Wednesday, November 19, 2014

Interstellar

பார்த்து இரண்டு நாட்களாகி விட்டது. இன்னும் மனம் அதையே பற்றி சுழன்றுக்கொண்டிருக்கிறது. அந்த பிரமிப்பு என்னைவிட்டு அகலவில்லை. பார்த்ததைவிட, 'இப்படி இருந்தால், இப்படி இருந்தால்' என்று பார்க்காதவற்றை கற்பனைகளாக தாண்டி  அசை போடுவதை மனது நிறுத்தவில்லை. பூமியை எவ்வளவு நேசிக்கிறேன் என்பதை, இதற்குமுன்பாக  எப்போது உணர்ந்தேன் என்றெல்லாம் யோசித்துப்பார்க்கிறேன். இன்டர்ஸ்டெல்லரை பற்றிதான் சொல்கிறேன்.

'தமிழ்படத்துலே பார்க்காத லாஜிக்கையா இதிலே பார்க்க போறோம்' என்று நான் மிகவும் குழப்பிக்கொள்ளாத ரகம். எனவே, படத்தை ரசிக்க‌,  பிசிக்ஸ் புத்தகமெல்லாம் எனக்கு  வேண்டியிருக்கவில்லை. :-)

சிலநாட்களுக்கு முன்பு, ஒரு அறிவியல் அரங்கத்தில் அன்டார்டிகாவை பற்றிய படத்தை பார்த்தேன். உறைபனியும் குளிருமாக, மனிதர்கள் வாழ முடியாத இடம். பெங்குவின்களும், சில மீன்களும் மட்டுமே தாக்குபிடிக்கும் இடத்தில்கூட மனிதர்கள் காலடித்தடங்களும், சில நாடுகளின் கொடிகளும். பனிக்கட்டி உருகும் கோடைக்காலம் தவிர, அடுக்கடுக்காக பனி உறைந்து கிடந்தாலும், அதிலுங்கூட பூமியின் தரையை தேடிப்பிடித்து வந்து சேர்ந்திருக்கிறார்கள் மனிதர்கள். இன்றைய கப்பல்களும், அதிநவீன விமானங்களும் இல்லாத காலத்தில்கூட, கப்பல் வழியாக, மரப்படகுகள் வழியாக, பூமியின் இந்த பகுதியை தேடிக்கண்டடைந்திருக்கிறார்கள்.

அடுக்கடுக்காக உடை உடுத்திக்கொண்டு, ஆராய்ச்சி செய்கிறார்கள. சில இடங்களில், பனி உடைந்து விபத்துகளில் சிக்கி மாண்டு போயிருக்கிறார்கள். இரவில் அடிக்கும் பனிப்புயலில், கூடாரங்களுக்குள், சிறு மெழுகுவர்த்தியின் துணை கொண்டு 'இதற்கு மேல் எழுதமுடியாதென்று தோன்றுகிறது." என்று
குறிப்பெழுதியபடியே உயிரை விட்டிருக்கிறார்கள். நண்பர்களாக அன்டார்டிகாவுக்கு வந்து, தனியாக திரும்பிச் சென்றிருக்கிறார்கள். ஆராய்ச்சியாளரான‌ தந்தையை, புதைத்த இடத்தை தேடிவந்து பார்த்துவிட்டு,
மகனும் , அதே பகுதியில் ஆராய்ச்சியை பணியை மேற்கொள்கிறார்.

இவர்களைப் பார்க்கும்போது,  நமது வேலையைப்பற்றி இனி திங்கட்கிழமை காலைகளில் புகார்கள்  எதுவும் சொல்லாமல் ஒழுங்காக  பணிக்கு சென்றுவிட வேண்டுமென்றுதான் தோன்றியது.   அரசியல் லாபங்கள், அறிவியல் ஆராய்ச்சிகள் என்று இருந்தாலும், மனிதர்களை இப்படி பனியிலும், மூச்சடைத்து நீருக்குக்கீழாகவும் பயணம் மேற்கொள்ளச் செய்வது எது என்று ஆச்சரியமாக இருந்தது.

சக்கரத்தை கண்டுபிடித்த நாள் முதல் மனிதன் ஒரு இடத்தில் நிற்கவேயில்லைதான். பூமியை, சூரிய குடும்பத்தைத்தாண்டி, மனிதன் பயணப்படும் என்ட்யூரன்ஸ் கூட சக்கர வடிவில்தான் இருக்கிறது. (அய்யய்யோ...இதுதான் குறியீடா? என்னை யாராவது காப்பாத்துங்களேன்!)
அந்த நொடியில் ஏற்படும் பரவசம், அதற்குப்பிறகு அடங்கவேயில்லை... இதோ இந்த நொடிவரை!


டாக்டர் மேனை உயிர்ப்பிக்கும் அந்த நொடிக்கு அரங்கம் திடீரென்று கைத்தட்டியது. என்னதான் நாம் இந்த பூமியை குறைகூறினாலும், மக்கள்தொகை பெருக்கம்  என்று திட்டிக்கொண்டாலும், இந்த கூட்டம் இல்லாமல் நம்மால் வாழமுடியுமா? என்னால் நிச்சயம் முடியாது. சென்னையை, அதன் புழுதியை, போக்குவரத்து நெரிசலை, நீண்ட வரிசைகளை குறைகூறினாலும், இந்த மக்கள்கூட்டம் இல்லாமல் யோசித்துப்பார்க்க முடியவில்லை. 

'இந்த மேட் க்ரவுடிலிருந்து எஸ்கேப்' என்று வெளியூருக்கு சென்றாலும் எல்லாம் இரண்டு மூன்று நாட்கள்தான். அதன்பிறகு, சென்ட்ரல் ரயில் நிலையத்திற்கு  வந்திறங்கும்போது ஏற்படும் நிம்மதி.... கிண்டியிலோ, ராஜ்பவனிலோ வாகன நெரிசலில், ஏதோ ஊர்வலம் செல்வதுபோல் வரிசையாக ஸ்கூட்டியில் செல்லும்போது ஏற்படும் ஹப்பாடா....

ஆனாலும் மானுடமே இல்லாத கோளுக்குச் சென்றாலும், மனிதர்களின் இயல்பு  மாறிவிடுவதில்லை. பொறாமை, போட்டி, இயலாமை எல்லாம் கூடப் பிறந்த குணங்கள்.  டாக்டர் மேனும் கூப்பரும் மோதிக்கொள்ளும்போது அப்படிதான் தோன்றியது.

கூப்பர், மூச்சுவிட திணறுவதைவிட பப்புவால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.  என்னை திரும்பிப்பார்த்து கையை பிடித்திழுந்த்து அவள் பார்த்த பார்வையில் அழுகையும், கோபமும் முட்டிக்கொண்டிருந்தது.  'ஏன்டி என்னை இதுக்கு கூட்டுட்டு வந்தே' என்பது போல... 'ஏதாவது பண்ணு' என்பது போல...அவளால், ஒரு மனிதன் மூச்சுக்காற்றுக்கு  திணறுவதை சகித்துக் கொள்ளவே முடியவில்லை.

கூப்பர், ஈர்ப்புவிசையில் கருந்துளைக்குள் சென்று, மீண்டு, ஒரு அடைப்புக்கட்டங்களில் மாட்டிக்கொள்ளும் தருணத்தில் ஒன்றும் விளங்கவில்லை.  ம்ம்...கூப்பரின் கடைசி நிமிடங்களில் நினைவுகள் முட்டிமோதிக்கொள்கின்றனவோ என்றெல்லாம் குழம்பிக் கொண்டிருக்கையில், காலமும் ஒரு பரிமாணமாக இருக்கிறது அந்த‌ கட்டமைப்பில் என்ற தருணம் இருக்கிறதே....வாவ்! கடந்துபோனவற்றை நம்மால் மீட்க முடியாது என்பதைதான்  வாழ்க்கை கற்றுதந்திருக்கிறது.  அதே காலத்தை முப்பரிமாண கட்டங்களில் மீட்டிப்பார்க்கும்போது, நொடி முள்ளால் கடத்தும்போது... 'இப்படி இருந்தா நல்லாதான் இருக்கும்' என்று தோன்றாமலில்லை.

 இப்படிதான், அலுவலகத்திலும் வீட்டிலும் இரண்டு நாட்களாக,  நினைவுக்கு வரும் காட்சிகளை விவரித்து, பேசி பேசி மாய்ந்து போகிறோம்.  கட்டிலின் மேலிருக்கும் சிறு அலமாரித்தட்டில் சில புத்தகங்களை வைப்பதுண்டு. பாதி படித்தவை, பப்பு படித்தவை...

படம் பார்த்துவிட்டு வந்த இரவு, விளக்கை அணைத்தபின் போர்வை இழுத்து போர்த்திய போது தலை மீது ஏதோ விழுந்தது. புத்தகம்....சாதாரணமாக கைபட்டு விழுந்தபோதெல்லாம் எடுத்த் வைத்துவிட்டு உறங்கசென்றிருக்கிறேன். ஆனால் அன்றோ...ஒரு புத்தகம்  விழுந்ததை  சாதாரணமாக எடுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. :))

நான்தான் இப்படி என்றால், பப்புவோ, படத்தைப் பற்றி எழுதி வைத்துக்கொண்டபின்புதான் உறங்கச்சென்றாள்.   

அந்தளவுக்கு ஆக்கிரமித்துக்கொண்டது, இன்டர்ஸ்டெல்லர்.... 'இன்னொருவாட்டி போலாம்' என்ற பப்புவின் நொச்சுவுக்காகவும்,  பூமியை தள்ளி நின்று பார்ப்பதற்காகவும், போகப்போகிறோம் இன்னொருமுறை!!  :-)

2 comments:

Anonymous said...

Arumai....

Anonymous said...

மிகவும் நன்று