பப்பு டைம்ஸ்!!

பப்பு எதற்கோ கோபமாக இருந்தாள். கோபமாக இருந்தால் முகத்தை கைகளால் மறைத்துக்கொள்வது வழக்கம். நானும் அவளை சமாதானப்படுத்த முயன்றேன்.

“என்னை ஏன் டிஸ்டர்ப் பண்றே?” - பப்பு

”சரி, சாரி, டிஸ்டர்ப் பண்ணல” என்று சொல்லிவிட்டு துணிகளை மடித்துக்கொண்டிருந்தேன்.

”என்னைப் பார்த்து சிரிக்கறதுக்கு கூப்பிட்டியா” என்று சிரித்தாள்.

கோபம் அழகாக மாறிக்கொண்டிருந்தது!!



ஆங்கிலத்தில் பேச பப்புவுக்கு மிகவும் இஷ்டம். ஏதேதோ அவளாகவே சொல்லிக்கொண்டிருப்பாள். ஆங்கிலத்தில் பேசும்போது மட்டும் என்னை “மம்மி” என்றோ “மம்மா” என்றோ அழைப்பாள். மற்றநேரங்களில் ஆச்சிதான்! அன்றைக்கு ஒரு ஃபேன்சி மோதிரம் போட்டிருந்தாள். என் விரல்களை பார்த்து கேட்டாள்,

” you no ring? “




பொம்மையை வைத்து விளையாடிக்கொண்டிருந்த போது, “goose பையா. போடா” என்றாள். எனது பார்வையின் தெரிந்த மாறுபாட்டைப் பார்த்ததும்,

”goose ன்னா என்ன தெரியுமா?, மங்கூஸ் இருக்குல்ல...அதுதான்! அதுக்குத்தான் தமிழ்ல கூஸ்..சரியா?!!”

என்ன ஒரு சமாளிஃபிகேஷன்!!



எக்ஸ்க்யூஸ் மீ பாட்டை பாடிக்கொண்டிருந்தாள். இன்னும் ரெக்கார்ட் செய்யவில்லை. அவளுக்குத் தெரியாமல் செய்யவேண்டும்.

”போடா போடி” என்றுச் சொல்லிக்கொண்டு வந்தவள், எனது பார்வையைப் பார்த்ததும்,

போங்க..வாங்க...போங்க என்று மாற்றி பாடிவிட்டு, ”போடா போடி சொல்லக்கூடாதுல்ல...போங்க..வாங்கதானே சொல்லனும், வர்ஷினிதான் போடா போடி சொல்லுது, ஏன் சொல்லுது!!” என்றாள்.

அவ்வ்வ்வ்வ்வ்!!!



பஸிலின் ஒரு ஓரத்திலிருந்த ஓட்டையைக் கொண்டு என்னை படமெடுப்பதாகச் சொல்லிவிட்டு “ஸ்மைல்” என்றாள். கொஞ்சம் அதிகமாகவே ஸ்மைல் செய்துவிட்டேன் போல.

”நோ நோ..நார்மல்..நோ ஈஈ!!” - பப்பு!