Monday, December 22, 2014

ஆதிவாசிகள் ‍- பிலோ இருதயநாத்

ஏதோ ஒரு மலைப்பயணத்தின்போது, 'பிலோ இருதயநாத்'  பெயரை பெரிம்மாதான் எனக்கு சொல்லியிருந்தார்.ஏதோ ஒரு அந்த காலத்து வார‌இதழின் பெயரை , அவரது கட்டுரைகளுக்காக காத்திருப்போம் என்று. புத்தகம் வாங்கிய தளத்தில், இவரது பெயரை பார்த்ததும், மின்னல் வெட்ட, இந்த புத்தகத்தை வாங்கினேன்.

வாசித்ததும் தோன்றியது, இவர் 'தென்னிந்திய ஜிம் கார்பெத்'! :‍) இதுவரை நான் கேள்விபட்டிருந்தது, ஊட்டியின் தோடர்கள், குறும்பர்கள் மட்டுமே. குருவிக்காரர்களை ஆதிவாசிகளாக நினைத்ததேயில்லை.  இந்த புத்தகத்தில், நீலகிரியில் கோத்தர்கள், தோதுவர்கள், கசவர்கள் என்று பல்வேறு ஆதிவாசிகள் இருப்பதை இவர் பதிவு செய்கிறார். ஆந்திராவின் ஆதிவாசிகள், மராட்டியத்தின் ஆதிவாசிகள், நீலகிரியின் ஆதிவாசிகள் என்று ஏராளமான தகவல்கள்.

இவை ,வெறும் தகவல்களாக மட்டும் இல்லாமல், அவர்கள்து பழக்க வழக்கங்கள், திருமண சடங்குகள், உணவு, வேட்டையாடும் முறை, உடைகள், காட்டைப் பற்றியும், விலங்குகளையும் பற்றிய ஆதிவாசிகளின் அறிவு என்று முதல் பகுதி ஒரு  மானுட சுரங்கமாகவே இருக்கிறது. இரண்டாம் பகுதிதான், வெகு சுவாரசியம். அதை வாசித்ததிலிருந்து, 'மல்லா எல்கா' என்ற குரல் பிலோ இருதயநாத் இதயத்தில் மட்டுமல்ல..என்னுள் அந்த தாயின் குரல் எழுந்து அடங்குகிறது. 'நல்லூரா பீ...ர்...லா' மற்றும் 'மத்து மராலே'வும் சுவையான அனுபவங்கள். இதில், 'மத்து மராலே' பப்புவுக்கு படித்தகாட்ட, ஆரம்பத்தில் அதிர்ச்சியானவள்,  பின்னர் விழுந்து விழுந்து சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள். 'ஷிகாரி சாம்பு' போல எண்ணிக்கொண்டாளாம்.



கசவர்கள் என்ற இனத்தவர்கள், உதகையில் வசித்து வருபவர்கள். இவர்களைப் பற்றி பெரிதாகவும் எதுவும் யாருக்கும் தெரியாது. ஆர்வத்தால், கால்நடையாக அவர்களைத் தேடிச்செல்கிறார், பிலோ இருதயநாத். கசவன் இனத்தவருடன் காட்டைச் சுற்றிப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில், களைத்து ஒரு மரத்தினடியில் வேரின்மீது அமருகிறார்கள். களைப்பும் பசியும்  மேலோங்க, ரொட்டியையும் பழத்தையும் சாப்பிடுகிறார்கள்.

பழத்தை வெட்டிய பின் கத்தியை அந்த வேரில் குத்திவைத்திருக்கிறார், அந்த கசவன். அதிலிருந்து ரத்தம் வருவதை பார்த்து கசவனிடம் சொல்ல, ஒரு நிமிடம் ஒன்றும் புரியாமல்,சட்டென கத்திக்கொண்டே எழுந்து   ஓட ஆரம்பித்திருக்கிறார், கசவன். இவரும், வாயில் ரொட்டியை கவ்வியபடியே அவர் பின்னால் ஓடியிருக்கிறார். அந்த ஆதிவாசி ஓடும்போது உதிர்த்த வார்த்தைகள்தான் 'மத்து மராலே'. 'மலைப்பாம்பு' என்று பொருளாம்!

இந்த ஆதிவாசி மக்களை கண்டடைய இவர் மேற்கொண்ட பயணங்களே விசித்திரமானவை. இன்றுபோல், மசினகுடிக்கோ, கோத்தகிரிக்கோ அதைத்தாண்டிய மலைப்பகுதிகளுக்கோ பெரிய போக்குவரத்து வசதிகள் இல்லை. விறகுகள் ஏற்றிச்செல்லும் லாரிகள், அங்கிருந்து கால்நடையாக, சில இடங்களில் சைக்கிள் என பயணம். அதோடு, வெளி ஆட்களோடு பழகவோ அவர்களை பார்க்கவோ கூச்சப்படும் ஆதிவாசிமக்களோடு மாதக்கணக்கில் தங்கி அவர்கள் நம்பிக்கையை பெறுவது சாதாரண விஷயமல்ல.

சிலமாதங்களுக்கு முன்பு பத்திரிக்கையில் படித்தது இது.இன்றும், பெரிய அளவில் வெளி உலகத்தொடர்புகளே இல்லாத, நாகரீக மனிதர்களை சந்திக்க மறுக்கும் ஆதிவாசி மக்களை, சமீபத்தில் பத்திரிக்கையாளர்கள் சந்திக்கச் சென்றபோது, 'தொப்பி அணிந்து வருவாரே' என்று ஒருவரை பற்றி அவர்கள் நினைவுகூர்ந்தார்களாம். ஆனால், பத்திரிக்கையாளருக்கு யாரென்று தெரியவில்லையாம்.

இங்குவந்தபிறகுதான், அவருக்கு தெரியவந்திருக்கிறது,  அந்த ஆதிவாசி மக்கள் விசாரித்தது, பிலோ இருதயநாத் பற்றி என்று!   ஒருமுறை, அவர்கள் அன்புக்கும் நம்பிக்கைக்கும் பாத்திரமாகிவிட்டால், ஆதிவாசிமக்கள் போல் வேறு யாருமில்லை என அவர் உணர்ந்து எழுதியது, எவ்வளவு உண்மையாகியிருக்கிறது!

உண்மையிலேயே, காட்டுவாசி மக்கள் வாழ்வில் நடனம் இரண்டற கலந்திருக்கிறது. அதற்கு சாட்சியாக, அவர்களது பாடல்களையும் அந்த மொழியிலேயே பதிவு செய்திருக்கிறார். என்ன, நமக்குத்தான் புரியவில்லை.
வெறும் தகவல்களாக மட்டுமில்லாமல், அவருக்கேற்பட்ட சுவையான சம்பவங்களோடு கொடுத்திருப்பதுதான், இந்த புத்தகத்தை நினைவில் தங்கவைக்கிறது.

குருவிக்காரர்களை , 'காக்கை,நரிப்பல், மணிகள்' விற்பவர்களாக, டால்டா டின்களை கட்டிக்கொண்டிருப்பவர்களுமாகவே  நான் அறிந்திருக்கிறேன். வடலூரில், வீட்டுக்கு எதிரில், இருந்த புளிமரத்தில் கூடாரம் அடித்து தங்கியிருப்பார்கள். ஒரு ரேடியோ எப்போதும் அவர்களிடம் இருக்கும்.  அந்த கூட்டத்தை அடுத்த விடுமுறைக்கு வடலூர் செல்லும்போது பார்க்க முடியாது.
சிலநாட்கள் கழித்து வேறு ஒரு கூட்டம் வந்து தங்கியிருக்கும்.

இந்த நாடோடித்தனத்துக்கு பின்னான‌ காரணத்தை இந்த புத்தகத்தின் வாயிலாக அறிந்தபோது, அதிர்ச்சியாக, ஆச்சரியமாக,சிரிப்பாக‌ இருந்தது. ஒரு கூட்டத்தில் குழந்தையோ, வயதானவர்களோ இறந்துவிட்டால், அவர்களை புதைத்துவிட்டு அந்த இடத்தை காலி செய்துவிடுவார்களாம்.  புதிய இடத்துக்கு சென்ற பின்பும், மூன்று இரவுகள், எல்லாரும் வட்டமாக கைகளைக் கோர்த்துக்கொண்டு அமர்ந்துக்கொள்வார்களாம். தூங்குவதில்லையாம். இரவில், திடீரென்று அலறல் சத்தம்போல் கொடுப்பார்களாம்.

அதாவது, இறந்தவர்கள் பேயாக வந்து அவர்களில் யாரையாவது பிடித்துக்கொள்வார்கள், கைகளை கோர்த்துக்கொள்வதால் பேயால் மொத்தமாக எல்லாரையும் இழுக்க முடியாது என்பது அவர்கள் நம்பிக்கை.

இந்த ஒரே காரணத்தால்தான் இவர்கள் நாடோடிகளாக இன்றும் இருக்கிறார்களாம். நான் நினைத்தது போல், இவர்கள் பிச்சைக்காகவோ இடவசதிக்காகவோ ஊர் ஊராக செல்லவில்லை! அநேகமாக, இறந்தவர்களுக்கு செய்யப்படும் சடங்குகளான‌ நாற்பது அல்லது பதினாறாம் நாள் இதற்கெல்லாம் முன்னோடி, இந்த சடங்காக இருக்கலாம்!

ஊட்டியில், சேரம்பாடி என்ற ஊர் இருக்கிறது. அந்த பெயருக்குப் பின்னால் இருக்கும் வரலாறு சுவாரசியம். சேரன் செங்குட்டுவன் இமயம் செல்வதற்கு முன் நீலகிரியில் தங்கியபோது, கொங்குநாட்டு ஆதிவாசிகள் அவனுக்கு 'குரவை கூத்து' ஆடினார். அதை சிலப்பதிகாரம் பதிவு செய்திருக்கிறது. அவன் தங்கி கோட்டை அமைத்த இடம் தான் 'சேரன் பாடி'. அது இன்று மருவி சேரம்பாடி எனவும் பகாசுரன் மலை எனவும் வழங்கப்பட்டு வருகிறது.

 'லைஃப் ஆஃப் பை' பார்த்த சூடோடு 'ரிச்சர்ட் பார்க்கரை' நேரில் பார்க்க வேண்டும் என்ற பப்புவின் தொணத்தலால்/ஆசையால் மசினகுடி சென்றோம். பந்திப்பூர் மற்றும் முதுமலையை பார்க்கலாம் என்பது பயணத்திட்டம். நாங்கள் சென்றது, முழுக்க அரசாங்கத்தின் சவாரி(சஃபாரி) ஊர்திகளில். மயில் பறந்ததையும், காட்டுயானைகளையும், பார்க்கிங் டீரையும் பார்க்க முடிந்ததே தவிர,ரிச்சர்ட் பார்க்கர் கண்ணுக்குப்படவே இல்லை. அதன்பிறகு,  ஒரு ட்ரெக்கிங்‍ பறவைகளைக் காணச் சென்றோம்.

ஏறக்குறைய, 25 வகை பறவைகளை முதலில் கண்டது மசினகுடியில்தான்.    பப்புவும், எப்படியாவது ஒரு ரிச்சர்ட் பார்க்கரையாவது நேரில் பார்த்துவிட வேண்டும் என்பது போல் அங்கிருந்த நாட்களில் எல்லாம் மனதில் புலியோடு அலைந்து கொண்டிருந்தாள்.

புலியைப் பார்த்தோமோ இல்லையோ, யானைகளை, யானைக்கதைகளை நிறைய கேட்டோம். வழியெங்கும் காடுகள் முழுக்க யானையைப் பற்றியும் ரிச்சர்ட் பார்க்கர் பற்றியும் கதைகள்தான் சிதறிக்கிடந்தன. அதுவும் யானையைத் தேடி தனியாகவோ அல்லது நண்பர்களுடனோ ரிசர்வ் காட்டுக்குள் சுற்றி பலியாகும் வெளிநாட்டுக்காரர்கள் பற்றிய கதைகள்!!


 
கிட்டதட்ட 20 வருடங்களுக்கு முன் தன்னந்தனியாக யானையை  போட்டோ எடுத்து மிதிபட்டு இறந்த  ஆங்கிலேய பெண்ணிலிருந்து, ஆறு மாதங்களுக்கு முன் யானையால் துரத்தப்பட்டு பந்தாடப்பட்ட ஐரோப்பிய இளைஞர்  வரை!!  அனுமதிக்கப்படாத காட்டுப்பகுதிக்குள் மாலை வேளைகளில் சுற்றித் திரிவதை என்னவென்று சொல்வது!! இந்த வருடத்தின் ஆரம்பத்தில் கூட, 67 வயதுடைய ஒருவர், யானைகளைப் பற்றி ஆராய்ச்சி செய்பவர்,மசினகுடியில் யானைக்கு பலியாகியிருக்கிறார்.

இன்று போல்,அவ்வளவாக வசதிகளில்லாத காலத்தில் ஒருவர், காட்டுக்குள் அலைந்து திரிந்து ஆதிவாசிகளை சந்தித்திருக்கிறார், ஆபத்தான  இடங்ளிலிருந்து தப்பியிருக்கிறார், அபாயமான விலங்குகளிடமிருந்து தப்பியிருக்கிறார். இதுவே என்னை மிகவும் ஆச்சரியத்துக்குள்ளாக்கியது.

அவர் சந்தித்த விசித்திரமான ஆதிவாசிகள் - பறவை வடிவ மச்சமுள்ள மனிதன் பாம்புகளை 'வா' என்றதும் புற்றிலிருந்து வருவது, மலைப்பகுதிக்கு கவர்னருக்காக பாதை அமைத்தது, பஞ்சாயத்துகள் என்று கொஞ்சம் கூட சுவாரசியத்துக்கு பஞ்சமில்லை. இயற்கை மற்றும் விலங்குகளை நேசிப்பவர்களுக்கு மட்டும்தான் இந்த புத்தகம் என்றில்லை, யார் வேண்டுமானாலும்  எவரும் வாசிக்கலாம்.  நேரில் கண்டு, அவர்களோடு வாழ்ந்து, கற்று எழுதியிருக்கும் அனுபவங்களின் வீச்சு என்றுமே தனிதான்!

(இமயமலையில் வீரதீர சாகசங்களை புரிந்த‌ 'வட இந்திய ஃபிலோ இருதயநாத்' ஜிம் கார்பெத்தின் 'மேன் ஈட்டர்ஸ் ஆஃப் குமோன்' மற்றும்'மை இந்தியா'வை 'உத்தராகாண்ட் காட்டுக்குள் வாசித்து பயந்துகிடந்ததையும் பற்றி எழுதி வைக்க வேண்டும்!) :-)

ஆதிவாசிகள் ‍-  பிலோ இருதயநாத் (பானு பதிப்பகம்)

1 comment:

Ezhilarasi Pazhanivel said...

Nice narration, Mullai!
-Ezhilarasi Pazhanivel