Tuesday, February 23, 2010

இது முனிரத்தினத்தின் கதை (முத்துலெட்சுமியின் கதையும் தான்)

ராத்திரி மணி பத்தாகபோகுது....கதவு நாதாங்கியை தடதடன்னு தட்டுற சத்தம் கேக்குதே. 'யாரு'ன்னு சிஸ்டர் கேக்கறாங்களே. ஆமா, தினமும் சிஸ்டர் கேப்பாங்க. 'நாந்தான் சிஸ்டர்' -ன்னு குரல் வந்ததும், 'நாந்தான்னா யாருடி'-ன்னு கேக்கறாங்க. தினமும் கேக்கறதுதான். ' நாந்தான் சிஸ்டர் முனிரத்தினம்'-ன்னு சொல்றாங்களே..அவங்கதான் முனி அக்கா.



இந்த ஹாஸ்டல்லேயே பத்துவருஷத்துக்கு மேலே இருக்கற ரொம்ப ரொம்ப சீனியர். நானும், லதாவும் இந்த ஹாஸ்டலுக்கு வந்து ஒரு மாசம் ஆகுது. இந்த ஹாஸ்டல் சின்னமலையில் இருக்கிற சிஸ்டர் கான்வெண்ட். ராத்திரி ஏழுமணிக்கு மேலே இரும்பு கேட்டை இழுத்து பூட்டிடுவாங்க. அதுக்கு அப்புறம் வர்றவங்க மேலே சொல்லியிருக்கற மாதிரி கதவை தட்டிக்கிட்டு சிஸ்டரைக் கூப்பிட்டுக்கிட்டு நிக்கணும். சிஸ்டர் பொறுமையா டிவி பார்க்கறதை நிறுத்திட்டு கொஞ்சநேரம் தட்டவிட்டுட்டு, சாவியை எடுத்துக்கிட்டு வந்து,இதோ இப்போ முனு அக்காவை கேட்ட மாதிரி, 'யாரு'ன்னு கேட்டப்புறம் நாலு திட்டு திட்டிட்டு திறப்பாங்க.


”என்னடி, தினமும் லேட்டு?”


“சாரி சிஸ்டர், ஆடிட்டிங்”


“என்னடி தினமும்...ஆடிட்டிங்..ஆடாதடிங்-ன்னுகிட்டு..உனக்கு என்னைக்குத்தான் ஆடிட்டிங் இல்லை?”




கையை பிசைஞ்சுக்கிட்டு முனி அக்கா பல்லைகாட்டிக்கிட்டு நிக்கறாங்க. மன்னித்த பாவத்துடன் சிஸ்டர், ‘ஓடு, சாப்பாடு எடுத்து வச்சிருக்காளா' என்றதும் ‘ம் சிஸ்டர்' ன்னு சொல்லிட்டு வேகமாக ரூமுக்கு போறாங்க.


முனி அக்கா எனக்கு எதிர் ரூம்லே இருக்காங்க. எனக்கும் லதாவுக்கும் ஒரே ரூம் கிடைக்கலை. பக்கத்து பக்கத்து ரூம். எதிர் ரூம்லே இருக்கற விஜி கூட அப்போதான் நாங்க ஃப்ரெண்ட் ஆகி இருந்தோம். அவங்க ரூம்லே பேசிக்கிட்டு இருந்தப்போ அங்கேருந்த கட்டில்லே உட்கார போனேன். உடனே விஜி, ‘ஐயோ அது முனி அக்கா பெட், அதுலே வேணாம், இதுதான் என் பெட், இதுலே உட்காருங்க'ன்னு சொன்னாங்க. ஏன், உக்காந்தா என்னன்னு கேட்டதும், 'அவங்களுக்கு எப்போ கோவம் வரும்னே சொல்ல முடியாது, டக்னு திட்டிடுவாங்க, அப்புறம் சண்டை போட்டு கத்திவுட்டுடுவாங்க' -ன்னு சொன்னாங்க. இந்த ஹாஸ்டலுக்கு வர்றவங்கல்லாம் பாஸிங் க்ளவுட்ஸ் மாதிரிதான். மிஞ்சி போனா ஒரு வருஷம்...அதுக்குள்ளே இன்னும் சில ப்ரெண்ட்ஸ் கூட சேந்து வீடு வாடகைக்கு பார்த்து போய்டுவாங்க..இல்லேன்னா கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு போய்டுவாங்க. ரொம்ப நாளா இருக்கறவங்கன்னா ரெண்டு மூணு பேருதான்...லவ் பண்ணிட்டு வீட்டுலே சம்மதத்துக்காக அடம் பிடிச்சுக்கிட்டிருக்கவங்க இல்லேன்னா கல்யாணத்துக்காக காத்துக்கிட்டிருக்கவங்க. அதுலே ரெண்டாவது கேட்டகிரியாம் முனி அக்கா.



முனி அக்கா எனக்கு சீக்கிரம் ஃப்ரெண்ட் ஆகிட்டாங்க. ஒருநாள் மழை வந்தப்போ அவங்க புடவையை எடுத்து வச்சிருந்தேன், நனையாம. அப்புறம், ஒருநாள், அவங்களுக்கு ராத்திரி சாப்பாடு எடுத்து வைக்க அவங்க ரூம்லே யாருமில்லாதப்போ நானும் லதாவும் சாப்பாடு எடுத்து வைச்சிருந்தோம். அதுலேருந்து ஆபிஸுக்கு போகும்போது எங்களுக்கு ‘பை' சொல்லிட்டு போவாங்க. எனக்கு போன் வந்தா ஓடி வந்து கூப்பிடுவாங்க. ஆஃபிஸிலே வெள்ளிக்கிழமை பூஜையிருந்தா பழமும், தின்பண்டங்களும் கொண்டு வந்து தருவாங்க. எப்படின்னு தெரியலை, ஹெப்ஸியும், நானும் முனி அக்காவிற்கு ரொம்ப க்ளோஸ் ஆகிட்டோம். ஆனா முனி அக்கா கொஞ்சம் சிடுசிடுதான். கோவம் எப்போ வரும்னு சொல்ல முடியாது. திடீர்னு யாரையாவது திட்டிடுவாங்க...சில்லி ரீசனாத்தான் இருக்கும். ஆனா யாரும் பதிலுக்கு முனி அக்காக்கிட்டே சண்டை போட மாட்டாங்க. ‘முனி அக்கா இப்படித்தான்' ன்னு எல்லோரும் ஏத்துக்கிட்ட மாதிரி அமைதியா போய்டுவாங்க. அதுவும் பாதிபேர் முனி அக்காக்கிட்டே இப்படி பயந்துக்கிட்டு பேசவே மாட்டாங்க.



முனி அக்கா, எத்திராஜ்-லேயோ ஸ்டெல்லாமேரிஸ்-லேயோ பிகாம் படிச்சாங்களாம். இருபத்தியொரு வயசுலே வேலைக்காக வந்தாங்களாம். இந்த ஹாஸ்டல்லே பனிரெண்டு வருஷமா இருக்காங்களாம். ஆரம்பத்துலே சில சிட் பண்டு கம்பெனிகளில் சேர்ந்து தம்பியை படிக்க வைச்சு, அம்மா-
அப்பாவுக்கு பணம் அனுப்பி குடும்பத்தை கவனிச்சிருக்காங்க. ஒன்பது வருஷமா ஒரே ஆஃபிசுலே வேலை செய்றாங்களாம். பத்தாயிரத்துக்கிட்ட்டே சம்பளம் வருதாம். கல்யாணத்திற்கு பார்த்து எதுவும் சரியா அமையலை. தம்பி லவ் மேரேஜ் செஞ்சுக்கிட்டாராம். அம்மா அப்பாவும் ரொம்ப வயசானவாங்களாம். எதையும் முயற்சி எடுத்து செய்ய யாரும் இல்லை, ஊர்லே இருக்கற சொந்தக்காரங்களும் பெரிசா உதவலை.


கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு குடும்பமாக வாழணும்னு அக்காவுக்கு ஆசைதான். ஆனா, கல்யாணத்துக்கு அவங்ககிட்டே இருந்த வசதிகள் மட்டும் பத்தலை. அக்கா கொஞ்சம் கொஞ்சமா சேர்த்து வைச்சிருந்த பதினைஞ்சு பவுன் நகைங்களும் மாப்பிள்ளை வீட்டுக்காரங்களுக்கு திருப்தியாயில்ல. சரி, இன்னும் கொஞ்சம் சம்பாரிச்சுட்டு பார்த்துக்கலாம்னு வந்த ஒன்னு ரெண்டு மாப்பிள்ளைங்களையும்
தட்டிக்கழிச்சுட்டாங்களாம். அப்புறமா தேடினப்போ வந்தவங்கள்ளாம் ரெண்டாம்தாரத்துக்குத்தான் கேட்டாங்களாம். அக்காவுக்கு இஷ்டமில்லாததால் 'வேண்டாம்'னதும் , சொந்தக்காரங்க எந்த முயற்சியும் எடுக்கலை.



முனி அக்காவும் அப்படியே ஹாஸ்டல்லேயே தங்கிட்டாங்க. இவங்களுக்கு அப்புறம் எத்தனையோ பேட்ச் பொண்ணுங்கல்லாம் வந்து, வேலை தேடி, பத்திரிக்கை கொடுத்து கல்யாணமாகி போயிருக்காங்க. ஹாஸ்டல்லே ஒரு வழக்கம். கல்யாணமானதும், ஜோடியா வந்து நட்புகளை கண்வருக்கு அறிமுகப்படுத்திட்டு சிஸ்டருக்கும், எல்லா ரூம்லே இருக்கறவங்களுக்கும் ஸ்வீட் கொடுத்துட்டு போறது. முனி அக்கா இதையெல்லாம் பார்க்க மட்டுமே செய்திருக்கிறார். முனி அக்காக்கிட்டே கல்யாணப் பத்திரிக்கை கொடுக்கறதுக்கு மட்டும் எல்லோருக்கும் கொஞ்சம் கஷ்டமாயிருக்கும். ஆனா முனி அக்கா அதையெல்லாம் கண்டுக்க மாட்டாங்க. 'கண்டிப்பா வரேம்ப்பா' ன்னு சொல்லி வாங்கிக்குவாங்க. ஆனா போக மாட்டாங்க.

மாசம் ஒருதடவை ஊருக்கு போவாங்க. நார்த் மெட்ராஸ் தாண்டி ஏதோ ஒரு கிராமம். பஸ்ஸுலே இரண்டு மணிநேர பயணம். தம்பி குழந்தைகளுக்கு விளையாட்டு பொருட்கள் அல்லது துணிகள் வாங்கிச் செல்வார். வந்தபின், குழந்தைகள் இவரிடம் சொன்னதை விளையாடியதை சொல்லிக்கொண்டிருப்பார். முனி அக்காவிற்கு ரத்னா -ன்னு ஒரு ஃப்ரெண்ட். அந்த ஃப்ரெண்டோட அத்தை சைதாப்பேட்டையில் இருந்தாங்க. அவங்க ரிடையர்டு ஆன டீச்சர். அவங்க இப்போ தனியா இருந்ததால், முனி அக்காதான் அவங்களுக்கு துணை. அவங்களை டாக்டர்கிட்டே கூட்டிட்டு போறது, அவங்ககூட கடைக்குப் போறதுன்னு. முனி அக்காவிற்கு சென்னையில் இருந்த ஒரே உறவு அந்த டீச்சர் மட்டுமே. காலையிலே எட்டு மணிக்கு ஆபிஸ்...அதை விட்டால் ஹாஸ்டல்...சனிக்கிழமைதான் அக்காவுக்கு லீவு...லீவுவிட்டா அந்த டீச்சரின் வீடு. இதுதான் முனி அக்காவோட உலகம்.


எப்பவாவது, சுயஇரக்கமும், தனிமையும், எதிர்காலத்தைப் பத்தின பயஉணர்வும் மேலோங்கறப்ப ராத்திரி நேரங்கள்ல மட்டும் முனி அக்கா விரக்தியா தன்னோட மனநிலைய எங்ககிட்ட பகிர்ந்துப்பாங்க. அதுல 'நீங்களும் சீக்கிரம் கல்யாணமாகி போகப்போறவங்கதான்... நான் இதே ஹாஸ்டல்ல இப்ப மாதிரியே கிடந்து உழல போறேன்'னு ஒரு ஏமாற்றத் தொனி இருக்கும். நானும், ஹெப்ஸியும் சும்மா இருக்காம, 'பேப்பர்லே விளம்பரம் கொடுக்கலாம்க்கா,யாராவது உங்களுக்கேத்த மாதிரி இருப்பாங்க' -ன்னு முனி அக்காவை சம்மதிக்க வச்சு, 'தினமணி' - 'ஞாயிறுமணி'ல இலவச விளம்பர பகுதிக்கு எழுதி போட்டோம். அதைப் பார்த்துட்டு நாலு பதில்கள் வந்துச்சு.
அதுல ஒருத்தர் கோவைலேந்து - வயது 45 இருக்கும். வேலை எதுவும் இல்லை. கல்யாணத்துக்கு அப்புறமா வேலைக்கு முயற்சிப்பாறாம். ஆனா, அக்கா கண்டிப்பா வேலைக்கு போகணுமாம். ரெண்டாவது ஆளு - செங்கல்பட்டுலேந்து - அவருக்கு கல்யாண வயசுல ரெண்டு பொண்ணுங்க. மனைவி இல்ல. வயசு 50க்கு மேல. மூணாவது - நாமக்கல். வயசு 49. இவருக்கும் அக்கா ரெண்டாம் தாரமம வேணுமாம். வேலை ம்ஹும். கல்யாணத்துக்கு அப்புறமா சென்னைக்கு வந்துடறாராம். நாலாவதும் இந்த மாதிரியே ஒருத்தர். சரியா நினைவுல இல்ல...


முனி அக்காவுக்கு இருந்த கொஞ்ச நஞ்ச நம்பிக்கையும் போயிடுச்சு. அவசரகதில ஓடிட்டு இருக்கற தன்னோட வாழ்க்கைல ஒரு மாற்றம் வேணும்னுதான் அக்கா கல்யாணத்துக்கே சம்மதிச்சாங்க.
' இதையெல்லாம் நம்பி எப்படி கல்யாணம் பண்ணிக்கறது' னு தூக்கிபோட்டுட்டாங்க. இப்பதான் ஒரு திருமணத்துக்கு திருமண ஏற்பாட்டாளர்கள் அப்படீங்கற தொழில் செய்யறவங்களோட அவசியம் புரிஞ்சுது. அது அதிர்ச்சியாவும் இருந்தது. அதைவிட பேரதிர்ச்சி, பதிலளிச்சவங்க எல்லாருமே முனி அக்காவோட வேலைய முன்வைசே காயை நகர்த்தியிருந்தது. இதுக்கு அப்புறம் கொஞ்ச நாள்ல ஹாஸ்டல் புதுப்பித்தல் காரணமா ஆளுக்கொரு பக்கம் பறந்துட்டோம். என்னைக்காவது முனி அக்கா தொலைபேசுவதோட சரி.



இப்பவும், முனி அக்கா அதே ஹாஸ்டல்ல அதே ரூம்லதான் வசிக்கிறாங்க. அந்த டீச்சருக்கு கேன்சர் வந்து ஆபரேஷன் நடந்திருக்கு. லீவு நாட்கள்ல அவங்களுக்கு துணையாக அக்கா இருக்காங்க.


அக்காவ பத்தி நினைக்கறப்ப எல்லாம், 78 வயசுல தன் வயசுல பாதி இருக்கறவங்களை கல்யாணம் செஞ்சுகிட்டு வாழ்ந்து, மறைஞ்சு போன ஜெமினி கணேசன் ஏனோ நினைவுக்கு வந்துகிட்டே இருக்காரு.


இடுகையின் கடைசியில் பேச்சு வழக்குக்கு மாற்றி தந்த பைத்தியக்காரன் அவர்களுக்கு நன்றிகள்!


31 comments:

Vidhoosh said...

:( ?

தமிழ் பிரியன் said...

:(

சின்ன அம்மிணி said...

//78 வயதில் தன்னைவிட பாதி வயதுடையவரை மணந்து இறந்துபோன ஜெமினி கணேசன் ஏனோ நினைவுக்கு வந்தார்.//

இந்த வரில எல்லாத்தையும் சாய்ச்சுப்புட்டீங்க.

Deepa said...

என்ன சொல்றதுன்னே தெரியல முல்லை.
மனம் கனக்கிறது.

எதார்ததமாகக் கதை சொல்லும் பாங்கில் அழுத்தமான விஷயங்கப் பதிய வைப்பது உனக்கே உரித்தான தனிக்கலை. இப்போதும் அப்படியே.

//முனி அக்காக்கிட்டே கல்யாணப் பத்திரிக்கை கொடுக்கறதுக்கு மட்டும் எல்லோருக்கும் கொஞ்சம் கஷ்டமாயிருக்கும். ஆனா முனி அக்கா அதையெல்லாம் கண்டுக்க மாட்டாங்க. 'கண்டிப்பா வரேம்ப்பா' ன்னு சொல்லி வாங்கிக்குவாங்க. ஆனா போக மாட்டாங்க.
// :(((

//ஒரு திருமணத்திற்கு திருமண ஏற்பாட்டாளர்கள் எனும் தொழில் செய்பவர்களின் அவசியம் புரிய வந்தது. அது அதிர்ச்சியாக இருந்தது. //
:((

கென்., said...

நீங்க சொல்லியிருக்கிற ஹாஸ்டல்ல தங்கியிருந்த என் ப்ரெண்டை பார்க்க நான் வாரத்தில ஒரு நாள் வருவேன்.

எனக்கு இப்போ என்ன பயம்னா நானும் முனிரத்தினமா மாறிட்டு இருக்கேனோ :)

நல்லாயிருக்குங்க

The Analyst said...

:( எனக்கும் இப்படி சில அக்காமார்களையும் Aunties ஜ‌யும் தெரியும். சிலருக்கு அவர்களின் பெற்றோர் சாதி, சமயம், சாதகப் பொருத்தம், படிப்பு எல்லாம் சரிவரும் மாப்பிள்ளைமாரைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தே காலம் போய்விட்டது. சிலர் அவர்கள் காதலித்தவர்களை அவர்களின் பெற்றோர்கள் ஒப்புக்கொள்ளவில்லை என்பதால் தனியவே த்மது வாழ்க்கை முழுதும் வாழ்ந்துவிட்டார்கள்.

அதே நேரம் சிலருக்கு கட்டாயம் எப்படியாவது திருமணம் முடியவே வெண்டும் என்று உதவாக்கரைகளை முடித்துக் கொடுத்தும் கஸ்டப் பட்டுக்கொண்டுருக்கின்றனர்.

இன்னொரு அக்காவிற்கு அவரது அண்ணன் பார்த்து கொடுத்த மாப்பிள்ளை (சாதி, சமயம், பொருத்தம், சீதனமெல்லாத்துடனும் தான்). திருமணத்திற்கு ஒரிருநாட்களிற்கு முன் மாப்பிள்ளையின் நடத்தை சரியில்லை எனத்தெரிய வந்தும் திருமணம் நடக்காவிட்டால் குடும்ப மானம் என்னாவது என்று நினத்தோ என்னவோ அதன் பிறகும் திருமணம் செய்தார். She went through very abusive few months with him and then divorced him. இது நடந்து 10 வருடங்களுக்கு மேலாகி விட்டது. She is working, independent and has friends who care about her. யாரிலும் தங்கி வாழவில்லை. அப்படி இருந்தும் she can't still sometimes seem to get over what happened to her.

சமூகம் எப்பதான் மாறுமோ தெரியவில்லை. :(

க.பாலாசி said...

//முகி அக்கா...//

வருத்தமாக இருக்கிறது. இதுபோலும் எத்தனைப்பெண்கள் இருக்கிறார்களோ தெரியவில்லை. இப்படி திருமணம் செய்துகொள்ளாமல் ஆண்களும் இருக்கிறார்கள்...

வினவு said...

முனியக்கா போல பலர் இப்படித்தான் வாழ்வது வருத்தமாகத்தான் உள்ளது. சாதிமறுப்பு, அரசியல் ஆர்வம் போன்றவை இருந்தால் இடதுசாரி அமைப்புக்களில் தொடர்பு கொள்ளலாம். ஆனால் அதற்கு பல பெண்கள் முன்வருவதில்லை. அது அவர்களின் தனிப்பட்ட தவறு இல்லை என்றாலும் அந்த தடைகளை தாண்டுவதற்கு அவர்கள்தான் முன்வரவேண்டும்.

பைத்தியக்காரன் said...

மனதை பிழியும் சமூக அவலம்...

பேச்சு வழக்கில் எழுதப்பட்டிருப்பதால் நெருக்கமான நண்பரின் வாழ்க்கைக் குமுறலை அருகிலிருந்து கையறுநிலையில் பார்த்தது போல் இருக்கிறது.

தோழமையுடன்
பைத்தியக்காரன்

☀நான் ஆதவன்☀ said...

:(

சென்ஷி said...

:(

ராமலக்ஷ்மி said...

இப்படி எத்தனை எத்தனை பேர்:(?

சொல்லியவிதம், நடை எல்லாம் மனதுக்கு நெருக்கம்.

பா.ராஜாராம் said...

மனதை உறுக்கும் பதிவு.

பதி said...

பேசப் பட வேண்டிய விசயத்தை எழுதியுள்ளீர்கள்.

இதில் குறிப்பிட்டுள்ளதைப் போல பொருளாதாரப் பிரச்சனை மட்டுமின்றி, "The analyst" என்பவர் குறிப்பிட்டுள்ளதைப் போல //சாதி, சமயம், சாதகப் பொருத்தம், படிப்பு எல்லாம் சரிவரும் மாப்பிள்ளைமாரைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தே காலம் போய்விட்ட// பலரையும் நினைவில் கொண்டுவந்தது இந்த இடுகை.

மனம் கனக்கிறது.

ஆயில்யன் said...

:(((

கோமதி அரசு said...

மனதை உறுக்கும் முனிரத்தினத்தின் கதை,முல்லை.

இந்த சமுதாயத்தில் எத்தனை முனிரத்தினம் போல் முதிர் கன்னிகளோ!!

வல்லிசிம்ஹன் said...

முனி அக்கா ஒரு சிறு துளி.ஆனால் வருத்தத்தில் ஆழ்த்திவிட்டார். வெகு நயமாக எழுதி இருக்கிறீர்கள் முல்லை.
எனக்குத் தெரிந்த இன்னோரு முதிர்கன்னி, வேறு பாதையில் போய்த் தன்னை மாய்த்துக் கொண்டாள்.
இன்னும் அந்த வீடும் அவர்கள் நினைவும் என்னைச் சலனப்படுத்துகிறது. அதுபோல இல்லாமல் முனி அக்கா பயனுள்ள வாழ்க்கையை வாழ்கிறார் என்பது ஆறுதலாக இருக்கிறது. மறுபக்கம்.

நட்புடன் ஜமால் said...

இதை படிக்கையில் முதிர்கன்னி தான் ஞாபகத்துக்கு வருது ...

வழிதெரியாமல் வருந்தும் ஒருவன் :(

நசரேயன் said...

பாலாஜி சொன்னதைப் போல இரண்டு பக்ககங்களிலும் நிறைய பேர் இதே மாதிரி இருக்கிறார்கள்

கண்மணி/kanmani said...

:(

அம்பிகா said...

மனதை வருத்தும் இடுகை. கண்ணுக்குத் தெரியாமல் எத்தனயோ பேர் இப்படி முதிர்கன்னிகளாக..
இந்த நிலையே அவர்கள் சிடுசிடுப்புக்கு காரணமாகக் கூட இருந்திருக்கலாம்.
உங்கள் எழுத்தோட்டமும் அருமை முல்லை.

ஜெயந்தி said...

வேலைக்குச் செல்லும் இடத்தில் நல்ல ஆண்களைக் கண்டுபிடித்து காதல் திருமணம் செய்துகொள்ள இவர்களுக்கு ஏன் முடிவதில்லை. மனதை உலுக்கும் பதிவு.

முத்துலெட்சுமி/muthuletchumi said...

ஹ்ம்.. பாவம் ..

முத்துலெட்சுமி/muthuletchumi said...

சமூகத்தை கேள்வி எல்லாம் நல்லா கேக்கறீங்க .. விடையைத்தான் அதாலே இப்பத்தைக்கு சொல்லமுடியல..

Imayavaramban said...

:(

http://eluthuvathukarthick.wordpress.com/

The Analyst said...

On the other hand, இவ்விடத்தில் இன்னொன்றையும் சொல்லியாக வேண்டும். பலசமயம் பெண்களை சுயமாக நிற்கவோ, சிந்திக்கவோ பழ‌க்காமல் எல்லா சுமையையும் ஆண்கள் மீதே போட்டு, தமது அக்காமார், தங்கைமார், ஆட்டுக்குட்டிகள் எல்லோருக்கும் இலட்சம் இலட்சமாக திரட்டி சீதனம் கொடுத்து அடிமை வாழ்க்கைக்கு அனுப்பி விட்டே அவர்கள் தமது வாழ்க்கையைப் பார்க்கலாமெனும் கொடுமை நிலைக்குத்தள்ளப்படுவதால் வாழ்க்கை முழுதும் தொலைத்த சில அண்ணன்மார்களையும் uncles ஜயும் கூடப் பார்த்திருக்கின்றேன்.

துபாய் ராஜா said...

ஆண் எந்த வயதிலும் எத்தனை திருமணம் வேண்டுமானாலும் செய்து கொள்ளலாம். ஆனால் பெண்கள் குறிப்பிட்ட வயது கடந்துவிட்டால் முதிர்கன்னிகளாகவே இருந்தாக வேண்டிய நமது சமூகத்தின் நிலைமை மிகவும் வருத்தத்திற்குரியது. :((

ஹுஸைனம்மா said...

முனி அக்காவிற்குக் கல்யாணம் ஆகவில்லை என்றும் வருத்தப்படுகிறோம். சிலருக்கு கல்யாணம் ஆகியும் வேதனையில் வாழ்கிறார்களே, (ஏன் கல்யாணம் செய்தார்கள்) என்றும் வருத்தப்படுகிறோம்.

வருத்தம் மட்டுமே பட முடிகிறது. :-(

R.Gopi said...

ஆண் மட்டும் எத்தனை வயதுக்கு மேல் ஆனாலும், 2, 3 என திருமணம் செய்து கொள்ள முடிகிறது... அதுவும் நீங்கள் சொன்னது போல், தன் வயதில் பாதி வயதுள்ளவரை...

ஆனால், முனிரத்தினம் போல் எத்தனையோ முதிர்கன்னிகள் தன் திருமண வாழ்வை ஏக்க பெருமூச்சு விட்டே கழித்து விடுகிறார்கள்...

இது நிதர்சனமான உண்மை... ரொம்ப அழகா இங்கே வெளிப்பட்டு இருக்கு...


வாழ்த்துக்கள்.....

"உழவன்" "Uzhavan" said...

மனச ஏதோ ஒன்னு போட்டு பிசையுது. நல்ல எழுத்து நடை.

அமுதா said...

எனக்கு ஹாஸ்டல்ல தங்கி இருந்த பலரின் நினைவும் வந்து மனம் கனத்தது