Sunday, August 31, 2014

'அரே..சோட்டே பன்ட்டீ...தேரா சாபூன் ஸ்லோ ஹே க்யா?' மொமெண்ட்

சனி, ஞாயிறுகளில் பப்புவை வகுப்புகளில் விட்டுவிட்டு வெளியில் தேவுடு காப்பது வழக்கம். கம்பெனிக்கு, என்னைப்போலவே சிலபல தியாகி செம்மல்கள். பேச்சு, வழக்கம்போல பள்ளியைப் பற்றிய‌ குமுறல்கள், தேர்வுகள், 'சாப்பிடறதே இல்ல' குறைகள் எல்லாம் தாண்டி விழிப்புணர்வு ('பகீர் கிளப்பும்' என்று வாசிக்கவும்) செய்திகள் நோக்கி நகரும்.

இன்று பேச்சு எதையெதையோ சுற்றி, வெகு சீக்கிரத்தில் 'விழிப்புணர்வு'க்கு வந்துவிட்டது.


'இது எங்க எதிர்வீட்டுக்காரங்க சொன்னாங்க..அவங்க பையனுக்கு நடந்ததாம். பத்து வருசத்துக்கு முன்னாடி. அப்போ அவனுக்கு ஒரு பதினாறு வயசு இருக்கும். டெந்த்தோ +1ன்னோ  படிச்சிட்டிருந்திருக்கான். சாயங்காலம் ஸ்கூல்லேருந்து வீட்டுக்கு வந்துட்டு, பக்கத்துலே ஃப்ரெண்ட் வீட்டுக்கு போயிருக்கான். இந்த டிவிஎஸ் 50யிலேதான் போயிருக்கான். போய் நோட்புக் வாங்கிட்டு, வர்ற வழியிலே ஒரு பானிபூரி கடையிலே சாப்பிட்டு இருந்துருக்கான்.  யாரோ வந்து, 'தம்பி இந்த அட்ரெஸ் பார்த்து சொல்லுப்பா'ன்னு கேட்டுருக்காங்க, ஒரு சீட்டை காட்டி. அவனும் வாங்கி பார்த்திருக்கான், அவ்ளோதான் தெரியுமாம்...அப்படியே ஒரு மாதிரி மயங்கி தள்ளாடினதுதான் தெரியுமாங்க. லேசா, நினைவு வந்து பார்த்தா, கார்லே போயிட்டிருக்கானாம். கூட தடிதடியா அஞ்சாறு பேரு இருக்காங்களாம்'

'சாயங்காலத்துலேயேவா?'

'ஆமாங்க...வெளிச்சமாதான் இருந்துருக்கு..தள்ளாடினவனை கைத்தாங்கலா பிடிச்சிருக்காங்க.யாரும் ஒன்னும் கேட்டுக்கலை. அவனுக்கு கார்லே நினைவு இருக்காம்.ஆனா, கையை காலை அசைக்க முடியலையாம். ஆனா, அவங்க பேசிக்கறதெல்லாம் நல்லா தெரியுதாம். 'பையன் நல்லாவே இருக்கான். நல்ல வளர்த்தி'ன்ன்னு இன்னும் என்னவெல்லாமோ பேசிக்கறாங்களாம். இதையெல்லாம், கேட்கும்போது அவங்க அம்மாவுக்கு எப்படி இருந்துருக்கும்..அவன், ஸ்போர்ட்ஸ் பர்சன். ஆளும் நல்லா வளர்த்தியா இருப்பான். ஏதோ, கண்ணு, கிட்னி திருடற ஆளுங்க போல இருக்கு. அவனுக்கு ரொம்ப பயம் வந்துட்டு அப்படியே அமைதியா இருந்துருக்கான்.
'பசிக்குது, எங்கேயாவது நிறுத்தி சாப்பிட்டு போகலாண்டா'ன்னு சொல்றாங்களாம். சரி, இவனை எப்படி அப்படியே விட்டுட்டு போறதுன்னு யாரோ சொல்றாங்களாம். இதெல்லாம் கேட்டுகிட்டே, இந்த பையன்  கம்முன்னு இருந்திருக்கான். ஹோட்டல்கிட்டே நிறுத்திட்டு, அவனை போட்டு குத்தி அடிச்சு பாக்கறாங்களாம். முழிப்பு வந்துடுச்சா இல்லையான்னு பார்க்கறதுக்கு. இவன், எல்லாத்தையும் வாங்கிட்டு அமைதியா இருந்துருக்கான். எல்லாரும் போனப்பறம், எழுந்து ஒரே ஓட்டம்தானாம்.  கண்ணு மண்ணு தெரியாம ஒரே ஓட்டமாம். '

"ஓ!கேக்கும்போதே பயமாருக்கே"

"பயமாருக்குல்ல....எனக்கு கூட நினைச்சா பகீர்ன்னு இருக்கு. இப்போ அவரு அமெரிக்காலே இருக்காரு."

"ஓ"

" ஒரே இருட்டாம். என்ன ஏரியான்னே தெரியலையாம். தூரத்துலே, ஒரு டெலிபோன் பூத் இருந்துருக்கு. இவன் அங்கே போய், இதெல்லாம் சொல்லிட்டு, போலீசுக்கு போன் பண்ணிக்கறேன்னானாம். அவரு ஒரு ஹேண்டிகேப்ட் பர்சன். டெலிபோன் பூத் வைச்சிருந்துருக்காரு. அவருதான் சொல்லியிருக்காரு, 'தம்பி, நீ உங்க வீட்டுக்கு போன் பண்ணு, இது ஆந்திரா பார்டர்.' ஆந்திரா பார்டர்லேதாங்க இந்த மாதிரி விஷயமெல்லாம் நடக்குது.'போலீசே கூட இந்த ஆளுங்களுக்கு சப்போர்ட்டா இருப்பாங்க. எதுக்கு வம்பு, என்னாலேயும் உன்னை அந்த பசங்ககிட்டேயிருது காப்பாத்த முடியாது. நீ போன் பண்ணிட்டு, இங்கே டேபிளுக்கு கீழே இருந்துக்கோ'ன்னு சொல்லியிருக்காரு. அவனை ஆறுமணிக்கு கடத்தியிருந்துருக்காங்க. அஞ்சு மணிநேரம் கார்லே வந்துருக்காங்க போல. அவங்கம்மாவுக்கு இந்த பையன் இப்படி போன் பண்ணினதும் கையும் புரியல..காலும் புரியலையாம். "

"ஆமா...எப்படியிருந்துக்கும்?? கேக்கும்போது,நமக்கே பகீர்ன்னு இருக்கே!"

"அவங்க‌ சொந்த ஊரு திருத்தணி. ஊர்லே இருக்க தம்பிக்கு போன் பண்ணினா அவர் எடுக்கவேயில்லையாம். ராத்திரி இல்லே...தூங்க போய்ட்டாரு. அப்புறம் எப்படியோ அவரை பிடிச்சு சொன்னதும், கார்லே அஞ்சாறு ஆளுங்களோட அவரும் கிளம்பி போயிருக்காரு. அந்த டெலிபோன் கடைக்காரரே, வழியெல்லாம் சொல்லி ஒருவழியா வந்துட்டாங்க. அவங்க வந்து தேடினதும், கடைக்காரருக்கு யாருன்னு புரியலையாம்...ஒருவேளை, அவனுங்களா இருந்தா என்ன பண்றதுன்னு கம்முன்னு இருந்தாராம், அந்த பையனே, இல்ல, இவங்க எங்க மாமாதான் சொல்லிட்டு கிளம்பி வந்திருக்கான். கடைக்காரருக்கு அவங்க மாமா கொஞ்சம் காசை கொடுத்துட்டு வந்திருக்காங்க. இந்த உதவி எவ்ளோ பெரிய உதவி, இல்லைங்க?! "

"ஆமா...கண்டிப்பா"

"இது எதிர்வீட்டுக்காரங்களுக்கே நடந்துருக்கு...அதுவும் பையனுக்கு. பொண்ணுங்கன்னா, இன்னும் ஜாக்கிரதையா இருக்க வேண்டியிருக்கு. அதுக்காக, எல்லாரும் கெட்டவங்க இல்ல. ஆனா, யாரை நம்ப முடியுது சொல்லுங்க இந்த காலத்துலே!"

"அது என்னவோ உண்மைதான். "

அப்போது மணி ஏழேகாலாகிவிட்டிருந்தது. வகுப்பு விடும் நேரம்.

"சரி, கிளம்பறேங்க"


"எப்படி போவீங்க நீங்க? இந்த வழியா ஹாட் சிப்ஸ் இருக்கே..அப்படிதான். கொஞ்சம் வெளிச்சமா இருக்கும். இந்த பக்கம் போனா ஒரு மாதிரி டெசர்ட்டட்டா இருக்கும், இருட்டா வேற இருக்குல்ல"

தெருவின் மறுமுனை ரயில்நிலையத்துக்கு அருகில் இருந்தாலும், இருட்டாக இருப்பதால் இரவில் அவ்வழியை தவிர்ப்பது வழக்கம்.

"அது ரொம்ப சுத்து வழியா ஆச்சே! இந்த வழியிலேயே போகலாம். ஒன்னும் பயமில்லே. ஆனா, ரயில்வே ஸ்டேஷனுக்கு அந்த லெஃப்ட்லே போகாதீங்க. அதுதான் இருட்டா இருக்கும். மெயின் வழியிலே போங்க"

அதன்படியே வழக்கமான வழியை தவிர்த்துவிட்டு, தெருவின் மறுமுனை வழியாக வந்தோம். இந்த கதையை கேட்டுவிட்டு நிம்மதியாக எங்கேயாவது நடக்க முடியுமா?

அதற்குள் பப்புவுக்கு ஆயிரம் கேள்விகள். "ஏன், அந்த வழியா போகலே? ஏன் இப்படி வந்தே?" என்ற கேள்விக்கு அவரின் அந்த சம்பவத்தையே பதிலாக சொன்னேன். கூடவே, 'யாராவது வழி கேட்டா அப்படி சீட்டையெல்லாம் எடுத்து பார்க்க கூடாது." என்றும்.

"ஏன் ஆச்சி? அது எப்படி மயக்கம் வரும்? ஊசி போட்டாதானே மயக்கம் வரும். எனக்கு, ஆபரேஷனுக்கு முன்னாடி ஒரு டாக்டர் ஊசி போட்டாரு. நான் தூங்கிட்டேன்." - பப்பு

"ஆமா, மயக்க மருந்து கலந்துருப்பாங்களா இருக்கும். அது காத்துலே பரவும் இல்லே, அப்புறம், அந்த காத்து மூக்கு வழியா பிரெயினுக்கு போகும் இல்ல. அதான்" - அடியேன்

"அதுக்குதான், யாராவது ஏதாவது சாக்லெட் கொடுத்தா சாப்பிடக்கூடாது. அவங்க, பரவால்ல, எடுத்துக்கோன்னு சொன்னா என்ன பண்றது? வாங்கிட்டு தூர போட்டுடணும் இல்ல?" - பப்பு

"ம்ம்.."

"ஆச்சி, அந்த அட்ரெஸ் சீட்டுலே மயக்க மருந்து இருக்கும் இல்லே...அது, எடுத்துட்டு வந்து கேட்டவங்க வைச்சிருக்கும்போதும் காத்துலே பரவும் இல்ல...அந்த ஆளுக்கு மயக்கம் வந்து விழலையா?" - பப்பு

ஆஆஆஆஆ!!

ஆமா இல்லே!

எனக்கு ஏன் இது தோணாம போச்சு??

ஒருவேளை, ஆட்டோவில் நடுஇரவில் ஏறிய வெள்ளைச்சேலை கட்டிய உஜாலா கதையோ!! :))

No comments: