அரிசி சேர்த்து அரைத்து - அந்த மாவு குண்டாவை பார்த்து மயங்கி விழுந்தேன்! அந்த மாவை பத்து நாட்களுக்கு வைத்திருந்து காலியாக்கினோம்.

வீதிக்கொரு ஹோட்டல்/வீடு - அங்கிருப்பவர்கள் தேவையான சாப்பாட்டு வகைகளை வாங்கிச் செல்லும்படி ஒரு அமைப்பு இருந்தால்!!! (ஃபுட்கிங் சரத்பாபு இதை கருத்தில் கொண்டால் ஓட்டுகள் அதிகமாக கிடைக்கலாம், எங்களைப் போன்ற ஆட்களிடமிருந்து)

ஆனால், இன்றிருக்கும் வசதிகளெதுவும், நமது ஆயா காலத்தில் இல்லை. மூளையையும், கைகளையும் ஆக்ரமித்துக் கொள்ள பல வேலைகள் இருந்தன சமையலறையிலும், அதன் சுற்றுப்புறங்களிலும்! அவர்களுக்கு அடுத்தத் தலைமுறையோ வேலை-வீடு!!என் பெரிம்மாவை எத்தனை தடவை கேட்டிருக்கிறேன், "கொஞ்சநேரம் சும்மா இருக்க மாட்டீங்களா, வேற எதுவும் யோசனை இல்லாம, அடுத்த நாள் என்ன சமைக்கலாம்னு இல்லன்னா கிளினீங் வேலை செஞ்சுக்கிட்டிருங்க"ன்னு. இட்லி-வடை-சட்னி-சாம்பார், பொங்கல்-சட்னி-வடை என்று சாப்பிடும்போது இந்தக் கேள்விகள் எல்லாம் காணாமல் போய்விடும்!

சமீபத்தில் கேட்கநேர்ந்தது, நாம் உபயோகப்படுத்தும் எல்லா பொருட்களும் ஆண்களால் மட்டுமே கண்டுபிடிக்கப்பட்டிருக்கிறது, சமூகத்தில் ஆணின் பங்களிப்பு அதிகம் என்பது போல்! யாருக்குத் தெரியும், இப்படி சமையலிலிருந்து விடுபட்டால், இன்னும் அதிகமாக பெண்கள் கண்டுபிடிக்கக் கூடும்..பெண்களின் பங்களிப்பு பற்றி பேசும் ஒருநாள் வரக்கூடும்!