Mac Mac.....Guess which Mac?

வண்டலூர் ஆயா வீட்டிற்குச் சென்றிருந்தோம். பல உற்றார் உறவினர்கள் அனைவரும் கூடி இருந்தார்கள். நிறைய குட்டீஸ். அப்போதுதான் முதல்முறையாக பார்க்கிறோம் என்றாலும் வெகு விரைவில் ஃப்ரெண்ட்ஸ் ஆகி ஒரே ஆட்டம்தான். மதியம் மூன்று மணிக்கு மேல் வீடு மிகுந்த பரபரப்பாகியது. குட்டீஸ் அனைவரும், சத்தம் போடக்கூடாதென்ற மிரட்டலுடன் வெளியே விரட்டி விடப்பட்டோம். எல்லா பெரியவர்களும் , கூட சில புதிய முகங்களும் உள்ளே பாயில்.... சேரில்... ஆக்கிரமித்திருந்தனர்.

என்ன நடக்கிறதென்று எங்கள் யாருக்கும் தெரியவில்லை. எல்லாரும் போனபின்
எங்களுக்கும் உள்ளே வர அனுமதி கிடைத்தது. பார்வதி அக்கா எல்லாருக்கும் ஸ்வீட், மிக்சர், முறுக்கு பலகாரங்களை வரிசையாக அமர வைத்து தந்தார். அக்கா புடவை கட்டி பூவெல்லாம் வைத்திருந்தார்.

"அக்கா, ஏன்க்கா எங்களை வரக்கூடாதுன்னு சொன்னீங்க‌, யாரு அவங்கள்ளாம்" என்று கேட்டதற்கு,

"எல்லாம் சொல்லணும் உங்களுக்கு...ஏன் எதுக்குனு...குடுத்த த‌ சாப்பிட்டுட்டு விளையாட ஓடுங்க" என்றார் சிடுசிடு முகத்துடன்.

கொஞ்சம் பயந்துதான் போனோம்.

ஜாலியா கதை சொல்ற அக்காவுக்கு என்ன ஆச்சு?
அன்றைய இரவில் விடை கிடைத்தது.

"அழகா முக்கியம், குணம்தான் முக்கியம். மாப்பிள்ளைக்கு எந்த கெட்ட பழக்கமும் இல்ல. அழகென்ன அழகு...நல்ல குணம் இருக்கான்னு பாரு, அதான் முக்கியம்" என்று யாரோ யாருக்கோ வராண்டாவில் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள். அநேகமாக பார்வதி அக்காவைத்தான் கன்வின்ஸ் செய்துக் கொண்டிருக்கவேண்டும்.

இதே டயலாக்கை வேறு அக்காக்களுக்கு வேறு குரல்கள் சொல்லியிருப்பதைக் கேட்டிருக்கிறேன். "நல்ல குண்ம், எந்த கெட்ட பழக்கம்" என்பதுதான் மாப்பிள்ளைக்கான முக்கியமான கான்டக்ட் சர்பிகேட். ( நல்ல குணம் என்பதற்கான அளவுகோல்தான் என்ன? பார்த்து விசாரித்தால் வெளிப்பட்டு விடுமா என்பதெல்ல்லாம் இங்கே தேவையில்லாதா கேள்விகள்.)

நல்ல குணமென்பதும், நல்ல பழக்க வழக்கமென்பதும் நிச்சயம் 'குடியும் சிகரெட்டையும்' கொண்டுதான் அளவிடப்பட்டன. அதற்கேற்றாற்போல, குடும்பத்தினர் யாருக்கும் குடிப்பழக்கமும் இல்லை. கல்லூரி படிப்ப‌வர்களுக்கு பணம் அளந்துதான் தரப்படும். அப்படியே இருந்தாலும் சின்னப்பசங்களான எங்களுக்குத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்புமில்லை. அண்ணாதுரை சித்தப்பாவிற்கு மட்டும் சிகரெட் பழக்கம் இருந்தது அரசல்புரசலாக தெரியும். மேலும், ஒரு 'ப்ராஸ்பெக்டிவ் மாப்பிள்ளை'க்கான தகுதி ‍ "குடிபழக்கம் இல்ல,...எந்த கெட்ட பழக்கமும் இல்ல. தங்கமான குணம்" என்பதான சர்ட்டிபிகேட் பெறுவதுதான்.

பார்த்திருந்த ஒரு சில சினிமாக்களிலும் வில்லன்கள் சுழல்நாற்காலில் அமர்ந்துக் கொண்டு, ஹீரோ வந்ததும் ஸ்டைலாக முன்னால் திரும்பி வாயில் சிகரெட்டும் கையில் குடிபானமுமாக 'ஹஹ்ஹா' என்று சிரிப்பார்கள். வில்லன்களுக்கு படியாத முடி இருக்கும். ஹீரோக்கள் பெரும்பாலும் வெள்ளை சட்டை அணிந்திருப்பார்கள்.தலையை ஒழுங்காக சீவியிருப்பார்கள். இருவருக்கும் சண்டை ஆரம்பிக்கும். மனதிற்குள், வெள்ளை சட்டை போட்ட அண்ணா எப்படியாவது ஜெயிக்கணும் என்று சொல்லிக்கொண்டிருப்பேன். (ஓக்கே.. ஓக்கே..அது ரொம்ப சின்ன வயசு...ஒன்றாவது இரண்டாவது , வகுப்பில்.. அதற்கப்புறம் பெரிய கேப்!!) வெள்ளை சட்டை அண்ணா அடிவாங்கும்போது கண்களை இறுக்க மூடிக்கொள்வேன். முக்கியமாக, ஹீரோ குடிக்க மாட்டார். சோ, நல்லவர்கள் குடிக்க மாட்டார்கள்.

எப்படியோ, "குடிப்பவர்கள் கெட்டவர்கள்" அல்லது "கெட்டவர்கள் குடிப்பார்கள்" என்ற எண்ணம் சிறுவயதிலிருந்தே மனதில் பதிந்து போயிருந்திருக்கிறது. 80களில் 90களில் வளர்ந்திருப்பவ‌ர்களால், நிச்சயம் இந்த மனோபாவத்தை அறிந்துக்கொள்ள முடியும். ( நல்லொழுக்க குடும்பமோ/family values அல்லது நடுத்தர வர்க்கத்திற்கான ஏதோ ஒன்றோ?!) மூன்றாவது பிளாக்கில் இருந்த ஒரு அங்கிளுக்கு 40 வயது வரை மணமாகாமலேயே இருந்தது. அவர் ஒரு மொடாக் குடியர் என்பதால் யாரும் பெண் கொடுக்கவில்லை. அப்புறம், ஒரு ஏழைப்பெண்ணைப் பார்த்து திருமணம் செய்து வைத்தார்கள்.

ஹீரோக்களும் குடிக்கலாம் என்று கொஞ்சநாள் கழித்துத் தெரிந்துக்கொண்டேன்.(ஆரம்ப கால சல்மான்கான், அமீர்கான் படங்களில்) ஹீரோயினுடன் பிணக்கு ஏற்பட்டாலோ அல்லது காதல் பிரிவிலோ ஹீரோக்கள் ஷாலை சுற்றிக்கொண்டு கையில் பாட்டிலுடன் பாடுவார்கள். பாட்டில் உடைந்து கையிலோ காலிலோ ரத்தம் வரும். ஹீரோயின் வந்து கட்டு போடுவார். அப்புறம், ஹீரோ நல்லவராகி விடுவார்.

இப்போது யோசித்துப் பார்த்தால், இந்த நல்லொழுக்கம் மிடில் கிளாஸுக்கு மட்டும் சொந்தமாக இருந்தது போல தோன்றுகிறது. "குடிகாரன்" அல்லது "குடிகாரப்பய" என்பதுதான் ஒருவர் வாங்கும் மிக மோசமான திட்டாக இருக்கமுடியும். ஆனால், அதே ஹவுசிங்போர்ட் காம்பவுண்டை ஒட்டியிருந்த பி‍ கஸ்பாவில் (சேரி என்று பொருள் கொள்க) இருந்தவர்கள் குடித்தால்,அது அவர்களின் அன்றாட வாழ்வின் ஒரு பகுதி அல்லது அவர்களின் குணநலனே அப்படித்தான் என்பதாக எண்ணப்பட்டது. தாழ்ந்த சாதிகளின் இயல்பே அதுதான் என்பதுபோல ஒரு எண்ணம் இருந்தது. அவர்களுக்கு இயல்பாக கருதப்பட்டது காம்பவுண்டின் இந்தப் பக்கத்தில் இருப்பவர்களுக்கு ஒழுக்கத்தின் சின்னம்.
சாதிக்கொரு நீதி- genderக்கு ஒரு நியாயம்!

ஆதம்பாக்கத்தின் ஒரு தெரு முனையில் இருப்பக்கமும் மிகுந்த கூட்டமாக இருக்கும். நெடுநாட்கள் ஏன் கூட்டமென்று புரிந்ததில்லை. தெருவில் வாழைப்பழங்களை கூறு கட்டி வைத்திருக்கும் கடை இருக்கும். வாழைப்பழம் வாங்க ஏன் இவ்ளோ கூட்டம்...வாழைப்பழ மண்டி போல என்று நினைத்துக் கொண்டு, எப்படியாவது வழி கிடைத்தால் போதுமென்று இடுக்குகளில் புகுந்து ஓட்டிச் சென்றுவிடுவதால் யோசிக்கவும் இல்லை. ஒருநாள் ட்ராபிக் ஜாமில் அண்ணாந்து லுக் விட்ட போது கூட்டத்திற்கான காரணம் புரிந்தது. டாஸ்மாக். அதற்கு எதிர்சாரியில் எண்ணெய் வாணலியில் பொரிந்துக்கொண்டிருந்த ஸ்னாக்ஸ் வாசனை!

அட,அப்பாவியாக வாழைப்பழத்திற்குக் கூட்டம் என்று எண்ணிக் கொண்டிருந்திருக்கிறேன்! பவ்வ்வ்வ்வ்!

இதேபோல, மடிப்பாக்கம் செல்லும் வழியிலும் ஒரு டாஸ்மாக்கை பார்த்திருக்கிறேன். வெள்ளிக்கிழமைகளில் கொஞ்சம் லேட்டாக வரும் தினங்களில் இதே போல முட்டி மோதும் கூட்டத்தை கண்டிருக்கிறேன். பைக், கார்கள், ஆட்டோக்களை நிறுத்துவிட்டு வாங்குவதற்கு முண்டியடிக்கும் கூட்டம். ஏழை பணக்காரன் என்ற வித்தியாசங்கள் இல்லாத இடம் ஒருவேளை இதுவாக இருக்கக்கூடும். எப்போடா க்ராஸ் பண்ணுவோம் என்று லேசான பதைபதைப்பு இருக்கும். குடிபோதையில் வண்டியை ஓட்டமுடியாமல் வந்து இடித்துவிட்டால் என்ற பயம்தான். அதேபோல, விஜயநகர் சிக்னலுக்கு அருகில் இருக்கும் கடையிலும்.

குடிப்பது 'ஸ்டேடஸ் சிம்பலாக', எப்போதாவது 'அக்கேஷனலாக' அல்லது 'சோஷியல் ட்ரிங்' என்று சொல்லிக் கொண்டாலும் தனிப்பட்ட விதத்தில் என்னால் ஏற்றுக்கொள்ளவே முடிந்ததில்லை.'நிதானம் தவறி போதையில் சொல்லிட்டாங்க' என்று சொல்லப்படும் சாக்குபோக்கு அதற்கிருப்பதே காரணம் என்று நினைக்கிறேன். எனது நண்பர்கள் பலர், மணமகன் குடிப்பார் என்று தெரிந்தே திருமணம் செய்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். தயங்கிய பெற்றோரை , "அதெல்லாம் தப்பு இல்லைம்மா, இந்த காலத்துலே அப்படியெல்லாம் யாரும் கிடைக்க மாட்டாங்க, இப்போல்லாம் எல்லாரும்தான் குடிக்கறாங்க" என்று சம்மதிக்க வைத்திருக்கிறார்கள். குடிக்காத கணவர் வேண்டுமென்று ஆசையிருந்தாலும், நடைமுறையில் சாத்தியமில்லை என்பதாக உணர்கிறார்கள். தந்தையின் ஒழுக்கத்தைப் பற்றி பெருமையாக பேசியவர்கள் பலரும் கணவர் குடிப்பதை ஏற்றுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். மாதமொருமுறை என்று சொல்லப்பட்டு வாரமிருமுறையாக மாறினாலும் ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள்.'நாமளும் கொஞ்சம் காம்ப்ரமைஸ் பண்ணிக்கணும்ப்பா' என்று திருமணமாகாத பெண்களுக்கு போதிக்கிறார்கள்.

ஆண்களுக்கோ, லஞ்சோடு பீர் கிடைக்கும் ரெஸ்டாரண்டுதான் விருப்பமாக இருக்கிறது. குடிப்பேன் என்று சொல்லிகொள்வது ஃபேஷனாகிவிட்டது. முன்பு போல, யாரும் குடிகாரன் என்று சொல்லிவிடுவார்களோ என்று யாரும் அஞ்சுவதில்லை. "பீர்ல்லாம் குடிக்கலாம், தப்பே இல்ல, குடிச்சா கலராகலாம்" என்பது முகத்தை சுளிக்கும் பெண்களுக்கு வழங்கப்படும் ஃபிரீபிஸாக இருக்கிறது! 'குடிச்சாதான் ஸ்ட்ரெஸ்ல்லாம் போய் மைன்ட் ஃபிரீயா இருக்கு' என்று மன அழுத்தத்திலிருந்து விடுபடுவதாக காரணமும் சொல்கிறார்கள்.

அதே மன அழுத்தம், கூட இருக்கும் பெண்களுக்கும் இருக்கும் என்பதை வசதியாக மறந்துவிடுகிறார்கள். பெண்கள் குடிப்பதை ஃபோட்டோ எடுத்து, கலாச்சார காவலராக மாறி, "நாடு ரொம்ப கெட்டுப் போச்சு" என்ற கமெண்ட்டுடன் நண்பர்களுடன் பகிர்ந்துக்கொண்டு நக்கல் சிரிப்பு சிரிக்கிறார்கள் ‍‍ - வேட்டி சட்டையிலிருந்து வசதியாக பேண்ட் சர்ட்டுக்கு மாறிவிட்டு "சேலை கட்டும் பெண்ணுக்கொரு வாசமுண்டு" என்று பாடுவதைப் போல!

போபால் : ஓவியக் கண்காட்சி

ஓவியமென்றால் உங்கள் நினைவுக்கு வருவது எது?

மோனோலிசா, ரவிவர்மாவின் இந்தியப் பெண்கள் (பால்குடம் ஏந்திய பெண், அன்னத்துடன் உரையாடும் பெண்) , வான்கோவின் சூரியகாந்தி, இயேசுவின் கடைசி இரவு விருந்து, அப்புறம் ரீடர்ஸ் டைஜஸ்டில் பின்னட்டையில் (முன்பெல்லாம்) வரும் பிரபல ஓவியங்கள் மற்றும் (எனக்கு) புரியவே புரியாத மாடர்ன் ஆர்ட்டுகள் - இதுவரை நான் பார்த்திருந்த ஓவியங்கள் இவை மட்டுமே.

போபால் - மண்ணில் புதையுண்டிருக்கும் பெயர் தெரியாத அந்த குழந்தையின் முகம்தானே நினைவுக்கு வருகிறது?

பல்லாயிரக்கணக்கான உயிர்களைக் காவு வாங்கியது - தற்செயலாக நடந்த கோர விபத்தோ அல்லது எதிர்பாராத‌ இயந்திரக் கோளாறோ அல்ல. அப்பாவி மக்களின் உயிரை துச்சமாக மதித்து நடத்தப்பட்ட படுகொலை!

இந்தப்படுகொலைக்கும், வழங்கப்பட்ட அநீதிக்கும் எதிராக வண்ணங்களின் தீற்றல்களை தனது தூரிகையால் பேசவைத்திருந்தார் தோழர் முகிலன்.





தூரிகைகளின் வழியே கூர்மையான அரசியல் பார்வைகளையும், தன் பார்வையில் அரசை விமர்சித்தும் இருந்த முகிலனின் ஓவியங்கள் - 'நமக்கு புரியிற மாதிரிகூட ஓவியம் இருக்கும்' என்று என்னை உணர வைத்தன.



















பன்னாட்டு முதலாளிகளுக்கு அடிபணிந்து, குற்றவாளிகளை தப்பிக்க விட்டிருக்கிறது இந்திய அரசு. 26 ஆண்டுகளுக்குப் பின் வந்த வந்த நீதியும் நீதியாக இல்லை. மக்களின் பாதுகாப்பை பற்றி எந்த கவலையும் இல்லாமல், வளர்ச்சி என்ற பெயரில் நாட்டை அமெரிக்க முதலாளிகளுக்கு தாரை வார்த்துக் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் நமது தரகு முதலாளிகள். அந்த ரசாயனக் கழிவுகள் இன்றும் அகற்றப்படாமல் சுற்றுச்சூழலுக்குக் கேடு விளைவித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. மக்களும் அதனோடே வாழ்கின்றனர் - இது ஒரு போபால்தான்.

இன்னும் சில ஸ்லோ மோஷன் போபால்கள் தூத்துக்குடியிலும், கடலூரிலும், ஸ்ரீபெரும்புதூரிலும், திருப்பூரிலும் நிகழ்ந்த வண்ணம்தான் இருக்கின்றன. அபாயங்களை நமக்கு இழைத்துக் கொண்டேதான் இருக்கின்றன. நாமும் போபால்களோடே வாழும் அன்றாடவாசியாகி விட்டோம்.



சமூகத்தின் பால் தான் கொண்ட அன்பு, அக்கறையின் காரணமாகவே உழைக்கும் மக்களுக்கு ஆதரவாக தனது தூரிகையை ஆயுதமாக நீட்டியிருக்கும் முகிலன்.
இதனால் அவருக்கு தனிப்பட்ட ஆதாயம் ஒன்றுமில்லை.

வீட்டில் ஒன்றரை வயது மகள், அவள் தூங்கியதும் இரவு 10 மணிக்கு மேல் வரையத் தொடங்குவாராம். கிட்டதட்ட 30 ஓவியங்கள். கடந்த 15 நாட்களுக்குள்ளாக வரைந்திருக்கிறார்.

ஓவியங்களை விற்பனை செய்வீர்களா என்றதற்கு, "விற்பனை செய்வது இல்லை. அப்படியே விற்பனை செய்தாலும் தோழர்கள்தான் வாங்குவார்களே தவிர மற்றவர்கள் யாரும் வாங்குவதில்லை. அரசை விமர்சிப்பது போன்ற ஓவியங்களை வைத்துக்கொள்ள யார் விரும்புவார்கள்? அப்படியே வாங்கினாலும் அதற்கு விளக்கங்கள் கூற வேண்டியிருக்கும். பொதுவாக அழகான காட்சிகளைக் கொண்ட‌ ஓவியங்களைர்தானே விரும்பி வாங்குவார்கள்" என்றார்.

பெங்சூயிக்காக - ஸ்டூல் போட்டு நீரூற்றிய கிண்ணத்தில் மலர்களை மிதக்க விடும் வீட்டுவாயில்களுக்கும், அதிர்ஷ்டத்தை வீட்டுக்குள் ஈர்க்க மூலைக்கு ஒன்றாக நிற்கும் சிரிக்கும் புத்தர் சிலைகளுக்கும் இருக்கும் மவுசு அப்பாவி மக்களின் உயிருக்கு இருக்கிறதா என்ன?


வணக்கங்களும் வாழ்த்துகளும் தோழர் முகிலன்!
பகிர்ந்த வினவுக்கு நன்றி.

கண்காட்சியை விட்டு வெளியே வந்து நந்தனம் சிக்னலில் காத்திருக்கிறேன். ஆயக்கலைகள் அறுபத்து நான்கும், பழந்தமிழர் பண்பாட்டுச் சின்னங்களும், பேரெழில் கொஞ்சும் இயற்கைக் காட்சிகளும் கண்ணெதிரே இருந்த சுவர் நெடுக வியாபித்திருந்தது.

"நம் கண்முன்னே, லாபவெறியை மட்டுமே நோக்கமாகக் கொண்டு இயங்கும் பன்னாட்டுக் கம்பெனிகள், தரகு முதலாளிகள் ஒரு வர்க்கமாகவும், முதலாளித்துவ லாபவெறியால் வாழ்வை இழந்து நிற்கும் உழைக்கும் மக்கள் ஒரு வர்க்கமாகவும் பிரிந்து நிற்கின்றனர். இதில் எந்த வர்க்கத்திற்கு ஆதரவாக நமது பலமான கோடுகளை வரையும் தூரிகையை ஆயுதமாக நீட்டப் போகிறோம் என்பதே நமது கேள்வி? கேள்வி மட்டுமல்ல, அதற்கான விடைகளும் நாம்தான் தேர்வு செய்ய வேண்டும் என்பதை நினைவில் நிறுத்துவோம்."

கண்காட்சியில் என் கைகளை வந்தடைந்த ஃபிலையரின் வாசகங்கள் சுற்றிச் சுற்றி வந்தன!

Size 0...Size -1...Size -2

பிரேக் நேரத்தில், காஃபேடெரியாவில் கதையடித்துக்கொண்டிருந்தோம். உள்ளே வந்த உருவத்தைக் கண்டபோது அது ரஞ்சனிதானாவென்று சந்தேகம்...அல்லது அவளது ஆவியா? என்னால் சட்டென்று அடையாளம் காண முடியவில்லை. ஒரே அலுவலகமே என்றாலும் வேறு டீம். பிரேக்கு வரும் நேரங்களும் வேறு. கடைசியாக ரஞ்சனியை எப்போது சந்தித்தேன்?

"ஏய் ஆர்த்தி,அது ரஞ்சனியா...இல்ல அவளோட தங்கச்சியா?என்னயா ஆச்சு அவளுக்கு" என்றேன் ஆர்த்தியிடம்.

அவளுக்கோ சிரிப்பு தாங்க முடியவில்லை. பின்னே? ரஞ்சனியும் ஆர்த்தியும் ஒரே டீம்.

"என்ன ஆச்சு. நான் 2 வாரம் முன்னாடி பார்த்தப்போ கூட நல்லாத்தானே இருந்தா"

"அய்யோ, அவ தொல்லை தாங்க முடியலை..அவளோட பொண்ணு ஒல்லியா இருந்தாதான் ஸ்கூலுக்கு வந்து பிக்கப் பண்ணனும்னு சொல்லிட்டாளாம். குண்டா இருந்தா என் கூட வெளிலே வராதேன்னு சொல்றாளாம். அதான், அவ ஒரே சின்சியரா வெயிட் ரிடக்ஷன்லே இறங்கிட்டா. டீம் லஞ்சுக்கு வந்தாக் கூட ஒரே சாலட் மயம்தான்"

அந்த சிறுமியை நாங்கள் சந்தித்திருக்கிறோம். சரியான சுட்டி. மூன்றாம் வகுப்பு படிக்கிறாள். ரஞ்சனி தனது பெண்ணுக்காக, தினமும் ஐந்து கிலோ மீட்டர்கள் நடக்கிறாள். மதியம் கெலாக்ஸ் (சேலஞ்ச்) கார்ன் பிலேக்ஸ் மட்டுமே உண்கிறாள். க்ரீன் டீ மட்டுமே அருந்துகிறாள். எண்ணெயில்லாத சப்பாத்தி, வேக வைத்த காய்கறிகள். 15 கிலோ குறைத்திருக்கிறாள். குண்டு கன்னங்கள் கொண்ட ரஞ்சனியில்லை அவள் இப்போது.

"நல்லா ரெடியூஸ் ஆகிட்டே, இப்படியே போனா சைஸ் ஜீரோ ஆகிடுவே போலிருக்கே, பாவம் கரீனாவும் தீபிகாவும்..பொழைச்சு போகட்டும்..." என்றதும் ரஞ்சனிக்கு ’அலகண்டி..’ என்று வாய் கொள்ளாத சிரிப்பு.

ரஞ்சனியை மட்டுமில்லை. ஜிஎம் டயட் என்று கிட்டதட்ட பட்டினி கிடந்து இளைத்த சிலரையும் பார்த்திருக்கிறேன். 'ரொம்ப வில் பவர் வேணும்' என்ற பெயர் பெற்ற டயட் முறை அது. இணையத்தில் ரெஜிஸ்டர் செய்தால், தினமும் நீங்கள் சாப்பிடவேண்டியது என்ன என்று உங்கள் மின்மடலுக்கு வந்துவிடும். ஒரு நாள் முழுக்க காய்கறிகள், மற்றொரு நாள் முழுவதும் பழங்கள்...இன்னொரு நாள் முளைகட்டிய பயறு வகைகள்...அதில் ஒருநாள் மதியத்திற்கு இரண்டு திராட்சை பழங்கள் மட்டுமே உணவு.

சௌம்யா இந்த ஜிஎம் திட்டத்தில் இணைந்தபோது நாங்களிருவரும் ஒரே நிலையிலிருந்தோம். அதாவது, டெலிவரிக்குப் பிறகு வேலையில் சேர்ந்திருந்தோம். உலகின் மிக முக்கிய பிரச்சினையாக, உடனடியாக தீர்க்கப்பட வேணடியதொன்றாக எங்கள் முன் இருந்தது ‍ பிரக்னன்சியின் மூலம் வந்து சேர்ந்த அதிகப்படியான எடையை உதறித்தள்ளுவது எப்படி? என்பதுதான். எவ்வளவு வேகத்தில் முடியுமோ அவ்வளவு வேகமாக குறைய விரும்பினோம்.

உடனடியாக டைம் மெஷினில் ஏறி அந்த பதிமூன்று மாதங்களை பின்னோக்கி செலுத்திவிட எண்ணம் கொண்டோம். டெலிவரி என்ற ஒன்றே எங்களுக்கு ஏற்படவில்லை என்று எங்களை பார்க்கும் யாவரும் கூறும் நிலை வராதாவென்று ஏங்கினோம். என்றாவது ஒருநாள் பழைய 28வும் 30 இன்சுமான ஜீன்ஸுகளையும் பேண்ட்களையும் திரும்ப அணிய முடியுமென்று உறுதியாக நம்பினோம். அவற்றை பாதுகாத்தும் வைத்தோம். "டெலிவரிக்கு அப்புறம் செமையா குறைஞ்சுட்டேன்யா, ஆனா அதுக்கு அப்புறம் இருக்கே.....மூணு மாசம்..அப்போதான் முன்னாடிய விட அதிகமா ஏறிட்டேன்" என்று பேசி பேசி மாய்ந்து போனோம். (இதை சொல்லாத யாரேனும் உண்டா?!) ஒருவருடமாக ஏ(ற்)றிய எடையை மூன்று மாதங்களில், சொல்லப்போனால் ASAP குறைத்துவிட முடியுமென்று மனப்பால் குடித்துக் கொண்டிருந்தோம். ஆனால், தூக்கமில்லாத இரவுகள், புதிய பொறுப்புகள், அலுவலக வேலையை எவ்வளவு சீக்கிரம் முடிக்க முடியுமோ அவ்வளவு சீக்கிரம் முடித்துவிட்டால் வீட்டுக்கு போய் குழந்தை கூட இருக்கலாமென்ற எண்ணங்கள்....

இவற்றின் நடுவே ஜிஎம் டயட்டின் முறையைப் பார்த்து மிரண்டு போனேன் என்றுதான் சொல்லவேண்டும். நான் பின் வாங்கிவிட சௌம்யா தொடர்ந்தாள். இரண்டு வாரங்கள் என்று நினைக்கிறேன். அதற்குப்பின், அவளாலும் முடியவில்லை.

(நான் குண்டாக இருப்பதால் இந்த இடுகையை எழுதவில்லை. ஆரோக்கியமான முறையில், சரியான உணவு திட்டத்தோடு முறையான பயிற்சியுடன் எடையை கட்டுக்குள் கொண்டுவந்த நண்பர்களும் இருக்கிறார்கள். I salute you, Ladies!)

ஒல்லியாக இருக்க வேண்டும் என்பதை விட, டெலிவரிக்கு முன்னால் இருந்த ஃபிரேமையாவது அடைய வேண்டுமென்ற ஆசை அனைவருக்குமே பொது என்று நினைக்கிறேன். ஏனெனில், குழந்தை உருவாகி இருக்கும்போது எடை ஏறவில்லை என்றால் அதைப்போன்றதொரு கவலை எதுவும் இல்லை. குழந்தை பிறந்த பிறகு எடை மளமளவென்று குறையவில்லை என்றால் அதைப்போன்ற மகா கவலையும் ஏதுமில்லை. (டெலிவரியும் அதனோடு வரும் வைட் ஆங்கிள் மாற்றங்களைப் பற்றி பிறிதொரு இடுகையில் பார்ப்போம்.)

இப்போது , நாம் ரஞ்சனியிடம் இல்லை இல்லை ரஞ்சனியின் சின்னஞ்சிறுமியிடம்!

அம்மா ஒல்லியாக இருக்க வேண்டுமென்று விருப்பம் கொண்ட எட்டு வயது பெண்ணவள். சினிமா நடிகைகளையோ, விளம்பர மாடல்களையோ, பார்பி பொம்மைகளையோ பார்த்து ஒல்லியான body image/ மெலிய உடலமைப்பு கொண்டவராக தனது அம்மா இருக்க வேண்டும் என்ற பிம்பம் மனதில் பதிந்திருக்கலாம். அவளின் ஆசையில் தப்பொன்றும் இல்லைதான். ஒல்லியாக இருப்பதே இள்மையின் அடையாளம், ஒரு ஐடியல் பெண் இதுபோலத்தான் இருபபாரென்று அவள் பார்த்த ஒவ்வொரு விஷயமுமே - கார்ட்டூனிலிருந்து, விளையாடும் பொம்மைகளிலிருந்து, பார்க்கும் சினிமா காட்சிவரை சொல்லி கொடுத்திருக்கும். தனது அம்மாவும் அதுபோல இருக்க வேண்டுமென்ற அவளது மனோபாவத்தில் எனக்கொன்றும் தவறாக படவில்லை. அவளை முற்றிலும் புரிந்துக் கொள்ள முடிகிறது. அழகென்பது புறத்தோற்றத்திலிருக்கிறது என்றுதானே நாம் பார்க்கும் ஒவ்வொன்றும் சொல்லித் தருகிறது.

"Tall,Fair and Slim" என்று மணமகள் தேவை விளம்பரம் கொடுக்கும் சமூகத்தில் அச்சிறுமியை குற்றம் சொல்ல முடியாது. அழகென்பது ஒல்லியாக இருப்பது என்று பயிற்றுவிக்கப்படும் மனோபாவத்தைத் தான் குற்றம் சொல்ல வேண்டும். கல்யாணமாகி குழந்தைப் பெற்றுவிட்டால், நம்பர் ஒன் சிம்ரனையும் 'கோணாலா இருந்தாலும்' நம்முடையதாக்க மாட்டோம். சூர்யாவுக்கு அம்மாவாக மாற்றிவிடுவோம். கொஞ்சம் பின்னோக்கிச் சென்றால்..என்னுடைய பள்ளிக்காலத்து ஹீரோயின்கள் குஷ்பூ,ரோஜா, மீனா, சுவலஷ்மி, மாதுரி....திடீரென்று எல்லா இடங்களிலும் ஐஸ்வர்யாவின் படங்களும், சுஷ்மிதாவின் படங்கள் ஆக்கிரமித்தன. ”பொண்ணுங்களே பார்த்து பொறாமைப்படற அளவுக்கு இருக்கா” என்று ஐஸ்வர்யா பற்றி ஒரே பேச்சுதான். அப்போது பிறந்த குழந்தைகள் பலர் ’ஐஸ்வர்யா’க்களானார்கள். தொடர்ந்து லிசா ரே, சொனாலி பெந்த்ரே...பின்னர், கல்லூரி காலத்தில் சிம்ரன்,த்ரிஷா,ஷில்பா ஷெட்டி, விதிவிலக்காக ஜோதிகா..

பிபாஷா பாஸு, ஜெனிஃபர் லோபெஸ், செலீன் டயான்....ஷ்ரேயா....தமன்னா...பத்திரிக்கை அட்டை படங்களை ஆக்கிரமிக்கும் பெண்களிலிருந்து பிசினஸில் சாதித்த பெண்கள் என்று செய்தியாகும் பெண்கள் வரை - உடல் மெலிந்திருப்பதே ஃபேஷன்!

லாரெல்..பெனிட்டன்..வில்ஸ்...டவ்...லீ..கார்டன்.. முதல் டூத்பேஸ்ட் வரையிலான பன்னாட்டு நிறுவனத்தின் மாடல்கள் எல்லாம் ஒரே அச்சில் வார்த்தெடுத்த‌து போல ஒல்லியானவர்களே! ஒரு மைக்ரோக்ராம் கூட எடையில் மாற்றமிருக்காது.

தங்களது பொருட்களை சந்தைப்படுத்த மாடல்களை ஒரு மெஷினைப் போலவே பிழிந்தெடுக்கின்றன. மாடல்களாக இருக்க அவர்கள் கொடுக்க வேண்டிய விலை ஒரு சோகக்கதை. சில வருடங்களுக்கு முன் பன்னாட்டு விளம்பர கம்பெனியின் ஒப்பந்ததை முறித்துக்கொண்டு வந்து மாடலின் நெஞ்சை உலுக்கும் பேட்டி மறக்க முடியாதது. சத்துக்குறைபாடு முதல் ஒழுங்காக பீரியட்ஸ் வராத பிரச்சினைகள் வரை பல உடல்நலசீர்கேடுகளையும் சுமந்துக்கொண்டுதான் ராம்ப்களில் வலம் வருகின்றனர். கார் விளம்பரத்திலிருந்து தைல விளம்பரம் வரை முன்னிருத்தப்படும் மாடல்கள் எல்லாமே பார்பி பொம்மைகள்தானே!

மெலிந்த உடலமைப்பு கொண்டவர்களே உலகை ஆளப்பிறந்தவர்கள். அவர்களே அழகிகள். வசீகரமானவர்கள். கண்களுக்கினியவர்கள். தயாரிக்கப்படும் உடைகளனைத்தும் ஒல்லியானவர்களுக்கே...(எடை கூடக் கூட வண்ணங்கள் கூட மறுக்கப்பட்டுவிடும்.) ஒல்லியான பெண்களே வாழ்க்கையில் வெற்றி பெறுவார்கள். ஒல்லியான பெண்களின் தலை ஒருபோதும் தாழ்ந்துபோவதில்லை. அவர்கள் மனவலிமை வாய்ந்தவர்கள். இந்த உலமே அவர்களுக்கானது.

மாறாக, ஒல்லியாக இல்லாமற்போனால் நீங்கள் குண்டுதான். நார்மல் என்ற ஒன்றே கிடையாது. குண்டு என்பது அழகில்லை. அழகில்லை என்பதைவிட ’க்ளம்சி லுக்’ என்றே மனதில் பதிந்து போயிருக்கிறது. lethargic.குண்டாயிருக்கும் பெண்களை நீங்கள் பெண்களாகவே ஏன் மனிதர்களாகக் கூட மதிக்கத் தேவையில்லை... குண்டான பெண்கள் தின்னிப் பண்டாரம். அவர்கள், கிண்டலுக்கும் கேலிக்கும் மட்டுமே உரியவர்கள். அரிசிமூட்டை, பம்ப்ளீமாஸ், பிந்துகோஷ்.....

பெங்களூரில் வேலை பார்த்தபோது ரஜினிகாந்தாவும் நானும் பிஜியில் ஒரே அறைவாசிகள். ஒவ்வொரு மாதமோ பதினைந்து நாட்களுக்கிடையிலோ வீட்டிற்கு வரும்படி அவளுக்குத் தொலைபேசி அழைப்பு வரும். எல்லாம் பெண் பார்க்கும் படலம்தான். அவளும், கடமையாக லக்மே பார்லருக்குச் சென்று ஊருக்கும் சென்று வருவாள். ஊரிலிருந்து திரும்பிய அன்று மிகுந்த வருத்ததுடனும் சோர்வாகவும் காணப்படுவாள். வழக்கமான கலகலப்பு இருக்காது.

"சந்தனா, எனக்கு என்ன யா குறை...எல்லாமே கொஞ்சம் பெரிசா இருக்கு, அதானே" என்று ஒருமுறை சொன்னபோது பதிலளிக்கவே தோன்றாமல் அவளைத் தாண்டி கண்ணாடிச் சுவர்களுக்கு வெளியே இருந்த க்ரோட்டன்ஸை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

ஷகீலாவையும், நமீதாவையும் ரசிப்பவர்களில் எத்தனை பேர் குண்டான பெண்களை திருமணம் செய்துக் கொள்வார்கள்?

kya family err....drama hai!

"குழந்தைங்களுக்கு குர்‍குர்ரே வாங்கி கொடுக்கலாமா, சொல்லு ஆச்சி ?" - சாயங்காலம் வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும் பப்பு கேள்வி. ஏதோ நடந்துருக்கு, மேடத்தாலே மறைக்க முடியலை‍ன்னு மட்டும் புரிஞ்சது.

"யாருக்குமே வாங்கிக்கொடுக்க கூடாது, ஏன் பப்பு"

"ஆச்சி, குர்‍ குர்ரேல்லாம் குழந்தைங்க சாப்பிடலாமாப்பா? சாப்பிடக் கூடாதுதானே! நான் வேணா வேணான்னு சொன்னேன், சமைக்கிற ஆயாதான் சாப்பிடு, அதுலே சக்தி இருக்குதுன்னு சொல்லி வாங்கி வாங்கி கொடுக்கறாங்க".

ஓ, சரி, வாங்கி வைச்சுடு, உனக்கு சாப்பிடணும்னா சாப்பிடு....ஆயாகிட்டேநான் சொல்றேன், பப்புவுக்கு வேணான்னா குடுக்காதீங்கன்னு. குர் குர்ரேல்லாம் சாப்டா வயிறு வலிக்கும். (பப்புதான் அவங்ககிட்டே கேட்டிருப்பான்னு தெரியும்...;‍-) )

ரொம்ப நல்லபிள்ளையாக பாதி சாப்பிட்டு புத்தகங்களுக்கு நடுவில் ஒளித்து வைத்திருந்த பாக்கெட்டை எடுத்து வந்து கொடுத்துவிட்டு "டஸ்ட் பின்-லே போட்டுடு, வேணாம்" என்றாள். ( நல்ல மனம் Vs கெட்ட மனம்? mabbe, LoL)

எனக்கே பரிதாபமாக இருந்தது.

பாக்கெட் ஸ்நாக்ஸ் பெரும்பாலும் வாங்குவதில்லை.. உறவினர்கள் யாரேனும் வாங்கித் தந்தால் மட்டுமே - அதுவும் எப்போதாவதுதான். ஆனால், பள்ளியில் ஸ்நாக்ஸிற்கு மற்ற குட்டீஸ் எடுத்து வருவதைப் பார்த்து பப்புவுக்கு அவ்வப்போது ஆசை தலை தூக்குவதுண்டு. பெரும்பாலும் பிஸ்கெட்கள், ஹனிலூப்ஸ், முறுக்கு, தட்டை,வடை வகையறாதான் பப்புவின் ஸ்நாக்ஸ்.

பப்பு தூங்கியபின், சமைக்கிற ஆயா சொன்னார் :

"அதுதாம்மா கடைக்கு கூட்டிட்டு போன்னு போய்ட்டு இதை கேட்டுச்சு. வாங்கி தந்ததும் வரும்போது , "ஆச்சிக்கிட்டே சொன்னீங்க அவ்ளோதான். நீங்கதான் வாங்கித்தந்தீங்கன்னு சொல்லிடுவேன்"ன்னு சொல்லுதும்மா.

"குர் குர்ரே வேணும்னா என்கிட்டே சொல்லு. நாம போய் வாங்கலாம். அடுத்த தடவை டாக்டர்கிட்டே போகும்போது மறக்காம குர் குர்ரே சாப்பிடலாமான்னு கேக்கணும், பப்பு. ஞாபகபடுத்தறியா ப்ளீஸ்" என்று சொல்லி வைத்திருக்கிறேன்.

எப்படி வொர்க் அவுட் ஆகிறதென்று பார்க்க வேண்டும்.

ஆமா, உங்க வீட்டுலேல்லாம் எப்படி சமாளிக்கறீங்க?

An update:

பப்புவுக்கு நேற்றிலிருந்து ஹோம் வொர்க் ஆரம்பித்துவிட்டது. முதல் பக்கத்தில் கர்சிவ் ஹேண்ட்ரைட்டிங் - c. இனிமே நானும் பப்பு ஹோம் ஒர்க் பத்தி அலுத்துக்கலாம். ;‍-) ஆனா பப்புவு ரொம்ப excited.

ஆண்டுவிழா அனுபவங்கள் - தொடர்பதிவு

ஆண்டுவிழா அனுபவங்கள் பற்றி தீபா அழைத்திருந்த தொடர்இடுகை. இன்னைக்கு ஏதாவது ஒரு போஸ்ட் போடணுமே என்று எண்ணியபோது இது நினைவுக்கு வந்தது. ஸ்டார்ட் மீசிக்.....

ஒரே ஒரு முறை வெல்கம் டான்ஸில் சேர்ந்து பயிற்சி எல்லாம் பெற்றுக்கொண்டு ஜூட் விட்டு ஊருக்குப் போனதோடு எனது கலைச்சேவைக்கு ஒரு shift+del. ஐந்தாம் வகுப்பு வரை விளையாட்டு விழாவில் மட்டுமே - லெமன் & ஸ்பூன், சாக்கு ரேஸ், ரன்னிங் ரேஸ்....

ஆறாம் வகுப்பிற்கு வேறு பள்ளிக்கூடம். ஆண்டுவிழா பற்றி அறிவிப்பு வந்ததும், கலையார்வம் மிக்க டான்ஸ் புலிகளான ராதாவும், சந்தியாவும் கலா மாஸ்டர் அவதாரம் எடுத்தனர். தகுதியெல்லாம் அதிகமில்லை ஜெண்டில்வுமன் - ஸ்கூல் விட்டதும் காம்ப்ளான் குடித்துவிட்டு பரதநாட்டியம் க்ளாஸுக்கு போயிருந்திருக்க வேண்டும். அவ்வளவுதான். பாரதியார் பாட்டு - கண்ணன் பற்றி வர்ணனை வரும் என்று நினைக்கிறேன்.

எனக்கும் இந்த நுண்கலைக்களுக்கும் - ஆடல், பாடல், வரைதல் போன்ற பொறுமை மிகவும் தேவைப்படும் மென்கலைகளுக்கு எவரெஸ்டுக்கும் ஏலகிரிக்குமான பொருத்தம்.(எவ்ளோ நாளைக்குத்தான் மலைக்கும் மடுவுக்கும்னே சொல்றது?!)வீட்டிலோ ’டான்ஸ்/பாட்டுன்னு இண்ட்ரெஸ்ட் வந்துடுச்சுன்னா படிப்புலே கவனம் போயிடும்’ (ஏற்கெனவே டன் கணக்கிலே இருக்கிறமாதிரி) என்று ஒரு மித். ’படிக்கிற பிள்ளையாக லட்சணமா இரு’ -க்கு அடங்கி ஊக்கமுடைமையை (?), எப்படி கேட்டாலும் - நடுவில் இருக்கும் வார்த்தையை சொன்னால்கூட அந்த குறளை ஒப்பிக்கிறமாதிரி சொம்படித்திருந்தேன். ரவி செம டஃப் ஃபைட் கொடுத்தாலும் முதலாவதாக வந்துவிட்டேன்.

அப்புறமென்ன....ஆண்டுவிழாவில் பரிசு வாங்க போகும் ஆர்வக்குட்டியாகிட்டேன்.பெரிம்மாகிட்டே சொல்லி புது நெய்ல்பாலிஷ் எல்லாம் போட்டு கையிலே மருதாணி வைச்சு...பின்னே சும்மாவா...பரிசு வாங்கப்போற கைகளாச்சே! ஆண்டுவிழா அன்னைக்கு பெரிம்மா ஊரில் இல்லை. பெரிம்மா, அவங்க இல்லாம போகவேணாம்னு சொல்லியிருந்தாங்க. சொன்ன பேச்சு கேக்காம, நானும் சங்கீதாவும் போனோம். பரிசு வாங்கப்போறவங்களை எல்லாம் வரிசையா ஒரு பெஞ்ச்லே உட்கார சொல்லி, பில்டப்லாம் ‘எந்திரன் பிரமோ’ மாதிரி இருந்துச்சு. ஆனா, லேட்டாகிடுச்சுன்னு 10வது, +1,+2 பசங்களுக்கு மட்டும் கொடுத்துட்டு கல்ச்சுரல்ஸ் ஆரம்பிச்சுட்டாங்க. எடிசன் ஏண்டா பல்பை கண்டுபிடிச்சார்ன்னு இருந்துச்சு!

அப்புறம் ஏழாவதுலே கட்டுரை போட்டி. ஏதோ ஒரு சமூக தலைப்பு. ஞாபகம் இல்லை. புனித பாண்டியன் அண்ணா எடுத்துட்டு வந்திருந்த ஒரு புக் வீட்டுலே இருந்துச்சு. அதுலே லட்டு மாதிரி அம்பேத்கர் பத்தி ஒரு கட்டுரை. அப்படியே பத்தி மாறாம அதே சேம் சொம்பு.அப்படியே பிக்கப் ஆகி பேச்சுப் போட்டி, கட்டுரைப் போட்டி, மனப்பாடப் போட்டின்னா, “கட்டதுர, எட்றா வண்டிய’ லெவலுக்கு வந்துட்டேன். (சொல்ல மறந்த கதை : பாட்டு போட்டிக்கு பேரைக் கொடுத்துட்டு லீவு போட்டது!) அப்புறம், வேணாம் வேணாம்னு சொன்னாலும் இலக்கிய மன்ற துணைச் செயலாளர், இலக்கிய மன்ற செயலாளர் பதவியிலே என்னை உட்கார வைத்து மக்கள் அழகு பார்த்தாங்க. என்ன வேலைன்னா, ஆண்டுவிழாவிலே ஒரு அறிக்கையை வாசிக்கணும். சிம்பிள்.

கல்லூரிலே, ஆண்டுவிழான்னா மேடைக்கு கீழேயோ இல்லேயோ கூட்டத்துலே கடைசியிலோ கும்பல் சேர்ந்துக்கிட்டு சவுண்ட் விடணும். மெல்லிசைன்னு பாடறவங்களை ஓட ஓட விரட்டணும்... என்னன்னா, மாட்டிக்காம கலாட்டா பண்ணனும்...( இண்டர்னல்ஸ்ன்னு ஒரு செக் பாயிண்ட் இருக்கே!)

பள்ளிக்கூடம், கல்லூரிக்கெல்லாம் அப்புறம், ஒரே மாதிரியாகிட்ட வாழ்க்கைக்கு நடுலே வர்ற ஒரே பாலைவனச் சோலை அலுவலக ஆண்டுவிழா. இந்த வருஷம் ராம்ப் வாக். ரொம்ப வேலையெல்லாம் இல்லை. பயிற்சியும் தேவை இல்லை. சும்மா நடந்து வந்தா போதும். அது அழகி போட்டியில்லை. ஸ்கூல்லே நடக்கிற ஃபேன்சி பரேட் மாதிரிதான். அதுவும் ஆள் பற்றாக்குறை வேற.

ஒரு கான்செப்டை அடிப்படையா வைச்சு 4 பெண்கள், 5 ஆண்கள் சேர்ந்து பண்ணினோம். இயற்கையின் படைப்புகளையும், எங்க கம்பெனியின் ட்ரேட்மார்க் கலரையும் இணைச்சு உருவான தீம்.

darkness - கருப்பு வண்ண உடை (boy)
light - வெள்ளை வண்ண உடை (boy)
earth - பழுப்பு வண்ண உடை (girl)
sky - ஆகாய நீலம் (girl)
sun - சிவப்பு (boy)
moon - க்ரீம் (girl)
water - நீலம் (boy)
man - சூட் (ofcourse, boy)
tree - பச்சைக்குப் பதில், எங்கள் கம்பெனியின் ட்ரேட்மார்க் கலர்தான் புதிய பச்சை. (girl)


ஆதியில், நான் வானமாக இருப்பதாகத்தான் ப்ளான். பங்கேற்ற இன்னொரு நண்பர்க்கு ஷராரா விருப்பமாக இருந்தது.மேலும், எனக்கும் அதில் பெரிய விருப்பமெல்லாம் இல்லை. சோ, விட்டுக்கொடுத்துவிட்டேன். சூரியனா இருக்கேன், ஏன் சூரியனோட ஒளியை வாங்கிட்டு ஒளி தர்றது பெண்ணா இருக்கணும்னு கொஞ்சம் கொளுத்திபோட்டேன். ஆனா, சூரியனா இருந்த பையன்கிட்டே சிவப்பு கலர் ஏற்கெனவே ஷெர்வானி இருந்ததாலே (பட்ஜெட்..பட்ஜெட்!) சூரியன் எஸ்கேப். சரி, ஜெண்டர் எதுவும் இல்லாத, மரமா இருக்கேன்னு முடிவாச்சு. இப்போ சதி செஞ்சது டெய்லர். நிலாவின் உடை மற்றும் மரத்திற்கான உடையை அளவுகள் மாத்தி தைச்சுட்டார்.
சோ, நான் இப்போ மூன்!

இது என்னோட நினைவுக்காக :

முதல் சீக்வென்ஸ் : மேலிருந்த வரிசையிலே ஒவ்வொருவராக
இரண்டாம் சீக்வென்ஸ் : darkness & moon, earth & sky, water & tree..etc
மூன்றாம் சீக்வென்ஸ் : earth- moon-sun, water-man-tree... etc

இசை : அதான், ஆதி காலத்துலேர்ந்து போட்டு வைச்சிருக்காங்களே...எனிக்மா (yes, same old ’mea culpa’!) அதோடு, ஃபேஷன் படத்தின் இசையும் கலந்து ஒரு fusion.

இதைத் தொடர நான் அழைப்பது

1. ஜெயந்தி
2. நான் ஆதவன்
3. தியானா
4. வல்லியம்மா

லூசுப் பெண்ணே...லூசுப் பெண்ணே!

ஹாஸ்டல்லேருந்து ஊருக்கு கிளம்பறதுன்னா ஜாலி. ஏன்னா, அரைநாள் ஊர் சுத்த ப்ளான் பண்ணியிருப்போம். சாயங்காலத்துக்கு மேலேதான் பெரும்பாலும் எல்லாருக்கும் ரயில்.பெட்டியை எல்லாம் தூக்கிட்டு வந்து க்ளாக் ரூம்லே போட்டுட்டு, டவுன் ஹால் ரோடையோ, நேதாஜி ரோடையோ சுத்திட்டு ரயில் வர்றதுக்கு அரைமணி முன்னாடி ஸ்டேஷன் வர்றதுதான் குலதெய்வ வழக்கம். அப்படி ஒரு தடவை, சுத்திட்டு வெயிட்டிங் ரூம்லே வந்து உட்கார்ந்தோம். ஒவ்வொருத்தரா போய் ரெஃப்ரெஷ் பண்ணிட்டு இருந்தாங்க. எனக்கு வலப் பக்கத்திலே வேற ஒரு அக்கா. யாருன்னு தெரியாது. பார்த்ததும் சிரிச்சாங்க‌. நானும். பொருட்களை எல்லாம் வைச்சுட்டு யதேச்சையா நிமிர்ந்து பார்த்தா என்னை பார்த்து சிரிச்சுட்டு இருந்தாங்க‌.

"யூஎஸ் லேல்லாம், எதிரிலே யார் வந்தாலும் தெரியாதவங்களா இருந்தா கூட, பார்த்தா விஷ் பண்ணுவாங்க. சிரிப்பாங்க. நம்மை மாதிரி தயக்கம் எல்லாம் கிடையாது. " - முதல் முறை ‍யூ எஸ் போய்ட்டு வர்ற சீனியர்கள் சொன்னது ஞாபகத்தில் வர, 'ஓ, இவங்களும் யூ எஸ் போல இருக்கு, தெரியாதவங்களைப் பார்த்தாக்கூட சிரிக்கறாங்களே, நாமளும் இப்படிதான் இருக்கணும்' ந்னும் நினைச்சுக்கிட்டேன். சரி, ஏதாவது கேட்கலாம் என்று நினைச்சு மறுபடியும் அவங்க பக்கம் திரும்பிய போது , அவங்களுக்கு நேரா இருந்த ஜன்னலை பார்த்துக்கிட்டிருந்தாங்க‌. லேசான‌ புன்னகையோட இருந்த மாதிரி இருந்தது. எதிர்வரிசையிலே இருந்தவங்க, அறையில் இருந்தவங்க என்னையே பார்க்கற மாதிரி இருந்தது. அந்த அக்காவையும் ஒரு பார்வை பார்த்தாங்க. எனக்குதான் தன்னம்பிக்கை ஜாஸ்தி ஆச்சே! 'அட‌....இன்னைக்கு அளவுக்கு அதிகமா அழகா இருக்கோம் போல இருக்கு, செலிபிரிட்டிக்கு இதெல்லாம் சகஜமப்பா' ந்னு நினைக்கும்போதே அவர் என் பக்கம் திரும்பி சிரித்தார். இதற்காகவே காத்திருந்தது போல நானும்.

அவருக்கு பக்கத்திலிருந்தவங்க, அவங்க அம்மான்னு நினைக்கறேன்... க‌டினமான குரல்லே , யாருக்கும் கேட்காம ஏதோ சொன்னார். அதுவரைக்கும் புன்னகை பூத்த முகமா இருந்தவங்க, அவங்க‌ அம்மாவைப் பார்த்து, வாயைக் கோணலாக்கி பல்லெல்லாம் கடிச்சாங்க. ஒரு நிமிஷம் பயந்துட்டேன். அப்போதுதான் உறைச்சது....ஏதோ அப்நார்மல். ரூம்லே இருந்தவங்க‌ என்னை பார்த்த பார்வைக்கும், அடிக்கடி அந்த அக்காவை பார்த்த பார்வைக்கும் அர்த்தமும் அப்போதான் புரிஞ்சது. என்கூட இருந்த இந்த அராத்து கும்பல் கிட்டே சொன்னா ஓட்டித் தள்ளிடுவாங்கன்னு லதா கிட்டே மட்டும் சொல்ல, பேசாம‌ எல்லோருக்கும் நானே சொல்லியிருக்கலாம்னு ஆகிடுச்சு. 'நட்லூஸ் கேர்ல், நாங்க இவ்ளோ பேரு இருக்கோம், அந்த மெண்டலுக்கு உன்னை மட்டும் பார்த்து சிரிக்கணும்னு தோணியிருக்கு பாரு யா' etc etc.


"பொதுவாக எல்லாக் கலாச்சாரங்களிலுமே மனநலக்குறைவு கேலியுடனும், கிண்டலுடனும் அணுகப்படும் போது, கூடவே நமது கலாச்சாரத்தில் பிரத்யேக சமூக, மத, மாந்திரீக, மாற்று மருத்துவத் தாக்கங்களால் மனநோய்கள் வெகுவாக புறக்கணிக்கப்பட்டு, பாதிப்பு முற்றவிடப்படுகின்றன. பல வகையான மனநோய்கள் அடையாளப் படுத்தப்பட்டு அதற்கான தனிப்பட்ட சிகிச்சை அளிக்கப்படாமல் முற்றிலும் குணமாகக் கூடிய நோயாளிகள் 'பைத்தியம்', 'சைக்கோ', 'லூசு', 'மெண்டல்' என்று முத்திரை குத்தப்படுகின்றார்கள்."

என்று உமாவின் இந்த வரிகளை வாசித்ததும், இந்த சம்பவம் சட்டென்று மின்னல் வெட்டியது.

எனது நண்பர்கள், யாரையும் யாரையும் காயப்படுத்தணும்னு நினைக்கறவங்க இல்லே. ஒருத்தரையொருத்தர் கிண்டல‌டிச்சுக்கணும், ஓட்டிக்கணும் - இதுதான் முக்கியமே தவிர யாரையும் புண்படுத்தணும்னோ இல்லே வேணும்னே மனவருத்தமடையச் செய்யணும்னோ வார்த்தைகளை கொட்டறவங்க இல்ல. என்ன பண்றது, நாம் பாக்கற சினிமாலேருந்து வாசிக்கிற‌ ஜோக் வரைக்கும் மன இயல்பு பிறழ்ந்தவர்களை கேலி செஞ்சுதானே பழகியிருக்கோம். எதையாவது மாத்தி செஞ்சுட்டா இல்லே கோவம் வந்துட்டா , உடனே "லூசு" ந்னு சொல்றது ரொம்ப இயல்பா வருதுதானே. பப்பு கூட இதை சொல்ல ஆரம்பிச்சுட்டா.....:-(

இந்த வாரம் முழுக்க மனநல விழிப்புணர்வு வாரம்னு உமா இடுகையிலே சொல்லியிருக்காங்க.
"நான் வலையுலகிற்கு பழக்கமான இந்த வருடம் என்னால் செய்ய முடிந்த சிறிய அளவில் இந்த முயற்சி. மனநல/மனநோய் தொடர்பான உங்கள் கேள்விகளை எனக்கு அனுப்பினால் (umarudhran@gmail.com) அதன் விளக்கங்களை (எனக்குத் தெரியாதவற்றை ருத்ரன் மற்றும் நண்பர்களிடமிருந்து பெற்று) வலையில் பிரசுரிக்க முடியும்."

சோ, என்னோட பங்கா இந்த கேள்வி. நீங்களும் கேள்விகளை உமாவுக்கு அனுப்பி வைங்க.

ரொம்ப சின்னபுள்ளத்தனமா இருக்குன்னு யாரும் சொல்லக்கூடாது. இது மனநலம் சம்பந்தப்பட்டதா இல்லே ஆட்டிடியூட் பிரச்சினையான்னும் தெரியலை.


1. சில விஷயங்கள்லே ரொம்ப பொஸசிவ் - என்னோட க்ளோஸ் சர்க்கிள்லே. முக்கியமா, என்னோட பெரிம்மா வேற யார்க்கிட்டேயாவது கொஞ்சம் அன்பா அதாவது என்னோட கசின்ஸ்கிட்டேயோ என்னோட வயசு இருக்கிறவங்க கிட்டேயோ க்ளோசா பேசினா எனக்கு ரொம்ப J ஆகிடும். கோவம் வந்து ஒரே சண்டைதான். இப்பவும் கூட இருக்கு. ஆனா, பப்புகிட்டே அவங்க க்ளோசா இருந்தா எனக்கு சந்தோஷமா இருக்கு, ரசிக்கிறேனே தவிர ஜே வந்தது இல்லே. இப்போ பப்புவும், அதே மாதிரி...பெரிம்மாகிட்டேன்னு மட்டும் இல்லே...அவளோட க்ளோஸ் சர்க்கிள், யாரா இருந்தாலும், அவங்க எப்பவோ ஏதோ ஒரு குட்டி குழந்தையை தூக்கி கொஞ்சினதை கூட‌ மறக்கவே மாட்டா. தூங்கும்போது கரெக்டா இது ஞாபகத்துக்கு வந்துடும்.

அம்மாக்கு தப்பாத பிள்ளைன்னு வீட்டுலே ஜாலியா எடுத்துக்கிட்டாலும் இது நார்மலானதுதானா? ஹெல்தியான ஆட்டிடியுடா? (பப்புவுக்காக இல்லே, எனக்காக கேட்கிறேன். இவ்ளோ வயசாகியும் நான் மாறாதப்போ பப்புவை எப்படி சொல்றது?)

2. அவங்க என்னோட ஃப்ரெண்ட்தான். ஏதாவது ஆர்க்யூமென்ட் போய்ட்டு இருந்தா, அதுக்கு எதிரா விவாதம் பண்ணுவாங்க. அதாவது, அதுதான் அவங்க கருத்துன்னு கிடையாது. ஆனா, விவாதத்துக்கு எதிரா சொல்லணும்னுதான் அவங்க நோக்கம். அதே சமயம், அவங்க சொல்றதுதான் சரின்னு ஏத்துக்கணும்னு எதிர்பார்ப்பாங்க. அவங்க சொல்றதுதான் அந்த விவாதத்துலே கடைசி பேச்சாவும் இருக்கணும்னு நினைப்பாங்க. அங்கீகாரத்துக்காக ஏங்கறாங்கன்னு நினைசுக்கிட்டாலும், சமயத்துலே ரொம்ப அப்சர்டா இருக்கும்...எரிச்சலாவும்! எப்படி கையாள்றது ? இதை எப்படி நாசூக்கா அவங்ககிட்டே சொல்லி புரிய வைக்கிறது?

humph!

இந்தக் கதைதான் இப்போது பப்புவின் புதிய பேவரைட் ‍- ஒட்டகத்திற்கு திமில் வந்த கதை.




"ஆயா எந்த வேலையும் செய்யலையா, அதான் ஆயாவுக்கு ஹம்ப் வந்திருக்கு" - ‍(ஆயா வயோதிகத்தின் காரணமாக குனிந்து நடப்பார். )

"எனக்கு ஹம்ப் வரட்டும்ப்பா,பரவாயில்ல" - ‍ விளையாட்டு சாமான்களை எடுத்து வைக்கச் சொன்னால் / எந்த சிறிய வேலைக்கும் இதுதான் பதில்.

Pappu, the linguistic scientist

அ ஆ இ ஈ ........ஐ ஐஐ....

achi, Can I drink some waters?

நாளையிலிருந்து பப்புவுக்கு செகண்ட் டெர்ம் ஆரம்பமாகிறது. (ஒரு ரவுண்ட் அப் போஸ்ட் ரொம்ப நாளா பெண்டிங்.) பப்புவோடு தண்ணீரில் விளையாடி அவளுக்கு சளியும் ஜூரமும் வர வைத்ததுதான் இந்த விடுமுறையில் செய்த உருப்படியான காரியம்.

Wishing you an eventful second term, baby!

தீர்ப்பு - ‍‍ சில அவதானிப்புகள்

சன் டிவியில் அப்துல் கலாமும், நடிகர் சிவக்குமாரும் காந்தி ஜெயந்தியை முன்னிட்டு உரையாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். "அந்த காலத்துலேயும் இந்த மாதிரி மத கலவரங்கள் இருந்ததா" என்பது போன்ற சிவக்குமாரின் கேள்விக்கு மத நல்லிணக்கத்தைப் பற்றி அவரது சிறுவயதில் மனதில் பதிந்த சம்பவம் மூலமாக விளக்குகிறார் கலாம்.

கலாம் மட்டுமில்லை, லதா மங்கேஷ்கர் வரை வலிந்து வலிந்து அனைவரும் மத நல்லிணக்கத்தை சமாதானத்தைப் போதிக்கிறார்கள். அமைதி காக்குமாறும், ஒற்றுமையே பலமென்றும், வேற்றுமையில் ஒற்றுமை என்றும் பாய்‍-பாய், பஹன்- பஹன் என்றும் போதிக்கிறார்கள். தேசவிரோத சக்திகளை முறியடிப்போம் என்கிறார்கள்.

இந்துக்களுக்கு ஆதரவாக கொடுத்த இந்தத் தீர்ப்பை ஏற்றுக் கொண்டு அமைதியாக இருந்தால் சமாதானவாதிகள். இல்லையென்றால், கலகம் உண்டு பண்ணுகிறவர்கள். 'நியாயமற்ற தீர்ப்பை நியாயமற்றது' என்று சொல்பவர்கள் கலவரக்காரகள், நிம்மதியை அமைதியை குலைக்கப் பார்க்கிறார்கள் என்று முத்திரைவேறு.

இதில் ஊடகங்களையும், அவை மத உணர்வை உசுப்பி விடப்பார்ப்பதாகவும், கலவரங்கள் நடக்காததால் ஊடகங்களுக்கு பெரும் இழப்பு என்றும் பேசிக் கொள்வதைக் கேட்க நேர்ந்தது. ஊடகங்கள், மக்களின் உணர்ச்சிகளை தூண்டுவது எந்த அளவுக்கு தவறாக படுகிறதோ, அதே அளவுக்கு தீர்ப்பைப் பற்றி நியாயத்தைப் பற்றி நம்பிக்கைகளின் அடிப்படையில் கொடுத்த நீதியைப் பற்றி பேசாமல் எந்திரனுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் ஊடகங்களையும் அல்லவா சாட வேண்டும்?

இந்த தீர்ப்பு மிகுந்த மனச்சோர்வை கொடுப்பதாக புலம்பிய பலரும் (சோ கால்ட் ஜர்னலிஸ்ட்கள் மற்றும் முற்போக்குவாதிகள் உட்பட) தங்களது உற்சாகத்திற்கு எந்திரனை நாடி அலசி ஆராய்ந்து விமர்சனம் அல்லவா எழுதுகின்றனர்.

இதே போல முரணாகப்பட்ட இன்னொரு விஷயம் காஞ்சன் குப்தாவின் ட்வீட்டுகள். ஒரு முக்கியமான பத்திரிக்கையாளர் என்பதைத் தாண்டி அவரிடம் பெரிய நம்பிக்கைகள் இல்லை. எனினும், அவரது ஒரு குறிப்பிட்ட ட்வீட் இதை எழுத வைக்கிறது. அயோத்தி தீர்ப்பை பற்றி பாகிஸ்தான் பத்திரிக்கையாளர்கள் பலரும் விவாதித்துக்கொண்டிருந்தனர். "ஷியா மற்றும் அஹம்தியா பிரிவினரின் மசூதிகள் சன்னி முஸ்லீம்களால் இடிக்கப்படுவதைப் பற்றி நாங்கள் எந்த கருத்தும் தெரிவிப்பதில்லை. அயோத்தி விவகாரத்தை பற்றி பாகிஸ்தான் நண்பர்கள் தள்ளியிருக்குமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன்" என்றும் "அயோத்தியாவைக் குறித்து வலுச்சண்டைக்கான பேச்சுகளில் பாகிஸ்தான் நண்பர்கள் ஈடுபடுவது நன்றாக இல்லை. இந்தியா தனது முஸ்லீம்களை பார்த்துக்கொள்ளும்" என்றும் ட்வீட்டினார்.

அதிர்ச்சியாக இருந்தது.

"அடிமையின் வரலாறு" என்ற புத்தகத்தில் (டக்ளஸ்) வரும் நிகழ்ச்சியே நினைவுக்கு வந்தது. பண்ணை எஜமானன் ஒருவனுக்கு அவனிடம் இருக்கும் அடிமைகளின் எண்ணிக்கையே தெரியாது. அத்தனை பண்ணைகள், அதில் வேலை செய்யும் அடிமைகள். ஒருநாள் அவன் குதிரையில் வரும் போது ஒரு அடிமையை சந்திப்பான். அவனிடம் 'நீ யாரிடம் வேலை செய்கிறாய்" என்றதும் அடிமை தனது எஜமானனின் பெயரைக் கூறுவான். "அவர் உன்னை நன்றாக கவனித்துக் கொள்கிறாரா" என்றும் "கடினமான வேலைகளா" என்றும் உணவைப் பற்றியும் கேட்பான். அடிமையும் சாதாரணமாக உண்மைகளைக் கூறிவிடுவான். அதனைப் பற்றியும் மறந்துவிடுவான். இரண்டு மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு அவன் யாருக்கும் அடங்காதவனாக மாறிவிட்டானென்றும் வேலைக்கு உகந்தவனல்ல என்றும் விலங்கிட்டு வேறு எஜமானனுக்கு விற்றுவிடுவார்கள். அதன்பின், அடிமைகள் சுதாரித்துக்கொள்வார்கள். யார் விசாரித்தாலும் "எங்கள் எஜமானனைப் போல யாருமில்லை" என்ற அளவுக்கு பதிலளிப்பார்கள். "அடக்கமான வாய்" என்பது பற்றி ஒரு பழமொழி கூட உண்டு என்று சிறுவயதில் வாசித்த நினைவு. அதில் உச்சகட்டமாக, அடிமைகள் ஒருவருக்கொருவர் தங்களது எஜமானர்களின் நல்ல குணங்களைப் பற்றியும் சண்டையிட்டுக் கொள்வார்களாம். தங்களது மனக்குறையை மறைத்துக் கொண்டு அவரவர் நலனில் அக்கறை காட்டும்படி மாறி விடுவார்களாம்.

இதற்கும், காஞ்சன் குப்தாவின் "India can look after its Muslims" என்ற ட்வீட்க்கும் சம்பந்தமிருப்பதாகவே தோன்றியது. (இதில் யார் அடிமைகள் என்ற கேட்டு விடாதீர்கள்) இந்திய முஸ்லீம்களும் மனக்குறையை மறைத்துக்கொண்டு, மசூதியை வேறு இடத்திற்கு மாற்றி விடலாமாவென்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

ஆம்பூர், மூஸ்லீம்கள் பெருமளவில் வாழும் ஊர். முஸ்லீம் இந்துகலப்புத் திருமணங்களும் சகஜம். ஊரில் பெரிய பள்ளிக்கூடங்கள் மூன்று. அவை முறையே, இந்து மேனிலைப் பள்ளி, மஜ்‍உர் லும் பள்ளி மற்றும் கன்கார்டியா பள்ளி. பெயரிலிருந்தே புரிந்துக்கொள்ள முடியும் என்று நினைக்கிறேன். மேலும் முஸ்லிம் பெண்களுக்கான பள்ளி. மதத்திற்கொரு பள்ளியாக இருந்தாலும் எங்கள் வகுப்பில் முகம்ம‌து அலி சானும் (சாக்கியின் மீதுள்ள பற்றினால் இப்படித்தான் கூறிக்கொள்வான். உண்மையானப் பெயரே மறந்து போய்விட்டது) ஜரினாவும், ஜாஹீரும் இருந்தனர். அதே போல ஆண்களுக்கான முஸ்லீம் பள்ளிக்கூடத்திலும் மற்ற மத மாணவர்களைக் காணலாம்.

பாபர் மசூதி கலவரத்திற்குப் பிறகு இதில் நிச்சயமாக மாற்றங்கள் இருந்தது. (ஆமாம், கலவரம் எனும்போது 'பாபர் மசூதிக் கலவரம்' என்றும் தீர்ப்பு வரும்போது 'அயோத்தி தீர்ப்பு' என்றும் ஏன் மாறிவிட்டது?) கலவரங்கள் எதுவும் நடக்க வில்லையானாலும் ஏதேனும் நடந்துவிடுமோ என்ற பதட்டங்கள் இருந்தது நினைவில் பதிந்திருக்கிறது..

ரம்ஜான், பக்ரீத் நாட்களில் மெயின் ரோடுகளில் பலத்த போலிஸ் பாதுகாப்பு இருந்தது. விநாயகர் சிலைகள் இந்துக்கள் வாழும் பகுதிகளில் பெரும் செல்வாக்கு பெற்றன. ஏதாவது 'சந்த்' ஒருவர் பெரிய லட்டுவை கண்ணாடிப் பெட்டிக்குள் உபயமாக வைத்திருப்பார். சமஸ்கிருத வார்த்தைகள் எழுதப் பட்டிக்கும் டீ சர்டுகளை அணிந்த இளைஞர்கள் மும்முரமாக சுற்றிக் கொண்டிருப்பார்கள். "இந்து என்ற பெயரைக் கேட்ட மாத்திரத்திலேயே உங்கள் ரத்தம் கொதிக்க வேண்டும். உணர்வு பெற வேண்டும்" என்ற் விவேகானந்தரின் பொன்மொழிகளை உருவேற்றி வைத்திருப்பார்கள்.

சிறு மெட்ரிக் பள்ளியாக இருந்த விவேகானந்தா பள்ளிக்கூடம் வெளிப்படையாக ஆர் எஸ் எஸ் கூடாரமாக மாறியது. முஸ்லீம் பண்டிகைகள், கிறிஸ்துவ பண்டிகைகள் அன்று கண்டிப்பாக பரீட்சைகள் இருக்கும். விரும்பினால் கூட லீவு போட முடியாது. டெஃப் & டம் பள்ளிக்கு அருகிலிருந்த மதரஸாவும் வளரத் தொடங்கியது. சிறிதும் பெரிதுமான குட்டீஸ் அனைவரும் வெண்ணிற முழு உடையில் குல்லாய்கள் இட்டு மதராஸுக்கு செல்ல தொடங்கினர். மேல் விஷாரம் மதரஸாக்களுக்கு விளம்பரங்கள் செய்தித்தாளிலிருந்து டீவி வரை வந்தது. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கோட்ஸே க்களையும், அப்சல்களையும் உருவாக்கும் இடமாக கல்விக்கூடங்கள் மாறியது இதற்குப் பிறகுதான். இந்தியா பாகிஸ்தான் மேட்சுக்கு வகுப்பில் பாதி அட்டென்டென்ஸ் இருக்காது.பாபர் மசூதி இடிப்பு என்று சொல்லப்பட்டாலும் இவை எல்லாம் எங்கள் ஊரில் துவங்கியது ஆர் எஸ் எஸ் சேவகர்கள் மூலமாகத்தான். ‍‍ பாபர் மசூதி இடிப்புக்கு பிறகுதான்.

இந்து‍‍ முஸ்லீம் குடும்ப நண்பர்கள் சந்திக்க நேர்ந்தால், இந்து‍ ‍ முஸ்லீம் நட்புறவு, யார் உண்மையான முஸ்லீம் என்பதற்கெல்லாம் விளக்கங்கள் கொடுக்கப்பட வேண்டிய நிலைக்கு அவர்களை ஆளாக்கியது அந்நிகழ்வுதான்.

நான் இதை எழுதிக்கொண்டிருக்கும்போது பாகிஸ்தானில் ஏதாவதொரு பெண் கூட இதே போல ஒரு இடுகை எழுதிக்கொண்டிருக்கக்கூடும். அவள் முஸ்லீமாகவோ இந்துவாகவோ ஏன் கிறிஸ்தவராகவோக் கூட இருக்கலாம்.
அங்கும் 92 க்குப் பிறகு ஏதாவதொரு இந்துக் கோவில் இடிக்கப்பட்டிருக்கலாம். அவளது ஊரில் மாற்றங்கள் நிகழ்ந்திருக்கலாம். அவளது சிறுவயதில், சைக்கிளில் நண்பர்கள் வீட்டுக்குச் செல்வது அச்சத்தினால் மறுக்கப் பட்டிருக்கலாம்.

"தீவிரவாதம் என்பது ஒரு மனநிலை.அவர்களுக்கு மதம் என்ற ஒன்று இல்லை. சிலநேரங்களில் அவர்கள் இஸ்லாமின் பெயரில் சில நேரங்களில் இந்துத்துவா என்ற பெயரில் சில நேரங்களில் கிறிஸ்தவம் என்ற பெயரில் செயல் படுகிறார்கள். பாபர் மசூதிகளை மட்டும் கட்டவில்லை, இந்தியாவில் பல கோவில்களை கட்டியுள்ளார். அவரது பெயரால் இந்துக் கோவிலொன்றை கட்டுவோம். எல்லைகளைத் தாண்டி இது ஒரு செய்தியை எடுத்துச் சொல்லும். 92‍இல் பாபர் மசூதியை இடித்தபோது பாகிஸ்தானில் இந்துக் கோவிலை பாகிஸ்தானியர்கள் இடித்தனர். பாபர் மசூதியை இந்திய நீதித்துறை இந்துக்களுக்கும் முஸ்லீம்களுக்கும் பிரிக்கும்போது எதிர்ப்பைக் காட்டாமல் இந்துக்கோவிலை கட்டுவோம். இப்படி செய்வது நமது பலவீனம் என்று அர்த்தமல்ல. இது நமது நல்லெண்ணத்தின் வெளிப்பாடு. பாகிஸ்தானியர்கள் மாறி வருகின்றனர் என்றும் தங்க‌ளது எண்ணங்களையும் மாற்றிக்கொள்ளபட‌ வேண்டியவே என்று உணர்வார்கள்" என்று எழுதும் பத்திரிக்கையாளர் அவளுக்கு கிடைத்திருக்கிறார்.

ஆனால், நமக்கு?

Who'd a thunk it?

ஆதிவீட்டிலிருந்து வந்த பப்பு சொன்னாள், “நான் ஆதியை அவங்கம்மாக்கிட்டே சொல்லி அடி வாங்க வச்சேன்”.

அதிர்ச்சியுடன், ”ஏன் பப்பு” - ஆயா

”ஆதி என்னை கிஸ் பண்ணான். ” - பப்பு.

ஆதி எங்கள் பக்கத்துவீட்டு பையன். “குறிஞ்சி அக்கா குறிஞ்சி அக்கா” என்று பப்புவின் பின்னால் சுற்றிக் கொண்டிருப்பான். லீவு நாட்களில் இருவரும் மாறி மாறி அவரவர் வீடுகளில் விளையாடுவார்கள். (இந்த ஆதியை என்றோ ஒருநாள் தூக்கிக்கொஞ்சப் போய்தான் இன்னும் கிள்ளுகளையும், கடிகளையும் வாங்கிக் கொண்டிருக்கிறேன் பப்புவிடம். )எல்கேஜி படிக்கிறான். பப்புவின் மலையாளப் புலமையை வளர்ப்பதில் ஆதிக்கும், ஆதியின் ஆயாவிற்கு பெரும் பங்குண்டு.

”ஆதி உன்னை ஆசையா கிஸ் பண்ணியிருப்பான். பேபிதானே...பப்பு. ” - ஆயா

“தமிழ் டூ தமிழ் தானேப்பா கிஸ் பண்ணனும். அவன் மலையாளம். அதான் அவங்கம்மாக்கிட்டே சொல்லி அடி வாங்க வைச்சேன்”

who_would_have_thunk_it?

(யார் கிஸ் பண்ணனும்னெல்லாம் வீட்டுலே பேசிக்கிறதுல்லே...எப்போவாவது பிரைவேட் பார்ட்ஸ் பத்தி மட்டும் குளிக்கவைக்கும்போது சொல்றதுண்டுன்னாலும், இதெல்லாம் எங்கேருந்து கத்துக்கறாங்க??)

கல்லா? மண்ணா?? (And, this is not a game!)

அநேகமாக, பள்ளியிறுதி என்று நினைக்கிறேன்.
வீணா ஆன்ட்டியின் வீட்டிற்குச் சென்றிருந்தோம். வீணா ஆன்ட்டிக்கு ராமநாதபுரம். "எங்க அம்மா வழியிலே எனக்கு வந்ததுங்க டீச்சர்" என்று ஒரு குட்டி பையிலிருந்து கற்களை காண்பித்தார். அவை வைரக்கற்களும் நவரத்தின கற்களும். அவர்கள் குடும்பத்தில் இது ஒரு வழக்கமாம். அம்மாவின் நகைகள் பெண்களுக்கு பாகமாக வருவதுடன், வைரங்களும் நவரத்தின கற்களும் தலைமுறையாக தலைமுறையாக பெண்களுக்கு பாகம் பிரிப்பதும். மேலும் சொன்னார், " எனக்குதான் பொண்ணு இல்லையே, மருமகளுக்குத்தான் கொடுக்கணும்" .

வீட்டுக்கு வந்த பிறகு பெரிம்மா குணா அத்தையிடம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார் - "எங்கிட்டே ஆச்சிக்கும், குட்டிக்கும் கொடுக்கிறதுக்கு இந்த கல்லுங்களும் புக்ஸும்தான் இருக்கு" என்று. எந்த ஊருக்கு நாங்கள் சுற்றுலா சென்றாலும் அங்கிருந்து நினைவுச்சின்னமாக ஒரு கல்லை எடுத்து வருவோம் நானும் குட்டியும். பெரிம்மா சொல்லிக்கொடுத்த பழக்கம்தான். செல்லுமிடங்களில் எல்லாம் அதற்காகவே வித்தியாசமான வடிவங்களில் கற்களை தேடி அலைந்திருக்கிறோம் ‍- ஏற்காடு பார்க்கிலிருந்து மவுண்ட் அபு ஏரி வரை. அந்தக்கல்லில் தேதியை, இடத்தைக் குறித்து எங்கள் சேகரிப்பு இருந்த கடைசி ஷெல்ஃபில் கொண்டு வந்து சேர்த்தால் ஒரு நிம்மதி...சந்தோஷம்...சிறுவயது சந்தோஷங்கள் அவை. இப்போது எந்தக்கல் யாருடையது என்று எங்களுக்குத் தெரியாது. எங்களைப் பொறுத்தவரை அவை வைரக்கற்களுக்கு ஈடானவையே. ஆனால், எதை நாம் அடுத்த தலைமுறைக்கு கடத்துகிறோம் என்பதுதான் இங்கே தெரிந்துக் கொள்ள வேண்டியதாக கருதுகிறேன்.

இதே போலத்தான், தனது பெண்ணிற்கும் கொடுப்பதற்கு விலையுயர்ந்த சொத்தொன்றை வைத்திருந்தார் அஜிதாவின் தந்தை. அவரது சித்தப்பா கம்யூனிஸ்ட்டாக இருந்தவர். அஜிதாவின் தந்தையும் அவர்மூலமாக கம்யூனிசக் கோட்பாடுகளும் சித்தாந்தங்களும் பரிச்சயம். இளமைக்காலத்தில் சித்தப்பாவுடன் சேர்ந்து போராட்டங்களிலும் கலந்துக் கொண்டிருக்கிறார். அவர் இறக்கும் தறுவாயில், 'எனக்கு அடுத்த தலைமுறையாக‌ இயக்கத்தில் செயல்பட யாரும் இல்லையே' என்று அஜிதாவின் தந்தையிடம் வருத்தப்பட்டிருக்கிறார். தானும் ஒரு கம்யூனிஸ்டாக இயங்குவதுடன் தனது மகளையும் இயக்கத்தில் சிறுவயதிலிருந்தே செயல்பட வைத்திருக்கிறார் அவர். "உன்னாலே வளர்க்க முடியலைன்னா எங்ககிட்டே கொடுத்துடு" என்று அஜிதாவின் பெரியப்பாக்களும் சித்தப்பாக்களும் கடிந்துக்கொண்டபோது "உங்களை நம்பி விடுவதைவிட எங்கள் தோழர்களையே நம்பி என் மகளை வளர்க்கிறேன்" என்றும், பதிமூன்று வயதான அஜிதாவிடம் "உனக்கு எது சரி, தவறு என்று தீர்மானிக்கும் வயது வரும் வரை நாங்கள்தான் உனக்கான முடிவுகளை எடுக்க வேண்டும், உனக்குத் தீர்மானிக்கும் வயது வந்தபின்னர் இதில் நீடிப்பதும் இல்லாததும் உனது விருப்பம்" என்றும் சொல்லி அஜிதாவை இயக்கத்தில் சேர்த்திருக்கிறார். இவை அனைத்துமே அன்றைய புரட்சித்திருமணத்தில் அஜிதாவின் தந்தையும், அஜிதாவும் மேடையில் பகிர்ந்துக் கொண்டவை.

Its all about the choices we make.

நாமெல்லாருமே, நமக்குக் கிடைக்காதது நமது பிள்ளைக்கு கிடைக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் கொண்டவர்கள்தான். எல்லா போராட்டங்களும் அதனை அடிப்படையாக கொண்டவைதான். நமது சந்ததி இல்லாவிடினும் நமக்கு அடுத்த தலைமுறையாவது சந்தோஷமாக இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில்தானே விடுதலைப் போராட்டங்களிலிருந்து மருத்துவ கண்டுபிடிப்புகள் வரை விளைகின்றன. "நீயாவது நல்லா படிச்சு நல்லா இரு, எங்களை மாதிரி கஷ்டப்பட வேண்டாம்" என்று கேட்டு வளராதவர்கள் எத்தனை பேர்? "எந்த வம்பு தும்புலேயும் மாட்டிக்காதே, போனோமா வந்தோமான்னு இரு" என்று தானே அறிவுறுத்தப்பட்டிருக்கிறோம். சொந்த சுகத்தைத்தாண்டி நாம் எப்போதாவது யோசிக்க பழக்கப் பட்டிருக்கிறோமா?

இவர்கள் நடுவில் அஜிதாவின் தந்தை செய்திருப்பது புரட்சி இல்லையா?

"கடனை உடனை வாங்கி பொண்ணை நல்லபடியா கல்யாணம் செஞ்சுகொடுக்கணும்" என்ற அம்மா‍-அப்பாக்கள் மத்தியில், எந்த ப்ரொஃபஷனல் கல்லூரியாலும் தர முடியாத சமூக அறிவை/கல்வியை அஜிதா பெற வாய்ப்பளித்தது அக்குடும்பம் செய்த புரட்சிதானே?

ஏன், ஐடி கலாச்சாரம் ஐடி கலாச்சாரம் என்று திட்டுகிறார்களே, அப்படித் திட்டுபவர்கள் தங்களது பிள்ளைகளை எந்த நம்பிக்கையில் இன்ஜினியரிங் படிக்க வைக்கிறார்கள்? படித்து முடித்ததும் ஏதாவதொரு பன்னாட்டு கம்பெனியில் வேலை நிச்சயம் என்ற நம்பிக்கையில்தானே! மழை பெய்தால் ஏரியா மூழ்கி விடுகிறது அல்லது அடுத்த மாநிலங்களில் தமிழனுக்கு வீடு கிடைப்பதில்லை அல்லது ஊழலுக்கெதிராக சீர்கேடுகளுக்கெதிராக - தனது மகளோடு/மகனோடு போராட்டத்தில் இறங்க வேண்டாம், குறைந்த பட்சம் அவர்கள் மகள்கள்/ மகன்கள் அச்சமூக சீர்கேடுகளுக்காக போராட ஊக்கமளிப்பார்களா? இல்லை, அதைப்பற்றித்தான் பேசுவார்களா? பாஸ்போர்ட்டை ரெடியாக்கி, 'போன கையோட முடிந்தால் பிஆர் வாங்கிடு' என்று சொல்வார்களா?

தான் நம்பும் அரசியல் விழுமியங்களுக்காக, தன் காலத்திற்குள் கண்ணால் பார்ப்போமா என்ற முழு உத்திரவாதம் இல்லாவிட்டாலும் என்றாவது நடந்தே தீரும் என்று தான் நம்பும் அரசியல் புரட்சிக்காக, கண்ணெதிரே நடக்கும் ஏகாதிபத்திய சுரண்டல்களையும், முதலாளித்துவ அடக்குமுறையையும் எதிர்த்து, வர்க்க நலன்களையும் தாண்டி போராடும் அவரது வாழ்க்கையே புரட்சிகரமானதில்லையா?

ஒரு ட்யூஷன் சென்டரை மிகுந்த ஈடுபாட்டுடன் நடத்தி வந்தார் எனது தோழி ஒருவர். பணத்தைவிட தனக்குப் பிடித்ததை செய்யும் மகிழ்ச்சியும் பிறருக்கு உதவி செய்யும் ஆத்ம திருப்தியும் கிடைப்பதாகச் சொல்லுவார். திருமணமானதும் அவர் செய்தது ‍ அந்த ட்யூஷன் சென்டரை இழுத்து மூடியதுதான். குடும்பமா, தனது விருப்பமா என்ற கேள்வி வந்ததும் அவர் விட்டுக்கொடுத்தது தனது மகிழ்ச்சியையும் ஆத்ம திருப்தியையும்தான். இந்த ரேணுகாவை மட்டுமல்ல, திருமணத்திற்காக/குழந்தைக்காக என்று தனது கேரியரை பலியாக்கிய எண்ணற்ற தோழிகள் எனக்குண்டு. அயல்நாட்டு வாழ்க்கைக்காக பல சமரசங்களை செய்துக்கொண்டவர்களை நாம் கண்டுமிருப்போம்.

இவர்கள் நடுவில், தனது சிறுபருவத்திலிருந்தே மக்கள் நலனுக்காக ம.க.இ.க கலைக் குழுவோடு தமிழகம் முழுவதையும் சுற்றுபிரயாணம் செய்தும், கருணாநிதி ஆட்சிகாலத்தில் கருணாநிதியையும், ஜெயலலிதா ஆட்சிக் காலத்தில் ஜெயலலிதாவையும் மக்களிடையே அம்பலப்படுத்தி பிரச்சாரங்கள் செய்தும் ஒரு கம்பீரமான வாழ்க்கையை வாழ்ந்திருக்கிறார். எப்படியோ பள்ளி வகுப்பில் தேறி ஒரு கல்லூரிப் பட்டம் பெற்று வேலைக்கு அமர்ந்து திருமண்ம் செய்துக் கொண்டு செட்டில் ஆனாலே சாதனைதான் என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் சராசரிப் பெண்கள் மத்தியில் அஜிதா செய்தது புரட்சி இல்லையா?


இதில் எதையும் அவர் இழந்துவிட வில்லை, மாறாக பெற்றதே அதிகம். தனது விருப்பத்தில் அல்லது பாக்கெட் மணியில் சிறிது குறைந்தாலே அழுது ஆர்ப்பாட்டம் செய்யும் இளைஞர் மத்தியில், ‍இத்தகைய முடிவுக்கு தனது பெற்றோருக்கு நன்றி தெரிவித்ததுடன், அவர்களைக் குறித்து பெருமைப்படுவதாக அஜிதா சொன்னார்.

நமது சொந்த வாழ்க்கைக்கு எந்த பாதிப்பும் வராமல் சமூக அவலங்களை கண்டிக்கத்தானே நம்மில் பலரும் பழக்கப்பட்டு போயிருக்கிறோம். சமூக சீர்கேடுகளுக்காக பொங்கி போஸ்ட் போடுவதைத்தாண்டி நம்மில் எத்தனை பேர் என்ன செய்திருக்கிறோம்?

குறைந்தபட்சம், சாதியத்தை கடைப்பிடிக்கும் பார்ப்பனிய சடங்குகளையாவது அன்றாட வாழ்வில் நிராகரித்திருக்கிறோமா? கோக்/பெப்சி கம்பெனிகளின் சுரண்டலையாவது புரிந்துக்கொண்டிருக்கிறோமா? அவ்வளவு ஏன், போபாலைக் குறித்து நாம் கவலைப்பட்டதை விட எந்திரனைக் குறித்து நாம் பேசியதே அதிகம்.

முத்துகுமாரின் ஊர்வலத்திற்குச் சென்றதற்கே, அதை வருடா வருடம் நினைத்தே - ஈழப்போராட்டத்தில் கலந்துக்கொண்டதைப் போல திருப்தியடையும் நாம், சுயநலம் தாண்டி, எந்த கொள்கைகளுக்கு வாழ்வில் மதிப்பளிக்கிறோம்? நமது எதிர்ப்பை எவ்விதத்தில் காட்டியிருக்கிறோம்?

எதைவிட்டுக் கொடுப்பது என்பது தெரியாமல் அல்லது புரியாமல் சுயத்தை இழந்து வாழும் குடும்பக் குத்துவிளக்குகளுக்கு மத்தியில் அஜிதாவின் குடும்பமும் - பாண்டியனின் குடும்பமும் செய்திருப்பது புரட்சிதான்.

நம்முன் கிடக்கும் கற்களில் எதனை நாம் பொறுக்கியெடுக்கிறோம் என்பதுதான் முக்கியம். அவை வைரக்கற்களா அல்லது வெற்று மண்ணாங்கட்டிகளா?

naam ke vaaste or A is A or Jasmine by any other name...

சிறுவயதிலிருந்தே வீட்டில் மற்றும் தெரிந்தவர்கள் அனைவரும் ஆச்சி யென்றே அழைத்துப் பழக்கமானதாலேயோ என்னவோ, சந்தனமுல்லை என்ற பெயரைவிட ஆச்சியே மனதிற்கு நெருக்கமாக இருந்தது. சின்னமாமா மட்டும் முழுப்பெயரில் அழைப்பார். மற்றபடி, உறவினர் பசங்களிடையே எனக்குப் பல பட்டபெயர்கள் இருந்தன. பெரிம்மா வைத்த பெயர் சங்கமித்ரா. ஏனோ இந்தப்பெயர் சிறுவயது கதைப்புத்தகளைத் தாண்டியதில்லை. யாரும் அப்படி அழைத்ததுமில்லை.

உடன் படித்தவர்கள் பெரும்பாலானவர்களின், மிகவும் மாடர்னான பெயர்களைப் பார்த்து பொறாமையாக இருக்கும். அவை, பெரும்பாலும் இரண்டெழுத்துகளில் - அதிகபட்சம் மூன்றெழுத்துகளில் முடிந்துவிடும். ஷோபா, ப்ரியங்கா, ஷ்வேதா, சுனிதா, வினிதா, ரேஷ்மா, ரீனா, ப்ரீனா, ப்ரவீனா , ஷைலஜா,லேகா, ஸ்ரீஜா என்பன அதில் சில. என் பெயரை விட, நண்பர்களது இந்தப் பெயர்கள் படு ஸ்டைலிஷாகவும் ரொம்ப ஃபேஷனாக இருப்பதாகவும் தோன்றும். எனக்கும் ஏன் இப்படி ஷார்ட் அன்ட் ஸ்வீட்டாக பெயர் வைக்கவில்லையென்று மனதிற்குள் மறுகும் அளவுக்கு. இதில் ஏதாவது ஒரு பெயரை நாமே வைத்துக்கொள்ளலாமா என்று கூட ஆசைப்பட்டிருக்கிறேன். அவை பெரும்பாலும் சுனிதா அல்லது ஷ்வேதா‍வாக இருக்கும்.

ஏனெனில், எஸ்- இல் ஆரம்பிக்கும் பெயர் மிகவும் பிடித்திருந்தது. எஸ் என்ற எழுத்தே அழகாக இருப்பது போல சின்ன வயதில் தோன்றியிருக்கிறது. இப்போதும்தான். மிகவும் நாகரிகமாகவும் ஏதோ ஒரு தனித்தன்மை இருப்பது போலவும். மேலும், பெயரிலேயே ஒருவரது பர்சனாலிட்டி தெரியும் அல்லது பெயரே ஒருவரது பர்சனாலிட்டியை தீர்மானிக்கிறது என்பதும் நீண்ட நாட்களுக்கு நான் கொண்டிருந்த மாயை.

எஸ் எழுதி அதற்கு மூக்கு வைத்து, அந்த மூக்கில் ஒற்றை பூவை வரைவது என்று பெயரெழுதுவதில் சில கண்டுபிடிப்புகளையும் நிகழ்த்தியிருந்தேன். அதோடு, எஸ் இல் ஆரம்பிக்கும் பெயர்கள் பேரேடுகளில் அல்லது பரிட்சை பேப்பர் கொடுக்கும் போது மிகவும் பாதுகாப்பானவை. அனு, அவிஷ்னா போல ஆரம்பத்திலும் இல்லாமல், வினிதா அல்லது ஸீனியா போல கடைசி பெயராகவும் இருக்காது. அதுவும் பரிட்சை பேப்பர்கள் திருத்துவது பற்றியும் பெரிய வகுப்புகளில் பல கதைகள் சொல்லி பயமுறுத்துவார்கள். "ஃபர்ஸ்ட்லே இருக்கும் பேப்பர்லேல்லாம் கண்லே எண்ணெய் விட்டுகிட்டு திருத்துவாங்க, கடைசிலே வர வர முடிக்கற அவசரத்திலே இருப்பாங்க" என்பது போல. எது எப்படியோ, எஸ் இல் ஆரம்பிக்கும் டீசண்ட்டான காதுக்கு இனிமையான நவீன, நவநாகரீக பெயருக்கு மிகவும் ஏக்கமாக இருந்தது.

ஆனால், வீட்டில் எல்லோருக்கும் முற்றும் முழுக்க தமிழ்பெயர்களே. சொல்லப்போனால் எனக்கு எவ்வளவோ பரவாயில்லை . மாமா பெண்கள், 'கார்க்குழலி'க்கும் 'அமுதமொழி'க்கும் துக்கம் தொண்டையை அடைக்கும் ‍ பெயரைப் பற்றிப் பேச்சு வந்தாலே. அதைவிட பாவம் குட்டியின் நிலைமை. யாழினியன். ஒவ்வொரு முறை பரிட்சை எழுதப் போகும் போதும், பேப்பர் வாங்கிய பின்னும் வீட்டுக்கு வந்து ரகளைதான். மூலையில், கடைசியாக, ஏதாவது ஒரு கௌடவுன் போன்ற ரூமில்தான் இவனது பரிட்சை எண் வாய்க்கும். அதைவிட, பலரும் அவனை 'யாலினியன்' என்றே அழைப்பதும் அவனது சொந்த சோகக்கதை. குட்டியை மிஞ்சியது பெரிய மாமா பையனுடைய சோகம். பெயர் - மாறவர்மன். மூன்றாவது படிக்கும்போது, சண்டையிட்டு, அழுது அமர்க்களம் செய்து இளஞ்செழியனாக மாறினான். இதில் கொஞ்சம் தப்பித்தது விஜயபாரதியும், புகழேந்தியும்தான். (ஆனாலும், அவர்களை பஜ்ஜி என்றும் புழு என்றும் நாங்கள் பெயர் மாற்றம் செய்தது வேறு கதை.)

ஐந்தாவது தாண்டியபின் , நண்பர்கள் வீட்டுக்குச் செல்லும் போது அல்லது புதியவர்கள் பெயர் கேட்டு கொஞ்சம் ஆச்சர்யமும், வியப்பும் காண்பித்து சிலாகித்து பாராட்டவும் எனது பெயர் மீது லேசாக பிடிப்பு வந்தது. புதிதாக கேட்ப‌வர்கள் கண்டிப்பாக இரண்டாவது முறை கேட்பார்கள். அதுவும் ஒரு கர்வத்தை தந்தது. 'இந்த பெயரிலேயே தமிழ்நாட்டுலேயே நீ மட்டும்தான்' என்றும் யாரோ ஒருவர் சொல்லிவிட தலைகால் புரியவில்லை. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக எனது பெயரை நேசிக்கத் தொடங்கினேன். வேற்று மாநிலத்தவர்களிடம் பிரச்சினை. அர்த்தத்தைக் கேட்டுக் கொண்டாலும் பெயரோடு கொஞ்சம் விளையாடத்தான் செய்தார்கள். கல்லூரியில் 'சேண்டி' என்றும் 'சந்தனா' என்றும் ; ஒரு சிலருக்கு 'முல்லை' அல்லது 'முல்ஸ்'.

எப்படியோ,பெயருடனான‌ எனது பிணைப்பும் நான் வளர வளர என்னோடு வளர்ந்தது. பெயரும் நானும் பிரித்துப்பார்க்க முடியாததாக மாறினோம். இதன்முக்கிய அனுகூலம் என்னவெனில், எந்த டொமைனிலும் /மெயில் சர்வரிலும் இந்தப் பெயர் எளிதாக கிடைக்கும். நான் பதியும் வரை பதியப்பட்டிருக்காது. எல்லோரும் பிறந்தநாளை அல்லது பிறந்த வருடத்தை அல்லது பாஸ் அவுட் ஆன வருடத்தை உடன் சேர்த்து ஐடி உருவாக்கினால் எனக்கு சொந்த பெயரிலேயே சுலபமாக கிடைத்தது.

சரி, இந்த சுயபுராணத்துக்கு இப்போது அப்படியென்ன அவசியம் என்றால்.....

ஆம்பூரில், எங்கள் வீட்டிற்கு எதிர் பிளாக்கில் குடியிருந்த‌ அண்ணா ஒருவர், நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு பெரிம்மாவை யதேச்சையாக‌ ரயிலில் சந்தித்தபோது, எனது பெயரால் ஈர்க்கப்பட்டு த‌னது மகளுக்கும் சந்தனமுல்லையென்றே பெயரிட்டிருப்பதாகக் கூறியிருக்கிறார். அதுதான்....

திருப்பத்தூரிலோ அல்லது சேலத்திலோ எனது பெய்ரைக் கொண்ட ஒரு சிறுமி வளர்ந்து வருகிறாள் - ‍ பெருமைக்குரியதொரு பெயரைக் கொண்ட பெருமிதத்தோடு....;‍-)

சைபர் ஆர்ட்டும் ஒரு சில ஞானங்களும்

பப்புவிடம் கம்ப்யூட்டரை கொடுத்து நேரத்தைப் பெற்றுக்கொள்வேன். அப்படியே, பப்பு டீவி பார்ப்பதை தவிர்ப்பதற்காகவும். "நியூ போறதுக்கு முன்னாடி என்னை கூப்பிடு,சேவ் பண்றேன் பப்பு" என்று சொல்லியிருந்தாலும், ஆர்வத்தில் அவள் பெரும்பாலும் சொன்னதேயில்லை. அப்படியே சொன்னாலும் காண்பித்துவிட்டு புதிய ஃபைலை எடுத்துக்கொள்வாள். எப்போதாவது, நானாக பார்த்து சேமித்தவை இங்கே. பப்பு உதிர்த்த முத்துகள் சில‌

g3 ஆன்ட்டி இப்போ வைஃப் ஆயிடுவாங்களாப்பா? (g3 கல்யாணத்திற்குச் சென்று திரும்பும் வழியில்)

லவ் பண்றதுன்னா என்னா தெரியுமா ...ம்ம்ம்..கட்டி புடிச்சுக்கறது, கிஸ் பண்றது! (தேங்க்ஸ் டூ மூவி ட்ரெய்லர்ஸ், you ppl make my job easier.)

Aachi, I like youuuuuu...very bestly.

"நீ ஃபாஸ்ட்டா வொர்க் பண்ணனும்... "

"சரி, பப்பு."

" உங்க ஆஃபிஸ்லே மத்தவங்கள்ளாம் எப்படி வொர்க் பண்றாங்க?"

" ....."

" ஃபாஸ்ட்டா வொர்க் பண்றாங்க இல்லே, நீயும் அதே மாதிரி ஃபாஸ்ட்டா வொர்க் பண்ணனும். ஓக்கே?"

என்னிக்காவதுதான்னாலும், இனிமே பப்புவை ஆஃபீஸ் கூப்பிட்டு போறதை தவிர்க்கணும்.... அப்ரைசல் டைம் வேற!அவ்வ்வ்வ்வ்வ!

அவுட்சோர்சிங் செய்யப்படும் கருக்களும் - வாடகை கருப்பைகளும்

கடந்த வாரத்தின் ஒரு மதிய வேளையை வீட்டில் செலவழிக்க நேர்ந்தது, அப்படியே ஆயா பார்க்கும் சீரியலையும். ஒரு பெண்ணை காணோமென்று அவளது அப்பாவும், கணவரும் பதைபதைத்ததோடு , அப்பெண்ணை நீதான் துரத்தி விட்டாயென்று இன்னொரு பெண்ணையும் தூற்றிக்கொண்டிருந்தனர். முன்கதை சுருக்கம் கேட்டதில், வாடகைத்தாய் அந்த வீட்டிற்கு வந்துவிட சொந்தத்தாய்(?) வீட்டைவிட்டு வெளியேறிவிட்டார். (அல்லது சிச்சுவேஷன் மாறியிருக்கலாம்.) வாடகைத்தாய்க்கும் சொந்தத்தாய்(?)க்கும் நடக்கும் பிரச்சினைதான் கதை போலிருக்கிறது. சீரியலின் பெயர் அத்திப்பூக்கள்.


வாடகைத்தாய் என்பவர் ‍ கருவை வாடகைக்குச் சுமந்து பெற்றெடுத்தவர். சொந்தத்தாய் என்பவர் கருவிற்கான முட்டையை ஈந்தவர். எனில், சொந்தத்தாய் என்று எவரை சொல்லமுடியும்?


வாடகைத்தாய் என்பது புதிதான ஒன்றில்லை.


மருத்துவ துறையின் அற்புதமான கண்டுபிடிப்பு; குழந்தை பெற இயலாதவர்கள் சொந்த குழந்தையை பெற்றுக்கொள்ள ஒரு அரிய வாய்ப்பு எனபதெல்லாம் உண்மையே. ஆனால், இந்த முறை குழந்தையைப் பெற்றுத் தரும் வாடகைத்தாய்க்கு என்ன மாதிரியான விளைவுகளைப் பெற்றுத் தருகிறது?


சிறுவயதில் இது பற்றி நான் கேள்விப்பட்டிருந்த/வாசித்த‌ விவாதங்க‌ளிலெல்லாம் பெரும்பாலும், தாய்மையை விற்கலாமா; உணர்வுகளோடு விளையாடக்கூடாது மற்றும் சென்டிமென்டலான விஷயம் என்ற தொனியிலும் கருத்துகள் வெளிப்பட்டிருக்கும். சென்டிமென்டலாக உருக அதில் என்ன இருக்கிறது, குழந்தை இல்லாத ஒரு தம்பதிக்கு குழந்தை பெற்றுத் தரப்போகிறார்கள், அதற்கு தக்க பணமும் பெற்றுத் தரப் படுகிறது. எனில், இதை ஒரு தொழிலாகவே பார்க்க வேண்டும், பணத்துக்காக செய்யும்போது அதில் எதற்கு தேவையில்லாத சென்டிமென்ட்கள் என்பதே எனது எண்ணமாக இருந்தது. பனிரெண்டு-பதிமூன்று வயதில் தாய்மை உணர்வுகள் புரிந்திருக்க நியாயமில்லையே! (இப்போதும் எனது நிலைப்பாடு அதுதான் என்றாலும் சுரண்டலில்லாமல் ஒடுக்கப்படாமல் விருப்பமிருக்கும் பெண்கள் குழந்தைகளைப் பெற்றுத் தர வழிவகைகள் வேண்டும். வாடகைத் தாயென்றாலும் அவர்களது தாய்மை உணர்வுகளை தெளிவாக புரிந்துக்கொள்ள முடிவதே வாழ்க்கைக் கற்றுத் தந்த பாடம்.)


இது ஒருபுறமிருக்க, சில நாட்களுக்கு முன்பு கேள்விப்பட்ட செய்தியும் நினைவுக்கு வந்தது. ஒரு ஆஸ்திரேலிய தம்பதிகளுக்காக ‍இரட்டைக் குழந்தைகளை சுமக்கும் தமிழகப் பெண்ணை பற்றிய செய்திதான் அது.


சென்னையில் வசிக்கும் 28 வயதான கனகவள்ளி, தான் செய்துக் கொண்டிருந்த வீட்டுவேலையை துறந்து வாடகைத்தாயாக மாறியிருக்கிறார். இது அவருக்கு இரண்டாவது முறை.ஐந்து வருடங்களுக்கு முதல் முறையாக வாடகைக் கருவை சுமந்தபோது, அவருக்கு இதன்மூலம் கிடைத்த வருமானம் ரூ 50000. இப்போது ஒரு லட்சம். "எனது இரு மகன்களின் படிப்புச் செலவிற்கு இந்த வருமானம் உதவும்" என்றும் "இது உயர்ந்த நோக்கமென்றும் குழந்தையற்ற தம்பதிகளுக்கு செய்யக்கூடிய மிகப்பெரிய உதவி என்றும் கூறி டாக்டர்கள் என்னை சம்மதிக்க வைத்தன்ர் என்றும் கூறியிருந்தார்.


மும்பை, அனந்த், லக்னௌவைத் தொடர்ந்து சென்னையும் வாடகைத் தாய்களுக்கான சிறந்த இடமாக சமீபக் காலங்களில் மாறிக்கொண்டிருக்கிறது. இப்படி கருப்பையை வாடகைக்கு விட முன்வரும் பெண்கள் அனைவரும் அடித்தட்டு மக்களே. மொத்தமாக கிடைக்கும் பணத்திற்காகவும், அதைக்கொண்டு தங்கள் அத்தியாவசிய குடும்பத்தேவைகளை பூர்த்தி செய்துக் கொள்ளவுமே இவ்வழியைத் தேர்ந்தெடுக்கின்றனர்.




சென்னையின் பெரும்பாலான ஃபெர்ட்டிலிட்டி மருத்துவமனைகளில் வாடகைத்தாயாக மாற விருப்பம் கொண்டவர்கள், குறைந்தபட்சம் 10 அல்லது 15 பேராவது காத்திருக்கிறார்கள். சென்னையின், பிரசாந்த் ஹாஸ்பிடலில் வாடகைத்தாய் மூலம் குழந்தை பெற 7 முதல் 8 லட்சங்கள் வரை வசூலிக்கிறது. இதில், 1.5 முதல் 1.7 லட்சங்கள் வரை மருத்துவமனைக்கும், மீதி வாடகைத்தாய் மற்றும் அவர்களது தங்குமிடம் மற்றும் மருத்துவ வசதிகளுக்கும் செலவாவதாக கூறுகிறது.


வடஇந்தியாவில் பெயர் பெற்ற மருத்துவமனைகளில் 15000 டாலர்கள் முதல் 20000 டாலர்கள் வரை வசூலிக்கிறார்கள். இதில், வாடகைத்தாய்களுக்கு 5000 டாலர்கள் அல்லது 6000 டாலர்கள் வரை கிடைக்கிறது. இது இந்திய மதிப்பில் கிட்டதட்ட இரண்டரை லட்சம் ரூபாய். மாதாமாதம் 50 டாலர்களும், ஒவ்வொரு மூன்று மாதங்களுக்குப் பின்னர் 500 டாலர்களும் மீதத்தொகை பிரசவத்திற்குப் பின்னும் வழங்கப்படுகிறது. இது பெரும்பாலான பெண்களுக்கு பத்தாண்டுகளில் சம்பாதிக்கக்கூடிய தொகையைவிட அதிகம்.


அனைவரும் மணமான பெண்கள் - ஒரு குழந்தையோ அல்லது இரு குழந்தைகளையோ பெற்றவர்கள். இந்தியாவின் மெடிக்கல் டூரிசத்தை உயர்த்துவதற்காக தங்கள் வீட்டைவிட்டு பத்துமாதங்களுக்கு கைதிகளாக வந்தவர்கள். அமெரிக்காவிலோ அல்லது ஐரோப்பாவிலோ வாழும் குழந்தை பேறற்ற தம்பதியினருக்கு வாழ்வளிக்கும் உன்னத நோக்கத்திற்காக தங்களது உடலை/ஆரோக்கியத்தை பணயம் வைக்க முன்வந்திருப்பவர்கள். அதற்கு ஈடாக பணத்தைப் பெற்றாலும் அந்த பணம் தாங்கள் கொடுக்கும் விலைக்கு ஈடானதா என்று அறியாதவர்கள்.


ஒரு அறையில் தங்க வைக்கப்பட்டு பேறுகாலம் வரை சமச்சீரான உணவும், சகல‌ மருத்துவ வசதிகளும் 'குழந்தைத் தொழிற்சாலை'யால் கொடுக்கப்பட்டு கவனித்துக் கொள்ளப்படுபவர்கள். பெரும்பாலும் படிப்பறிவு இல்லாதவர்கள். ஒரு மின்விசிறி மற்றும் அனைவருக்கும் பொதுவான தொலைக்காட்சி பெட்டி ‍- மீதி நேரம் ஓய்வு இவையே பிரசவம் வரை இவர்களது வாழ்க்கை. வெளியில் செல்லவோ அல்லது கட்டிடத்தை சுற்றி காலாற நடக்கவோ கூட சில மருத்துவமனைகளில் அனுமதி கிடையாது. இதில் பெரும்பாலான மருத்துவமனைகள் இயற்கை வழியிலான குழந்தைபேறைவிட சி‍‍-செகஷ்ன் மூலமே பிரசவம் பார்க்கின்றன.


ஒரு சில மருத்துவமனைகள், வாடகைத்தாய்களை தேர்ந்தெடுப்பதில் தெளிவான வழிமுறைகளை கொண்டிருக்கின்றன.

வயது வரம்பு 35க்கு மிகாமல் இருக்க வேண்டும்.
புகைப்பிடித்தல், மது போன்ற பழக்கங்கள் இருக்கக்கூடாது
பிறக்கும் குழந்தையோடு உரிமை கொண்டாடுதல் கூடாது
எந்த மருத்துவ சிக்கல்களோ அல்லது உடல் உபாதைகளோ இல்லாமல் இருக்க வேண்டும் முதலியன.


தேர்ந்தெடுப்பதில், இவை காட்டும் அக்கறையை பின்னாளில் பிரசவத்திற்கு பிறகு அப்பெண்களுக்கு ஏற்படும் உடல் நலிவு அல்லது உபாதைகளை சீராக்கி உடல்நலத்தை பேணுவதில் காட்டுமா என்பது கேள்விக்குறிதான். ஏனெனில், மருத்துவமனைகளின் அக்கறை எல்லாம் தாங்கள் வெளிநாட்டினரிடம் போட்ட ஒப்பந்தத்தேதியில் குழந்தையை டெலிவரி செய்ய வேண்டுமே என்பது தவிர வாடகைத்தாயின் உடலைப் பற்றியத‌ல்லவே!


வாடகைத்தாயாக ஒரு பெண்ணை கருவுற வைப்பதில் இரண்டு வழிகள் இருக்கின்றன.

ஒன்றில், வாடகைத்தாயின் கருமுட்டையைக் கொண்டு கரு உண்டாக்குவது; அடுத்ததில், ஏற்கெனவே டெஸ்ட் ட்யூப் மூலமாக (குழந்தை முழுவதுமாக டெஸ்ட் ட்யூப் மூலமாகவே உருவாகி பிறக்கும் என்று நீண்ட நாட்களாக நினைத்திருந்தேன்) கருவை உண்டாக்கி அதனை சுமந்து பிரசவிக்க மட்டும் வாடகைத்தாயாக இருப்பது.


முதலாவதில், வாடகைத்தாய்க்கு மரபு ரீதியாக குழந்தையோடு தொடர்பு உண்டு. மேலும் , உரிமை கொண்டாடுவதில் சிக்கல்களும் வரலாம். வாடகைத்தாய் மூலம் குழந்தை பெற்றுத் தரும் இந்திய மருத்துவ நிர்வாகங்கள் இம்முறையை பெருமளவு ஆதரிப்பதில்லை. இரண்டாவது முறை, கருவை சுமக்கும் ஒரு பாத்திரமாக பெண்ணின் உடல் உபயோகப்படுத்திக் கொள்ளப்படுவது. எதுவும் ஒன்றிற்கொன்று குறைந்தது இல்லைதான். எதுவாக இருந்தாலும் குழந்தைக்கு உரிமை கொண்டாட இயலாதுதான்.


இரண்டு வகைகளிலும் பெண்களின் உடல் ஒரு சாதனமாகவே உபயோகப்படுத்திக் கொள்ளப்படுகிறது. வறுமை காரணமாக சிறுநீரகங்களையும், குழந்தைகளையும் பணத்துக்காக விற்கும் நாட்டில் இது பெரிய விஷயம் இல்லைதான்.


ஆனால், இது மூன்றாம் உலக நாடுகளின் மீதான மற்றுமொரு சுரண்டலாக இல்லையா?


அமெரிக்காவிலோ அல்லது மேலை நாடுகளிலோ வாடகைத்தாய் மூலமாக குழந்தை பெற்றுக்கொள்ள குறைந்தது 70000 டாலர்கள் செலவாகும். அதிகபட்சமாக 100,000 டாலர்கள் வரையிலும். இது தவிர காப்பீடுகளும் உண்டு. இந்த நாடுகளில் வாடகைத்தாய்கள் பெறும் பணத்தை விட, இந்தியாவின் வாடகைத்தாய்கள் மூன்றில் ஒரு பங்கே பெறுகின்றனர். அவ்வளவு ஏன், வட இந்தியாவுக்கும் தென்னிந்தியாவுக்குமே வாடகைத்தாயின் வருமானத்தில் இவ்வளவு வித்தியாசங்கள் இருக்கிறதே?!


இந்தியா முழுக்க 300‍க்கும் மேற்பட்ட குழந்தைப்பேறு மருத்துவமனைகள் இருந்தாலும், மொத்தமாக பிறந்திருக்கும் குழந்தைகளை, வாடகைத்தாய்கள் பற்றிய விவரங்களை கணக்கெடுப்பது இன்றும் இயலாத காரியமாக இருக்கிறது. இந்தியாவில் 2002 இல் வாடகைத்தாய் மூலம் குழந்தை பெற்றுக் கொள்வது சட்டரீதியாக அங்கீகரிக்கப்பட்டபின், இதற்காக இந்தியா வரும் அயல்நாட்டார் எண்ணிக்கை உயர்ந்திருக்கிறது. இன்று, கோடிகளில் பணம் புரளும் துறையாக மாறி வருகிறது. வாடகைத்தாயாக கருவை சுமக்க நாடி வரும் அடித்தட்டு மக்களின் எண்ணிக்கையும் பெருகி வருகிறது.


மேலும், இந்தியாவிலிருந்து ஒரு குழந்தையை தத்து எடுத்து அழைத்துச் செல்வதை விட வாடகைத்தாய் மூலம் குழந்தை பெறுவது மிகவும் எளிது. ஒரு வயதே நிரம்பிய குழந்தையை தத்து எடுத்துச் செல்வதற்கு ஒரு இந்திய பெண் பட்ட பாட்டை நன்கறிவேன்.


ஆனால், இதற்கென சரியான விதிமுறைகளோ அல்லது கவனிக்க சரியான துறையோ இதுவரை இல்லை. சொல்லப்போனால், இதுவும் ஒரு தொழிலாக அங்கீகரிக்கப்படல் வேண்டும். அல்லாவிடில், இதுவும் குழந்தை தொழிலாளர்கள் போன்ற சுரண்டலே.


பெரும்பாலும் தனியார் மருத்துவமனைகளின் விதிக்குட்பட்டே அனைத்து செயல்முறைகளும் இருக்கிறது. ‍ பெல்ஜியம், கனடா, இஸ்ரேல் போன்ற நாடுகள் இதனை வருமானத்துக்குரிய தொழிலாக அங்கீகரித்தும் அதற்கென சட்டதிட்டங்களையும் வகுத்திருக்கின்றன.இத்தாலி போன்ற நாடுகளில் இச்செயல்முறை முற்றிலுமாக‌ தடை செய்யப்பட்டிருக்கிறது.
மனித உயிரின் மதிப்பு இந்தியாவில்தான் மிக மலிவானதாயிற்றே! இச்செயல்முறையைப் பற்றியும் வாடகைத்தாயின் உரிமைகள் பற்றியும் குழப்பமான நிலைதான் நிலவுகிறது.



சென்ற வருடத்தில் நிகழ்ந்தது இது. ஜப்பானிய தம்பதியினர் குழந்தைக்காக இந்தியா வந்தனர். மருத்துவமனை மூலம் வாடகைத்தாயை ஏற்பாடு செய்தனர். இதன் நடுவில் அவர்களுக்குள் விவாகரத்து ஏற்படும் நிலை வந்தது. எந்த தம்பதியினருக்காக குழந்தையைச் சுமந்தாரோ அந்த ஜப்பானிய தம்பதியினர் விவாகரத்து செய்யும் முடிவில் இருந்ததால், தான் சுமந்த குழந்தைக்கு உரிமை கொண்டாட விரும்பினார் அந்த‌ வாடகைத்தாய். ஆனால், அத்தம்பதியில் கணவனுக்கு அக்குழந்தையை வளர்க்க விருப்பம் இருந்தது.


இந்தியாவில் தனியொருவர் குழந்தையை தத்து எடுத்துச் செல்வது என்பது தடை செய்யப்பட்ட ஒன்று. ஊடகங்களில் பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்திய இந்நிகழ்ச்சி முடிவில் அக்குழந்தை தந்தையுடன் ஜப்பானுக்கு சென்றதும் முடிவுக்கு வந்தது. ஆனாலும், நமது சட்டதிட்டங்களோ வழிவகைகளோ இன்னமும் தெளிவான நிலைக்கு வந்தபாடில்லை.


இவை தவிர, இன்னமும் சில நடைமுறை சிக்கல்கள் இருக்கின்றன.


ஒருவரது கருப்பையில் இரண்டிற்கு மேற்பட்ட கரு உட்செலுத்தப்படுகிறது. பின்னர், இரட்டைக் குழந்தைகள் தவிர தெரிந்தெடுக்கப்பட்ட மீதக் கருக்கள் மட்டும் கலைக்கப்படுகின்றன. இதனைப் பற்றி எந்த தகவலும் குறிப்பிட்ட வாடகைத்தாய்க்கு மருத்துவமனைகள் சொல்வதில்லை.


ஒரு சில மருத்துவமனைகளில், பிரசவத்திற்குப் பின்னர் வாடகைத்தாய்கள் ஒருமாதம் அங்கேயே தங்க வைக்கப்படுகின்றனர். மற்றபடி, அவர்களது உடல்நிலையைப் பற்றி மனநிலையைப் பற்றி மருத்துவமனைகளுக்கு எந்தக் கவலையுமில்லை. பிரசவத்திற்கு பின்னர் ஏற்படும் எண்ணற்ற ஹார்மோன் மாற்றங்களும், உணர்ச்சி ரீதியாக உள்ளுக்குள் ஏற்படும் போராட்டங்களுக்கும் பொறுப்பேற்பவர் யார்?

பாதியில் கருக்கலைந்தால் சொன்ன பணம் முழுவதுமாக கிடைப்பதில்லை. ஒருவேளை வாடகைத்தாய்களே கருவைக் கலைக்க விரும்பினால் மருத்துவமனைக்கு பணத்தை கட்ட வேண்டிய நிலைமையும் உள்ளது.

பிரசவத்தின் போது தாயின் உயிருக்கு/உடல்நலத்திற்கு எந்த உத்திரவாதமும் இல்லை. காப்பீடு திட்டங்களெதுவும் இருப்பதாக தெரியவில்லை.

வாடகைத்தாய் மூலமாக குழந்தைப் பெற்ற தம்பதியினர் பிரிந்தால் குழந்தையின் நிலை பற்றி தெளிவாக இல்லை.

தனியார் மருத்துவமனைகள் மற்றும் அவற்றின் நடவடிக்கைகளை கண்காணிக்க/ஒழுங்குபடுத்த ஏதேனும் முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்படுகிறதா பற்றிய தகவல்கள் எதுவும் இல்லை.

தான் சுமந்த குழந்தையின் மீது வாடகைத்தாய்க்கு இருக்கும் உரிமைகள் என்ன?ஒருவேளை அக்குழந்தையை பார்க்க விரும்பினாலோ அல்லது அதன் நிலையை அறிய விரும்பினாலோ அது மறுக்கப்படுதல் சரியா?

உடல் உறுப்புகளை தானம் கொடுப்பதற்கு பெரும் வரவேற்பு இருப்பதை போல இதைத் தொழிலாக செய்ய விரும்பும் பெண்களை சமூகம் அங்கீகரிக்குமா?

எனில், மேலை நாடுகளுக்கு குழந்தை பெற்றுத் தரும் இயந்திரங்களா மூன்றாம் உலக நாட்டின் பெண்கள்?

கால் சென்டர்கள், கஸ்டமர் சர்வீஸ் சென்டர்கள் போன்று மேலைநாடுகளின் கர்ப்பமும் இந்தியாவிற்கு அவுட்சோர்ஸ் செய்யப்படுகின்றது. படிப்பறிவற்ற வறுமையான கீழ்த்தட்டு பெண்களின் உடல்களே மேலும் மேலும் சுரண்டப்படுகின்றன.நுகர்வு கலாச்சாரத்தில் பெண்ணின் கருப்பைக் கூட நுகர்வுப் பொருளாகவே மாறியிருக்கிறது. அந்த வகையில், இது உலகமயமாக்கலின் கோரமான மற்றொரு முகமே! இதுவும் ஒரு மறுகாலனியாதிக்கமே!

பி.கு : கடந்த வார இறுதியில் ஆம்பூருக்குச் சென்றபோது, வீட்டிலிருந்த கேரவன் பத்திரிக்கையிலும் இது குறித்து வாசிக்க நேர்ந்தது. அக்கட்டுரையை வாசித்த தாக்கமும், ஆயாவோடு பார்த்த அபத்த நாடகத்தின் ஒரு பகுதியும், இதற்குமுன் கேள்விப்பட்டிருந்த செய்திகளும் சேர்ந்ததே இவ்விடுகை.

v4.0- v4.10

எனதன்பு பப்பு,

இதை எழுதத் தொடங்குமுன்பு பலவித எண்ணவோட்டங்களுக்கும், உணர்ச்சிகளுக்கும் ஆளாகியிருக்கிறேன். வெகுவிரைவில் நீ ஒரு ஐந்து வயது சிறுமி! ஒவ்வொரு வருடமும் சொல்வது போலத்தான் ‍- இன்னும் எவ்வளவு நாளைக்குத்தான் சொல்லிக்கொண்டிருக்கப் போகிறேனென்று தெரியவில்லை...இப்போதுதான் நீயும் நானும் ஹாஸ்பிடலில் இருந்து வீட்டுக்கு வந்தது போலிருக்கிறது...ஆயா தனது சுருக்கங்கள் விழுந்த கையை நீட்டி வாஞ்சையுடன் உன்னை வாங்கி முத்தமிட்டது கண்முன் நிற்கிறது... வீட்டுக்கு வரும் போது நீ அணிந்திருந்த‌ அந்த ஊதா வண்ண உடையையும், நான் அணிந்திருந்த இளஞ்சிவப்பு நைட்டியையும் இன்னமும் பாதுகாத்து வைத்திருக்கிறேன்.. .எதற்கென்றே தெரியாமல். நமது உடைகளின் வாசமும் இன்னமும் என் நினைவில்!
ஹாஸ்பிடல் அறை எண்ணின் கடைசி இரண்டு இலக்கங்கள் 96 என்று மட்டும் ஞாபகம் இருக்கிறது. (296 ஆ அல்லது 396 ஆ என்று மறந்து போய் விட்டது.) நீ வளர வளர இப்படி ஒவ்வொன்றாக நினைவிலிருந்து உதிரத் தொடங்கும் போல! தொட்டிலில் உன்னை பார்க்கும் போதெல்லாம்-‍ உடனேயே நீ வளர்ந்து பள்ளிக்கோ-கல்லூரிக்கோ சென்று விட்டாலென்ன என்றே தோன்றியது நினைவுக்கு வருகிறது. ‍ எப்படி பொறுப்பாக, பொறுமையாக‌ நான் இருக்கப் போகிறேன்? உனக்குத் தெரியுமா பப்பு, ஒரு குழந்தையை அதன் அறியாமையோடு ,உள்ளார்ந்து நேசித்து, வளர்க்குமளவிற்கு பொறுமையும் பக்குவமும் தனக்கிருக்கிறதா என்று கவலைப்பட்ட முட்டாளை? அந்த முட்டாளை நீ உனது லெவலுக்கு உயர்த்தினாய்...!

இந்த ஒரு வருடத்தில் உனக்குச் சொல்லத்தான் எவ்வளவு இருக்கிறது, பப்பு, ‍ உன்னைப் பற்றியும், என்னைப் பற்றியும், மேலாக நம்மைப் பற்றியும்! நீ கடந்து வந்த ஒவ்வொரு மாற்றங்களையும் உணர்ந்திருந்தாலும்-சென்ற நான்கு வருடங்களில் நிகழ்ந்த மாற்றங்களைவிட இந்த ஒரு வருடத்தில் நீ கடந்தவையும், அடைந்தவையும் அதிகம்! எத்தனை மாற்றங்கள்; எத்தனை வளர்ச்சிகள்! உனக்கேயுரிய தனித்துவமான பாதையில், தனித்துவமான ஸ்டைலில் அவற்றையெல்லாம் எவ்வளவு நேர்த்தியாக ஏற்றுக் கொண்டு வளர்ந்திருக்கிறாய் பப்பு!

போராட்டங்கள் உனக்கு புதிதல்லதான், சுவாசிப்பதற்கான போராட்டத்துடன்தானே பிறந்தாய்? உனது போராட்டத்தின் உறுதியை, உனது ஆளுமையின் ஒவ்வொரு வெளிப்பாட்டிலும் காண்கிறேன், பப்பு!ஆனால், நாங்கள்தான் சமயங்களில் குழம்பி போயிருக்கிறோம்.உன்னை குழப்பியும் இருக்கிறோம். எங்களது தேவைக்கேற்றபடி நீ சில விஷயங்களை சட்டென்று பெரிய பிள்ளையின் தோரணையுடன் புரிந்துக்கொள்ள வேண்டுமென்றும்; எங்களுக்கு வேண்டியபோது குழந்தையாகவே இருக்கவேண்டுமென்றும் படுத்தியிருக்கிறோம். எல்லாவிதத்தில் எங்களுக்கு வேண்டியபடி நீ நல்லவளாகவே இருக்க வேண்டுமென்று ‍; அட்ஜஸ்ட் செய்து கொள்ள வேண்டுமென்றும், ஆனால், நீ உனக்கு வேண்டிய அளவில் உறுதியுடன்தான் இருக்கிறாய். தெளிவாகவும் இருக்கிறாய்.


நாங்கள் சொல்வதை எங்களுக்கே திருப்பிச் சொல்லி, நாங்கள் செய்வதையே திருப்பி செய்து, வடிவேலுவின் ஜோக்கை பார்க்காமலே எங்களை வெறுப்பேற்ற ஆரம்பித்தாய். நான்கு வயதுக்கான மைல்கல் போல என்றெண்ணிகொண்டேன். நேற்றிரவு, 'சாப்பிடு இல்லேன்னா தூங்கு' என்ற போது 'சாப்பிடு' ன்னு சொன்னா தூங்குவேன்; தூங்குன்னு சொன்ன சாப்பிடுவேன் என்று புது அர்த்தம் சொன்னாய். சாப்பிடுவாய் என்று நினைத்து 'தூங்கு' என்று சொன்னதும் 'நீ சொல்றதைதான் கேப்பேன், ஆச்சி' என்கிறாய். ஐந்து வயதுக்கான இப்படியொரு மைல்கல்லை நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.
கடந்த வருடத்தில்தான் எண்களை அறிந்துக்கொண்டாய். நீ விரல்விட்டு எண்ண எண்ண, நாங்கள் "சாரி" சொல்லியிருக்கிறோம். விரல்விட்டு எண்ணியபடி, நீயும் "ஐ லவ் யூ" சொல்லியிருக்கிறாய். மணி பார்க்க கண்டுக்கொண்டாய் மூன்றெழுத்து வார்த்தைகளை வாசிக்கவும். ஒவ்வொரு ஃபொனடிக்சாக சேர்த்து படிப்பதை அறிந்திருந்தாலும் சென்ற வாரத்தில் திடீரென்று நீயாகவே ஒரு வார்த்தையை வாசித்தபோது நானடைந்த மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்திவிட ஏதாவது வார்த்தை இருக்கிறதா தெரியவில்லை ... And that word is "STIK". (ஒரு ஆக்டிவிட்டி செய்துக் கொண்டிருந்தோம். கோந்தின் மீது எழுதப்பட்டிருந்தன அவ்வெழுத்துகள்.)

மாதத்தின் பெயர்களையும் நீ அறிந்தது இந்த வருடத்தில்தான். அதற்காக சந்தோஷப்பட்ட என்னை நானே நொந்துக் கொள்கிறேன். ' எப்போது பிறந்தநாள் வரும்' என்று கடந்த மூன்று மாதங்களாகவே-தினந்தோறும் வாரங்களை அல்லவா எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறாய். "வாடா மாப்பிள்ளை", "புலி புலிக்குது" "டாடி மம்மி வீட்டில் இல்ல" என்றும் இன்னும் பல பாடல்களை நீ பாடும்போது பிறவிப்பயனை அடைகிறேன். "டாடி; மம்மி பேபியை தனியா வீட்டுலே விட்டுட்டு எங்கியாவது போவாங்களா" என்ற சந்தேகங்களையும் தீர்க்க வேண்டிய நிலைக்கும் ஆளாகிறேன்.

இந்த வருடத்தில் உனது சாகச‌ குணமும் வளர்ந்திருக்கிறது, தயக்கங்களும், பயங்களும் நீங்கி இருக்கிறது. உட்கார்ந்து செய்யும் ஆக்டிவிட்டிகளைவிட ஸ்கூட்டியில் பறப்பதும், காலாற நடப்பதும், மேலிருந்து குதிப்பதும், ஓடுவதுமே உனது பிடித்தமாக இருக்கிறது. மாலை வேளைகளைவிட‌ விட காலை நேர கடற்கரையே உனக்கு விருப்பம்.பும்பாவும், டானி- டாடியும், டோராவும் பார்த்துக்கொண்டிருந்த எனது சின்னஞ்சிறு பெண், சூப்பர் சுஜியும், சிந்துபாத் அற்புத தீவு இன்னும் பல முழுநீள கார்ட்டூன்களையும் பார்த்து புரிந்துக் கொள்கிறாள். 'பேய், பூதம்லாம் இருக்காப்பா' என்று சந்தேகம் கொள்கிறாள். அறையில் எதையாவது தேடி எடுத்து வரச் சொன்னால், "ஜீபூம்பா, என் கையிலே வந்துடு" என்று கண்களை மூடிக்கொண்டு கையை நீட்டிக்கொண்டு நிற்கிறாள்!

பப்பு, நீ என்னைப்போல பத்துமடங்கு பொறாமைபிடித்தவளாக இருக்கிறாய். என்றோ ஒருநாள் ஆதியை நான் தூக்கியதற்காக இன்றும் கிள்ளுகளையும் அடிகளையும் பெற்றுக்கொண்டிருக்கிறேன்.

உன் முன் விவாதங்களை சண்டைகளை தவிர்த்து வந்திருக்கிறோம். என்றாலும் அம்மாவும்‍-அப்பாவும் ஃப்ரெண்ட்ஸாக இருக்கிறார்களா என்று முகங்களை நோக்கியே அறிந்துக் கொள்கிறாய். இப்போதெல்லாம் பாசாங்குகள் வேலைக்காவதில்லை. ஆனாலும், உனக்காக ஃப்ரெண்ட்ஸாக இருக்கிறோம்.

எனது மெத்தனத்தாலேயும், எதிர்நோக்காத தன்மையாலுமே உன்னை பலநேரங்களில் அவஸ்தைக்கு உள்ளாக்கியிருக்கிறேன், பப்பு. அது முற்றிலும் எனது கவனமின்மையே. மன்னிப்பு கேட்பது ஒருநாளும் சரியான தீர்வல்ல என்று அறிந்திருந்தாலும் என்னை நீ மன்னிப்பாயாக! ஒருவேளை இந்த வருடத்தில் திரும்ப அத்தவறுகளை செய்யாமல் இருக்க அவை எனக்கு வாய்ப்பளிக்கக் கூடும்.சும்மா சொல்வது, பொய், நிஜம் ‍ இவைதான் உனது சமீபத்திய கண்டுபிடிப்புகள். உன்னை ஆள்பவை. " சும்மா சொல்லலாம், ஆனா பொய் சொல்லக்கூடாது" உன்னுடைய அகராதியில் சும்மா சொல்வது என்பது ஏமாற்றுவது. பொய் சொல்வதென்பது மகா பெரிய பாவம். எனக்குத்தான் இவற்றுக்கு வித்தியாசம் தெரியவில்லை, இன்னமும்! உன்னிடம் தெரிந்தே ஏமாறுவது ஒன்றுதான் எங்களனைவருக்கும் பிடித்த விளையாட்டாக இருக்கிறது.

இதுவரை, நீ ஒவ்வொன்றை புதிதாகக் கற்றுக்கொண்டபோதெல்லாம், உன்னுடன் அந்த குதூகலத்தை பகிர்ந்துக் கொண்டிருக்கிறேன். அந்த நொடியை நானும் அனுபவித்திருக்கிறேன், நீ புதிய மைல்கல்லை எட்டும் போதெல்லாம் உற்சாகமடைந்திருக்கிறேன். அந்த நொடியை நிறுத்தி வைத்துக்கொள்ள ஆசைப்பட்டிருக்கிறேன். இப்போதோ பப்பு, நீ வளர்ந்த குழந்தையாகிவிட்டாய். நீயே உனக்கு வேண்டியவற்றை செய்துக் கொள்கிறாய். பெரியவர்களை போல பேசுகிறாய், பெரிய விஷயங்களை பேசுகிறாய். நான் பார்த்து ரசித்துக் கொண்டிருந்த குழந்தை அல்ல நீ இப்போது; கைப்பிடிக்காமல் கூடவே நடக்க அல்லது ‍ தள்ளி நின்று பார்த்துக்கொண்டிருந்தால் போதுமென்கிற அடல்ட் !


You’re all grown up to me,now.


நான் செய்யாத ஒன்றுண்டென்றால், உன்னை தனியாக உறங்க வைக்க பழக்கப்படுத்தாத‌து. ஏனெனில், எனக்கே அதில் விருப்பமில்லை. I hug you tighter as you go to sleep each night. And, I know, to love is to let go. எல்லாவற்றையும் போல தனியாக உறங்கவும் நீயாகவே கற்றுக்கொள்வாய். அதுவரை.....

விரைவில் பப்பு, நாம் ஒரு சமநிலைக்கு வந்துவிடுவோம்; ஒருசில போர்க்களங்களுக்குப் பிறகோ அல்லது ஒருசில‌ கண்ணீர்த்துளிகளுக்குப் பிறகோ! நாம் கடைசியாக பார்த்தாமே, Alice in Wonderland-'கேட்டர்பில்லர் என்ன சொல்லுது, cocoon -குள்ளே போய்க்கிட்டு' என்று கேட்டாயே... அப்போது சொன்னதுதான் பப்பு, எதுவும் முடிவு கிடையாது, ஒன்றிலிருந்து இன்னொன்றாக மாற்றமடைவது... Transformation...கடந்த வருடங்களில் எழுதியதை வாசித்த போதுதான் தோன்றியது ...

0..1..2..முத்தான மூன்றை நெருங்குகையில்!!
v3.0 - 3.10

ஒருவேளை, நீயும் நானும் கூட்டுப்புழுவிலிருந்து சிறகடிக்கும் வண்ணத்துப் பூச்சிகளாக மாறிக்கொண்டிருக்கிறோம் என்பது தெரிந்துதான் கேட்டாய் போல!

மாற்றங்களை கையாள்வதற்கும், உனது சின்னஞ்சிறு சிறகுகள் வளர்வதற்கும், விரித்து பறப்பதற்கும் வாய்ப்பை ஏற்படுத்திக் கொடுக்க உறுதி கொள்கிறேன், பப்பு....


உன்னோட
ஆச்சிக்குட்டிபாப்பா (இப்படித்தான் என்னை கொஞ்ச ஆரம்பித்திருக்கிறாய் நீ ‍‍)

மேஜிக் ஸ்டிக்

பப்புவுக்கு, அவளது வடலூர் ஆயா வாங்கி வந்த டிராயிங் நோட்டு புத்தகம் இது. மேஜிக் ஸ்டிக் என்று எழுதியிருந்தது. நோட்டு புத்தகத்தோடு வாட்டர் கலரும் இருந்தது. காகிதத்தில் கண்ணுக்குத் தெரியாத அவுட்லைன் வரையப்பட்டிருக்கும். தீட்டும்போது வண்ணங்கள் விரவி வடிவம் புலப்படும். இதுதான் மேஜிக் போல!

பப்புவும், வடலூர் ஆயாவோடு வரைந்தது கீழே.



ஆமை

ஸ்கெட்ச் கொண்டு வரைந்திருக்கிறாள்.

என்னன்னு தெரியலை.....பப்புவுக்கும்!

இதுவும் தான்..ஆனால் அந்த வண்ணத்தேர்வுகள் பிடித்திருந்தது. கலைக்கண் கொண்டு என்னதுன்னு சொல்லுங்க பார்ப்போம்!


Hungry caterpillar

யானைக்குட்டி.....இப்போ எல்லாமே குட்டிதான்..ஆச்சிக்குட்டி...ஆயாக்குட்டி..ன்னு கொஞ்சல்ஸ்...இதுவும் ஒரு phase போல! எங்கே போய் முடியுமோ!!