Monday, March 01, 2010

ஸ்டெல்லா புரூஸ் - நினைவஞ்சலி!

ஆறாவது படிக்கும் போது குழந்தைகள் புத்தகங்களான ‘கோகுலத்திற்கும்' 'அம்புலிமாமா'விற்கும் மட்டுமே எனக்கு அனுமதி உண்டு. எனது ஹார்மோன்கள் வேலை செய்ய ஆரம்பித்திருந்த நேரமோ அல்லது கோகுலம் இதழ் ஆங்கிலத்தில் மாற்றப்பட்டிருந்ததில் சுவாரசியம் இழந்துவிட்டிருந்தேனோ தெரியவில்லை...16 வண்ணப்படக்கதைகள் கூட லயிக்கவே இல்லை. வேறு ஏதேனும் புத்தகங்களை படிக்கத் தேடிக்கொண்டிருந்தேன். ஆவியும் கல்கியும் மட்டும் படிக்கலாம். மற்ற புத்தகங்கள் எல்லாம் 'பெரியவங்க புக்'. பழைய அட்டை பெட்டிகளில் இருந்த 'முத்தாரம்' , 'கல்கண்டு'களிலிருந்து - 'உங்களுக்கு தெரியுமா', ‘ஜூப்ளியின் நம்பினால் நம்புங்கள்' முதலியனவற்றை படித்து போரடித்திருந்த நேரத்தில் கையில் கிடைத்தது 'மௌனமே காதலாக'. அதை எத்தனை முறை வாசித்திருப்பேன் என்று எனக்கேத் தெரியாது. அதேபோல ‘ பச்சை வயல் மனது'ம். 'பச்சை வயல் மனது' கல்பனா கடைசியில் பஸ் ஸ்டாண்டுக்கு நடந்து செல்வது இன்னும் என் கற்பனையில் இருக்கிறது. இவை எல்லாம் பெரியவர்கள் தூங்கும் நேரத்தில் அல்லது விருந்தினர்கள் வந்திருக்கும் நேரத்தில் வாசித்து கண்டுகொண்டது.

ராமமூர்த்தி மாமாவினால் வீடு வந்து சேர்ந்தது “கரையோர முதலைகள்”. 'ஃபோட்டோ எடுக்கறதுக்கு முன்னால் ஆரஞ்சு வண்ண ஜாங்கிரிகள். சுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்த ஜாங்கிரிகள். ஸ்வப்னாவுக்கு ஜாங்கிரி பிடிக்கும்'- என்ற ரீதியில் வாசித்துக் கொண்டிருக்கும்போது பெரிம்மா அறைக்குள் நுழைந்துவிட, பயத்தில், அந்த புத்தகத்தை, புத்தக அலமாரியின் சந்துக்குள் தூக்கிப் போட்டுவிட்டேன். பெரிம்மா இதையெல்லாம் கவனிக்காமல் 'இன்சைட் அண்ட் அவுட்சைட் ' புத்தகத்தை எடுத்துக்கொண்டு போய்விட்டார். ப்லாஸ்டர் ஆஃப் பாரிஸில் செய்த இடுப்பு வரையிலான நிர்வாணமான பெண் சிலையின் அட்டைப்படம் கொண்ட அந்த புத்தகத்தை திரும்ப எடுக்க முயல்கிறேன். எடுக்க வரவில்லை. ஒட்டடை அடிக்கிறேனென்று பாவ்லா காட்டி புத்தகத்தை கண்டெடுத்து வாசித்து முடித்தேன். ஒரு நினைவுக்காக பார்த்ததில் தெரிந்தது - நாவலின் பெயரும், கிழே எழுதியிருந்த 'பாலகுமாரன்' என்ற பெயரும்.

எல்லா பரிட்சை விடுமுறைக்கும் மாமா வீட்டுக்கு வடலூர் பயணம். வீட்டில் ஒரு பெரிய அலமாரி - மர அலமாரி. அதை அலமாரி என்று சொன்னால் இன்றைய அலமாரிகள் கோபித்துக் கொள்ளக் கூடும். ஆறு கால்கள், இடையில் சட்டங்கள் வைத்து செய்யப்பட்ட பெரிய மரதாங்கி. அதில்தான், பெரிம்மாவின் ஆங்கில் இலக்கிய புத்தகங்கள், ஷேக்ஸ்பியர் முதல் ரென் அன் மார்ட்டின் வரை, அம்மாவின் வரலாற்று புத்தகங்கள், பெரிய மாமாவின் அரசியல் புத்தகங்கள், இளங்கோ மாமாவின் லெனின் புத்தகங்கள்...அப்புறம் காங்கிரஸ் வரலாறு, காந்தியன் தாட்ஸ்,சத்திய சோதனை, சுபாஸ் சந்திரபோஸ் - என்று சகலருக்கும் அடைக்கலம். அந்த புத்தகங்களை என்னவென்று எடுத்து அட்டைப்படம் பார்த்ததோடு சரி...'அஞ்சலையம்மாள், மெட்ராஸ் லெஜிஸ்லேஷன்' என்று படம் இருந்தால் ஒரு புரட்டு புரட்டி ‘ஹை ஆயா' என்பதோடு முடிந்துவிடும்.

அந்த மரதாங்கியைத் தாண்டி, அறைக்குள் சென்று வேவு பார்த்ததில் கார்ட்போர்டு பாக்ஸில் ஒரு உலகம் தூங்கிக்கொண்டிருப்பது தெரியவந்தது. எல்லாம் 70களில், 80 களில் வந்த ஆவியிலிருந்து பிரித்தெடுக்கப்பட்ட சிறுகதைகள், நாவல்கள், மற்றும் துணுக்குத் தொகுப்புகள். அதைத்தாண்டி கல்கியில் வெளிவந்த பொன்னியின் செல்வனை கொண்டு தொகுக்கப்பட்ட ஐந்து பாகங்கள். கல்கியினுடையது மட்டுமே அழகாக பைண்டு செய்யப்பட்டு பாகம் 1,2 என்றெல்லாம் எழுதப்பட்டு இருந்தது. மற்றவை , சாக்கு ஊசியைக் கொண்டு டொயின் நூலில் தைக்கப்பட்டவை. புதையலைக் கண்ட பூதம் போல எதை முதலில் எடுப்பதென்று தெரியாமல் பழுப்பு நிற அட்டையில் எழுதியிருந்த நடுத்தர அளவிலான ஒரு நாவலை எடுத்தேன். ‘அது ஒரு நிலாக்காலம்.'..

அதன்பின், ஒவ்வொரு விடுமுறையிலும் அந்த நாவலை வாசிப்பது பழக்கமாயிற்று. வெயில் தகிக்கும் பின்மத்தியான வேளையில் கொட்டாயின் மேலிருந்து சம்பந்தட்டியை கீழிறக்கி நீருற்றி, அதன் நிழலில் கயிற்றுக் கட்டில் போட்டு ஆயா படுத்து விடுவார்கள். எல்லா பசங்களோடும், தரையில் பலப்பத்தால் கட்டம் கட்டி புளியங்கொட்டையில் பல்லாங்குழியில் ராஜா, ராணி, மந்திரி விளையாடி தோற்றுப்போய் சண்டையிட்டு நான் சரணடைவது ‘அது ஒரு நிலாக்காலம். 'சுகந்தா' ஆம்பூருக்கு சென்றபின்னும் நினைவுகளில் வந்தார். வுமன்ஸ் எராவில் 'குவாலியர்' என்ற ஊரிலிருந்து ஏதேனும் வாசகர் கடிதம் எழுதியிருந்தால் சுகந்தாவின் நினைவு வந்தது. பக்கத்துவீட்டு கெஜாம்மா மதுரைக்குச் சென்றால், தேனிக்கு பக்கத்திலிருக்கும் ராம்ஜியின் வீடும், அவரது அண்ணாக்களின் மில்களும் எனக்குள் எட்டிப்பார்த்தன. வைகையை பற்றி பாடத்தில் படித்தால் ராம்ஜியின் குடும்பம் வைகை டேமுக்கு பிக்னிக் சென்றது ஞாபகம் வரும். அவ்வளவு ஏன்? இப்போதுக்கூட, கிண்டி கத்திப்பாராவை தாண்டினால் வரும் படைவீரர்கள் துயிலும் கல்லறைகளில் பூத்திருக்கும் ரோஜாமலர்களை காணும்போதெல்லாம் 'அது ஒரு நிலாக்கால'த்து ஆங்கிலோ இந்தியப்பெண் 'ரோஸ்மேரி' அங்கே உறங்கிக் கொண்டிருப்பதாகவேத் தோன்றும். (செண்ட்ரல் ரயில்வே ஸ்டேஷன் செல்லும் வழியில் மேம்பாலத்தைக் கடக்கும்போது தெரியும் கல்லறை தரும் உணர்வுகள் வேறு!) 'அது ஒரு நிலாக்கால'த்தின் கதாநாயகன் ராம்ஜியை பெல்பாட்டம் போட்ட ரஜினியாக, கல்யாண ஆல்பத்தில் இருக்கும் பெரியப்பாவாக, பழைய கறுப்பு வெள்ளை ஃபோட்டோவில் ஸ்டைலாக நிற்கும் இளங்கோ மாமாவாக(இளங்கோ மாமாவும் பெரிப்பாவும் மட்டுமே சென்னையை எட்டிப் பார்த்தவர்கள்.ராம்ஜியும் சென்னை.) - சுருக்கமாக சொல்ல வேண்டுமென்றால் உயரமாக ,ஒடிசலாக, அலையலையாக ஸ்டெப் கட்டிங் வைத்திருந்தவராக உருவகப்படுத்தி இருந்தேன்.


பின்னர், ஆவியில் வந்த ஸ்டெல்லா புரூஸின் சிறுகதைகளைத் தவிர வேறு எதுவும் படிக்க வாய்க்காதிருந்தது. இன்றைக்கும், திருவல்லிக்கேணியைப் பற்றி கேள்விப்பட்டால், நாதமுனி என்ற பெயரும் அங்கே மேன்ஷனில் தங்கி இருந்த முதியவரும், விசேஷமான நாட்களில் வீட்டு நினைவில் ஏங்கும் அவரது தனிமையும், இறுதியில் அவரை அங்கிருந்து அழைத்துச் சென்ற அவரது மகனும் அங்கிருப்பதாகவே தோன்றும். 'அது ஒரு நிலாக்கால'த்துக்குப் பின் மனதில் அழுந்தி பதிந்த நாவல்கள் 'பனங்காட்டு அண்ணாச்சி'யும், 'மாயநதிகளும்தான்.

பனங்காட்டு அண்ணாச்சியின், அந்த காலத்து சோப்பு பிசினஸும், அவரது அம்மா கணவனை இழந்தபின் உறவினர்களிடமிருந்து சொத்துகளைப் பாதுக்காக செய்த தந்திரமும்...மாயநதிகளின் உலகநாதனைத்தான் மறந்துவிட முடியுமா! துவையல் அரைக்கச் சொல்லும் பாங்கும், அவரது இளம் மனைவியும், சிநேகமாக இருந்த பக்கத்துவீட்டு இளைஞனும், அதே தெருவில் வசித்து வந்த ஒரு தனித்த பெண்ணுக்கும், உலகநாதனுக்கும் இருக்கும் நுண்ணிய உணர்வுகளும் எனது கற்பனையில் உருவம் கொண்டனர். அந்த பெண்ணுக்கு கணவனில்லை. உலகநாதனுக்கோ மனைவில்லை. இவர் வரும் நேரங்களில் அந்த பெண் திண்ணையில் அமர்ந்து பேசிகொண்டிருந்தாலும் எழுந்து நிற்பாள். அவருக்கும் அந்தப் பெண்ணுக்கும் எந்த பேச்சுவார்த்தையுமிருக்காது. சொல்லப்போனால், அந்த பெண் உலகநாதனின் மகள் வயதிருப்பவள். ஆனால், அவர் எழுந்து நிற்பது உலகநாதனுக்கு கொடுக்கும் பரஸ்பர மரியாதை போல. இவரும் தலை நிமிர்ந்து நடந்து செல்பவர் அவள் எழுந்து நிற்பதை அறிந்ததும் தனது தலையை தாழ்த்திக்கொண்டு செல்வார். அதை ஆமோதிப்பது போல. அந்த பெண்ணிற்கு பதில் மரியாதை செய்வது போல. ஒருநாள், உலகநாதன் அந்த பெண்ணின் வயதுடைய வேறு ஒரு பெண்ணை திருமணம் செய்துக்கொண்டு வந்ததும் , இந்த பெண்ணின் மரியாதை காணாமல் போகும். இளம்பெண்ணை மணம் செய்துக்கொண்டு மனைவி மேல் சந்தேகம் பீடித்து மனஉளைச்சலுக்கு ஆளான உலகநாதனுக்கு இந்த மரியாதையும் (!) கிடைக்கத்தாதது இன்னும் எரிச்சலை, கோபத்தைக் கூட்டும். வாசிக்க சுவாரசியமான நடை கொண்ட நாவல்.

கதைகள் படிப்பதில் இருந்த ஆர்வம் இந்த நாவலை எழுதியவர் யாரென்று தெரிந்துக்கொள்வதில் இருக்கவில்லை. (யார் எழுதியது என்றெல்லாம் பார்த்து வாசிக்கும் அளவுக்கெல்லாம் அறிவு இருக்கவில்லை..அப்போதும் சரி..இப்போதும் சரி! சுவாரசியமான கதையை படிப்பதே முக்கியமாக பட்டிருக்கிறது.)அப்படியே தெரிந்திருந்தாலும் அதை தெரிந்துக் கொண்டு என்ன செய்யப் போகிறேனென்ற மெத்தனம்தான். பத்திரிக்கையிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட அத்தியாயமானதால், ஒவ்வொரு அத்தியாயத்திலும் எண் போடப்பட்டு, அதன்கீழ் ஸ்டெல்லா புரூஸ் என்று எழுதியிருந்தது, சிரத்தை இல்லாமல் மனதிலும் பதிந்தும் போயிருந்தது. இந்தியா டுடேயின் இலக்கிய மலர்களில், எழுதுபவர் படம் போட்டு கீழே அவர் தற்போது என்ன செய்துக்கொண்டிருக்கிறார், எங்கிருக்கிறார் என்று சிறிய எழுத்தில் போட்டிருப்பார்கள். அதில், இந்த மாதிரி ஸ்டைலிஷ் பெயர்கள் இருந்தால் 'தற்போது அமெரிக்காவில் வசிக்கிறார். எழுதுவது அவரது இலக்கிய ஆர்வம்' என்ற ரீதியில் ஒரு குறிப்பு எழுதியிருப்பார்கள். அதைப்போல, ஸ்டெல்லா புரூஸ் என்ற பெயரை ஆவியில் பார்க்கும் நேரங்களில் 'அமெரிக்காவில் வாழும் பெண் போல' என்று நினைத்துக்கொள்வேன். மேலும் அவர் கதைகளும் அப்படித்தான் இருக்கும். அதாவது சொஃபஸ்டிகேட்டட் லைஃப் கொண்ட மனிதர்கள்.. அவர்கள் வாழ்வில் நடக்கும் உறவுமுறை சிக்கல்கள்.. காதல்கள்...பிரிவுகள்...உளவியல் ரீதியான குழப்பங்கள். எனக்கு அப்போது (இப்போதும்தான்) சோக ரசத்தை பிழிந்து வறுமையை வதக்கித் தரும் தரும் எழுத்துகள் ஒவ்வாதிருந்தன. ‘ நாமே அப்படி இருக்கும்போது நாம் படிக்கறதும் அப்படித்தானா இருக்கணும்' என்ற நினைப்பும் காரணமாக இருக்கலாம்.

இரு ஆண்டுகளுக்கு முன், ஆவியில் வெளிவந்த பேட்டியைப் பார்த்தே தெரிந்துக்கொண்டேன்...ஸ்டெல்லா புரூஸ் என்பவர் இங்கிருந்து எழுதுபவர் என்று. அவரும் சுஜாதாவைப் போல பெண் பெயரில் எழுதுபவர் என்று . அது ஒரு நிலாக்காலம் ராம்ஜி - அவரது, ராம்மோகனின் சொந்த வாழ்வின் ஒரு பகுதி என்பதை தெரிந்துக் கொண்டதும் அப்போதுதான். ஆச்சர்யமாக இருந்தது...அதே சமயம அதிர்ச்சியாகவும்..

அவரது மனைவியின் புகைப்படம் போட்டு, மருத்துவ செலவுகளுக்காக மிகுந்த கஷ்டத்திலிருப்பதாகவும், உதவ நினைப்பவர்கள் உதவலாமென்றும் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. அடுத்த சில மாதங்களில் அதிர்ச்சியோ அதிர்ச்சி...அவர் தற்கொலை செய்துக்கொண்டது. சட்டென்று, 'உலகநாதனி'ன் நினைவும், குவாலியரிலிருந்து துயரம் தோய்ந்த கடிதங்கள் எழுதும் 'சுகந்தா'வின் நினைவும்தான் வந்தது. அவரது படைப்புகளில், உலகநாதனும் மற்ற கதை மனிதர்களும் தற்கொலை செய்துக்கொள்வர்...இவரும் தனிமையின் பாரம் தாங்காமல் தற்கொலை செய்துக்கொண்டது, மேலும், எழுத்தாளர் சுஜாதாவும் மறைந்த சில தினங்களுக்குள்ளேயே இவரும் மறைந்தது ‘என்னடா இது, எழுத்தாளர்கள் ஒவ்வொருவராக இறக்கிறார்களே' என்று தோன்ற வைத்தது எல்லாம் ஞாபகத்தின் அறையில் அடுத்தடுத்த செல்களில் சேமிக்கப் பட்டிருக்கிறது. மனித மனத்தின் சிக்கல்களை, குழப்பங்களை, எண்ண ஒட்டங்களை எழுதியவ்ர், உறவுகளுக்குள் வரும் சிக்கல்களை கதைமாந்தர்களோடு அலைய விட்டவர் எடுத்த முடிவு.....:-(
(வார்த்தைகளும், அட்வைஸுகளும் எப்போதும் எளிதுதான்.)

எதாவது முக்கியமான நிகழ்வுகளின்போது நான் உடனே தேடுவது தமிழ்மணம். யாராவது ஏதாவது அந்நிகழ்வு குறித்து எழுதியிருக்கிறார்களா என்று பார்ப்பது சில வருடங்களாகவே வழக்கமாகி விட்டது. அவரது மரண செய்தியை தாங்கிக் கொண்டு தமிழ்மணத்தில் பார்க்கிறேன்... ஸ்டெல்லா புரூஸ் பற்றி எந்த பதிவும் கண்ணில் படவில்லை. யாராவது ஸ்டெல்லா புரூஸ் பற்றி பதிவெழுத மாட்டார்களா என்று இருந்தது. யாருடனாவது 'அது ஒரு நிலாக்காலம்' அல்லது 'மாயநதிகள்' வாசித்தவர்கள் அல்லது தேன்மொழி, அவளது இன்ஸ்பெக்டர் கணவனது கதையைப் பற்றி பேசி பேசி ஆற்றிக்கொள்ள வேண்டும் போல இருந்தது. ஒரு வாரத்தில் அந்த அதிர்ச்சியும் சாதாரணமாகி விட்டது.


என்றைக்கேனும், நான் கதை எழுதினால் அது ஸ்டெல்லா புரூஸினுடையது போல இருக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டிருக்கிறேன். அவருக்கு, ஒரு வாசகராக, என் பதின்ம வயதில் விதவிதமான மனிதர்களை, சூழ்நிலைகளை, காதலை, சந்தேகத்தை, குழப்பங்களை, மனத்தின் நுட்ப உணர்வுகளை அறிமுகப்படுத்திய ஸ்டெல்லா புரூஸுக்கு எனது நினைவஞ்சலிகள்!

40 comments:

ராமலக்ஷ்மி said...

ஸ்டெல்லா புரூஸுக்கு நினைவஞ்சலிகள். அவர் கதைகளோடு ஒன்றி தோழிகளுடன் வரிக்குவரி சிலாகித்த கல்லூரிக் காலத்துக்கு சென்று திரும்புகிறேன். இந்தப் பகிர்வு மனதுக்கு இதமும் கனமும். எத்தனையோ பேரை தன் எழுத்தால் கட்டிப் போட்ட அவரது இறுதிக்காலம்..:(!

தமிழ் பிரியன் said...

ஸ்டெல்லா புரூஸின் மரணம் ஒரு அதிர்ச்சியான விடயம்... எங்களது அஞ்சலிகள்.

எல் போர்ட்.. பீ சீரியஸ்.. said...

ஹை!! தமிழ்மணத்தில் இந்தப் பெயரைப் பார்த்துவிட்டு வந்தேன்.. நானும் ஆ வி யில் வந்த மாய நதிகளில் வீழ்ந்தெழுந்தவ தான்.. உளவியல் ரீதியான அந்தக் கதை ரொம்பவே பாதிச்சிருந்தது என்னையும்.. உலகனாதன்.. மறக்க முடியாத கேரக்டர் இல்லயா? ரெண்டு வைஃப் ல ஒருத்தங்க பேரு பரமேஸ்வரி.. சரியான சாப்பாட்டு ராமனாயிருப்பார்.. மனைவி இறந்து ரெண்டாவது மனைவியா ஒரு இளம்பெண்.. அப்புறம் அந்த இளைஞன்.. அவங்க உறவுல இவருக்கு ஏற்படும் புகைச்சல்.. அதை முறியடிக்க முயற்சிகள்.. தொடர்ந்து வீழ்ச்சி.. ம்ம்ம்..

அதுக்கப்புறம் இன்னொரு கதையும் ஆ வி லயே வந்தது.. அது சரியா நியாபகமில்ல..

ஸ்டெல்லா ப்ரூஸ்.. முடிவு வருந்தத்தக்கது. எனக்கு தெரியவரலை.. நன்றி பகிர்வுக்கு..

நட்புடன் ஜமால் said...

எங்கோ துவங்கி எங்கெங்கோ இழுத்து சென்று ஸ்டெல்லாவிடம் “நிறுத்தி” விட்டீர்கள்.

நானும் கதையாசிரியரை அதிகம் நினைவில் வைத்து கொள்வதில்லை, ஒரு சிலரை தவிர. இந்த பெயரும் அப்படியானதாக இருக்கலாம்.

சரி இனி தேடிப்படிப்போம்.

அமுதா said...

/*கதைகள் படிப்பதில் இருந்த ஆர்வம் இந்த நாவலை எழுதியவர் யாரென்று தெரிந்துக்கொள்வதில் இருக்கவில்லை.*/
இப்படிதான் நானும் ஸ்டெல்லா புரூஸின் கதைகளைப் படித்துள்ளேன்.

வல்லிசிம்ஹன் said...

ஸ்டெல்லா ப்ரூஸ் பெயரைப் பார்த்ததுமே அந்தக் கதையைப் படிப்பது வழக்கமான நாட்கள் ஒரு பதினைந்து வருடங்களுக்கு முன்னால்ல் இருக்குமா?உண்மையாகவே நல்ல எழுத்தாளர்கள் உலாவிய காலம் அது.
முல்லை ,ஆனால் எனக்குக் கரையோர முதலைகள் நினைவில்லை அம்மா.
எத்தனையோ புத்தகங்கள் வாங்கினேன். இவர் புத்தகங்களை வாங்க விட்டுப் போச்சு.
வடலூர் ஞாபகங்கள் என்று ஒரு புத்தகமே நீங்கள் போடலாம்.

எந்த உறவினர் வீட்டுக்குப் போனாலும் புத்தகங்கள் என்னையும் கட்டிப் போடும்.
புக்ககம் வந்த புதிதில் அப்படி ஒரு மரபீரோவை எங்களுக்காக ஒதுக்கிய அறையில் பார்த்துவிட்டு,வீட்டுப் பெரியவர்கள் என்னை அழைக்கும் வரை மாடியிலியே இருந்துவிட்டேன்.

சரியான புத்தகப் பைத்தியம்னு முடிவு கட்டியிருப்பார்கள். உங்கள் வாசிப்பை வளர்த்த உங்கள் பாச உறவுகளுக்கு ஒரு வணக்கம்.

R.Gopi said...

”ஸ்டெல்லா புரூஸ்” அவர்கள் எழுதிய “ஆண்களை நம்பாதே” கதையை புதுமுக இயக்குனர் திரு.அலெக்ஸ் பாண்டியன் என்பவர் மறைந்த நடிகர் பாண்டியனை ஹீரோவாக்கி தான் செகண்ட் ஹீரோவாக நடித்து அதே பெயரில் படமாக்கினார்.. இந்த கதை ஆனந்த விகடன் வார இதழில் தொடராக வந்த ஞாபகம்.

இயக்குனர் அலெக்ஸ் பாண்டியனின் பெண் வித்யா (உயரமாக இருப்பார்), இப்போது கோலங்கள் உட்பட பல சீரியலில் பட்டையை கிளப்புகிறார்...

சின்ன அம்மிணி said...

அது ஒரு நிலாக்காலம் நானும் படிச்ச முதல் தொடர்னு நினைக்கிறேன். காதல் தோல்வியை அழுத்தமா பதிச்சிருப்பார்.
சிகரெட் பிடிக்கறது தெரிஞ்சு சுபத்ரா லைட்டர் வாங்கிக்குடுத்தான்னு அதைக்கூட அழகா சொல்லியிருப்பாரு. கடைசிக்காலத்தில் ரொம்பக்கஷ்டப்பட்டதா படிச்சேன்.

சின்ன அம்மிணி said...

கரையோர முதலைகள் பத்தி சொல்ல மறந்துட்டேன். ஸ்வப்னா பண்ணறதெல்லாம் கரெக்டுங்கற மாதிரி கொண்டுபோய் கடைசில தப்புங்கற மாதிரி முடிச்சிருப்பார். காலம் கடந்து கிடைக்கும் தண்டனைகள் குற்றவாளியைவிட அவரைச்சார்ந்தவர்களை பாதிக்கறதுதான் அதிகம். பாலகுமாரன் பிடிக்க ஆரம்பிச்சது இது படிச்சுதான். (இதுதான் அவரோட முதல் கதையோ)

ஆயில்யன் said...

ஆனந்தவிகடனில் ஸ்டெல்லா புரூஸும் அவரது மனைவியும் புகைப்படம் ஒரு கணம் மனதில் தோன்றி மறைந்தது!

/எத்தனையோ பேரை தன் எழுத்தால் கட்டிப் போட்ட அவரது இறுதிக்காலம்..:(!//

சோகமயமானது :(((

KVR said...

அதென்னவோ தெரியவில்லை, சுஜாதாவின் இறப்பிற்குக் கொடுக்கப்பட்ட முக்கியத்துவத்தில் ஒரு சிறு சதவீதம் கூட ஸ்டெல்லா புரூஸுக்குக் கொடுக்கப்படவே இல்லை. அன்று மட்டுமல்ல, இன்றும் உங்கள் ஒருவரின் இடுகை மட்டுமே.

எனக்கு ஸ்டெல்லா புரூஸின் மேல் முதலில் ஈர்ப்பு ஏற்படக் காரணம் அவரது பெயர். அதே போல பெயரால் கவர்ந்த மற்றொரு எழுத்தாளர் “ஆர்னிகா நாசர்”.

ஸ்டெல்லா புரூஸின் நினைவுகளை மீட்டெடுத்துக் கொடுத்தமைக்கு நன்றிகள் முல்லை.

KVR said...

//கரையோர முதலைகள் பத்தி சொல்ல மறந்துட்டேன். ஸ்வப்னா பண்ணறதெல்லாம் கரெக்டுங்கற மாதிரி கொண்டுபோய் கடைசில தப்புங்கற மாதிரி முடிச்சிருப்பார். காலம் கடந்து கிடைக்கும் தண்டனைகள் குற்றவாளியைவிட அவரைச்சார்ந்தவர்களை பாதிக்கறதுதான் அதிகம். பாலகுமாரன் பிடிக்க ஆரம்பிச்சது இது படிச்சுதான். (இதுதான் அவரோட முதல் கதையோ)
//

இல்லை, மெர்க்குரிப் பூக்கள்

Uma Rudhran said...

//சோக ரசத்தை பிழிந்து வறுமையை வதக்கித் தரும் தரும் எழுத்துகள் ஒவ்வாதிருந்தன. ‘நாமே அப்படி இருக்கும்போது நாம் படிக்கறதும் அப்படித்தானா இருக்கணும்' என்ற நினைப்பும் காரணமாக இருக்கலாம்.// Poignant and Funny at the sametime. எப்படிங்க?

அம்பிகா said...

நெகிழ்ச்சியான நினைவலைகள்.
அஞ்சலிக்ள்.
:-((

செல்வேந்திரன் said...

ஸ்டெல்லா புரூஸ்தான் பலருக்கு காதலிக்கக் கற்றுக்கொடுத்தார் :)

Jo Amalan Rayen Fernando said...

ஸ்டெ.பு. 70களில் தெரியத் தொடங்கிய எழுத்தாளர் என நினைக்கிறேன்.

பெண் பெயரில் எழுதிக்கொண்டிருந்த சுஜாதா, புஸ்பா தங்கதுரை போன்றவர்களுக்கிடையில் இவ்ர் பெயரும் பிரபலமானது.

எழுத்துக்களைப்படிக்கபடிக்க எழுத்தாளர் ஆணா, பெண்ண என சிற்து நேரத்தில் புலப்பட்டுவிடும்.

அவர்கள் எடுத்துக்கொண்ட விடயங்கள், பார்வை, வருணனைப்போக்கு - எல்லாமே காட்டிக்கொடுத்து விடும்.

நிற்க.

ஒரு எழுத்தாளரும் அவர் எழுத்துககளும் பொதுவாக வேறானவை. எழுதும்போது அவர்கள் வேறொரு ஜன்மம் எடுத்த மாத்ரிதான்.

அவர்கள் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையை அவர்கள் எழுத்தைப்பற்றி கற்பனை பண்ண முடியாது.

இவர் தற்கொலை ஏன் உங்களுக்கு அதிர்ச்சியைத்தந்தது என்றால், நீங்கள் முந்தைய பாராவில் எழுதியதை நினைத்துக்குகூட பார்க்காத்தால்.

ஜாக்கி சேகர் said...

கோகுலத்திற்கும்' 'அம்புலிமாமா'விற்கும் மட்டுமே எனக்கு அனுமதி உண்டு//

எல்லார் வீட்லயும் இதே கதிதான்.. நல்ல நினைவலைகள்..

அன்புடன் அருணா said...

கதைகளையும்,எழுத்தாளர்களையும் relate பண்ணிப் பார்ப்பதுதான் நம் அதிர்ச்சிக்குக் காரணமாயிருந்திருக்கலாம்.ஸ்டெல்லாவின் கதைகள் மனதை வருடும் விதமாக அமைந்திருக்கும்,நான் விரும்பிப் படித்ததுண்டு.

Dr.Rudhran said...

ஸ்டெல்லா ப்ரூஸ் த இறுதிக்காலத்தில் நண்பர்கள் வற்புறுத்தியும் தான் மனைவி மறைந்த சோகத்திலிருந்து மீள மருத்துவ உதவி நாடவில்லை. அப்படி நெர்ந்திருந்தாள் இன்னும் சில அழகான எழுத்துக்களை நாம் படித்துக்கொண்டிருப்போம்.
அழகான அஞ்சலிக்கு நன்றி.

☀நான் ஆதவன்☀ said...

நல்லா எழுதியிருக்கீங்க பாஸ் :)

கரையோர முதலைகள் தான் நான் படிச்ச பாலகுமாரன் முதல் நாவல் பாஸ். ஸ்டெல்லா புரூஸ்..ம்ஹூம்ம்

☼ வெயிலான் said...

ஒரே டெம்ப்ளேட் மாதிரியான எழுத்துக்களுக்கு மாற்று ஸ்டெல்லா ப்ரூஸ் எழுத்து.

அவரைப் பற்றிய விசயங்களை ஊரில் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்.

அவரது சொந்த ஊரும் விருதுநகர் தான்.

ஹுஸைனம்மா said...

ஏற்கனவே துணையை இழந்து தவிக்கும் சில வயதானவர்களின் வருத்தமான நிலையைக் கண்டிருந்த காலத்தில், மனைவியின் பிரிவைத் தாங்க முடியாமல் தற்கொலை செய்துகொண்ட ஸ்டெல்லா புரூஸின் மரணம் எனக்குப் பேரதிர்ச்சி தந்தது.

பூவும், பொட்டோட போயிடணும் என்பதை பெண்ணடிமைத்தனத்தின் வெளிப்பாடு என்றெண்ணிய நானு(மு)ம் வயதாகி வரும்போது , அது சரியென்று ஒத்துக்கொள்வேனோ?

அமிர்தவர்ஷினி அம்மா said...

ஸ்டெல்லா ப்ரூஸ் இதுவரை படித்ததில்லை, இந்த பதிவைப் பார்த்தவுடன் நீங்கள் குறிப்பிட்ட நாவல்களை படிக்கவேண்டும் போல
தோன்றுகிறது.

//சோக ரசத்தை பிழிந்து வறுமையை வதக்கித் தரும் தரும் எழுத்துகள் ஒவ்வாதிருந்தன. ‘நாமே அப்படி இருக்கும்போது நாம் படிக்கறதும் அப்படித்தானா இருக்கணும்' என்ற நினைப்பும் காரணமாக இருக்கலாம்
:)))))

ஆடுமாடு said...

நீங்கள் குறிப்பிட்டிருக்கிற வார இதழ் ஒன்றில் பணியாற்றியபோதுதான் ஸ்டெல்லா புரூஸ் அறிமுகம் கிடைத்தது.

அவர் அதிகம் பேசமாட்டார். அவரது எழுத்துகள், ஆழமான மன உணர்வை கொண்டவை.

மனைவியின் பிரிவை தாங்காமல் அவர் தற்கொலை செய்துகொண்டார் என்ற போது ஷாக் ஆனேன்.

ஈரோடு கோடீஸ் said...

ஸ்டெல்லா புரூஸின் நாவல் லிஸ்ட் கொடுங்கள் (முடிந்தால் பதிப்பகத்தோடு) சிலது படித்திருக்கிறேன். அனைத்தும் படிக்க ஆசை. நல்ல நினைவுகூறல்.

பா.ராஜாராம் said...

அதிர்ச்சி முல்லை.

தலைப்பிலேயே ஆடிப் போய்விட்டேன்.கண்ணை கட்டிக் கொண்டு காசு சம்பாதித்து வருகிறோம் என இருக்கு.

மங்கை அக்காதான்(பெரியப்பா மகள்) அறிமுகப் படுத்தினார்கள் ஸ்டெல்லா புருசை.மதிய சாப்பாட்டின் போது அக்காவும் பெரியப்பாவும் இவர் கதைகள் குறித்து பேசிக் கொண்டே இருப்பார்கள்.கேட்டுக் கொண்டிருப்போம்.

பிறகு "அது ஒரு நிலாக்காலம்" வாசித்து,தேடி தேடி இவரின் நாவல்கள் வாசித்த நினைவுகளும் வருகிறது.

நேற்றிரவு பெரியப்பாவும் தவறினார்.

"ஒவ்வொருத்தராய் டாட்டா காமிக்கிராங்கடா" என்று நேற்றிரவு தழுதழுத்த சித்தப்பாவின் குரல் போல இருந்தது,உங்களின் இந்த பதிவும்.

அஞ்சலிகள் ஸ்டெல்லா ப்ரூஸ்.

ப்ரியமுடன் பாலா said...

நன்றாக எழுதி இருக்கிறீர்கள்.

ராம்ஜிக்கும் ரோஸ் மேரிக்கும் இருக்கும் நட்பைப் படித்து நான் கூட நிறைய தோழிகளை மகளைப் பார்க்க கற்றுக் கொண்டேன். தொடராய் வந்தபோதே படித்தது (ஐயையோ என் வயசு தெரிந்து விடுமோ?:-)). அதிகமாய் பேசப் படாத அற்புதமான எழுத்தாளர். செல்வா சொன்னது போல் பலருக்கும் காதலை கற்றுக் கொடுத்தவர். எங்கள் கல்லூரியில் (கெளதம் மேனன் படித்த கல்லூரி :-)) 'அது ஒரு நிலாக் காலம்' படிக்காத ஆள் கிடையாது .

ஸ்டெல்லா ப்ரூசுக்கு அஞ்சலிகள் !!!

ப்ரியமுடன் பாலா said...

உங்களைப் போலவே நானும் அந்தக் கால ரஜினியைத்தான் ராம்ஜியாக மனதில் உருவகப் படுத்தி இருந்தேன் - அரஸ் வரைந்த ஓவியங்கள் காரணமாக இருக்கலாம்.

முத்துலெட்சுமி/muthuletchumi said...

முல்லை எல்லாவற்றையும் அழ்கா நினைத்துப்பார்த்து எழுதி இருக்கீங்க.. நான் படித்த ஞாபகத்தை கொஞ்சமாக இவைக் கொண்டுவந்திருக்கின்றன... நான் படித்தபின் உடனே மறந்த்டூவென் பாடப்புத்தகம் மாதிரியே.. ;)

பதி said...

இவருடைய சில கதைகளை நானும் வாசித்துள்ளேன்.. படித்த பல விசயங்களை நினைவில் வைத்து ஒரு நல்ல நினைவஞ்சலியை பதிவில் ஏற்றியுள்ளீர்கள் !!!!

அமைதிச்சாரல் said...

ஸ்டெல்லா புரூஸை கொஞ்சம்தான் வாசித்திருக்கிறேன். அவரது மாயநதிகள்
நிறைய பேரை கட்டிப்போட்டவை. சாப்பாட்டு ராமன் உலகநாதனை மறக்க முடியுமா!!! மும்பையிலிருக்கும் மகளிடம் போனால் நல்ல வாழக்காய் கறி கிடைக்காதென்று கிராமத்திலேயே இருந்தவராச்சே!!

அவரது எழுத்துக்களையும், மனைவியுடனான அவரது புகைப்படத்தையும் தாங்கிவந்த ஆ.வியிலேயே அவரது மரணச்செய்தியையும் படிக்க நேர்ந்தது துர்ப்பாக்கியம்தான்.

நசரேயன் said...

பெரிய இடத்து விசயமா இருக்கு.. உள்ளேன் மட்டும் போட்டுகிறேன்

Radha Sriram said...

சந்தனமுல்லை,ஸ்டெல்லா ப்ரூஸ் எனக்கும் பிடித்த எழுத்தாளர். இப்பொழுது வாசித்தால் எப்படி அவர் எழுத்துக்களை அணுகுவேன் என்று தெரியவில்லை.அவர் முடிவு ரொம்ப அதிர்ச்சியா இருந்தது ..:)

அவர் இறந்தபோது அவரை பற்றி வந்த பதிவு உங்களுக்காக
http://agaramuthala.blogspot.com/2008/03/blog-post_13.html

தமிழன்-கறுப்பி... said...

அவருடைய தோற்றமும் வயதும் முதலில் அறிந்து கொண்ட பொழுதில் அந்த பெயருக்கு நான் ஏற்படுத்தி வைத்திருந்த பிம்பம் முற்றிலும் வேறாக இருந்தது.


அவ என்னை கூப்பிட்டுகிட்டே இருக்கா அப்டின்னு அவர் சொன்னதாகவும் அந்த அழுத்தமே மறைவாகியதும் என்பதாக படித்திருக்கிறேன்.

:(

மற்றும்படி KVR's பின்னூட்டத்தை வழிமொழிகிறேன்.

தமிழன்-கறுப்பி... said...

பகிர்வுக்கு நன்றி.

Deepa said...

ஸ்டெல்லா ப்ரூஸ் ‍ இவரது கதைகளையும் எழுத்து நடையையும் நானும் வெகுவாக ரசித்திருக்கிறேன். அழகான நினைவஞ்சலி.
வாழ்த்துக்கள் முல்லை!

"உழவன்" "Uzhavan" said...

அவரின் நினைவைக் கிளறிவிட்டீர்கள். நினைவுப் பகிர்வுக்கு நன்றி

ச.முத்துவேல் said...

/.'அஞ்சலையம்மாள், மெட்ராஸ் லெஜிஸ்லேஷன்' என்று படம் இருந்தால் ஒரு புரட்டு புரட்டி ‘ஹை ஆயா' என்பதோடு முடிந்துவிடும். /

:)

பாலராஜன்கீதா said...

அவர் எழுதிய சில புத்தகங்களை மறுபடியும் வாசிக்கத் தூண்டுகிற உங்கள் இடுகைக்கு நன்றி.

என்.விநாயகமுருகன் navina14@hotmail.com said...

திருவல்லிக்கேணியைப் பற்றி கேள்விப்பட்டால், நாதமுனி என்ற பெயரும் அங்கே மேன்ஷனில் தங்கி இருந்த முதியவரும், விசேஷமான நாட்களில் வீட்டு நினைவில் ஏங்கும் அவரது தனிமையும், இறுதியில் அவரை அங்கிருந்து அழைத்துச் சென்ற அவரது மகனும் அங்கிருப்பதாகவே தோன்றும்



இதுதான்...இந்த கதையை தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன். தயவு செய்து அந்த சிறுகதை பெயரை எனக்கு சொல்ல முடியுமா? அவரது சிறுகதை தொகுப்பு ஏதாவது புத்தகமாக வந்துள்ளதா? அதில் இந்த கதை இருக்கிறதா? எனது மின்னஞ்சல் முகவரி:- navina14@hotmail.com வெகுநாட்களாக அந்த கதையை தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்..யாழிசை பேஸ்புக் வழியாக இந்த போஸ்ட்டை கேள்விபட்டு இங்கு வந்தேன்.