குட்டீஸ் கதைகள்!

கதை - I

ஆகாஷ் வந்து சைக்கிளை எடுத்துக்கிட்டு ”அம்மா, பை, நான் பீச்சுக்கு போறேன்”னு சொல்லிட்டு சைக்கிள் ஓட்டிகிட்டு போனான். அப்போ நாய்குட்டியும், நானும் வர்றேன்-ன்னு சொன்னதும் நாய்க்குட்டியை பின்னால உட்கார வைச்சிக்கிட்டு ஆகாஷ் பீச்சுக்கு போனான்! கூடையிலே ஒரு பால், பிஸ்கட், தண்ணி எல்லாம் ஆகாஷோட அம்மா சைக்கிள்லே வச்சிருந்தாங்க! பீச்சுக்கு போனா, அங்கே நிறைய அலை வந்ததாம். ஆகாஷூக்கு அதைப் பார்த்ததும் ரொம்ப ஜாலியாகிடுச்சாம்! ஆகாஷும் நாய்க்குட்டியும் பால் விளையாடினாங்களாம்! அப்புறம் அலைக்கிட்டேயும் தூக்கிப் போட்டாங்களாம். அலையும் திரும்ப அவங்களுக்கு பாலை கொண்டு வந்து கொண்டு வந்து கொடுத்ததாம். ஒரு தடவை அலை பாலை கொண்டு வந்துக் கொடுக்கலையாம். ஆகாஷ், பால் எங்கே, நாம விளையாடணுமேன்னு கேட்டப்போ, அலை சொல்லிச்சாம், பால் உள்ளே போய்டுச்சுன்னு! அப்போ நாய்க்குட்டி சொல்லிச்சாம், ஆகாஷ் எனக்கு நீந்தத் தெரியும், நான் போய் பார்த்து எடுத்துக்கிட்டு வர்றேன்-ன்னு சொல்லிட்டு போச்சாம்! அங்கே போனா ஒரு பால் வந்து ஒரு மீன்கிட்டே இருந்துச்சாம். அது நாய்க்குட்டிக்கிட்டே சொல்லிச்சாம், நாந்தான் ஆகாஷ்க்கிட்டே பாலை கொண்டு வந்து கொடுப்பேன், நாந்தான் கொடுப்பேன்-ன்னு சொல்லிச்சாம்! நாய்க்குட்டி மீனுக்கிட்டே சொல்லிச்சாம்,நீ தண்ணிலே இருந்து வெளிலே வந்தா நடக்க முடியாது, நானே போய் கொடுக்கிறேன்,மிக்க நன்றின்னு சொல்லிட்டு வாங்கிட்டு வந்து ஆகாஷ்கிட்டே கொடுத்துச்சாம்! அப்புறம் ஆகாஷூம் நாய்க்குட்டியும் மீனும் அலையும் ஜாலியா பால் விளையாடிட்டு அவங்களுக்கு பை சொல்லிட்டு வீட்டுக்கு வந்துட்டாங்களாம்!!




கதை - II

ஒருநாள் ஆகாஷ் பட்டம் விடலாம்னு பட்டம் செஞ்சு எடுத்துக்கிட்டு ஒரு க்ரவுண்டுக்கு போனான். அங்கே எல்லோரும் கலர் கலரா பட்டம் விட்டுக்கிட்டு இருந்தாங்க! ஆகாஷோட பட்டம் வேகமா பறந்து மேலே போச்சா, போய் ஒரு மரத்துலே மாட்டிக்கிச்சு. அப்போ நாய்க்குட்டி, மரத்து மேலே போய் எடுக்கலாம்னு பார்த்தா அதாலே மேலே ஏறவே முடியல. அப்போ ஆகாஷும் நாய்க்குட்டியும்,(birdie) பேர்டீக்கிட்டே போய் எங்களுக்கு ஒரு ஹெல்ப் பண்ணுவியா, எங்க பட்டம் மரத்துலே மாட்டிக்கிச்சு, அதை உன்னாலே எடுத்துக் கொடுக்க முடியும்னு சொன்னதும் பேர்டீயும் பறந்து போய் மேலே இருந்த பட்டத்தை எடுத்துக் கொடுத்துச்சு. ஆகாஷும் நாய்க்குட்டியும், ரொம்ப தாங்ஸ், பேர்டி, ன்னு சொல்லிட்டு ஜாலியா பட்டம் விட்டாங்க!! பேர்டீயும் பை பை ஆகாஷ், நாய்க்குட்டின்னு சொல்லிட்டு பறந்து போய்டுச்சு!




போன வருஷம் பப்புவை காலையில் சாப்பிட வைக்க நான் சொன்ன கதைகள்தான் ஆகாஷ் கதைகள்,வெண்மதி கதைகள், வர்ஷினி கதைகள் எல்லாம்! இப்போதைக்கு இதுதான் நினைவில் இருக்கு! இந்தக் கதைகள் எல்லாம் ஆகாஷுக்கும்,வெண்மதிக்கும் வர்ஷினிக்கும் சமர்ப்பணம்! (பின்ன என்னையும் கொஞ்சமா யோசிச்சு கதை சொல்ல வைச்சாங்க இல்ல!)

கொஞ்ச நாளைக்கு அப்புறம், நான் கதை சொல்ல ஆரம்பிக்கறதுக்குள்ளேயே, பப்பு, கடகடன்னு சாப்பிட்டுட்டு இல்லன்னா பாலை வாங்கி ஒரே மொடக்-ல குடிச்சுட்டு போன மர்மம் தான் எனக்கு புரியலை! :-)

ஹேமாக்களும் ஞானசௌந்தரிகளும்!

முதலாம் வகுப்பு. மிஸ்ஸுக்கு என்னிடம் தனிபிரியம். ஹேமா. என்னுடைய தோழி. அழகழகான குண்டு குண்டு கையெழுத்து. புத்தகத்தின் அட்டையில் ஒட்டப்பட்டிடுக்கும் லேபிள்கள் எல்லாம் கிழிக்கப் பட்டிருக்காது.அழகாக அடுக்கப் பட்ட பை. அவள் வந்தபின் மிஸ்ஸிடம் அவளுக்கு ஸ்பெஷல் கவனிப்பு அல்லது பிரியம் இடம் மாறியது!

ஆறாம் வகுப்பு. முதல் நாள். வகுப்பு லீடராக என்னைத் தேர்ந்தெடுத்தார் டீச்சர். முதல் மாதாந்திர தேர்வு முடிந்து விடைத்தாட்கள் கொடுக்கப்பட்டன. ஞானசௌந்தரி. எல்லாவற்றிலும் முதல் மதிப்பெண்!ஏதோ ஒரு பாடத்தில் 98 எடுத்தப்பின்னும் 100 எடுக்கவில்லையே என அழுதாள் ஞானசௌந்தரி. அன்றுமுதல் வகுப்பில், ஞானசௌந்தரிக்கு புரிந்தபின் தான் போர்டில் எழுதியிருந்தது அழிக்கப் பட்டது. ஞானசௌந்தரி எழுந்து வாசித்தபின் தான் வரலாற்று ஆசிரியர் அதை விளக்க ஆரம்பித்தார்!

ஹேமாவும், ஞானசௌந்தரிகளும் என்னை வாழ்க்கை முழுதும் துரத்திக் கொண்டே இருந்தார்கள். பெயர்கள் தான் மாறியதே தவிர +1இலும் கல்லூரியிலுங்கூட ஹேமாக்களும், ஞானசௌந்தரிகளும் என்னை பின் தொடர்ந்துக் கொண்டே இருந்தார்கள்! நண்பர்களாக இருந்தாலும் நெருங்கி பழக முடியாதவர்களாக இருந்தார்கள்! உங்கள் வாழ்விலும் ஹேமாவும் ஞானசௌந்தரிகளும் இருந்திருக்கிறார்களா?!( நீங்கதான் ஹேமா இல்லன்னா ஞானசௌந்தரின்னா இந்தப் பதிவு உங்களுக்கில்லை! :-))

முதல் ரேங்க் அல்லது டாப்பர் என்று பெயரெடுத்த இந்த ஹேமாக்களும் ஞானசௌந்தரிகளும் தேர்வுக்கு வரவில்லையெனில் "ஆகா, இந்த வாட்டி நாமதான் ஃப்ர்ஸ்ட்" என்று நினைத்துக் கொள்பவரா நீங்கள்?! நினைத்துக்கொண்டது மட்டுமில்லாமல் வீட்டில் சொல்லி வாங்கிக் கட்டிக் கொள்பவரா!! அப்படியாயின் இந்த இடுகை உங்களையும் என்னையும் பற்றிதான்! நாமதான் நல்ல மார்க் வாங்குவோம்னு எல்லோரும் நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கும்போது அப்படியே சொதப்புவோமே! பள்ளி/கல்லூரிகளில் நம்மை யாரும் என்னோட ஃபேவரிட்-ன்னு சொல்ல மாட்டாங்க டீச்சர் உட்பட, ஆனா எல்லோருக்கும் நம்மைத் தெரியுமே - அவ்வளவு பிரபலம்! கேக்கற கேள்விக்கு தெரியும்னு கையைத் தூக்கிட்டு இருந்தாலும் டாப்பரை எழுப்பி சொல்ல வைக்கும்போது உள்ளே மனசு அடிச்சுக்குமே! இல்ல தெரிஞ்சாலும் எப்படி சொல்றதுன்னு நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கும்போது சரியா இந்த "டாப்பர்" எழுந்து சொல்லுவாங்களே!! நம்மை பத்தி யாருமே நினைத்துக் கூட பார்க்காதபோது ஏதாவது ஒரு பாடத்திலே முதல் மதிப்பெண் வாங்குவோமே! கண்டிப்பா 90-95-ல்லாம் வாங்க மாட்டோம், ஆனா ஒற்றைப்படையில் வாங்கமாட்டோமே!

சரி..இங்கேதான் இப்படி, 'இனிமே அடுத்த வகுப்பு போகும்போதாவது இப்படி இருக்கக் கூடாது'ன்னு முடிவு கட்டி, அடுத்த வருஷம் முதல் மாதாந்திர தேர்வோட அந்த அவதாரத்தையும் நம்மால் காப்பாற்ற முடியாதே! ஒரே பள்ளி படிச்சாலும் க்ளோஸ் ப்ரெண்ட்ஸ் மட்டும் சீஸனுக்கு சீஸன் மாறுவாங்களே, ஆனால் எதிரிகள் என்று யாரையும் குறிப்பிட்டு சொல்ல முடியாதே!! (எல்லாருக்கும் எப்போவும் நல்ல புள்ளையாவே இருக்க முடியாதுல்ல!)

சரி, இதுலதான் இப்படியென்றால், கல்யாணமென்று வந்தால் நாம்தானே ஹீரோயின். அங்கேயும் ஹேமாக்களும் ஞானசௌந்தரிகளும் என்னைத் துரத்தினார்கள்! “அய்யோ பாவம், யாரு அந்த அப்பாவி” யென்றும், ”உன் கிட்டே மாட்டிக்கிட்டு என்ன பாடுபடபோறாங்களோ” யென்றும் என்னைத் துளைத்தெடுத்தெடுத்திருப்பார்கள்! மேலுன் தொடர்ந்தது ஹேமாக்களின் ஞானசௌந்தரிகளின் பிரச்சினை. தொலைபேசினால் போதும், ”நான் எல்லா கிச்சன் வேலையும் ஃபாஸ்ட்டா முடிச்சுடுவேனே, பிரச்சினையே இல்ல” என்றும் “மார்னிங் டைம்லே எனக்கு டென்ஷனே இல்லைப்பா” என்று இங்கேயும் நம்மை துவைப்பார்கள்! அது மட்டுமா, தன் வேலையைத் தானே செய்துக் கொண்டு, படுத்தாத, சமத்துக் குழந்தைகள் கூட ஹேமாக்களுக்கும் ஞானசௌந்தரிகளுக்குமே வாய்க்கிறது!

இப்போது கூட நீங்கள், "முகிலும் பப்புவும் பாவம்தான் போல, பொண்ணா இது"-ன்னு நினைத்துக் கொண்டு படித்தீர்கள்தானே! (நீங்க என்னைச் சந்திக்காமலே என்னைப் பத்தி ஒரு டேமேஜை உருவாக்கியிருக்கேன் பார்த்தீங்களா!!) இந்த உலகம் ஹேமாக்களுக்காகவும், ஞானசௌந்தரிகளுக்காகவும் மட்டும் இல்ல..சந்தனமுல்லைகளுக்காகவும்தான் என்று எனக்குச் சொல்ல முடியவில்லையென்றால் கூட, ”நீ இதுலே ஹேமாவா இருந்திருக்கணும்”, ”அதுல ஞானசௌந்தரியாக இருந்திருக்கணும்”னு சொல்லாம இருந்தீர்களென்றாலே போதும்! ஏனெனில் சந்தனமுல்லைகள் சந்தனமுல்லைகளாக இருப்பதனால்தான், ஹேமாக்கள் ஹேமாக்களாகவும் ஞானசௌந்தரிகள் ஞான்சௌந்தரிகளாகவும் இருக்க முடிகிறது, இல்லையா! ;-)

டிராகுலாவும் சிஸ்டரும்!

எதற்கென்றே தெரியாமல் சிரித்துக் கொண்டிருப்பது...வயிறு வலிக்க வலிக்க- வயிற்றைப் பிடித்துக் கொண்டு, பார்ப்பவர்கள், “நல்லாத்தானே இருந்தாங்க, என்னாச்சு இவங்களுக்கு” என்று கேட்குமளவிற்கு!விஷயம் பெரிதாக ஒன்றும் இருக்காது,! உண்மையில் ஒன்றுமே இருக்காது! ஆனால் ஒருவரிடமிருந்து இன்னொருவருக்குத் தொற்றிக் கொள்ளும்! கட்டுப்படுத்த இயலாமல் பொங்கிக் கொண்டிருக்கும் சிரிப்பலைகள் - ஏதோ அதுதான் அந்த சமயத்தில், ஏன் உலகத்திலேயே மிகவும் funny-ஆக இருப்பதுபோல!! கல்லூரிகளில் அடிக்கடி நடக்கும் இது!

ஒரு புதிய கணினிக்கூடம் (Lab) ஒன்றை எங்கள் பல்கலை. நிறுவி இருந்தது. ஒன்றிரண்டு வேலைக்களே மீதி இருந்த நிலையில் எங்கள் உபயோகத்துக்கு திறந்து விடப்பட்டு இருந்தது. நாங்களும் இத்துப் போன DOS, FOX PRO-விலிருந்து ஆரக்கிள், புது ஆபரேடிங் சிஸ்டம், வழக்கம்போல சாலிடேர் என்று படம் காட்டிக்கொண்டிருந்தோம்! இரண்டுநாட்கள் கழித்து LAN-ல் ஏதோ பிரச்சினை. மெயிண்டெனன்ஸ் இஞ்சினியரும் வந்து எல்லா கணினிகளையும் அலசி ஆராய்ந்துக் கொண்டிருந்தார். நாங்களும் அவர் செய்வதை நின்று வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம். (கத்துக்குற ஆர்வம்ப்பா!) அவருக்கு ஒன்றும் பிடிபடவில்லை போல. ஒரு கணினியில் எதையோ வெகு நேரமாகத் தேடிக் கொண்டிருந்தார். ஸ்டார்ட்-லேர்ந்து ப்ரோக்ராம்ஸ், அதைவிட்டா எக்ஸ்ப்ளோரர் என்று!

கல்பனா, தமிழ்செல்வி, சுபத்திரா மற்றும் நான்! எங்களுக்கு சொல்லவே வேண்டாம், சும்மாவே சிரித்துக் கொண்டிருப்போம் - ஆள் யாராவது மாட்டினால் சொல்லனுமா என்ன!
அதுவும், நாங்கள் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம் என்ற டென்ஷனோடு கூட பரபரப்பாக இருந்தவரைப் பார்த்ததும் லேசாக சிரித்துக் கொண்டோம்! பக்கத்திலேயே லேப்-இன்சார்ஜ்!
சற்று நேரத்தில் “ஹப்பாடா, கிடைச்சுடுச்சி” என்றார் மகிழ்ச்சியோடு. என்ன பிரச்சினையென்றதற்கு, “யாரோ Network neighborhood"ஐ "connection to the pakkathu computer"னு மாத்தி வைச்சுருக்காங்க, தேடறதுக்குள்ளே போதும் போதும்னு ஆயிடுச்சு” என்றதும் வந்த சிரிப்பை அடக்க மாட்டாமல் வெளியே ஓடினோம் நாங்கள்! நெடுநேரமாகியது எங்களுக்கு சிரிப்பை அடக்க! யாரோ ஒரு ஜூனியர் குட்டிப்பிசாசின் வேலை அது! எவ்வளவு அழகாக மொழி பெயர்த்து பெயரை மாற்றியிருக்கிறாள்!! கிச்சுகிச்சு மூட்டுவதைப் போல, connection to the pakkathu computer என்ற பதம் நீண்ட நாட்களுக்கு எங்களிடையே வழக்கத்தில் இருந்தது!

எங்கள் விடுதியில் ஆறு பேர் ஒரு அறைக்கு. ஸ்டீல் கட்டில்கள் போடப்பட்ட நீளமான அறை.இரவு 10 மணிக்குமேல் எந்த சத்தமும் வரக்கூடாது.(அப்படி வந்தா சிஸ்டர் வந்து சத்தம் போடுவாங்க!):-) வெள்ளிக்கிழமை இரவுகளில் தூங்க வெகுநேரம் பிடிக்கும். ஊர்க்கதை, திருடன் கதை, நாட்டுநடப்பு, பேய்க்கதை எல்லாம் பேசிட்டு தூங்க வேண்டாமா!! அன்று ஆறு கட்டில்களையும் அருகருகே போட்டுக்கொண்டு படுத்ததும் கதை சொல்லும் பணி ஆரம்பித்தது. டிராகுலா கதை. குஷி வந்த ஸோபி, போர்வையை மேலே சுற்றியபடி முக்காடிட்டுக் கொண்டு டிராகுலாவாக மாறி கட்டில்கள் தாண்டித்தாண்டி வந்து பயமுறுத்திக் கொண்டிருந்தாள். நாங்களும் ஆ, ஊ என்று அலறிக் கொண்டு அட்டகாசம்!

திடீரென எங்கள் அறை கதவு திறக்கப்படும் சத்தம். ஸோபியைத் தவிர நாங்களெல்லோரும்
போர்வையை முகத்தில் மூடி கப்சிப்! சிஸ்டர் கதவைத் திறந்துக் கொண்டு நின்றிருந்தார்!
போர்வையோடு ஸோபி மிகப் பரிதாபமாக சிரிப்பை அடக்கமுடியாமல் நின்றுக் கொண்டிருந்தாள்! நாங்கள் ஓட்டையின் வழியே பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம். ”you are all grown-ups” அது இதுவென்று வழக்கம் போல திட்டிவிட்டு சென்றுவிட்டார் சிஸ்டர். போர்வைக்குள்ளேயே சிரிப்பை அடக்கமாட்டாமல் இருந்த எல்லோடும் சேர்ந்துக் கொண்டாள் ஸோபியும்! கல்லூரியில் நெடுநாட்களுக்கு, ஏன் அதற்குப்பின்னான எங்கள் கடிதத் தொடர்பிலும்கூட இடம் இருந்தது டிராகுலாவும் சிஸ்டரும்! ”ஸோபி, நீ எப்படி நின்னுக்கிட்டிருந்தே” என்று சொல்வதே போதுமானதாக இருந்தது நீண்ட நாட்களுக்கு, வயிறு வலிக்க எங்களை சிரிக்கவைக்க!

என்ன ரொம்ப மொக்கையா இருக்கேன்னு கேக்கக் கூடாது! இப்படி மொக்கை நினைவுகளும், நிகழ்வுகளும் சேர்ந்ததுதான் வாழ்க்கை! :-)

பேப்பருக்கு வந்தது....

கம்மோட போச்சு!!




”இந்தாங்கம்மா, நான் ஒங்களுக்காக செஞ்சு வச்சிருக்கேம்மா” - என்று இதை கையில் கொடுத்தாள் பப்பு!

ஏதோ வேலையாக ஞாயிறு காலை வெளியே சென்று திரும்பியபின் பப்பு கையில் இருந்தது இது. அன்றைய செய்தித்தாளோடு வந்த flyer. யாரும் அருகிலில்லாமல், அவளாக செய்தது, எனக்காகச் செய்தது என்று இதன் மதிப்பு கொஞ்சம் அதிகம்தான்! தானாக செய்து பிறருக்குக் கொடுக்கலாமென்று பப்பு அறிந்திருக்கிறாளென்பது எனக்குக் கொஞ்சம் புதுசு. (thanks to the books, we read!)இந்தமுறை எந்த விபத்தும் ஏற்படவில்லை - அவளது தலைமுடிக்கு!! ;-)

My little Buddha...!

கட்டிலில் இருந்து குதித்து விளையாடுவது பப்புவிற்கு பிடித்த விளையாட்டு. ”நான் பறக்கிறேன் பாரு” என்று கைகளை நீட்டியபடி பீட்டர் பானாக தன்னை உருவகித்துக் கொண்டு குதிப்பதை பார்க்கும்போது நமக்குத்தான் 'அவ்வ்வ்'!!

நன்றாக அடித்துவிட்டேன் .(பெரிம்மா, இதை படிச்சுக்கிட்டிருந்தீங்கன்னா என்னை திட்டாதீங்க!!) அவள் இதை எதிர்பார்க்கவில்லை. கோபத்தோடு என்னைப் பார்த்தாள். முகத்தில் கோபமும் அழுகையும் கொப்பளிக்க, தழுதழுத்தக் குரலில்

“குட்டிபசங்க பாவம்”

நான் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். இரண்டு விநாடிகள். தொடர்ந்துச் சொன்னாள்,

”குட்டிப் பசங்கள அடிச்சா, திருப்பி அடிச்சுடுவாங்க!!”

oh, What a Zen-ness...!

Note:

இன்று பள்ளிக்கூடத்தின் முதல்நாள். அவளுக்கொன்றும் வெண்மதிக்கொன்றுமாக இரண்டு மிட்டாய்களை எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பியிருக்கிறாள். Now the house seemed empty and quiet.(More on that Later!!)இந்தப் பதிவை இன்றொருமுறை வாசித்துக்கொண்டேன்!! Wishing here on her First day to school...to the new beginnings...All the very Best,Pappu!!

பாசாங்குகள் - சங்கடங்கள்!

பாசாங்கு குறித்து விஜய் டீவியில் வந்த சில கிளிப்பிங்ஸ் பார்க்க நேரிட்டது இணையத்தில். பாசாங்கு/நாடகத்தன்மைகள் இல்லாமல் வாழ முடிவதில்லையென்பது உண்மைதான். ஆனால் எவ்வளவு விகிதம் என்பதில்தான் இருக்கிறது சுவாரசியம்! அதைவிட சுவாரசியம், இந்த பாசாங்குகளை வைத்துத்தான் பெரும்பாலான நேரங்களில் நாம் கணிக்கப்படுகிறோம்/ஜ்ட்ஜ் செய்யப்படுகிறோம்! பதின்மத்தில் ஆரம்பத்தில் - ஒரு ரணகளமே நடக்கும் வீட்டில்! யாராவது தூரத்து உறவினர்கள் வீட்டிற்கு வந்திருப்பார்கள். ட்யூஷன் முடித்தோ அல்லது விளையாடிவிட்டோ வீட்டுக்குள் வருவோம். வந்திருப்பவர்களைப் பார்த்து புன்னகை புரிந்து, நல்லாருக்கீங்களா என்று கேட்டுவிட்டு காலில் வெந்நீர் ஊற்றிக் கொண்டதை போல நழுவுவதற்கு துடித்துக் கொண்டிருப்போம்.இல்லன்னா, அடுத்தக் கேள்வி, ”நல்லா படிக்கிறியாம்மா? (என்ன ரேங்க்?!)”ன்னு வருமே! இதற்கு யாரால்தான் இல்லைன்னோ/உண்மையான ரேங்கையோ சொல்லிவிட முடியும்?!

ஒரு சிலர், ”வாங்க”ன்னுக்கூட கூப்பிடலைன்னு பிறரிடம் போய் பழிசொல்லிவிடுவார்களாம், மரியாதைத் தெரியாத பொண்ணு என்று! (”வாங்க”ன்னு சொல்லிட்டா மட்டும் நல்ல பேர் கிடைச்சுடுமா என்ன?!)இதில் எத்தனை பாசாங்குகள்! பிறரிடம் சொல்லிவிடக்கூடாதென்பது ஒரு பக்கம்! இன்னொன்று, நான் வீட்டிற்குள் வருவதற்கு முன் அவர்கள் வந்திருப்பார்கள். ஆனால், அப்போதுதான் வீட்டிற்குள் நுழையும் நான், அவர்களை, “வாங்க” என்று சொல்லவேண்டும்! அந்த லாஜிக் ரொம்ப நாள்வரை எனக்குப் புரிந்தது இல்லை.ஏற்கெனவே வந்துவிட்டவர்களை எப்படி ”வாங்க”ன்னு சொல்ல முடியும்!! லாஜிக்படி, அவங்கதானே என்னை வாவென்று அழைக்க வேண்டும்! ஒருவேளை நான் இருக்கும்போது அவர்கள் வந்து, நான் கதவை திறந்தால் வாங்கன்னு சொல்லலாம்! வீட்டில், 'வாங்கன்னு சொல்லிட்டுபோயேன், இதுல என்ன குறைஞ்சுபோய்டறே' என்று சொன்னால், “இப்ப நான் வாங்கன்னு சொல்லலைன்னா அவங்க வராம போய்டுவாங்களா” னெல்லாம்னு எங்க ஆயாவின் மொழியில் ‘விதண்டாவாதம்' பண்ணியிருக்கேன்! (I was so raw that time - அப்புறம் நல்ல பொண்ணாயிட்டேன் - கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் நல்லாவே தேறிட்டேன்!)

பாசாங்குகள் மிக அதிகமாக பரிமாறிக்கொள்ளப்படும்/ தெரிந்தே ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் இடம்/அமைப்பு திருமணங்கள்! அது எதிலிருந்து ஆரம்பிக்கும் என்றால் பெண் பார்த்தல். இதில் 90% பாசாங்குகளே - நாடகமே! பையன்கள் பக்கத்திலிருந்த சங்கடங்களை நானறியேன்! (யாருக்காவது பையனைப் பார்க்கிற அனுபவம் வாய்ச்சிருக்கானு தெரியலை!)ஆனால் பெண்ணாக அனுபவப்பட்டிருக்கிறேன்!என் தோழிகளில் ஒரு சிலரால் இதை இயல்பா ஏற்றுக்கொள்ள முடிந்தது..ஒரு சிலரால் முடியவில்லை,ஆரம்பத்தில்! ஃபோட்டோ பிடிக்கறதுலே இருந்து ஆரம்பிக்கும் பாருங்க! சினிமாலேதான் பையனோட அம்மாக்கள் மாடர்னா ஃப்ரீ ஹேர் ஸ்டைலோட இருக்கற பொண்ணுங்க புகைப்படத்தை காட்டுவாங்க! நிஜத்துல அதுக்கெல்லாம் சான்ஸே இல்ல!!

எவ்ளோ குட்டி முடியாக இருந்தாலும் பின்னலிட்டு பூ வைச்சிருக்கணும்!(முடியை விரித்து விடக் கூடாது! - free hair means you are REBELLIOUS!!) கண்டிப்பாக புடவை! அடுத்து நகைகள். கல் நகைகள்தான் போட்டுக்கணும்னு சில அம்மாக்கள் அடம் பிடிப்பாங்க! இதுக்குமேலே மேக்கப் - அது டாப் அப் மாதிரி!(இது என்னோட அனுபவம். இப்போ பரவாயில்லை,என் தோழிகள் வீட்டுலே பட்டுலேர்ந்து டிசைனர் புடவைகளுக்கு மாறியிருக்காங்க!)இந்தமாதிரி ஒப்பனையோட வீட்டுலே இருக்கறவங்களை சீரியலில்தான் பார்க்கலாம்! நமக்கு பிடிக்குதோ இல்லையோ,ஆனா எவ்வளவு பாசாங்கு!! நோக்கம்னு பார்த்தா, நாம presentable-ஆ இருக்கணும்! அதுக்கு சாதாரணமா எப்படி இருப்போமோ இல்லன்ன நாம் வெளிலே போகும்போது எப்படி நம்மை அழகுபடுத்திப்போமோ அதோட விடலாம் இல்லையா! ஹம்..கேக்க மாட்டாங்களே!

புகைப்படத்துக்கே இப்படின்னா, பொண்ணு பார்க்கிற நாடகம் எபப்டி இருக்கும்னு நினைச்சு பாருங்க!(எவ்வளவு எம்ப்ராஸிங்-ஆ இருக்கும்!உங்கள் ஒவ்வொரு அசைவுகளும் உங்களுக்கேத் தெரியாமல் கண்காணிக்கப் படும் - உங்கள் கேரக்டரும்தான்! ) அதை ஏன் ஒரு பொது இடத்தில், ஒரு ரெஸ்டாரண்டில் அல்லது பார்க்கில் இரு குடும்பங்கள் சாதாரணமாக சந்தித்துக் கொள்வது போல் வைத்துக் கொள்ளக் கூடாது?! என் 'முதல் பெண் பார்த்தல்' அனுபவம் - ஆபிஸ் வரவேற்பறையில் நடந்தது!வியர்ட்? என்னால புடவை கட்டிக்கிட்டு, காப்பி-ல்லாம் எடுத்துட்டு வந்து கொடுத்து நடிக்க முடியாதுன்னு சொன்னதால, பையனின் அம்மா-அப்பா மட்டும் என்னை வந்து ஆபிஸிலே சந்திச்சாங்க! ஒரு கால்மணிநேரம் பேசிட்டு போனாங்க! இது எதுவும் என்னை வித்தியாசமா, இல்ல கான்ஷியசா நினைக்க வைக்கலை! ஏதோ நம்ம வீட்டுக்குத் தெரிஞ்சவங்க என்னை வந்து பார்த்துட்டு போன மாதிரி இருந்தது! அவ்வளவுதான்! எந்த அபத்தக்கேள்விகளும் இல்லை! (அவங்களுக்கு எப்படி இருந்ததுன்னுதான் தெரியலை!பொண்ணை 'இயல்பா சாதாரணமா பார்க்க” பையன் வீட்டினரும் மாறணுமில்லையா!!)

அடுத்ததடவை, எங்க மாமா வீட்டிலே...சொல்ல வேணுமா! எல்லா சொந்தங்களும்! ஆனாலும் நான் அடம்பிடிச்சு சல்வார் கமீஸ் & ஃப்ரீ ஹேர்! அப்படியும் பூ வைக்க ரொம்ப முயற்சி பண்ணி வெற்றியும் அடைஞ்சுட்டாங்க எங்கம்மா! காபில்லாம் எங்க அத்தைதான் கொடுத்தாங்க! ஆனால், இந்தமுறை ரிஜக்ட் பண்ணது நானு! why should boys have all the fun?! இப்படி ரெண்டு தடவை நான் பொண்ணு பார்க்கற நாடகத்தில் நடிச்சிருக்கேன்! அதுக்கப்புறம் முகில்தான்னு முடிவு செஞ்சபிறகு், ‘ஒரிஜினல் பொண்ணு அறிமுகக் காட்சி'ல நடிச்சிருக்கேன்!! இந்தமுறை பக்காவா புடவை கட்டி, நகைபோட்டு காபி கொடுத்துட்டு அறைக்குள்ளே போய் உட்கார்ந்து...ன்னு! ஆனா, வித்தியாசமா தோணலை - பழகிடுச்சா இல்ல 'அவ்ளோதான் இனிமே இப்படி யார்முன்னாலயும் போய் நிக்கவேண்டியதில்லை' எனும் நிம்மதியினாலான்னு தெரிய்லை!!

கடைசியா என்ன சொல்ல வர்றேன்னா, பொண்ணு பார்க்கிறேன்னு பொண்ணை எம்ப்ராஸ் பண்ணாம, ஒரு ரெஸ்டாரண்டிலேயோ பொது இடங்களிலோ சந்திச்சா தேவையில்லாத நெருடலை தவிர்க்கலாம்!! செலவை ரெண்டு குடும்பமும் பகிர்ந்துக்கலாம்-பொண்ணு வீட்டுலே சமையல் வேலையும் மிச்சம்!!

...ஃப்ரம் பப்பு'ஸ் ரூம்!

ரொம்ப நாளைக்கப்புறமா பப்பு Doh வேணும்னு கேட்டதாலே, மாவு எடுத்துக் கொடுத்தேன்! போனதடவைய விட இப்போ நல்லாவே கைகளை பிசிபிசுப்பாக்கிக்க ஆர்வம் காட்டினா. மாவு பிசையறதுல உதவினேன். இந்த முறை நாங்க எடுத்துக்கிட்டது, ஷேப்ஸ். மாவிலே அந்த ஷேப்ஸை வைச்சு உருவங்கள் கொண்டு வரணும்! ஷேப்ஸ் எல்லாம் செஞ்சு முடிச்சுட்டு, கொஞ்சூண்டு மாவு இருந்தது. இப்போ பப்புவிற்கு ஒரு சில ஆங்கில எழுத்துகள் தெரியும். A செய்யறியான்னு கேட்டதும் உருவானதுதான் இந்த As!! அவங்க பள்ளிக்கூடத்திலே, "நீங்க வீட்டிலே எதுவும்(ஆங்கிலஎழுத்துகளை) சொல்லித்தராதீங்க, நாங்களே பார்த்துக்கிறோம்"ன்னு சொல்லிட்டாங்க என்கிட்டே! (என்னை பத்தி அவங்களுக்கு எப்படி தெரிஞ்சதுன்னுதான் தெரியலை! பெரிம்மா... நீங்க பப்புவோட ஸ்கூல் ஆண்ட்டியை சந்திச்சீங்களா?!!)


அப்புறம் செஞ்சதையெல்லாம் காய வச்சு வர்ணம் தீட்டினா பப்பு. அதுல A இப்படி உருமாறுச்சு!















A எழுத்து வர்ற மாதிரி ஒரு கதை படிச்சோம். A - ANT.

இது ஒரு காட்டுல வாழற எறும்பு மற்றும் யானையின் கதை! பெரிய வண்ணங்கள் நிறைந்த படங்களோட இருக்கு. ஒரு குறும்புக்கார யானை எபப்டி எல்லாருக்கும் தொல்லை கொடுத்துச்சு, எறும்பு அதுக்கு என்ன செஞ்சதுன்னு, யானை எப்படி எல்லோர்கூடவும் நட்பா மாறுச்சுன்னும் அழகா சொல்லியிருக்காங்க!இந்தக் கதை முழுசும் A எங்கே வருதுன்னு கண்டுபிடிச்சா! ஆனா சின்ன a தெரியாதே, சோ ஒரு சில இடங்களில் மட்டும் அவளாலே கண்டுபிடிக்க முடிஞ்சது!

பப்பு டைம்ஸ்

”பப்பு, வா ஸ்கூலுக்கு போய்ட்டு வரலாம்” - பப்பு பள்ளியிலிருந்து சீருடை வாங்க வரச் சொல்லியிருந்ததால் அழைத்தேன்!

“எனக்கு வயிறு வலிக்குது!” - வேகமாக வந்தது பதில்!

பள்ளிக்கூடத்திற்கு அவளை கிளப்பப்போவதை எண்ணி திகில் கொள்கிறேன் நான்!!




பப்புவை பால் குடிக்க வைக்க முகில் பிரயத்தனப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார்.

“என்னை ஏன் கஷ்டபடுத்தறீங்க, கஷ்டப்படுத்தாதீங்க!” - பப்பு!





உங்கள் சுட்டியை சாப்பிட வைக்க படாதபாடு படுபவரா நீங்கள்? சாப்பிடவில்லையே என்ற
கவலை மனதை வாட்டுகிறதா? ஒரு வேளை சாப்பாடு சாப்பிட்டதும் அப்பாடா, இன்னும் ரெண்டு மணிநேரத்துக்கு கவலையில்லை என்று நிம்மதி கொள்பவரா?இந்தக் கேள்விக்கெல்லாம் “ஆமாப்பா, ஆமா”ன்னு சொல்றீங்களா?

அப்போ நீங்க செய்ய வேண்டியதெல்லாம் இதுதான்! ரெண்டு கிண்ணங்களில் உணவை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். உங்கள் குழந்தை பக்கத்தில் இருக்குமாறு பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்!
”சாப்பிடும்மா” என்றெல்லாம் சொல்லிக் கொண்டிராமல், நீங்கள் உண்ணத்துவங்குங்கள்! உங்களையும் கிண்ணத்தையும் மாறிமாறி பார்க்கும் குழந்தை கிண்ணத்திலிருந்து தானாக எடுத்து உண்ணும் மாயத்தை காணுங்கள்! வீட்டிலிருப்பவர்கள், “குழந்தைக்கு கொடுக்காம உன்னால எப்படி சாப்பிடமுடியுதோ, நீயெல்லாம் அம்மாவா” போன்று சிலபல டயலாக்குகளை எடுத்து விடலாம்! கண்டுக் கொள்ளாதீர்கள்! இது பரிசோதனைக்குட்படுத்தப் பட்ட முறை! சொல்ல மறந்துட்டேனே- இது பருப்புசாதம்/ரசசாதம் வகைகளுக்கு அல்ல - பழங்களை உண்ண வைக்க உகந்தது!(ஹிஹி...இப்படித்தான் பப்பு மாம்பழ/ஆப்பிள் துண்டுகளை உண்ணத்துவங்கினாள்!)

32 கேள்விகள் - தொடர்பதிவு!

1 . உங்களுக்கு ஏன் இந்தப் பெயர் வந்தது? உங்களுக்கு உங்க பெயர் பிடிக்குமா ?

வீட்டில் வைச்சதால்! வீட்டில் எல்லோருக்கும் தமிழ்பெயர்தான்.
கண்டிப்பா பிடிக்கும், இந்தப் பெயரின் தனித்தன்மைக்காக! நான் இதுவரை படித்த/வேலை செய்த இடங்களில் எனது பெயர் கொண்ட இன்னொருவரை பார்க்க வில்லை! இதில் எனக்குப் பெருமை கலந்த மகிழ்ச்சியும் கூட! :-)

2. கடைசியாக அழுதது எப்பொழுது?

பிரபாகரன் இறந்துவிட்டார் என்று சேனல்களில் காட்டியதைக் கண்டு துக்கம் தொண்டையை அடைக்க கண்கலங்கினேன்.

3. உங்களோட கையெழுத்து உங்களுக்கு பிடிக்குமா?

பிடிக்கும்! ஆனா சமயங்களில் எனக்கே புரியாது. அதனால பிடிக்காம போய்டுமா என்ன?!

4. பிடித்த மதிய உணவு என்ன?

மதிய உணவு என்றில்லை..எப்போதுமே பிரியாணிதான்! ஒன்லி ஆம்பூர் பிரியாணி ஃப்ரம் ஆம்பூர்!!!

5. நீங்கள் வேறு யாருடனாவது உங்களோட நட்பை உடனே வச்சுக்குவீங்களா? இது உண்மையான கேள்வி அல்ல! தொடரை ஆரம்பித்த நிலாவும் அம்மாவும் பதிவில் இருக்கிற உண்மையான கேள்வி: நீங்கள் வேறு யாராவதாக இருந்தால் உங்களோட நட்பு வச்சுக்குவீங்களா ?


ஹ்ம்...யோசிக்க வேண்டிய விஷயம்!

6. கடலில் குளிக்க பிடிக்குமா....அருவியில் குளிக்க பிடிக்குமா?

பாத்ரூமில்தான் குளிக்கப் பிடிக்கும்!

7. முதலில் ஒருவரைப் பார்க்கும் போது எதை கவனிப்பீர்கள்?

கண்கள்.

8. உங்க கிட்ட உங்களுக்கு பிடிச்ச விஷயம் என்ன? பிடிக்காத விஷயம் என்ன ?

பிடிச்ச விஷயம் : எனது தன்னம்பிக்கை, தைரியம்!

பிடிக்காத விஷயம் : அநாவசிய செண்டிமெண்ட் மதிப்புகள், மிகவும் எளிதில் உணர்ச்சிவசப்படுதல் - தேவையில்லாத காரணங்களுக்கு! (அது தேவையில்லாததுன்னு
விளைவுகளை பார்த்துத்தானேத் தெரியும்!!)

9. உங்க சரி பாதி கிட்ட உங்களுக்கு பிடித்த பிடிக்காத விசயம் எது?

பிடித்த விஷயம் : எந்த சண்டையையும் ஒரு நாளைக்கு மேலே வளர விடாதது!

பிடிக்காத விஷயம் : எப்போதும் நான் சந்தோஷமா இருக்கணும்னு நினைக்கறது!

10. யார் பக்கத்துல இல்லாம இருக்குறதுக்கு வருந்துகிறீர்கள் ?

பெரிம்மாதான்.

11. இதை எழுதும் போது என்ன வர்ண ஆடை அணிந்து உள்ளீர்கள் ?

ஆகாயநீல டீ-ஷர்ட், பிஜ் கலர் காஷுவல்

12. என்ன பார்த்து/கேட்டுக் கொண்டு இருக்குறீங்க ?

"ரெக்ரஷன் ஓடுச்சா? 4 பிளாட்பார்மிலே லெவன்-சீரிஸ்ல ப்ராப்ளம் இல்ல!" - பக்கத்து க்யூபிலிருந்து!

13. வர்ணப் பேனாக்களாக உங்களை மாற்றினால் என்ன வர்ணமாக உங்களுக்கு ஆசை?

என்னால் "எனக்கு பிடித்த வர்ணம் இது"வென்று ஒரு தீர்மானத்திற்கு வர இயலாது!

14. பிடித்த மணம்?

பப்பு தலையிலிருந்து வரும் ஒரு (வேர்வை கலந்த/பார்பிக்யூ) மணம்!

15. நீங்க அழைக்கப் போகும் பதிவரிடம் உங்களுக்கு பிடித்த விஷயம். அவரை அழைக்கக் காரணம் என்ன ?

g3 - g3 பத்தித் தனியா சொல்லனுமா என்ன?! இவங்களோட நட்பு பாராட்டும்தன்மையைப் (friendliness) பார்த்து அசந்து போயிருக்கேன்! உங்களுக்கு நெருக்கமான ஒரு தோழியை
இவங்களுக்குள்ளே பார்க்கலாம்!

கவிதா - எதைச் சொல்றது, எதை விடறது!! :-))

ராப் - ராப்-இன் அதிரடி ஸ்டைல்! எதையும் கலக்கலான நடையில் எழுதுவாங்க!புயல் மாதிரி வந்தாங்க, இப்போ அப்போப்போ எட்டிப் பார்க்கறாங்க! இந்த கேள்விக்கெல்லாம் ராப் எப்படி அவங்க பாணியில் பதில் சொல்றாங்கன்னு பார்க்கத்தான்!

ஆயில்யன் - சின்னபாண்டி!!

16. உங்களுக்கு இதை அனுப்பிய பதிவரின் பதிவில் உங்களுக்குப் பிடித்த பதிவு ?

விக்னேஷ்வரி - கிராமத்து இல்லைகளும், நகரத்து தொல்லைகளும்

17. பிடித்த விளையாட்டு?

இறகுபந்து, சதுரங்கம்!

18. கண்ணாடி அணிபவரா?

ஆமாம்.

19. எப்படிப் பட்ட திரைப் படம் பிடிக்கும்?

women exploitation இல்லாத எந்த படமானாலும்!

20. கடைசியாகப் பார்த்த படம்?

சுப்ரமணியபுரம்

21. பிடித்த பருவ காலம் எது?

மார்ச்-ஏப்ரலில் நம்ம ஊரில் என்ன பருவமோ அது!

22. என்ன புத்தகம் படித்துக் கொண்டு இருக்கீங்க?

Power of Positive mom

23. உங்கள் டெஸ்க்டொப்-ல் இருக்கும் படத்தை எத்தனை நாளுக்கு ஒரு நாள் மாற்றுவீர்கள்?

படங்கள் எதுவும் வைத்துக் கொள்வதில்லை!

24. பிடித்த சத்தம் ? பிடிக்காத சத்தம்?

பிடித்த சத்தம் : பள்ளி/கல்லூரி மேடைகளில் பரிசுக்காக என் பெயரை அழைக்கும் அறிவிப்பு சத்தம்!

பிடிக்காத சத்தம் : எவர்சில்வர் சாமான்களை தரையில் இழுக்கும் சத்தம் பிடிக்காது! ஆம்புலன்ஸ் சத்தம் - இது எனனி தாண்டிசெல்லும்போது ஒரு அமானுஷ்யமான பயம் அல்லது சொல்லமுடியாத பயங்கலந்த உணர்வு! (ஆம்புலன்ஸுக்கு அவசியம் இல்லாத உலகு!!)

25. வீட்டை விட்டு நீங்கள் சென்ற அதிக பட்ச தொலைவு?

மவுன்ட் அபு!

26. உங்களுக்கு ஏதாவது தனித் திறமை இருக்கிறதா?

ஓ..எவ்ளோ நேரம் வேணாலும் தூங்குவேன்! :-)

27. உங்களால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாத ஒரு விஷயம்?

எதுஎதற்காகவோ எதுஎதையோ காம்ப்ரமைஸ் செய்துக் கொண்டுதான் வாழவேண்டும் என்கிற
உண்மையை! அல்லது, கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டா பொறுப்பு வந்துடனும்னு நினைக்கறதை!


28. உங்களுக்கு உள்ளே இருக்கும் சாத்தான்?

சுயநலம்!

29. உங்களுக்கு பிடித்த சுற்றுலா தலம்?

ஹவாய், ஆஸ்திரேலியா (இப்போ வேணாம்ப்பா!!)!

30. எப்படி இருக்கணும்னு ஆசை?

சில சமயங்களில் நான் தைரியசாலின்னு நினைப்பேன். சிலசமயங்களில் நிறைய கற்பனை செஞ்சு பயந்தாங்கொள்ளியா இருப்பேன். பலசமயங்களில் இவை இரண்டுக்கும் நடுவில் குழப்பத்துடன் இருப்பேன்!! இப்படி இல்லாம, வீட்டுலே சொல்ற மாதிரி "பொறுப்போட" இருக்கலாமோன்னு !!

31.கணவர்(மனைவி) இல்லாம செய்ய விரும்பும் ஒரே காரியம் ?

நானே கார் ஓட்டிச்செல்ல!

32. வாழ்வு பற்றி ஒரு வரி சொல்லுங்க?

Stop bugging me stop bothering me
Stop bugging me stop forcing me
Stop fighting me stop yelling me
Stop telling me stop seeing me
It's my life!

இது டாக்டர்.ஆல்பனோட பாட்டு வரிகள்! ஏனோ இந்த பாடல் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும்!
வாழ்வு பற்றி ஒரு வரி-ல சொல்லத் தெரிஞ்சா, இந்நேரம் ஹைக்கூ-ல்லாம் எழுதியிருக்கமாட்டேனா!! :-)

post-edited: g3 ஏற்கெனவே இடுகையிட்டதால், நசரேயனை அழைக்க விரும்புகிறேன்! அவரது நகைச்சுவை பதிவுகள் பிடிக்கும்!

கொலாஜ்!

பப்புவின் முதல் கொலாஜ்! பழைய செய்தித்தாட்கள் மற்றும் ஆவி-யையும் எடுத்துக் கொண்டோம். அவளுக்கு பிடித்ததைக் கத்தரிக்குமாறு சொன்னேன். அவளைக்கவர்ந்தது சிடிகள்தான். ஆனால், கத்தரிப்பதற்கு முழுமையான உருண்டை வடிவம் வரவில்லை!பூமியை கத்தரிக்க உதவினேன். அவளாகவே அவளுக்குத் தெரிந்த ஆங்கில எழுத்துகளையும், கைவிரல்கள் படத்தையும் கத்தரித்து ஒட்டினாள். இன்னும் நுணுக்கமாகக் கத்தரிக்க வரவில்லை! இது இரு வாரங்களுக்கு முன் செய்தது!



இப்போதெல்லாம் பப்பு கத்தரிக்கோலை தனியாகக் கையாளுவதைத் தவிர்க்கிறோம். அவளுக்குக் கத்தரிக்க ஆர்வமாக இருக்கிறது, எங்களுக்கு பயமாக இருக்கிறது! :-)

என் ஆயா கலர் டீவியைக் கண்டுபிடிக்காதது ஏன்?

சமைப்பது என்பது எனக்கு அலர்ஜி.பேஷனுக்கு சொல்கிறேன் என்று நினைத்துக் கொள்ளாதீர்கள்! உண்மையில், சமைப்பதில் ஏனோ ஆர்வமிருந்ததே இல்லை, சாப்பிடுவதற்கு இருக்கும் அளவிற்கு! ஒருமுறை பெரிம்மாவிற்கு காய்ச்சல் வந்து, காபி போட்டு கொடும்மா என்றபோது, "காபி எப்படி போடணும்" என்றும், துவரம்பருப்பு கழுவி வை என்றபோது, "அது எப்படி இருக்கும்" என்றும் கேட்டு அசத்தியிருக்கிறேன். இவை தவிர சமைப்பதற்காகவென்று சமையலறைப்பக்கம் எட்டிப் பார்த்தது, மிக சொற்பமான சமயங்களில் தான்!

சொல்லப்போனால்,பையன்களை சமையலறைப்பக்கம் நமது அம்மாக்கள் விடுகிறார்களா என்ன, அதேபோல் தான் பெண்களுக்கும்! ஏதோ, ஒரு சில முன்னெச்சரிக்கை ஹிட்லர் அம்மாக்கள் லீவு நாட்களில் பெண்களுக்கு சமைக்க பழக்கி விடுவார்கள்! ஆர்வமிருக்கிற பெண்களும் சமைப்பதில் மூழ்கி முத்தெடுக்கத் துவங்குவார்கள்.(யாரும் சண்டைக்கு வராதீங்க, என் தோழியர் வட்டாரத்தில் நிகழந்ததை வைத்துத்தான் சொல்ல்யிருக்கிறேன்!) மத்தபடி, சராசரியாக பள்ளியிறுதி வரை பெண்கள் சமையலறைப் பக்கம் செல்வது மிகக் குறைவுதான்.கல்லூரி விடுதியிலிருந்து வீட்டுக்கு வந்தால், "பாவம், அதுவே ஹாஸ்டல் சாப்பாடு சாப்பிட்டு வந்திருக்கு, எதுக்கு" என்றும், நம்மை சமைக்கச் சொன்னால், " நானே ஹாஸ்டல்லேர்ந்து தப்பிச்சு வந்திருக்கேன், நல்ல சாப்பாடா சாப்பிடலாம்னு,என்னை ஏன் சமைக்கச் சொல்றீங்க (!)" என்று டயலாக் விட்டும் தப்பித்துக் கொள்ளலாம்!

இதில் நிறைய அட்வைஸ் ஆன்ட்டிகள் மற்றும் கிண்டல் கிருமிகளை கடந்து வர நேரிடும். "ஆம்பிளை பிள்ளையோ, பொம்பிளை பிள்ளையோ, இந்தக் காலத்துலே சமைக்கக் கத்துக்கணும், நான் கல்யாணம் பண்ணிகிட்டு வந்தப்போ உன்னை மாதிரிதான் இருந்தேன், சுத்தமா சமைக்கத் தெரியாது, எவ்ளோ கஷ்டப்பட்டேன் தெரியுமா,அதனாலதான் சொல்றேன், நீயும் நேரம் இருக்கும்போதே கத்துக்கோ" என்று அட்வைஸூக்கு, "நான் கல்யாணம் பண்ணிக்க மாட்டேன், ஆன்ட்டி!" என்று ஷாக் கொடுக்கலாம். "என்ன ஆச்சி, உனக்கு ஒரு கேட்டரிங் மாப்பிள்ளை பார்த்துடலாமா" என்று கிண்டலடிப்பவர்களை, "அவங்க சமைக்கறது பார்க்கறதுக்குத்தான் நல்லாருக்கும் அண்ணா, சாப்பிட நல்லாருக்காது" என்றும் சமாளித்து (!) விலகிவிடலாம். இப்படி இருந்த என் வாழ்வில் நான் சமைக்கக் கூடிய தருணமும் வந்தது!

திருமணம் முடிந்து, சுற்றங்கள் எல்லாம் ஒரு வாரம் தங்கியிருந்து வீட்டை ஒழுங்குபடுத்திச் சென்ற அடுத்த நாள், காலை உணவைத் தேடியபோதுதான் உறைத்தது, சமைப்பது என்பது என்னை சார்ந்த ஒரு விஷயமென்று. ஏனெனில், இன்று காலையில் இட்லி வேண்டுமெனில், நீங்கள் நேற்றே அதைக்குறித்து திட்டமிட்டிருக்க வேண்டும். (இரண்டு நிமிடத்தில் நாம் சாப்பிடும் இட்லிக்கு, எவ்வளவு திட்டமிடல்கள்!அளந்து எடுப்பதில் இருந்து, முதல்நாளிலேயே மறக்காமல் ஊறவைத்து, உப்பு சரியாகப் போட்டு...பொங்கி வந்ததும் பாத்திரத்தில் எடுத்து ஃபிரிட்சில் வைத்து என்று!) ஆனால், இதைத்தான் காலங்காலமாக நமது ஆயாவிலிருந்து அம்மா வரை செய்து வந்திருக்கிறார்கள்!!

காலையில் இட்லி, மாவு பழையதாகிவிட்டால் தோசை, மதியம் கூட்டு, சாம்பார், ரசம்,அடுத்தநாள் ஆப்பம், இரவு சப்பாத்தி என்று!! அடுத்தடுத்த வேளைக்கு/நாட்களுக்கு நாம் என்ன சாப்பிடுவோமென்று திட்டமிட்டுக் கொண்டும், அதற்கான யோசனைகளிலும் செயல்களிலும் ஆக்கிரமிக்கப் பட்டுகொண்டும், சமையலறை மேடைக்குமுன் நின்றுக் கொண்டு ”என்ன சமைக்கலாம்” என்று யோசித்துக் கொண்டும்!! ஆனால் எனக்கு இதை ஏற்றுக் கொள்ளவே முடியவில்லை, அதாவது நாந்தான் சமைக்க வேண்டுமென்பதை! பைபிளில், கடவுள், “ஒளி உண்டாகட்டும்” என்றதும் ஒளி உண்டானதுபோல, “இட்லி உருவாகட்டும்” என்றோ, ”மசாலா தோசை வரட்டும்” என்றோ நாம் சொன்னதும், கிடைக்கும் சக்தியை கடவுள் ஏன் கொடுக்க வில்லையென்று கவலைப்பட்டிருக்கிறேன், சமையலறையில் நின்றுக் கொண்டு!

ஒருமுறை, என்தம்பியின் உடல்நலக் குறைவுக் காரணமாக வாரயிறுதிக்கு வீட்டிற்குச் சென்றிருந்தேன். அப்போது எனக்குத் திருமணமாகி இரண்டு/மூன்று வாரங்கள் என்று நினைவு! முகிலுக்கு தொலைபேசினேன் "அரிசி உளுந்து ஊற வைச்சி அரைச்சு வைச்சிடு" என்று! திரும்ப எனக்கு அழைப்பு, எவ்வளவு ஊற வைக்கவேண்டுமென்று! நானும் ஆயாவிடம் கேட்டு, 1:3 என்றேன். சொல்ல மறந்தது, எது 1 பங்கு, எது 3 பங்கென்று!! ஹ்ம்ம்..அப்படியேதான் நடந்தது, ஒரு பங்கு அரிசியும், 3 பங்கு உளுந்தும்! பாதி அரைத்துக் கொண்டிருக்கும்போது முகிலுக்கு சந்தேகம் வந்து, அவர் வீட்டிற்கு தொலைபேசி, அதற்கு நிவர்த்தி செய்ய இன்னும் சில பங்கு அரிசி சேர்த்து அரைத்து - அந்த மாவு குண்டாவை பார்த்து மயங்கி விழுந்தேன்! அந்த மாவை பத்து நாட்களுக்கு வைத்திருந்து காலியாக்கினோம்.

வீதிக்கொரு ஹோட்டல்/வீடு - அங்கிருப்பவர்கள் தேவையான சாப்பாட்டு வகைகளை வாங்கிச் செல்லும்படி ஒரு அமைப்பு இருந்தால்!!! (ஃபுட்கிங் சரத்பாபு இதை கருத்தில் கொண்டால் ஓட்டுகள் அதிகமாக கிடைக்கலாம், எங்களைப் போன்ற ஆட்களிடமிருந்து)

ஆனால், இன்றிருக்கும் வசதிகளெதுவும், நமது ஆயா காலத்தில் இல்லை. மூளையையும், கைகளையும் ஆக்ரமித்துக் கொள்ள பல வேலைகள் இருந்தன சமையலறையிலும், அதன் சுற்றுப்புறங்களிலும்! அவர்களுக்கு அடுத்தத் தலைமுறையோ வேலை-வீடு!!என் பெரிம்மாவை எத்தனை தடவை கேட்டிருக்கிறேன், "கொஞ்சநேரம் சும்மா இருக்க மாட்டீங்களா, வேற எதுவும் யோசனை இல்லாம, அடுத்த நாள் என்ன சமைக்கலாம்னு இல்லன்னா கிளினீங் வேலை செஞ்சுக்கிட்டிருங்க"ன்னு. இட்லி-வடை-சட்னி-சாம்பார், பொங்கல்-சட்னி-வடை என்று சாப்பிடும்போது இந்தக் கேள்விகள் எல்லாம் காணாமல் போய்விடும்!

சமீபத்தில் கேட்கநேர்ந்தது, நாம் உபயோகப்படுத்தும் எல்லா பொருட்களும் ஆண்களால் மட்டுமே கண்டுபிடிக்கப்பட்டிருக்கிறது, சமூகத்தில் ஆணின் பங்களிப்பு அதிகம் என்பது போல்! யாருக்குத் தெரியும், இப்படி சமையலிலிருந்து விடுபட்டால், இன்னும் அதிகமாக பெண்கள் கண்டுபிடிக்கக் கூடும்..பெண்களின் பங்களிப்பு பற்றி பேசும் ஒருநாள் வரக்கூடும்!

மூடியை திருடிய குள்ளநரி!!

ஊருக்கு உபதேசம்! இதைப் பார்த்து முடிவுக்கெல்லாம் வந்துடாதீங்க,ட்ரெஸ்-ல்லாம் பொம்மைங்களுக்கு மட்டுந்தான்!!



பப்பு, gum-மோட மூடி எங்கே?

எனக்குத் தெரியாது..

நீதானே வச்சிருந்தே இப்போ? எங்கே இருக்கு பாரு...

நான் நாளையிலேருந்து தொலைக்க மாட்டேன் ஆச்சி!

இப்போ எடுத்துக் கொடு, இங்கேதான் இருக்கும் நல்லா பாரு..

இல்ல, ஆச்சி, அதுவே எங்கேயோ போய்டுச்சி,

கீழே இருக்கா, பாரு..

ஆமா ஆச்சி, குள்ளநரி எடுத்துட்டு போய் ஒளிச்சு வச்சிடுச்சு அங்கே!

!!!




பப்புவிற்கு பேப்பரைக் கத்தரிக்க உதவினேன்.

“ஆச்சி, பிரமாதமா கட் பண்றியே, வெரிகூட்”

வீட்டில் பேப்பரை கத்தரிப்பதற்கு ஆயாவிடமும், பெரிம்மாவிடமும் வாங்கிய திட்டுகள் நினைவிற்கு வந்தது!

ஜமதக்னி

ஜமதக்னி - தாஸ் கேபிடலை தமிழில் மொழி பெயர்த்தவர். ஹிக்கின்பாதம்ஸ்-ல் டிஸ்பிளே பகுதியில் பார்த்தேன் என்று பெருமையாகச் சொல்வார் பெரிம்மா, சென்னை சென்றுத் திரும்பும் தினங்களில்! என் ஆயாவின் சகோதரி லீலாவதியின் கணவர் - ஜம்தக்னி! இவரைப் பற்றிய சுவாரசியக் குறிப்பொன்று - ஆயாவின் தந்தை, விடுதலைப்போராட்டதில் கைதாகி ஜெயிலில் இருந்தபோது அதே ஜெயிலில் இருந்தவர் ஜம்தக்னி. ஜம்தக்னி பெரிய படிப்பாளி/ பட்டதாரி என்பதால் வேறு கிளாஸும், ஆயாவின் தந்தை C கிளாசிலும் இருந்திருக்கிறார்கள். உணவும் வேறு வேறு போல. C கிளாசில் இருப்பவர்களுக்கு சோளக்கஞ்சி/சோளக்களி. தாத்தாவிற்கு அது ஒவ்வாததினால், ஜமதக்னி தனது அரிசி உணவை தாத்தாவிற்குக் கொடுத்துவிட்டு, தாத்தாவின் உணவை எடுத்துக் கொள்வாராம். அப்போது லீலாவதி அம்மையார், 9 வயதிலிருந்தே விடுதலைப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டதை அறிந்து அவரை தனக்கு மணமுடித்துக் கொடுக்குமாறு தாத்தாவிடம் உறுதி வாங்கிக் கொண்டிருக்கிறார். விடுதலையான பின்பு அவ்வாறே திருமணமும் செய்துக் கொண்டிருக்கிறார்!!

அவரது நாட்டுடமையாக்கப் பட்ட எழுத்துகளைப் பற்றிய பதிவினை RV-யின் தளத்தில் பார்த்தேன். பதிந்து வைக்கத் தோன்றியது!

பொதுவாக, இந்தத் தியாகிகளுக்கு இருந்த வேட்கையும், விழிப்பும் அவர்களது அடுத்தத் தலைமுறைக்கு இருந்ததா என்றால் சந்தேகமே! எங்கே தோல்வியுறுகிறார்கள் இவர்கள்?தமது அறிவைக் கடத்துவதிலும், தொலைநோக்கு சிந்தனை இல்லாமையும், கல்வியறிவுக் குறித்த சிந்தனையற்றிருப்பதும்?!(சுயநலமாக இருக்கத் தவறியதன் விளைவு என்றும் கொள்ளலாம்!) பெரும்பாலான தியாகிகளின் குடும்பங்களில் இந்தநிலையைக் காணலாம். தூத்துகுடியில் சாலையோரத்தில் வசித்துவந்த கப்பலோட்டிய தமிழனின் வாரிசுகள் - அனைவருக்கும் தெரிந்த உதாரணம். வாழ்வாதாரங்களுக்காகவும், தகவமைத்துக் கொள்வதுமே பெரும் சவாலாக இருக்கிறது பல தியாகிகளின் வாரிசுகளுக்கு! சில தியாகிகளின் வாரிசுகள் நல்ல நிலையில் இருக்கலாம், ஆனால் சுதந்திர போராட்டத்திற்காக இருந்த அனைத்தையும் வாரிக் கொடுத்த பல வீரர்களின் வாரிசுகளின் நிலை இதுதான்!

பி.கு : இப்படியாக கணினிக் கற்றுக் கொண்ட பெரிம்மா, இப்போது பின்னூட்டம் போடுமளவிற்கு
வந்திருக்கிறார்கள்! ;-)

பப்பு நினைக்கிறாள்....

1. நாங்கள் கடந்துச் செல்லும் எந்த பிரிட்ஜ்-உம் லண்டன் பிரிட்ஜ் என்று!
அவள் கேட்கும்போதெல்லாம் எனக்கு ஒரு சைக்கலாஜிக்கல் ட்ராமா - எதைக் கொண்டு கட்டி இருப்பார்களோ- எப்போது இடிந்து விழுமோ!

2. தான் பள்ளிக்கூடப் படிப்பை முடித்து விட்டதாகவும், இனி பள்ளிக்கூடத்திற்கு செல்ல வேண்டியிருக்காதென்றும் !
பள்ளிக்கூடம் போகலாம் என்ற பேச்செடுத்தாலே, எனக்கு ஸ்கூல் முடிஞ்சுடுச்சு என்கிறாள். சமயங்களில், அலுவலகத்திற்குத்தான் செல்லப் போவதாகவும் கூறுகிறாள். அப்படி ஒரு அலுவலகம் இருக்கிறதா?

3. எதிர்படும் வேகத்தடைகளை மலைகளென்றும்!
இது டோரா விளைவு!!

ஆ ஃபார்...

ஆச்சி...வீட்டில் எனது செல்லப் பெயர்! ஐந்தாம் வகுப்பு வரை பள்ளியில் இந்தப் பெயரில் என்னை யாரும் அழைத்திருக்க வில்லை.ஆனால் மேனிலைப் பள்ளியில் ஆச்சி என்றுதான் பலரும் அறிவர். பெரும்பாலான ஆசிரியர்கள எனது சின்னவயதிலிருந்து அறிந்ததால் இருக்கலாம். ஆனால் வகுப்பறையில் முல்லைதான்! ஆச்சி என்ற இந்தப் பெயர் சிறியவயதில் ஒரு தொல்லையாகவே இருந்தது. அப்போதெல்லாம் திட்டுவதற்கு பெரிதாக ஒன்றும் தெரியாதே..பெயரை வைத்துத் தானே திட்டுவோம்!! விஜி பஜ்ஜி, புகழேந்தி..புழு, ராஜா கூஜா, பிரேமா கிரேமா..இப்படி அர்த்தமிருக்கிறதோ இல்லையோ, டீ ஆர் பாணியில் !!அதில் ”ஆச்சி..பூச்சி”யாக்கப்பட்டுவிடும் வெகு எளிதில்!!

கல்லூரியில் எல்லோருக்கும் தெரிந்து இருக்காது, ஆனால் நமக்கென்று இருக்கும் ஒரு க்ளோஸ்ட் க்ரூப் மட்டும் அறிந்திருக்கும்..ஆனால் ஒரு சில நேரங்களில்தான் இந்தப் பெயர் உபயோகத்துக்கு வரும்.புதிதாகக் கேள்விப்படுபவர்களுக்கு பெயர் விளக்கம் சொல்லனும். தானாகத் தெரியாது, ப்ரெண்ட்சை வீட்டுக் அழைத்துவரும்போது தெரிந்துவிடும்!!
கல்லூரித் தோழிகள் வீட்டுக்கு வந்தால் அப்படியே மாறி விடுவார்கள், நமதுக் குடும்பத்தில் ஒருவரைப் போலவே! ஆச்சியென்றே அழைப்பது, நாம் யாரை என்ன உறவு வைத்துக் கூப்பிடுகிறோமோ அவ்வாறே அவர்களும் அழைப்பது!! கொஞ்சம் ஓவராத் தான் இருக்கும்! எல்லாம ரொம்ப பவ்யமாக இருப்பதுபோல சீனுக்காகத் தான்! அதில், லதா கொஞ்சம் அதிகமாகப் போய், பெரிம்மா காலில் வேறு விழுந்து ஆசீர்வாதம் வாங்கினாள்! (அசத்துவதாக நினைத்து செய்தாள் என்று நினைக்கிறேன்!அதுவுமில்லாம கால்ல விழுந்தா கண்டிப்பா காசுக் கொடுப்பாங்க வேற!) ஆனால் பெரிம்மா, ”கால்ல விழுந்தாத்தான் எங்க ஆசீர்வாதம்னு இல்லம்மா, எப்போவும் உங்களுக்கு எங்க ஆசீர்வாதம் இருக்கும்னு ”சொல்லிட்டாங்க! (ஹிஹி..நோ காசு!)அதுவும் இல்லாம க்ளோஸ் ப்ரெண்ட்சை நம்ம வீட்டுக்கு கூப்பிட்டு வர்றது பெரிய சந்தோஷம். ஒரு தடவை கூப்பிட்டுப் போனா போதும், எல்லா லெட்டர்லேயும் இவங்களை அவங்க நலம் விசாரிப்பாங்க,அவங்க இவங்களை நலம் விசாரிப்பாங்க, நமக்கு நாம யாரோட குடும்பம்னு ஒரு குழப்பமே வந்துடும்! நமக்கு வர்ற போன்கால்ல இவங்க வந்து ரெண்டு வார்த்தை வேற பேசிட்டு போவாங்க!! நமக்கும் அவங்க வீட்டுலேர்ந்து இதே கவனிப்புதான்! இப்படி ப்ரெண்ட்ஸ் வீட்டுக்கு போறேன்னுதான் திண்டுக்கல், உடுமலைப்பேடை,ராமேஸ்வரம், கோயமுத்தூர்ன்னு சுத்தினதெல்லாம்! இப்போவும் அதேமாதிரி விட்டேத்தியா சுத்தறதுக்கு ஆசைதான்! ஹ்ம்ம்....ப்ரெண்ட்ஸ் வீடெல்லாம் இருந்தாலும் வீட்டுலே யாரும் இல்ல!!


அ ஃபார் ....

”இலங்கையில் சண்டை”

நம் அனைவருக்குமே பிரபாகரனைப் பிடிக்கும். அல்லது சிறுவயதில் பிடித்திருக்கும். இங்கே முக்கியமாக அனைவர் என்று குறிப்பிடுவது, 25 வயதிலிருந்து 30 வயதிற்குள்ளாக இருக்கும் இளைய சமூகத்தினரைப் பற்றி! திக அல்லது திமுக பற்று கொண்ட குடும்பங்களில் பிறந்திருந்தால் ஈழத்தில் நடக்கும் போராட்டம் பற்றியும், பிரபாகரன் யாரென்றும் ஓரளவுக்குத் தெரிந்திருக்கும். அதாவது, புருஸ்லீ அல்லது ஜாக்கிசான் ஒரு படத்தில் சண்டைப் போட்டால் எப்படி ரசித்து பார்ப்போமோ அப்படி நம் அனைவருக்குமே பிரபாகரன் தேவையாயிருக்கிறார்.பெருமைப்படுவதற்கும், ”தமிழண்டா” என்று மார்தட்டிக்கொள்வதற்கும்!
அவர் போரிடுவது/போராட்டத்தை வழிநடத்துவது நமக்கு பார்க்கப் பிடித்திருக்கிறது. உணவு இடைவேளைகளில் உலக அரசியல் பேசும்போது ஊறுகாய் போல ஈழத்தை தொட்டுக் கொள்ள, போராட்டத்திற்கு ஆதரவாகவோ அல்லது எதிர்த்தோ ஓரிரு நிமிடங்கள் பேச!! நான் பார்த்த, சந்தித்த மனிதர்களைக் கொண்டுத்தான் இதைச் சொல்கிறேன். கடந்த இரு தினங்களாக எல்லோரும் ஒரு வித பரபரப்புக்குள்ளாவதைக் காண்கிறேன். சேனல்கள் மாற்றிப் பார்ப்பதும், விவாதிப்பதுமாக - எதோ ஒரு தமிழ் சினிமாவின் கிளைமாக்ஸ் காட்சியைப்
பார்ப்பது போல!

ஆனால் சென்ற வாரம் வரை, இப்படி ஒரு போராட்டமோ,அங்கு இன்னலுக்குள்ளாகும் மக்களைக் அறிந்துக் கொள்ள வேண்டிய தேவையோ/பிரக்ஞையோ இல்லாமல் இருந்தவர்கள் இவர்கள். ”இலங்கையில் சண்டை” என்பதுதான் அவர்களுக்குத் தெரிந்த மாக்ஸிமம் நியூஸ்! ஆனால், அங்கிருந்து வந்து இங்கு தங்கியிருக்கும் ஈழ மக்கள் குறித்தோ, அவர்தம் வாழ்வு குறித்தோ ஒரு எண்ணமுமிராது (எண்ணினால் மட்டும் என்ன செய்ய முடியும் என்றுக் கேட்காதீர்கள்!). ஆனால், நமது முந்தைய தலைமுறைக்கு இதுக் குறித்து இருந்த விழிப்பும், பற்றும், நமது இனம் என்ற சிந்தனையும் இன்றைய இந்த குறிப்பிட்ட தலைமுறையில் இல்லை என்பதே என்னை இப்படி ஒரு இடுகையை எழுதத் தூண்டியது. இங்கும் ஆண்/பெண் வேறுபாடு இருக்கிறது. ஆண்கள், ஓரளவிற்கு அரசியல் ஆர்வம் கொண்டவர்களாயிருந்தால் கொஞ்சமேனும் போராட்டம் குறித்தும் இனஅழிப்புக் குறித்தும் விழிப்புக் கொண்டிருக்கிறார்கள். (இது எனது பார்வை மட்டுமே. பல நண்பர்கள் இரண்டு நாட்களாகக் கூடிகூடி பேசுவதும், இணையத்தை செக் பண்ணுவதுமாக இருக்கும்போது, பெண்தோழிகள் மருந்துக்குக்கூட வாய் திறக்கவில்லை (கஷ்மீர் பிரச்சினையோ அல்லது யூதர்கள் குறித்தோ பேச்சு வந்தால் பிய்த்து உதறிவிடுவார்கள்). அதுவும் சொற்பமே. மேலும், போட்டி நிலவும் பள்ளிச்சூழல், கல்லூரி வேலை என்று எப்போதும் தங்களை நிலைநிறுத்திக் கொண்டாகவேண்டிய கட்டாயத்தில் இருப்பவர்களை குறை சொல்லவும் முடியாது போல்!ஆனால், ஈராக்கிலோ,பாலஸ்தீனத்திலோ பிரச்சினை வந்தால், ஆராய்ந்து அலச முடியும் அளவிற்கு ஈழம் குறித்த பார்வை பெரும்பாலோர்க்கு இருப்பதில்லை. இதில் நானும் அடக்கம்!

தினமும் போராட்டத்தில் இத்தனை பேர் பலி என்று செய்தியில் ஓரிரு வரிகள் கேட்பதோடு முடிந்துவிடுவதும் ஒரு முக்கியக் காரணம். ஆயிரக்கணக்கில் அல்லலுறும் அப்பாவி பொதுமக்கள் குறித்தோ அல்லது, முகாம்களில் தங்கவைக்கப்பட்டிருக்கும் பெண்டிர்/ குழந்தைகள் நிலை குறித்தோ எதுவும் சொல்லாத மீடியாக்களும் காரணம். ஈழத்தமிழர்களின் எழுத்துகள் வெகுசன பத்திரிக்கைகளில் வருகிறதாவென்று எனக்குத் தெரியாது. யுகாமாயினியில் தற்போது வருகிறது, ஆனால் எத்தனைப் பேருக்கு அதைப் படிக்கும் வாய்ப்புக் கிடைக்கும். சந்தரவதனா அவர்களின் "கரண்டி" படைப்பை என் தோழிகளுக்குப் படிக்கக் கொடுத்திருக்கிறேன்! மீடியாக்கள் ஒருவித பரபரப்பை உண்டாக்கியிருக்கும் இந்த நேரத்தில், அங்கு நடக்கும் இனப்படுகொலையைக் குறித்தும் பேச வேண்டும். நிம்மதியாக, சம உரிமைகளோடு அவரவர் மண்ணில் வாழ அனைவருக்கும் உரிமை இருக்கிறது என்பதையாவது இந்தத் தலைமுறையினருக்கு தெரிவிக்கவேண்டும். நாம் எவ்வாறு நமது குழந்தைகள் விளையாடவும், சாக்லேட் ருசிக்கவும் உரிமை இருப்பதாக எண்ணுகிறோமோ அதே உரிமையும் வாழ்வின் சுகங்களும் தமிழர்களாய் பிறந்த/போராட்ட மண்ணில் பிறக்கும் குழந்தைகளுக்கும் இருக்கிறது என்பதையும் நினைவுபடுத்த வேண்டும்!!

தொண்டைக்குள் ஏதோ உருள...சொல்லத் தெரியவில்லை..இதயம் வலிக்கிறது!!!
நீங்கள் தோற்பதை நாங்கள் விரும்பவில்லை..உங்கள் வெற்றிக்கு உதவக்கூடிய வழிகளும் எங்களிடம் இல்லை! உங்களுக்காகத் துடிக்கும் நெஞ்சங்கள் தவிர !! கேள்வி்படும் கெட்டசெய்திகள் அனைத்தும் பொய்யாயிருக்கக் கூடாதெவென ஏங்குகிறது மனம்! எப்படியேனும் மீண்டு வந்துவிடுங்கள்...நம்பிக்கையூட்டுவதையும் பதைபதைப்பதையும் தவிர வேறெதும் செய்ய இயலா கையறு நிலையில்...!!

Post-Edited :
தகவல்கள் உறுதிப்படுத்தப் படாதவையென்று பல பதிவுகளில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. காலையில், NDTV, CNN, Times now சேனல்களில் வந்த செய்திகளைக் கண்ட மனவுளைச்சலில் இவ்விடுகையை பதிவு செய்திருந்தேன்! மன்னித்தருள்க!

tit-bits..

பப்பு, எனக்கும் ஐஸ்க்ரீம் வாங்கிட்டு வாடா -ஆயா!

இல்ல, எனக்கு மட்டும்தான்!

ஒரு ஸ்கூப் மட்டும் வாங்கிட்டு வா, பப்பு- ஆயா!

டாக்டர் உங்களை ஐஸ்க்ரீம் சாப்பிட சொல்லியிருக்காரா?!

!!! - ஆயா!


ஆயா, நீங்க ஊரிலே இருந்து எனக்கு என்ன வாங்கிக்கிட்டு வந்திருக்கீங்க?! உங்க பையிலே இருந்து எனக்கு எப்போ தரப் போறீங்க?!


ஸ்வீட் டப்பா. ஜாங்கிரிகள்.

எனக்கு! எனக்குத்தான்!- பப்பு!

போதும், எனக்கு வேணாம்! - பாதி சாப்பிட்டபின்!

வேஸ்ட் பண்ணக் கூடாது, நீதான் சாப்பிடனும், இல்லனா, அப்புறமா சாப்பிடறயா?!

இல்ல, டாக்டர் என்னை இதை சாப்பிடக்கூடாதுன்னு சொல்லியிருக்கார்!!
-!!!-



ஆச்சி, நீ பேரீச்சம்பழம் மாதிரி இருக்கே..நீ நல்லா சாப்பிட்டாதான் இது மாதிரி ஆக முடியும் (முகிலின் தொப்பையைக் சுட்டியபடி!!)

பிறந்த நாள் வாழ்த்துகள் அமிர்தவர்ஷினி அம்மா!!

அடிக்கடி அமித்து அப்டேட்ஸ்
ரசித்து சிரிக்க அனுபவம் பேசுது படைப்புகள்
வாழ்வின் உன்னதத்தை உணர வைக்கும் கவிதைக் கணங்கள்
அவ்வப்போது மனசைப் பிழியும் பதிவுகள்
விமர்சனம் செய்ய இன்னும் பல புத்தகங்கள்- என்று
மற்றுமோர் சுவாரசியமான ஆண்டை
”மழை”யாய் பொழியும் அமித்து அம்மாவிற்கு
வாழ்த்துகிறோம்!!



இனிய பிறந்த நாள் வாழ்த்துகள் அமிர்தவர்ஷினி அம்மா!!

we are going on a lion hunt

we are going on a lion hunt என்ற சிறார் பாடலை பப்புவிற்காகத் தேடினேன். ஆனால் நான் தேடிய வெர்ஷ்ன் கிடைக்கவில்லை. ஆனால், கீழ்காணும் வீடியோ யூட்யூப்-இல் கிடைத்தது - அதே வெர்ஷன் இல்லையென்றாலும், கிட்டதட்ட அது போலத்தான்! பப்புவிற்கு மிகவும் பிடித்தமாக இருக்கிறது!



எனக்கு ஃபெமிலியரான வரிகள் கீழே. (இவ்வரிகளுடன் எங்காவது ஒலிகோப்புக் கிடைத்தால் பகிர்ந்துக் கொள்ளுங்கள், ப்ளீஸ்!)

We're going on a lion hunt
We're not scared
Got my canteen by my side
And binoculars too

Coming up to short grass now
Can't go under it
Can't go around it
We'll have to go through it,

swish, swish, swish, swish
(push grass with small movements of hands)
We're going on a lion hunt
We're not scared
Got my canteen

Coming up to long grass now
Can't go under it
Can't go around it
We'll have to go through it,

swoosh, swoosh, swoosh, swoosh
(push grass aside with big hand movements)
We're going on a lion hunt
We're not scared
Got my canteen

Coming up to mud now
Can't go under it
Can't go around it
We'll have to go through it,

squelch, squelch, squelch, squelch
(raises hands slowly off the ground as if stuck in mud)

Coming up to a bridge now
Can't go under it
Can't go around it
We'll have to go through it,

boom, boom, boom, boom
(stamp floor rhythmically for sound of bridge crossing)

Coming up to cave now
It's very dark
(shiver)
I've found something
It's soft and furry
It's warm and moves
(shiver)
AHHH! it's a lion, run!!!

boom, boom, boom, boom
(stamp floor rhythmically for sound of bridge crossing)

squelch, squelch, squelch, squelch
(raises hands slowly off the ground as if stuck in mud)

swoosh, swoosh, swoosh, swoosh
(push grass aside with big hand movements)

swish, swish, swish, swish
(push grass with small movements of hands)

Phew! (wipe forehead) You coming on a lion hunt?
NO WAY!

வளைந்த கோடுகள்!

பப்பு ஏதாவது ஆர்ட் வொர்க் செய்து இரு மாதங்களுக்கு மேலாகிறது. பள்ளி விடுமுறை, டோரா, பாடல்கள் என்று நாட்கள் செல்கின்றன. டோராவின் நண்பர்களை (புஜ்ஜி, இசா, டீகோ, பென்னி இவர்களை எனக்கு வேறு அறிமுகப்படுத்தினாள் பப்பு!என்ன கொடுமை சரவணன் இது!!) தெரிந்து வைத்திருக்கிறாள் என்பதே எனக்கு ஆச்சரியம். அதைவிட ஆச்சரியம், டோராவின் ஆயாவையும் தெரிந்துவைத்திருந்தது! ஓக்கே! உல்லன் நூலைக்கொண்டு, சாயத்தில் தோய்த்து பேப்பரில் வரைய வேண்டும். இதுதான் ஆக்டிவிட்டி! சிகப்பு மற்றும் பச்சையில் பின்னர் இரண்டும் சேர்ந்தாற்போல என்று கோடுகளும், வளைந்த கோடுகளும்(!) வரைந்தாள், பப்பு.



கையில், கழுத்தில் போட்டிருப்பதைக் கண்டு அரண்டுவிட வேண்டாம். அவளது விருப்பங்களே அவையெல்லாம். ஒரு பெரிய பொட்டுக் கூட தானாக வைத்துக் கொண்டது, ஒரு பத்து கலர் டப்பாவில் கிடைக்குமே, சாந்துப் பொட்டு! (நல்லவேளை, சீக்கிரம் உடைந்தது அந்த டப்பா!)



இறுதி வடிவம்! கடந்த ஒரு மாதத்திற்கு மேலாக காலியாகக் காட்சியளிக்கிறது இந்தப் போர்டு!

குட் டச்/பேட் டச் - கருத்துரையாடல்!

1.private part-public part எது private part/public part என்று தெரியப்படுத்தவேண்டும். எதையெல்லாம் பொது இடத்தில் நாம் தொட முடியுமோ அது public part, எவையெல்லாம் தொடமுடியாதவையோ அது private part. சில சமயங்களில், அம்மாவோ அல்லது சீனியர் அம்மாவான ஆயாவோ அவர்கள் மட்டுமே தொட அனுமதி உண்டு. ஒரு சில சமயங்களில் மருத்துவர் மட்டுமே!

2. கண்,காது, மூக்கு என்று உடலின் பாகங்களை கற்றுக்கொண்டு சொல்ல முற்படும்போதே, vagina,penis என்றும் சொல்லிக்கொடுக்க வேண்டும். யாராவது அவர்களை தொட முற்படுவாராயின், ”அம்மாக்கிட்டே வந்துச் சொல்லு” என்று கேட்டுக் கொள்ள வேண்டும். இதற்கு சிறார்களுக்கும் பெற்றோர்களுக்கும் இடையே நல்ல bonding, நாம் பெற்றோரிடம் இதைக் குறித்துப் பேசலாம் என்ற நம் நம்பிக்கையை விதைக்க வேண்டும்.

3. எதையெல்லாம் நீங்கள் பக்கத்து வீட்டுக்காரர் முன்னால் செய்ய மாட்டீர்களோ அதையெல்லாம் குழந்தைமுன் செய்யாதீர்கள்.

4. குழந்தைகளுக்கு விலங்குகள் கதைகள் மூலம் விஷயத்தை விளக்க முயலுங்கள். “ஒரு கெட்ட டினோசர் இருந்துச்சா, அது வந்து நல்ல டினோசரோட private part ஐ தொட்டுடுச்சாம்” - டாக்டர்.ஷாலினி சொன்னதிலிருந்து...


5. குழந்தைகளுக்கு உண்மையை சொல்லி பழகுங்கள். உம்மாச்சிக்கிட்டேயிருந்து வந்தே, பிடிச்சு வச்சதுலெர்ந்து குழந்தை வந்தது - நோ நோ! நாய் mating பற்றிக் கேட்டால் கூட
லேசாக சொல்லிவிட்டு டைவர்ட் செய்யலாம், எந்த வயதுக் குழந்தை என்பதைப் பொறுத்து.அதே போல், “சுச்சூ போ, மம்மு சாப்பிடு” என்பதெல்லாம். குழந்தைகள் அதைச் சொல்லவதில்லை, உண்மையில் அது நமது vocabulary.


6. அடிக்கடி நாம் இதைப்பற்றிப் பேசி ஒரு curiosity உண்டாக்கிவிட கூடும். எனவே, அவ்வப்போது, கதைகள் மூலமாக, டீவி-யில் வருவதைக்காட்டி கோடிட்டுக் காட்டினாலே போதும். குழந்தைகள் புரிந்துக் கொள்வர்.

7. ஆண் குழந்தைகள் உடல்ரீதியாக வயதுக்கு வருதலையும் நாம் கொண்டாட வேண்டும்.
அவர்களுக்குத்தான் சொல்லிக் கொடுக்க யாரும் இல்லை...அப்பா உட்பட! அதேபோல் ஒரு குறிப்பிட்ட வயதுக்குப் பின்னர் அப்பாக்கள் பெண் குழந்தைகளை குளிப்பாட்டுதலை தவிர்க்கலாம்.

8. நமது கவனத்தை தேவையான அளவுக்கு குழந்தைகளுக்குக் கொடுக்க வேண்டும். (தேவையான அளவு என்பது எதுவரை?!) வேறு எங்காவது அதுபோன்ற கவனம் அவர்களுக்குக் கிடைக்கும்போது, சில சமயங்களில் தவறுகள் நடக்க வாய்ப்புள்ளது. அதே சமயம் ஒரு அளவுக்கு மேல் வளர்ந்தப் பின், கட்டியணைத்தோ அல்லது உடல்தொடுகைகள் மூலம் அன்பைக் காட்டுவதும் தவறு. Give them the enough attention they need.

9. abuse-க்கு ஆளாவது பெண் குழந்தைகள் மட்டுமே என்பதும் தவறான எண்ணம். ஆண் குழந்தைகளும் அதற்கு இலக்காகிறார்கள். அதேபோல், abuse செய்பவர்களும் ஆண்கள் மட்டுமே என்பதும் தவறானதுதானாம்.பெண்களும் இருக்கிறார்கள், ஆனால் அவர்களது எண்ணிக்கைக் குறைவு.

10. unconditional love - நீ தவறு செய்தால் பேசமாட்டேன் என்பதுபோல் இல்லாமல், நீ எப்படி இருந்தாலும் உன் மேல் அன்பாக இருப்பேன் என்று குழந்தைகளுக்கு உணர்த்துவது அவசியம். மேலும், தவறு செய்யும்போதும் ஓரிரு முறைகள் மன்னித்து விடுவதும் நல்லது!

என் சின்னஞ்சிறு மூளைக்குள் ஏறியது இவ்வளவுதான். ஆனால் டாக்டர்.ஷாலினி பேசியதும், டாக்டர்.ருத்ரனின் கலந்துரையாடல்களும் இதைவிட பன்மடங்கு அதிகம். நிகழ்ச்சி மிகச் சிறப்பாக பயனுள்ள முறையில் அமைந்தது. அமித்து அம்மா, வித்யா, தீபா, ரம்யா (பதிவர் சார்பில் பொன்னாடை அணிவித்தார்), கிருத்திகா, உமாஷக்தி மற்றும் பல பெண் பதிவர்கள் வந்திருந்தனர். டோண்டு, லக்கி, அதிஷா, நர்சிம் இவர்களை அடையாளம் காண முடிந்தது(I think I could spot ஆதி/தாமிரா), நேரமின்மைக் காரணமாக நன்றித் தெரிவிக்கக் கூட இயலவில்லை. மன்னிக்கவும், ஏற்பாடு செய்த அனைவருக்கும், இடம் கொடுத்துதவிய கிழக்குப் பதிப்பத்தாருக்கும் நன்றிகள்! வழங்கப்பட்ட snack/coffee காகவும் நன்றிகள்! டாக்டர்.ஷாலினியை, இந்த கருத்தரங்கிற்கு அழைக்க முதல்முயற்சியெடுத்த SK/குமாருக்கு நன்றிகள்! இந்த உரையாடல் விரைவில் ஒலிக்கோப்பாக பதியப்படலாம்.

அன்னையர் தின வாழ்த்துகள்

பதிவுலகில் இருக்கு அனைத்து அன்னையருக்கும்
தாய்மையை கொண்டாடும் அனைவருக்கும்
இனிய அன்னையர் தின வாழ்த்துகள்!!


அம்மாக்களின் பகிர்வுகளில் எனது அன்னையர் தின இடுகை!!

(image courtesy - Google)

அம்மாக்களின் பகிர்வுகள் - வலைப்பூ அறிமுகம்!!

அம்மாக்களின் பகிர்வுகளை அறிமுகப்படுத்தத்தான் இந்தப் பதிவு..(ஆரம்பிக்கப்பட்டு ஆறு மாதங்களுக்கு மேலானாலும்..ஹிஹி)

புது டெம்ப்ளேட் வடிவமைப்புடன் அம்மாக்களின் பகிர்வுகள்!

வடிவமைப்பில் பெரிதும் உதவிய ஐடியாமணி கைப்புள்ள மோகன்ராஜ்-க்கும், மிகுந்த ஆர்வமுடன் ஒவ்வொன்றையும் நேர்த்தியாக செய்துமுடித்த திருமுருகனுக்கும் (கைப்ஸ்-ன் நண்பர்) நன்றிகள் பல!

அம்மாக்களின் பகிர்வுகள் - குழந்தைவளர்ப்பையும், அம்மாக்களின் உலகையும் பேசும் குழு வலைப்பூ - எங்களது நம்பிக்கைகளையும், அணுகுமுறைகளையும் பேசும் வலைப்பூ!

உங்கள் எண்ணங்களயும் கருத்துகளையும் அங்கே பகிர்ந்துக் கொள்ள வரவேற்கிறோம்! :-)

மே மாதம்...

கோடைவிடுமுறை. ஒரு மாத லீவுக்கு உறவினர் வீடு என்று ஊர் சுற்றுவது. அதுவும் ஒரு பத்து குட்டீஸ் ஒன்றாக சேர்ந்துவிட்டால், உற்சாகக் கூச்சலுக்கும் கொண்டாட்டத்துக்கும் கேட்கவே வேண்டாம். லீவு விட்டால் நாங்கள் ஆம்பூரிலிருந்து வடலூர் செல்வோம், மாமா வீட்டுக்கு. வீட்டின் பின்னால் மாமரங்கள், நெல்லிமரங்கள், பனைமரங்கள், பலாமரங்கள் என்று நமது மரம் ஏறும் திறமைக்கு சவால் விட நிறைய மரங்கள்.

மாங்காயை மரத்திலேயே சாப்பிட்டு கொட்டை மட்டுமே மரத்தில் தொங்கவிட்டு வைக்க ஒரு போட்டி. சில்லி காம்படிஷன்ஸ். சீக்கிரம் யார் சாப்பிடுவது, கடைக்குப் போய்விட்டு யார வேகமாக வீட்டுக்கு வருவது etc. காலையிலேயே நுங்கு மட்டுமே உணவாக உண்ட நாட்கள். பைண்டு செய்து வைக்கப்பட்ட ஆனந்த விகடன் சிறுகதைத் தொகுப்புகள், தொடர்கதைத் தொகுப்புகள், கல்கியிலியிருந்து தொகுக்கப்பட்ட பொன்னியின் செல்வன் என்று எக்கச்சக்க கதைப் புத்தகங்கள். விளையாட பல்லாங்குழி, அதிலேயே எத்தனை வெர்ஷன்கள், ராஜா-ராணி-மந்திரி-திருடன் - போலிஸ்,கேரம் போன்ற வெயிலில் தலைக்காட்ட வேண்டியிருக்காத விளையாட்டுகள். காலை உணவிற்கு பின் பலாப்பழத்தை வெட்டி நாள் முழுவதும் பலாப்பழ வாசனையும், பிசுபிசிப்பும் சேர்ந்து உடையிலேயே துடைத்து என்று ஒரு மாதிரியாக வலம் வந்த நாட்கள். எல்லோரும் சேர்ந்து வள்ளலார் சத்தியஞான சபைக்கு செலும் மாலை நேரங்கள். (அட,ஞானத்துக்காக இல்லைங்க..அங்கே நிறைய மாமரங்கள் இருக்கும்!)பின் வடலூரிலிருந்து ஆம்பூருக்கு வருவோம், எல்லாக் குட்டீஸூம்! மாடியில் விளையாட்டு, மைதானத்தில் விளையாட்டு, கொஞ்சமே கொஞ்ச நேரம் டீவி, கதைப்புத்தகம் என்று பொழுது போகும். (எச்சி காம்படிஷன் - மாடியிலிருந்து எச்சிலை துப்ப வேண்டும், யார் எச்சில் சீக்கிரம் கீழே சென்றடைகிறதோ அவர்தான் வெற்றியாளர்.) முடியவே முடியாது என்ற எண்ணத்தில் ஒவ்வொரு தினத்தையும் கழித்த கோடை விடுமுறை நாட்கள்!

**sigh** எனது சிறுவயது கோடைவிடுமுறைகளை நினைத்துக் கொண்டேன், அம்மாக்களின் பகிர்வுகளில் சிறார் ஆக்டிவிட்டீஸை பதிவிட்டபோது!!

பாப்பாவும் பூனையும்!

(image courtesy : google)

ஒரு குட்டிப் பாப்பா ஒருநாள் பூனைக்குப் பேசக் கற்றுக்கொடுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

”பூனை, அம்மா சொல்லு”

பூனை சொன்னது “மியாவ் மியாவ்”

குட்டிப்பாப்பா சொன்னாள், “பூனை, அப்பா சொல்லு”

“மியாவ் மியாவ்”

குட்டிப் பாப்பா சொன்னாள், “பூனை, நிலா சொல்லு”

“மியாவ் மியாவ்”

குட்டிப்பாப்பா சொன்னாள், “பூனை, டாட்டா சொல்லு”

“மியாவ் மியாவ்”

பார்த்துக்கொண்டிருந்த குட்டிப்பாப்பாவின் புத்திசாலி அம்மா, “பூனைக்கு எது சொல்லத் தெரியுமோ அதையே சொல்லிக்கொடேன், அப்போ பூனை சொல்லுதா பார்ப்போம்” என்றார்.

குட்டிப்பாப்பாவும் “பூனை, மியாவ் மியாவ் சொல்லு”

இப்போது பூனை சொன்னது, “மியாவ் மியாவ்”

குட்டிப்பாப்பா, பூனையைப் பார்த்துச் சொன்னாள்,”வெரிகுட் பூனைக்குட்டி, ஒருவழியா நீ பேசக் கத்துக்கிட்டே!”


*குட்டிப்பாப்பா பெயர் பப்பு
**அந்த புத்திசாலி அம்மா, பப்புவோட அம்மான்னு சொல்லணுமா என்ன?!!;-)

ஒரு சிறுமியின் முதுகில் ஏழு செங்கற்கள்!!

பதினொரு வயதுச் சிறுமி ஆங்கில எழுத்துகளை சரிவர சொல்ல இயலாமல் அவளது வகுப்பாசிரியையால் தண்டிக்கப் பட்டிருக்கிறாள். ஒரு மணி நேரத்திற்கும் மேலாக வெயிலில் நிற்க வைக்கப்பட்டிருக்கிறாள். போதாதென்று, கோழியைப் போல குனிய வைத்து இரு தோள்களிலும் செங்கற்கள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டு தண்டிக்கப்பட்டிருக்கிறாள். வாந்தியெடுத்து மயக்கமடைந்த அச்சிறுமி மருத்துவமனைக்கு கொண்டுசெல்லப்பட்டிருக்கிறாள். கடந்த 17-ஆம் தேதியன்று ஷன்னா காடுன் உயிரிழந்தாள். தில்லியின் முனிசிபல் பள்ளியில் கடந்த ஏப்ரல் மாதம் நடந்திருக்கிறது இது.

இப்படி நடப்பது ஒன்றும் புதிதல்லவே நமக்கு...எத்தனை சிறார்களை ஆசிரியர்களின் தண்டனைகளால் மரணத்திற்கு கொடுத்திருக்கிறோம்! எத்தனை தடவை செய்திகளில் பார்த்திருக்கிறோம்! "என்ன வேணா பண்ணிக்குங்க டீச்சர், எவ்வளவோ வேணா அடிங்க, படிச்சா போதும்” என்று ஆசிரியரிடம் ஒப்படைக்கும் கடந்த தலைமுறை பெற்றோரைக் கொண்ட சமூகம்தானே இது! கடந்த மாதம், ஈரோட்டில் ஒரு சிறுமி ஆசிரியையால் தண்டிக்கப்பட்டு தண்ணீர் தொட்டிக்குள் குப்புறக் கிடந்ததை நாம் பார்த்ததுதானே!! கற்பித்தலில் தவறா? அல்லது கற்றலை இனிமையாக்க முடியாத பாடத்திட்டத்தில் தவறா? மனப்பாடம் செய்ய முடியாதது தவறா?

கடந்த வாரம் இந்துவில், ஒரு குழந்தை மருத்துவர் ஷன்னாவிற்கு எழுதியக் கடிதத்தை மொழிபெயர்த்துக் கொடுத்திருக்கிறார், முனைவர் ரத்தினபுகழேந்தி! தயவு செய்து படியுங்கள். ஏதாவது சொல்வதற்கு இருக்குமாயின் அவரது பதிவில் சொல்லிச் செல்லுங்கள்!

**தலைப்பு - முனைவர் ரத்தினபுகழேந்தியின் பதிவிலிருந்து கடன்வாங்கியிருக்கிறேன்.

பப்பு கையில் பட்டாம்பூச்சி!!

சீனா ஐயா பப்புவிற்கு பட்டாம்பூச்சி விருது கொடுத்திருக்கிறார். நன்றிகள் தெரிவிக்கிறாள் பப்பு!

பப்பு பறக்கவிடும் பட்டாம்பூச்சிகள் செல்லுமிடங்கள் :

மோகிதா - Rithu's dad தன் செல்ல மகளைப் பற்றி பகிர்ந்துக் கொள்வதற்காக!

பத்மா & வைஷு - தன் உயிரெழுத்துகளை ரசித்து ரசித்து எழுதும் ஃபேஷன் டிசைனரின் சசியின் குறும்பு குட்டீஸ்-க்காக

ஹரிணி - குடுகுடுப்பையாரின் சுட்டிப்பெண். இப்போதுதான் வலையுலகில் அடியெடுத்து வைத்திருந்தாலும் அழகாக தமிழ் எழுதுகிறார், தனது கலைக்கூடத்தில்!

வாழ்த்துகள் குட்டீஸ் !!

விதிமுறைகள் :

1. இந்த பட்டாம்பூச்சி இலச்சினை உங்கள் பதிவு பக்கத்தில் இருக்க வேண்டும் (Put the logo on your blog)

2. உங்களுக்கு விருது கொடுத்த நபரின் இணையதள முகவரிக்கு ஒரு இணைப்பு கொடுக்க வேண்டும் (Add a link to the person who awarded you)

3. மூன்று அல்லது அதற்கு மேலான பதிவர்களைத் தேர்வு செய்ய வேண்டும் (Nominate at least 3 other blogs)

4. தேர்வுசெய்யப்பட்ட பதிவுகளிற்கு உங்கள் பதிவில் இருந்து இணைப்பு தர வேண்டும் (Add links to those blogs on yours)

5. நீங்கள் தேர்ந்தெடுத்த பதிவுகளில் அவர்களுக்கு இச்செய்தியை தெரிவிக்க வேண்டும் (Leave a message for your nominees on their blogs)

குட் டச் - பேட் டச் /Stranger Safety!

நமது குழந்தைகளுக்கு, யார் அவர்களைத் தொடலாம் மற்றும் எப்போது தொடலாம் என்று புரிய வைக்க வேண்டியது அவசியம். குட் டச், பேட் டச் மற்றும் எது ரைட் டச் என்றும் அவர்கள் அறிய வேண்டியது அவசியம்.

ஒருசில வேளைகளில் மருத்துவர் தொட வேண்டி வரலாம். அல்லது நாம் அவர்களை சுத்தம் செய்ய வேண்டியிருப்பின் தொட வேண்டி வரலாம். ஆனால், பள்ளியிலோ அல்லது மற்ற வெளியிடங்களிலோ யாரும் அவர்களை தொட வேண்டிய அவசியமில்லை என்பதை உணர்த்த வேண்டும். அப்படி யாரும் தொட முயற்சிப்பார்களேயாயின், உடனடியாக அகன்று அவர்கள் பெற்றோர்களிடம்/முதலில் எதிர்படும் பெரியவர்களிடமோ சொல்ல வேண்டும்.

ஆனால் இதையெல்லாம் சொல்லி அநாவசியமாக குழந்தைகளை கலவரப் படுத்தி விடுவோமோவென்றும் தோன்றுவதுண்டு. பப்புவிடம் இதுவரை குட் டச் பேட் டச் பற்றி பேசியதில்லை. ஆனால் Stranger Safety குறித்து பேசியிருக்கிறேன். யார் அவளை பள்ளியிலிருந்து அழைத்து வரலாம், யாருடன் அவள் வெளியே/கடைகளுக்குச் செல்லலாம் என்று சொல்லியிருக்கிறேன். ஆனால், ஒருதடவை சொன்னால் பத்தாது. திரும்ப திரும்ப வாரத்திற்கு இருமுறையாவது! சொல்லும் முறையும் முக்கியம், சாதாரண பேச்சுகளின் போதோ அல்லது டீவி நிகழ்ச்சிகளின் போதோ, கதைகளினூடாகவோ, தன்னம்பிக்கையை குறைத்துவிடாதவாறு!

நம்மில் எத்தனைப் பேர் இதெல்லாம் பேசுகிறோம்? குழந்தைகளுக்கு எந்த வயதிலிருந்து இதை சொல்லலாம்? எப்படி ஆரம்பிப்பது? இந்த கருத்தரங்கில் விடை கிடைக்குமென்று நம்புகிறேன்!

டாக்டர் ருத்ரன், டாக்டர் ஷாலினி-யுடன் குட் டச் - பேட் டச் பற்றி கலந்துரையாடல்


இடம் : கிழக்கு பதிப்பகத்தின் மொட்டைமாடி
கிழக்குப்பதிப்பகம் தேனாம்பேட்டை எல்டாம்ஸ் ரோட்டில் அமைந்துள்ளது. (எல்டாம்ஸ் ரோடு மியூசிக் வோர்ல்டு அருகில் )

மேலும் விபரங்களுக்கு லக்கியின் பதிவை பார்க்கவும்! இந்த குட் டச்-பேட் டச் பற்றிய கருத்தை முன்வைத்த பதிவர் தீபாவிற்கு நன்றி!

குழந்தை வளர்ப்புக்கென்று தனியாக இன்ஸ்டிட்யூஷன்கள் இல்லை. நாமாக கற்றுக் கொண்டுதான் தேர்ச்சியடைய வேண்டியிருக்கிறது! :-)

youtube-ல் கிடைத்த அனிமேஷன் படங்கள் : உபயோகமாக இருக்குமென்று நினைக்கிறேன்.






(thanks : youtube)

Edited to Add:

SK கேட்டுக்கொண்டதற்கிணங்க நர்சிமின் பதிவுக்கான சுட்டியை இங்கே பதிவில் இணைக்கிறேன்.
இ-மெயில் ஐடி மூலம் பதிவினை உறுதிப்படுத்தும்படி கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்.

”இன்னுமொரு முக்கிய மேட்டர் : இதில் பங்குபெறவிரும்புவோர்... கீழே உள்ள மெயில் ஐடிக்கு ஒரு மடல் எழுதி வருகை தருவதை உறுதிப் படுத்தினால், ஏற்பாடுகள் செய்ய (இருக்கை,டீ,ஸ்நாக்ஸ்!) ஏதுவாக இருக்கும்.

weshoulddosomething@googlemail.com “ - நர்சிம்மின் பதிவிலிருந்து...

பரீட்சை நேரக் கவிதை!

வாழ்வின்விடியலுக்காய்
நான் காத்திருக்கிறேன்!
விடியும் நேரம் நான்
விழிக்காமல் போகலாம்!
எனினும்,
கடந்துசென்ற நேற்றும்
நிகழ்கின்ற இந்த நொடியும்
என் கைகளில் கிடைத்தால்
கண்ணாடிபெட்டியில்
பூட்டிவைத்துக் கொள்வேன் நான்!
வரப்போகும் நாளையை
முறையாய் பயன்படுத்த
எனக்கது பாடஞ்சொல்லும்!!

(உபயம் : பள்ளிக்காலத்து டைரி!)

நோ டென்ஷன்..ப்ளீஸ்!! முழு ஆண்டு பரீட்சை ஆரம்பிக்குதுன்னு கால அட்டவணை கொடுப்பாங்கல்ல, அதுக்கு அப்புறம்தானனே நாம புத்தகத்தையே புரட்டுவோம்..இவ்வளவு இருக்கே, இதை எப்படிடா படிச்சு முடிக்கறதுன்னு ஒரு மலைப்பு வருமே..அந்த நேரத்துல எழுதினது இது! அதுக்காக அடுத்த வருஷம் புத்தி வந்துருக்கும்னா நினைக்கறீங்க...ஹிஹி!

பப்பு டைம்ஸ்!

பப்பு,

42 மாதங்கள். உனது மாதாந்திர பிறந்த நாள் இன்று. மூன்றரை வயது, இன்றோடு.

நிறைய பேசுகிறாய். பெரியவர்கள் போல் கிண்டல் செய்து சிரிக்க எத்தனிக்கிறாய். you make silly faces too. ஜிக்-சாக் புதிர்கள் செய்வதில் மகிழ்ச்சியடைகிறாய். அதைவிட மகிழ்ச்சி, டோராவைப் பார்க்கும்போது! 24-பகுதிகள் கொண்ட புதிரை முழுமையாய் செய்யும்போது உனக்கு மிகச்சரியாய் மூன்றேகால் வயது!

புத்தகங்கள் படிக்க விருப்பப் படுகிறாய். ஆனால் என் உதவி தேவைப்படுகிறது! இருந்தாலும் நீயாகவே கதைகள் சொல்கிறாய், ப்டங்கள் பார்த்து. ஏப் மற்றும் குரங்குகளை இனம் காணத் தெரிகிறது உனக்கு! where is the party தான் உன் விருப்பப் பாடல், தற்போது!

தூங்கிக் கொண்டிருந்த சித்தப்பாவின் மேலும், முருகன் மேலும் தண்ணீர் ஊற்ற சின்ன ஆயா உன்னை அழைத்தார்கள். கையில் தண்ணீர் எல்லாம் கொண்டு வந்து மொட்டை மேலே தெளிக்கலாம் வா என்றழைத்த போது தண்ணீரை கையில் வாங்கிக்கொண்டு மறுத்தபடியே பினனால் நகர்ந்துக் கொண்டிருந்தாய். ஏனென்று கேட்டபோது, “தண்ணீ ஊத்தினா பயந்துடுவாங்க” என்றாய்! பப்பு, இவ்வளவு யோசிக்கும் நீ, அன்று முடிவெட்டிக் கொண்டது எங்ஙனம்? :-)

பள்ளியின் ரெவ்யூ சொல்கிறது கதைகளும், பாடல்களும் உனக்கு விருப்பமானவைகள். உனக்கென்று வெண்மதி, வர்ஷினி என்று குட்டி க்ரூப் இருக்கிறது. நீங்கள் சேர்ந்து சஞ்சய்க்கு “வாலு” என்று பெயர் சூட்டியிருக்கிறீர்கள்! அடிக்கடி உங்களுக்குள் சிரித்துக் கொள்வதும் உண்டாம்!

உனது எல்லைக்குள் எவர் வந்தாலும் கத்தல்களும், வன்முறையும் கிடைக்கப் பெறுகிறோம்!
சிடி பிளேயரை இயக்க நன்றாக கற்றுக் கொண்டிருக்கிறாய். வீட்டின் ஸ்விட்ச்-களை இயக்க நீ அறிந்துக் கொண்டபோதைவிட அதிகமாக பயங்கொள்கிறேன் இப்போது! ரோடில் கையை பிடித்து நடக்க உனக்கு விருப்பமில்லை.

பத்திரமாக பார்த்துக் கொள்வாயா பப்பு, உன் அம்மாவை...இதையெல்லாம் படிக்கும் போது வேறு யாருக்கு உதவி தேவைப்படுமென்று நினைக்கிறாய்?!

என்ன அரசியலோ...

படங்கள்

நேற்றிய செய்தி & இன்றைய செய்தி!

உதவி கேட்டு நீண்ட கரங்கள்!

என்ன அரசியலோ...

ஈழத்தை அரசியலாக்கும் அரசியல்வாதிகளே...shame on you! You have blood on your hands.

எங்கே போகலாம் டோரா?!

மேடேஸ்வரனின் டோரா பதிவு - என்னையும் இழுத்து விட்டது.

ஒரு விடுமுறை நாளின் பிற்பகுதி. எல்லோரும் உறங்கிக் கொண்டிருக்க, பப்பு மட்டும் தூங்க மறுத்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தாள். திடீரென எழுந்து வந்து என் கையை பிடித்துக் கொண்டு நாம டோரா விளையாடலாம் வா என்றாள்.

என் கையை பிடித்துக் கொண்டு, “நாம எங்க போகலாம் டோரா?!” என்றாள்.

ஆகா, மாட்டிக் கொண்டேன் போலிருக்கிறதே!

காடு...

வீட்டின் ஹாலை சுவர் ஓரமாக சுத்திக் கொண்டு சென்றோம்.

அப்புறம் எங்கே போகலாம் டோரா?!

எனக்குத் தெரியலைப் பப்பு, நீயே சொல்லு.

நான் புஜ்ஜி. நீதான் டோரா. புஜ்ஜி சொல்லு!!

தெரியலை புஜ்ஜி!

கையை பிடித்து ஹாலின் மற்றொரு மூலை. இதோ ஆப்பிள் மரம் - பப்பு!

எனக்கு என்ன செய்வதென் புரியவில்லை. பப்பு கையை நீட்டி பறித்து பறித்து சாப்பிடும் ஆக்ஷன் செய்துக் கொண்டிருந்தாள். நீயும் சாப்பிடு. பறிச்சுக்கோ.

நானும்!

நிஜ ஆப்பிளை ஒரு நாளும் இவ்வளவு ஆர்வமாய் சாப்பிட்டதில்லை அவள்!! அவ்வ்வ்வ்!

மறுபடியும், “எங்கே போகலாம்..” ஆப்பிள் சாப்பிட்டதில் எனக்கு வந்த தெம்பில், பாலம்.
மறுபடியும் ஹாலின் எதிர் மூலை..ஒஹ்ஹொ!

மறுபடியும், “எங்கே போகலாம்...” - மலை! வீட்டுக்குள் வாக்கிங் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். அன்று அனுபவித்தேன்!




ஒரு மரச் சேரை எடுக்க கொஞ்சம் சிரமப்பட்டேன். பப்பு என்னிடம், “நான் உதவி செய்யட்டுமா?” என்றாள். இதற்கு முன்பும் அப்படிக் கேட்டிருக்கிறாள், பல சமயங்களில். நானும் வாய்ப்பை நழுவ விட்டதில்லை! அன்று அவள் கேட்டதும், வேண்டாமென்று சொல்லிவிட்டு எடுத்துக் கொண்டேன். பார்த்திக்கொண்டிருந்த பப்பு,

“நீயே உனக்கு உதவி செஞ்சுக்கிட்டியா, ஆச்சி!”!!

தன் கையே தனக்குதவி - பழமொழிதான் நினைவுக்கு வந்தது. சொல்லவில்லை!

அ ஃபார் ....

அ ஃபார் அவ்வ்வ்வ்வ்!

அவ்வ்வ்வ் என்பது பின்னூட்டங்களிலும், பதிவுகளிலும் என்னால் தவிர்க்க முடியாததாகிவிட்டது!
:-) ஆனால், அது என்னைப் பொறுத்த வரை அழுவது மாதிரி மட்டுமல்ல! அதிர்ச்சி அல்லது
ஜெர்க்கான ப்லீங்சை பிரதிபலிக்கவும்தான்! இன்று நான் சந்தித்த சில அவ்வ்வ்வ் தருணங்கள்!


தருணம் 1 :

காலையில் எழுந்தவுடனே பப்பு கதை சொல்லு என்றாள், பக்கத்திலிருந்த புத்தகத்தை எடுத்து!

உனக்கேத் தெரியுமே, நீ சொல்லு பப்பு!

நாளைக்கு நீ சொன்னது, எனக்கு ஞாபகம் இல்ல! இன்னொரு வாட்டி சொல்லு!

அவ்வ்வ்வ்!

தருணம் 2 :

தற்போது வீட்டு வேலைக்கு உதவியாயிருந்த ஷோபனா அக்காவும் நின்றுவிட திரும்பவும் ஆள் தேடும் வேட்டை. இன்று காலை ஒரு ஆயா வந்திருந்தார்கள்.மேல்வேலைகளுக்கு மட்டும்.
பாத்திரம் கழுவிக்கொண்டு இருந்தார்கள்.

சமையல் செய்வீங்களா?

ம்ம்..செய்வேன்மா, அங்க இருந்தேன்ல, ரெண்டு நாய்ங்களுக்கு நாந்தான் சாப்பாடு செய்வேன்!
சாப்பாடு வைப்பேன்!!

அவ்வ்வ்வ்வ்வ்!

முன்பு வேலை செய்த இடத்தில் இரு நாய்க்குட்டிகளை கவனித்துக் கொண்டார்களாம்,அந்த நாய்க்குட்டிகளுக்கு் சாப்பாடு செய்ததைத் தான் அப்படி சொல்லியிருக்கிறார்கள்! I dropped the idea!



அ ஃபார் ...

இது புதிதாக தோன்றிய ஐடியா,பப்புவிடமிருந்துதான்! அவள் எதற்கோ அப்படி சொல்லப் போக என்னையும் தொத்திக்கொண்டது. அ, ஆ, இ, ஈ என்று தொடங்கும் எழுத்துகளில் தோன்றுவதைப் பதிவிடலாமென்று. தினமும் போடுவேனென்று சொல்ல முடியாது, ஆனால் இந்த சீரிஸை தொடர்வேன்!

பப்பு - 360 டிகிரி!

(படம் : மூன்றாம் டெர்மின், கடைசி நாளன்று!)

முதல் டெர்ம்..., இரண்டாம் டெர்ம்... தற்போது பள்ளியின் மூன்றாம் டெர்ம் கடந்த ஒன்பதாம் தேதியோடு நிறைவுக்கு வந்தது!எவ்வளவு மாற்றங்கள், விரும்பத்தகுந்ததும், விரும்பத்தகாததுமாக!!


1. ”உன் பேச்சு க்கா” என்றும், “நீ என் ஃப்ரெண்ட் இல்ல” என்றும், ”சேலஞ்ச்' என்றும் சொல்கிறாள். “க்கா” சொல்லிவிட்டால், பேசக் கூடாது என்பது இப்போதெல்லாம் மாறிவிட்டது போல. பழம் விடுதலும், கட்டைவிரலை உயர்த்தி ”சேலஞ்ச்” செய்து அடுத்தவர் கட்டைவிரலை தொடுவதாக பரிணாமம் பெற்றுள்ளது.

2. நிறைய ஆங்கில வார்த்தைகள் புழக்கத்தில் வந்திருக்கிறது. தண்ணீர் பாட்டிலை பப்பு பையில் வைக்கும்போது, தெரியாமல் கொட்டி விட்டேன். ”ஆச்சி, வாட் இஸ் திஸ்?”!!
நோ டச்சிங், ஒன் பை ஒன்...etc!

3. இந்த டெர்மில் சில நாட்கள், “நான் ஸ்கூலுக்கு போகல” என்று விடிந்தது. அநேக நாட்கள், பள்ளியிலிருந்து திரும்பி வரும்போது, வேனிலிருந்து இறங்க மறுத்து, பள்ளிக்கே செல்லப் போவதாகவும் ஆயா சொல்லக் கேட்டேன்! :-)

4. “ஜனகன ” தாகம் போய் ”ரகுபதி ராகவ”தான் அவள் வாயில் இப்போது! இன்னும் ரெக்கார்ட் செய்யவில்லை! அவள் புதிதாக ஏதும் முணுமுணுக்கும் போது, ஓடிப்போய் அவளது பாடல் புத்தகத்தை திருப்பும் என் பழக்கமும் இன்னும் மாறவில்லை!

5.இந்த டெர்மில், சாப்பிட என்ன எடுத்துச் செல்வதென்று முடிவு செய்வது அவளது உரிமையாக உருவெடுத்திருக்கிறது. கத்திரிக்கோலைக் கையாள்வதுதான் மிகப் பிடித்தமானதாக இருக்கிறது. வளையல்கள், ரப்பர் பேண்டுகளை கைகளில் மாட்டிக் கொளவது, கழுத்தில் மணிகள் சில சமயங்களில் தொப்பியுடன் பள்ளிச் செல்ல விரும்புகிறாள்..:-) என் பள்ளி/கல்லூரி நண்பர்கள் இதைப் படித்தால் புரிந்துக் கொள்வார்கள், எங்கிருந்து இந்த பழக்கம் வந்திருக்குமென்று!

மொத்தமாக, 3 டெர்ம்கள். 360 மாற்றங்கள்.

வீட்டை விட்டு எங்கும் அதிகமாக சென்றறியாத ஒரு 2 1/2 வயதுச் சிறுமி தனக்கென்று பள்ளியில் ஒரு நட்பு வட்டாரத்தை உருவாக்கிக் கொள்கிறாள். கடிகாரத்தை அறியாதவள், “இப்போ டைம் என்னா” என்றுக் கேட்கிறால், அதற்கு மேல் அதிகமாய் அறியாவிட்டாலும்! பெயர்கள் சொல்லி அட்டெண்டென்ஸ் எடுக்கிறாள்! பேசும் மொழியின் பெயர் தமிழென்றும் அறியாதவள், “இங்கிலீஷ்-ல என்ன” என்றுக் கேட்கிறாள். காலையில் பள்ளி வாகனத்தில் ஏறியதும், என்னைத் திரும்பிப் பார்ப்பவள், கடைசியாக என்னை அப்படித் திரும்பிப் பார்த்தது எப்போதென்று யோசிக்கிறேன்!!

பள்ளிச் செல்லத் துவங்கிய நாட்களை நினைத்துக் கொள்கிறேன்!

நன்றிகள் அவளது பள்ளிக்கும், மோத்தி ஆண்ட்டிக்கும், சித்ரபாலா ஆண்ட்டிக்கும்!
லஷ்மி ஆயாவிற்கும் அம்சா ஆயாவிற்கும் நன்றிகளும் வணக்கங்களும்!

படம் சுட்டி பொருள் விளக்கம்!!

அவளாக வரைந்து, ஒரு அவுட்லைன் வரைந்துக் கொண்டு அதனுள் வண்ணங்கள் தீட்டியது. இந்த படத்திலுள்ள உருவங்கள் எதைக் குறிக்கிறது என்று நானறியேன், ஆனால், வட்டங்கள், முக்கோணங்கள், நீள் வட்டங்கள் என்றும், சில சமயங்களில் பழங்களாகவும் (ஆரஞ்சு, ஆப்பிள்) என்றும் ஓவியங்கள் உருவாகின்றன! ஏற்கெனவே வரைந்திருக்கும் படத்தில் வண்ணம் தீட்டுவதில் அவ்வளவு ஆர்வமில்லை. ஒருவேளை, அவளது boundary-களை அவள்தான் தீர்மானிக்கவேண்டுமென்று எண்ணுகிறாள் போலும்!




தனிஷ்க்-ஜிஆர்டி-ஓகேஜே-ஆலுக்காஸ் சுந்தரீஸ்...



...ஜாக்கிரதை!

நகையைக் கழுத்தில் போட்டதும், போட்டோ எடுக்கறேன் என்று சொன்னதும், பப்பு கொடுத்த போஸ்!




நோ.நோ..அஸ்வினி ஹேர் ஆயிலுக்கும்..


..இதுக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை!

இது முடி வெட்டிக்கொள்வதற்கு முன். கால் நீளம் வர வேண்டும் என்று அடம்பிடித்தவள் பேச்சுவார்த்தைக்குப்பின் கடைசியில் சம்மதித்தது இந்த நீளத்திற்கு! அவள் கவனம் முழுதும் சடையை(பூ) முன்னால் போட்டுக்கொள்ளத்தான்!




நாமிருவர் நமக்கொருவர் ?!


அவள் தூங்குமுன், பொம்மைகளையும் சாரி நண்பர்களை இப்படித் தூங்க வைத்துவிடுகிறாள். இந்த தூங்கும் பொம்மைகள் ஒருவேளை, depicts a family - The concept?! அப்பாக் கரடி, அம்மாக் கரடி, மற்றும் குட்டிக் கரடி! கு.க திட்டத்திற்கு விளம்பரமாக இதை அனுப்பலாமெனிருக்கிறேன்! ;-)


குறிப்பு :- காப்புரிமை பெற்றது. ஆர்ட் தேவைப்படுவோர் தனிமடலிடவும்!

ஆயில்ஸ் :- நன்றி!

அண்ணன் என்னடா தம்பி என்னடா?!

நான் ஒரு வீட்டுப் பறவை. அவன் வீட்டில் இருந்ததாக சரித்திரம் கிடையாது.எனது அலமாரியின் ராக்கு-களை நான் சுத்தமாக வைத்துக் கொள்வேன்(அப்போது!!). அவனுடையது அப்படியே தலைகீழ். நான் புத்தகப்புழு.அவன் புத்தகங்களை புரட்டக் கூட மாட்டான். கைகளில் மண் படிய விரும்பாதவள் நான். தெருவில் இருக்கும் நாய்குட்டிகளை எடுத்துவந்து கொட்டாங்குச்சியில் பால் ஊற்றச் சொல்வான் அவன். அவன் ஐஸ் ஸ்கேட்டிங் விளையாட விரும்பினான். பிரிட்ஜ்-ல் இருந்த ஐஸ்கட்டிகளையும், கிண்ணங்களில் நீரூற்றி ஐஸ் செய்தும் பலகணியில் போட்டு விளையாட வைத்தது் நான். திட்டு வாங்கியதும்தான்! சதுரங்கத்தில் அவனிடம் தோற்கும்போது அவனுக்கு வயது ஆறு! அதன்பின் சதுரங்கம் ஆடுவதையே நிறுத்தியவள் நான்! பின் அவன் சதுரங்கத்தில் முழுமூச்சுடன். நான் பப்ளிக் எக்சாம், ட்யூசன், எண்ட்ரன்ஸ்! அவன் செஸ் அசோசியேஷன்,IM,arbitrator,VIT என்றும், நான் கல்லூரி,வேலை என்றும் பாதைகள் பிரிந்தன.

அவன் என் தம்பி.

பலமுறை, தம்பிக்குப் பதில் எனக்கு ஒரு அண்ணன் இருந்திருக்க்கூடாதா என ஏங்கியிருக்கிறேன். என்னுடைய நண்பர்கள் பலருக்கு அண்ணாக்கள் அல்லது தங்கைகள். தம்பிகள் இருந்த ஒருசிலரும் ”தம்பியா, ஒரே சண்டை” என்றுதான் அனுபவப்பட்டிருந்தனர். அண்ணன்கள் வாய்க்கப் பெற்ற பலரும் ”அண்ணா வரைஞ்சது, அண்ணா சைக்கிள்-ல வந்தேன்” என்று வெறுப்பேற்றியிருந்ததும் காரணமாக இருக்கலாம்!

ஒரு கோடை விடுமுறை.பரணில் இருக்கும் சோடா மேக்கர் உபயோகத்துக்கு வந்திருந்தது.
அதை இயக்கும் அதிகாரம் வீட்டில் எனக்கு மட்டுமே . விருந்தினர்கள் வந்தால், மிகப் பெருமையாக இயக்கி பெப்சி அல்லது லெமன் ஃப்ளேவர் போட்டு தரப்படும். மற்றபடி, அதன் முழு உபயோகம் எனக்கும் அவனுக்கு மட்டுமே! சோடா மேக்கரோடு மூன்று அல்லது நான்கு கண்ணாடி பாட்டில்கள். கண்ணாடி பாட்டில்களானதால் அதனை கவனத்துடன் கையாளும் அதிகாரம் எனக்குக் கொடுக்கப் பட்டிருக்கலாம், மேலும் “பெரிய பெண்” எனும் அங்கீகாரம்.

ஊரிலிருந்து கஸின்ஸ். விடுமுறைக்கு வந்திருந்தார்கள். காலை, மாலை, மதியம் எல்லாம் சோடா மயம். அதிலும், யார் நிறைய கேஸோடு குடிப்பது என்றும் போட்டி! அதுவும் கேஸ் அதிகமாக பாட்டில் தண்ணீரில் நிரப்பி உடனே பெப்சி ஃப்ளேவரை ஊற்றினால் நுரை பொங்கும். விளம்பரத்தில் வருவதுபோல ஷேக் செய்து, அப்படியே குடித்து என்று ஒரே கும்மாளம்.

இன்னும் கேஸ், இன்னும் கேஸ், என்று எல்லாரும் கேட்டுக்கொண்டதில், கொஞ்சம் அதிகமாக அழுத்திவிட்டேன்.

”பட்” என்று உள்ளே ஒரு சத்தம்.

திறந்துப் பார்த்ததில், பாட்டில் துண்டுகளாக.

சத்தமில்லாமல், சுத்தம் செய்துவிட்டு மாடியில் அடுத்த விளையாட்டு. நடந்த எதுவும்..என்ன போட்டி, யார் உடைத்தது என்று எதுவும் குட்டிக்குத் தெரியாது. அவன் அப்போது வீட்டில் இல்லை...

ஊகித்திருப்பீர்களே...அதேதான்...பாட்டில் உடைந்தது ஆயாவிற்கும் பெரிம்மாவிற்கும் தெரிந்து விட்டது, நான் அசந்த ஏதோவொரு கணத்தில் !

“எனக்குத் தெரியாது, அவன் தான் உடைச்சிருப்பான்”!- மிக சுலபமாக வார்த்தைகள் என்னிடமிருந்து!

இதற்கு முன்பாக இப்படியெல்லாம் நிகழ்ந்துதான் இருக்கிறது. அவன் உடைத்ததெல்லாம் நானென்றும், நான் உடைத்ததையெல்ல்லாம் அவனென்றும் என்று மாறி மாறி கோள் சொல்லிக் கொண்டது!ஆனால் அப்போது அவன் செய்ததுதான் மிக ஆச்சர்யமானது.

ஒன்றும் சொல்லாமல், ஆமாமென்று ஒப்புக்கொண்டுவிட்டு திட்டு வாங்கிக்கொண்டான். (வீட்டில் ஒரு பழக்கம், எங்களை மற்றவர்கள் முன்னால் திட்ட மாட்டார்கள். அப்படி நடப்பதென்றால் அது தனியாக, எங்கள் இருவரை மட்டும் வைத்துத்தான் நடக்கும்!திட்டுவது என்பது அட்வைஸ் என்று பொருள் கொள்க.)சண்டை போட்டுக்கொள்வோமென்று நினைத்த எனக்கு, அவனது இந்த gesture அதிர்ச்சி. அதன்பின், நாங்கள் அதைப் பற்றி பேசிக்கொள்ளவில்லை.

அந்த நிமிடம் அவன் எனக்கு அண்ணனைப் போல நடந்துக் கொண்டான், மிகப் பெருந்தன்மையாக!

என் தம்பியின் மேல் பாசமாயிருக்கக் கற்றுக்கொண்ட தருணங்களில் இதுவும் ஒன்று! As years passed by, தம்பி இருப்பதும் மிகவும் fun/ஜாலி என்றுணர்ந்தேன்.


Note to my brother:

குட்டி, அந்த பாட்டிலை நாந்தான்டா உடைச்சேன். :-) உன்னை ஏன் மாட்டிவிட்டேன்னு இப்போ எனக்குத் ஞாபகமில்லை(sibling rivalry)!! இப்போவும் நாம திட்டு (அட்வைஸ் அட்வைஸ் அட்வைஸ்!!) வாங்கறோம், ஆனா அதெல்லாம் நாம் ஒன்னா சேர்ந்து செஞ்ச காரியங்களுக்காக இல்லை!

Jungle Book

(Thanks - Image : google)

அண்மையில் ஜங்கிள் புக் படத்தை பப்புவிற்கு அறிமுகப் படுத்தினோம். நானும் இந்தப் படத்தைப் பார்த்து வளர்ந்ததாலேயே என்னவோ மிகவும் ஸ்பெஷலாக டைம்பாஸாக இருந்தது! யாரால் மறக்க முடியும்..பகீரா என்ற பான்த்தர், பலூ என்ற கரடி, ஷேர்கான் என்ற புலி மற்றும் ஹாத்தி என்ற யானை!கிப்ளிங்-கின் கதைகளை படித்ததில்லை, ஆனால் கார்டூன் கேரக்டர்களாக பார்த்திருக்கிறேன். தாயாக இருப்பதில் ஒரு அட்வாண்டேஜ் அல்லது சந்தோஷமான விஷயம் எதுவெனில், உங்கள் மகளின்/மகனின் கண்களால் பார்க்க முடிவதும், சின்னப் பிள்ளைத்தனமான காரியங்களை எந்தவித கான்ஷியசும் இல்லாமல் செய்வதற்கான உரிமைகளும்தான்! ;-)

பப்பு முழுவதுமாக பார்க்கவில்லையெனினும், பார்த்ததையே திரும்பத் திரும்ப பார்க்க விரும்பினாள். அடுத்து என்ன வரும் என்று சொல்லுமளவிற்கு! பலூவின் கேரக்டரும், குட்டி யானையும் மிகப் பிடித்தம். மோக்லி பற்றி சொல்லவே வேண்டியதில்லை. படம் பார்க்கும்போது, அவள் பார்ப்பதை நான் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை பப்பு விரும்பவில்லை! :-)


இப்படத்திலிருக்கும் அருமையான பாடலின் நான் ரசிக்கும் வரிகள்..

Look for the bare necessities
The simple bare necessities
Forget about your worries and your strife
I mean the bare necessities
Old Mother Nature's recipes
That brings the bare necessities of life .


And don't spend your time lookin' around
For something you want that can't be found

When you find out you can live without it
And go along not thinkin' about it
I'll tell you something true

The bare necessities of life will come to you

வாழ்க்கைக்குத் தேவையான மிக முக்கியமான ஏதோவொன்று இந்த வரிகளில் இல்லை??!




(Thanks: youtube)