இல்லத்தரசிகளா, ஆயுள் தண்டனைக் கைதிகளா?

கீதாவும் பிரபுவும் எங்கள் வீட்டுக்கு அடுத்த பிளாக்கில்தான் குடியிருந்தார்கள். அண்ணன்‍‍‍ தங்கை இருவருக்கும் வயது வித்தியாசம் மூன்று அல்லது நான்கு வருடங்கள் இருக்கலாம். எப்போதாவது அவர்களது அம்மாவுடன் வீட்டிற்கு வருவார்கள். பெரிம்மாவிடம் வொர்க்புக் வாங்கிச் செல்வார். அந்த ஆண்ட்டியின் பெயரை மறந்துவிட்டேன். இங்கு அவரது பெயர் முக்கியம் இல்லை. முக்கியமானது என்னவெனில் அந்த ஆண்ட்டியோ அல்லது அந்த பிள்ளைகள் இருவரும் சிரித்தோ அல்லது கலகலப்பாக பேசியோ நாங்கள் யாருமே பார்த்தது இல்லை. ஏன், எங்களோடு தெருவில் விளையாட ஒருமுறைக் கூட அவர்கள் வந்தது இல்லை. முகத்தில் எப்போதும் ஒருவித சோகம் இருக்கும். கீதா கிட்டத்தட்ட சோமாலியாவிலிருந்து வந்ததைப் போல்தான் இருப்பாள். பிரபுவும்தான். ஆன்ட்டி ஒரு மெட்ரிக்குலேஷன் பள்ளியில் ஆங்கில ஆசிரியராக இருந்தார்.

"அவங்க வீட்டிலே சமையல் ஒருவேளைதான், ராத்திரிலே வடையோ இல்ல பஜ்ஜியோ வாங்கி சாப்பிட்டுட்டு தண்ணீய குடிச்சுட்டு படுத்துடுவாங்க" ‍ என்று ஒருமுறை சாந்தா அத்தை ஆயாவிடம் சொல்லியிருக்கிறார். சனி,ஞாயிறுகளின் மாலைவேளைகளில் அங்கிள்கள் எல்லாம் சேர்ந்து பேசிக்கொண்டோ அல்லது இறகுபந்து விளையாடிக்கொண்டோ இருப்பார்கள் அல்லது குடும்பத்துடனோ பைக்கில் கடைத்தெருவிற்குச் செல்வார்கள். ஒருநாளும் கீதாவின் தந்தையையோ அல்லது குடும்பத்துடன் வெளியே சென்றோ நாங்கள் யாரும் பார்த்தது இல்லை. சொல்லப்போனால், அவர்களது தந்தை இவர்தான் என்பதே நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகே எங்களுக்குத்(தெருவில் விளையாடும் கோஷ்டி) தெரியும். அவர் ரத்தம் பரிசோதிக்கும்,ஈசிஜி எடுக்கும் லேபாரட்டரி வைத்திருந்தார். கூடவே சின்னவீடும்.

ஆன்ட்டியையோ, குழந்தைகளையோ கவனித்துக் கொள்வதில்லை. ஆன்ட்டியின் சம்பாத்தியத்தில்தான் குடும்பம் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. என்றாவது வீட்டுக்கு அவர் வருவதோடு சரி. வந்தாலும் இருவருக்குள்ளும் சண்டை, வாக்குவாதங்கள்தான். இதனாலேயே ஆன்ட்டியும் எதையோ பறிக்கொடுத்தது போல இருக்கிறார் என்றும் குழந்தைகளும் மனதளவில் பாதிக்கப் பட்டிருக்கிறார்களென்றும் பெரியவர்கள் பேசிக்கொண்டார்கள். ஆன்ட்டி தனியாகத்தான் இருவரையும் வளர்த்து படிக்க வைத்தார். ஒரு ஆக்ஸிடென்ட்டில் பிரபு இறந்துவிட, கீதா தற்போது ஒரு ஃபேஷன் டிசைனராக இருக்கிறார்.

குடும்ப வன்முறை சட்டங்களெதுவும் அப்போது இல்லை. அடி,உதை விழுந்தால் அல்லது மண்டை உடைந்தால், எட்டி உதைத்து இடுப்பு உடைந்தால் மட்டுமே அது பிரச்சினை. தற்கொலை செய்து கொண்டால்தான் உண்மையாகவே பிரச்சினை போல என்று நம்பிக்கையே வரும் பலருக்கு. இல்லையென்றால் எல்லா குடும்பத்திலும் இருப்பதுதானே என்ற எண்ணம்தான். மென்டல் டார்ச்சரும் ஒரு வன்முறையே என்பதை இன்று கூட யாரும் உணர்ந்துக்கொண்டது போல தெரியவில்லை. ஏன், கீதா ஆண்ட்டியே கூட உணர்ந்திருப்பாரா என்பது சந்தேகமே!

கீதா ஆன்ட்டி மட்டுமல்ல, கணவருக்கு இன்னொரு தொடர்பு இருக்கிறது என்று தெரிந்தும் குடும்ப கௌரவத்திற்காக வாழ்ந்துக் கொண்டிருக்கும் மாதவி ஆண்ட்டியும், தனது பெண்களின் கல்யாணத்திற்கு அப்பா என்று காட்ட வேண்டுமே என்ற காரணத்திற்காக தன்மீதே அவதூறுகளை பரப்பும் கணவனை பொறுத்துக் கொண்டு வாழும் லீலா ஆண்ட்டியும் கண் முன் வருகின்றனர்.

"ஆம்பளைன்னா அப்பிடி இப்பிடித்தான் இருப்பாங்க, நாமதான் விட்டுக்கொடுக்கனும்", " கொஞ்சம் பொறுத்து போ" என்றும் "அன்பால திருத்துறதுதான் பொண்டாட்டியோட கடமை, எல்லார் வீட்டுலேயும் இருக்கிறதுதானே, கொஞ்சம் அனுசரிச்சு போ" என்றுமே ஆன்ட்டிக்கு சொல்லப்பட்டிருக்கலாம். திருமணப் பேச்சு ஆரம்பிக்கும்போதே "அனுசரிச்சு போகணும்" என்றுதானே பெண்களுக்கு அறிவுரையும் ஆரம்பிக்கிறது. அம்மாவிலிருந்து ஆரம்பித்து பக்கத்து வீட்டு ஆன்ட்டி முதல், தூரத்து சொந்தம் வரை திருமணமாகும் பெண்களுக்கு வழங்கும் அறிவுரை "கொஞ்சம் விட்டு கொடுத்து" "அட்ஜஸ்ட் பண்ணிதான் போகணும்" என்றுதானே ஆரம்பிக்கிறது. அதற்காக விட்டு கொடுப்பது தவறென்று சொல்லவில்லை. ஆனால், எதை விட்டுக்கொடுப்பது என்பதுதான் கேள்வி.

இதில், நமக்கென்று எடுத்துக்காட்டாக ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும் ஒரு சித்தியோ அல்லது அத்தையோ வாழ்ந்து செத்திருப்பார்கள். "எங்க விருந்தாச்சலம் அத்தை....அவ்ளோ நல்லா சமைப்பாங்க. அந்த காலத்துலே ஏது இந்த மாதிரி மெஷிங்கல்லாம், பம்பரமா வேலை செய்வாங்க. அந்த அத்தை, அவங்க வீட்டுக்காரர்கிட்டே இருவது வருஷமா பேசலை. ஏதோ மனஸ்தாபம். கோவம். ஒரு சண்டை, அடி உதை கிடையாது. ஆனா ஒரே வீட்டுலேதான் இருந்தாங்க. எந்த கஷ்டம்னாலும் பிரிஞ்சுடக் கூடாது."

பிடிக்காதவருடன் ஒரே வீட்டில் இருபது வருடங்களாக எந்த பேச்சு வார்த்தையுமில்லாமல் வாழ்ந்து தீர்த்த ஒரு மனுஷி.....என்ன இருந்திருக்கும் அவரது மனதில்?அவரது மனதுக்குள்தான் எத்தனை போராட்டங்கள் இருந்திருக்க வேண்டும்? தனியே வாழ நெஞ்சுறுதி வேண்டுமென்றால் உள்ளேயே இருந்து போராடவும் நெஞ்சுறுதி வேண்டும்..ஒப்புக் கொள்கிறேன். அவ்வளவு வைராக்கியம் கொண்டிருந்த அவர் எதற்கு சகித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும்? அந்த அத்தை படித்திருந்தால்? வேலைக்குப் போயிருந்தால்? குறைந்த பட்சம், "உனக்கு என்ன குறையிருந்தாலும் இங்கே வந்துடு " என்று சொல்லக் கூடிய பெற்றோர்/ உறவுகள் இருந்திருந்தால்?அந்த அத்தை, எத்தனையை மென்று விழுங்கிக் கொண்டு நாட்களைக் கடத்தியிருக்க வேண்டும்? எத்தனை சமரசங்கள் செய்து கொண்டிருக்க வேண்டும்? 20 வருடங்கள்....புழல் சிறையில் ஆயுள் தண்டனை விதிக்கப்பட்ட கைதிகளின் வாழ்க்கைக்கும் இதற்கும் என்ன வேறுபாடு?

‍ ஓ காட்! விருத்தாசலம் அத்தையை நினைத்தால் பரிதாபமும் ஆயாசமுமே மிஞ்சியது! என்றைக்கோ செத்துப் போன அவருக்காக ஓ வென்று கதறியழ வேண்டும் போல இருந்தது. "எதுவாக இருந்தாலும் எந்த காரணத்தைக் கொண்டும் பிரிந்துவிடாதே...குறைந்தபட்சம் அந்த அத்தையை நினைத்துக்கொண்டாவது வாழ்ந்து தீர்" என்று முடிவில் தொக்கி நிற்கும் அறிவுரைதான் அழுகையை கொண்டு வந்ததோ?!

அடி உதை மட்டும்தான் வன்முறை என்று ஏன் மனதில் பதிந்து போயிருக்கிறது?

"அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கோ" என்று சொல்லி சொல்லி மருமகளாகவே வளர்க்கப்படுபவர் கடைசி வரை எந்த சூழ்நிலைக்கும் பொருந்திப் போகிறவராகவே மாறிவிடுகிறார். அவமானப்படுத்தப்பட்டாலோ அல்லது உதாசீனப்படுத்தப்பட்டாலோ, சுயமரியாதையை அழித்து அடிமையாக நடத்தப்பட்டாலோ யாரும் அவற்றை ஒரு பொருட்டாக எண்ணுவதில்லை. மாறாக, வாழ்வின் ஒரு பகுதியாக, தான் அனுபவித்து தீர்க்க வேண்டிய ஒன்றாக பார்க்கிறார். மேலும், அடித்தால்- உதைத்தால் ஒரு சில ஆண்களுக்கு குற்றவுணர்ச்சி ஏற்படலாம், ஆனால், மனதில், தான் உண்டாக்கிய ரணத்திற்கு குற்றவுணர்ச்சிக்கு ஆளாகும் ஆண்கள் மிக சொற்பமே!

சொல்லப்போனால், உடல் ரீதியான் வன்முறையை விட மனரீதியான வன்முறைகளுக்கே பாதிப்புகள் அதிகம். எனது தோழி ஒருவருக்கு சைனஸ் வந்ததற்கு குடும்பத்தில் ஏற்பட்ட மனரீதியான அழுத்தங்களே காரணமென்று அறிய வந்தபோது ஆச்சரியமாக இருந்தது. சைனஸ் மட்டுமல்ல ஒற்றை தலைவலியிலிருந்து இதயநோய் வரை ‍ எல்லாவற்றையும் மனதில் அழுத்தி புழுங்கிச் செத்தாவது குடும்ப அமைப்பை/திருமணத்தை காப்பாற்ற வேண்டுமா என்ன? குழந்தைக்காக என்பது அடுத்த செக் பாயிண்ட். சொல்லப்போனால், இப்படி அடக்குமுறையான குடும்பத்தில் வாழும் குழந்தைகளைவிட சிங்கிள் பேரண்ட்ஸ்களிடம் வளரும் குழந்தை தன்னம்பிக்கையோடு, தைரியமான மனோபாவத்துடன் வளரும்.

ஆணுக்கும் குடும்ப வன்முறைகள் இருக்கலாம், பெண்ணுக்கு இருப்பதை போலவே. நமது சமூகத்தில் அது மிக மிக குறைவே. ஆண் அனுபவிப்பது போல கிட்டதட்ட பல மடங்கு பெண் அனுபவிக்கிறாள். உடல்ரீதியாக‌ அனுபவித்தால்தான் கொடுமை என்றில்லை; மனரீதியாக, பாலியல் ரீதியாக ஏன் வார்த்தைகள் வழியாக அனுபவித்தாலும் அது கொடுமைதான். எதற்கும் எதுவும் குறைந்தது இல்லை. சொல்லப்போனால், உடல்ரீதியான காயங்கள் ஆறினாலும் மனரீதியான பாதிப்புகள் மறைய ஆயுட்காலம் போதாது.

இதைப் பற்றிய விழிப்புணர்வைதான் நமது மக்களிடம் எழுப்ப வேண்டுமே தவிர பழைய நம்பிக்கைகளையும் ,கருத்துகளையும் கட்டிக்காப்பாற்ற வேண்டியது அல்ல. துரதிஷ்டவசமாக, பக்கபலமாக இருக்க வேண்டிய பெற்றோரே கூட இதை உணராமல் பெண்ணையே குற்றவாளியாக்கும் போக்கு தொடரும் போது மற்ற உறவுகளை பற்றி என்ன சொல்ல?

இந்தியாவில் தான் பெண்களுக்கெதிரான‌ குடும்ப வன்முறைகள் அதிகம். இதில், பாதிக்கும் மேற்பட்டோர், கணவன் தனது மனைவியை அடிப்பது சகஜமே என்ற மனோபாவம் உடையவர்கள். வெளியுலகில் பெண் அவமானப் படுத்தப்படுவதைவிட வன்முறைக்குள்ளாவதைவிட வீட்டிற்குள்/ வீட்டினராலேயே அதிகமாக பாதிக்கப்படுகிறாள்.

எப்படியும், கஷ்டப்பட்டாவது ஒன்றாக வாழ வேண்டும் அல்லது "தெரியாத பிசாசுக்கு தெரிஞ்ச பேயே மேல்" என்று எண்ணிக்கொண்டாவது வாழ்க்கையை ஓட்ட வேண்டுமே தவிர அதிலிருந்து விடிவை தேடுவது நல்லதல்ல என்றுதான் பெண்களின் மனதில் பதிய வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அன்பாக இருவரும் ஒருவரையொருவர் மதித்து மரியாதையுடன் வாழ முடியும் என்பதே சிந்திக்கக் கூட கூடாததாக அல்லவா இருக்கிறது! எப்படியிருந்தாலும், கணவனோடு வாழ்வதே வாழ்க்கை இல்லையேல் அது ’வெட்டியான வாழ்க்கை’ என்ற மனோபாவம் ஏன்?

முந்தைய தலைமுறைகள் அவ்வாறு இருப்பதில் அர்த்தமிருக்கலாம்; ஆனால் மென்டல் ஹாராஸ்மென்ட்டை தாங்கிக் கொண்டு வாழ்ந்து தீர்க்க வேண்டிய கட்டாயம் இந்த தலைமுறைக்கும் இருக்கிறதா என்ன? பெண் என்றால் பெற்றோருக்கும் பின் கணவனுக்கும் இறுதிக் காலத்தில் மகனுக்கும் கட்டுப்ப்ட்டு வாழவேண்டிய அடிமை ஜீவன் என்று மனு தர்மத்தில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் 'நீதி' நூற்றாண்டுகள் பல கடந்தும் இன்னும் செல்வாக்கோடு வாழ்கிறது. எந்தப் பெண்ணுக்கும் சுயேச்சையான வாழ்வும், மரியாதையும், அடிமைத்தனத்தின் மூலம் கிடைக்குமெனில் அதன் பொருளென்ன? இந்தியாவில் இப்படித்தான் பெண் வாழ்க்கை இருக்குமெனில் நம் சமூக, அரசியல் தரம் மட்டும் எப்படி இருக்கும்? சமூகத்தின் ஆரோக்கியம்தான் எப்ப்டி இருக்கும்?

மாதவராஜ் அவர்களின் இந்த இடுகையையும், பின்னூட்டங்களையும் வாசிக்க நேர்ந்தது. ஏன், அந்த பெண் தானாக ஒரு வண்டியை ஓட்டிச் செல்லக்கூடாதா என்ன? சமரசம் செய்துக் கொண்டாவது பற்றிக் கொள்ள ஒரு தோளை தேட வேண்டுமா என்று எழுந்த எண்ணங்களை பின் தொடர்ந்து சென்றபோது எழுந்ததே இவ்விடுகை.

(வாழ்க்கையை பகிர்ந்துக் கொள்ள ஒரு சக ஜீவன் வேண்டும், இன்பமும் துன்பமும் சேர்ந்ததுதான் வாழ்க்கை என்பதை எல்லாம் ஏற்றுக் கொள்கிறேன். ஆனால், அது இருவழிப் பாதையாக இல்லாதபோது சுயமரியாதை இழந்து சகித்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதைதான் ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை)

ராணுவத்தை அனுப்பும் முன்....

"எங்களால் பள்ளிக்கோ, டியூஷன்களுக்கோச் செல்ல முடியவில்லை. தேர்வுகள் நெருங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன, ஆனால் பாடதிட்டங்கள் முடிக்கப்படாமலேயே இருக்கின்றன. மாணவர்களைப் பற்றி யாருமே நினைத்துப் பார்ப்பது இல்லை. எங்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட இந்த சூழ்நிலையிலிருந்து வெளியே செல்லும் எங்களால் வெளிச்சூழ்நிலைகளுக்குள் பொருந்த முடியவில்லை. மற்ற மாணவர்களோடு போட்டியிட முடிவதில்லை.

கல்வி அமைச்சர் எங்களை வீட்டிலேயே கல்வி கற்குமாறு சொல்கிறார். எந்த வழிகாட்டுதலுமின்றி எங்களால் எவ்வாறு வீட்டிலேயே கல்வி கற்க இயலும்? ஒரு அறிவியல் மாணவனால் அறிவியல் சோதனைகளையும், செயல்பாட்டு வழிவகைகளையும் எவ்வாறு வீட்டிலேயே கற்றுக்கொள்ள முடியும்? இணையத்தின் வழியாகவும் கற்குமாறு அவர் சொல்லிவருகிறார். இணையத்தை உபயோகிப்பது/பயன்படுத்துவது எங்களைப் போன்ற இடத்திலிருப்பவர்களுக்கு இன்னும் சாத்தியமாகவில்லையே! இது போன்ற முட்டாள்தனமான யோசனைகளை கூறுவதை கைவிடுங்கள்!"

‍ -12 ஆம் வகுப்பு மாணவன, காஷ்மீரிலிருந்து

ஒட்டுமொத்த இந்தியாவே ஆசிரியர் தினம் கொண்டாடிக் கொண்டிருக்கும் நிலையில், காஷ்மீர் மாணவர்களின் ஒட்டுமொத்த மனக்குமுறல் இது. 'குழந்தை தொழிலாளிகளை ஒழிப்போம்' என்றும் 'அனைவருக்கும் கல்வி என்பது அடிப்படை உரிமை' என்றும் முழக்கமிட்டு வரும் நமது அரசு காஷ்மீர் மாணவர்களை கடந்த இருமாதங்களுக்கு மேலாக இப்படித்தான் வீட்டிலேயே முடக்கி வைத்துள்ளது.

கூடுதல் ராணுவத்தையும், அதிகாரிகளையும் காஷ்மீருக்கு அனுப்பும் நமது அரசுக்கு அங்கிருக்கும் மாணவர்களின் கல்வி பற்றியோ அவர்களது எதிர்காலத்தை பற்றியோ அல்லது மாணவர்களை பள்ளிக்கு அனுப்புவது குறித்தோ என்ன அக்கறை இருக்கிறது?

காஷ்மீர் என்றதுமே எங்கும் பனி படர்ந்த பள்ளத்தாக்குகள், ஆப்பிள் மரங்கள், வண்ண உடைகளில் அழகு குழந்தைகள், படகுகள் பயணிக்கும் ஏரிகள் , சிலுசிலு காற்று என்று கிட்டதட்ட பூலோக சொர்க்கம் என்றுதானே தோன்றுகிறது. அது நமது நாயக நாயகிகள் டூயட் ஆடிப் பாடும் கனவு காஷ்மீர். இந்நிலையைத் தாண்டி அது வந்து நெடுங்காலமாகிறது - கிட்டதட்ட இந்தியாவிற்கு சுதந்திரம் கிடைத்த நாளிலிருந்து!

காஷ்மீரிகளாக இருப்பதைத் தவிர வேறு எந்த தவறும் செய்திராத அம்மாணவர்களிம் நிலை இன்று கேள்விக்குறியாகியுள்ளது. எதிர்காலம் என்ற ஒன்றே அவர்களுக்கு இல்லாதது போலிருக்கிறது. "தீவிரவாதிகள்" என்று முத்திரைக் குத்தப்பட்டு வலம் வர வேண்டியிருக்கிறது. பி.காம் முதலாண்டு படிக்கும் அமான், வாழ்க்கையே சுக்கு நூறாகி இருப்பதாக மறுகுகிறார். "தேர்வுகள் எப்போது நடத்தப்படுமென்று எந்த உத்திரவாதமும் இல்லை. மற்ற கல்லூரிகளில் சேர்வதற்கோ வழிவகைகள் இல்லை. இப்படி இருந்தால் மூன்று ஆண்டுகளில் முடிக்க வேண்டிய பாடத்தை ஆறு ஆண்டுகளில் முடிக்க வேண்டியிருக்கும். " - வாழ்க்கையில், நாங்கள் எங்கள் கேரியரில் வெற்றி பெற வேண்டாமா என்ற கேள்விக்கு யாரிடம் பதிலிருக்கிறது?

நிச்சயமற்ற வாழ்க்கை நிலையும், எந்நேரமும் ரோந்து வரும் ராணுவமும், அதன் அடக்குமுறையும் இளைஞர்களின் வாழ்க்கையை முற்றிலுமாக புரட்டிப் போட்டிருக்கின்றன. குடிப்பழக்கத்திற்கு ஆளாக்கியும், மன உளைச்சலுக்கும் குடும்பங்களின் நிம்மதியையும் குலைத்தும் போட்டிருக்கின்றன. மூன்றில் ஒரு காஷ்மீர் மாணவர் நரம்பு சம்பந்தப்பட்ட நோயால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார். கடும் மன உளைச்சல் மற்றும் அடக்குமுறைக்கு ஆளாகும் மாணவர்கள் பரீட்சை நேர டென்சன்களை தவிக்க தூக்க மாத்திரையின் உதவியை நாடுகின்றனர். தமது குழந்தைகளின் எதிர்காலத்தை பற்றிய கவலையே இச்சமூகத்தினரிடையே மேலோங்கி இருக்கிறது. "மூடப்பட்ட பள்ளிகளாலும், அரசாங்கத்தாலும் எங்களது குழந்தைகள் இன்று கல்வி கற்பதிலிருந்து தடுக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்; பள்ளிகளிலிருந்து விடுபட்டு போயிருக்கிறார்கள்" என்கிறார் பெற்றோர் ஒருவர்.

"துப்பாக்கி எடுத்தவர்கள் அனைவரையும் "தீவிரவாதிகள்" என்று சொல்கிறார்கள். பாகிஸ்தான் உதவுவதாகவும் கூறுகிறார்கள். இளைய சமுதாயத்திற்கு நல்ல கல்வி, நல்ல அமைதியான சுதந்திரமான சூழல், ஆரோக்கியம், வேலை, இவற்றை கொடுத்துவிட்டால் அவர்கள் ஏன் துப்பாக்கி ஏந்தப் போகிறார்கள்" என்ற சபியாவின் கேள்வியில் என்ன நியாயம் இல்லை?

"எங்களை நிம்மதியாக வாழவிடுங்கள். எங்களுக்குத் தேவை அமைதி. எங்களுக்குத் தேவை சுதந்திரம். எங்கள் இடத்தை விட்டு வெளிவேறுங்கள்" என்று கர்ஜிக்கும் மஜித்‍ என்ற கல்லூரி மாணவர் கேட்பது இந்திய அரசின் மந்தமான காதுகளை என்று எட்டப் போகிறது?

இந்த நிலை காஷ்மீரில் மட்டுமில்லை, தனி மாநிலமும் சுய அரசியல் நிர்ணயம் கோரும் எல்லா மக்களையும் இந்தியஅரசு இப்படித்தானே அடக்கி வைத்துள்ளது? தனி ஈழம் கேட்ட காரணத்துக்காக சொந்த நாட்டிலேயே அகதிகளாக முள்வேலியில் முடங்கிக் கிடக்கிறார்கள் தமிழ் மக்கள். காட்டில் வாழும் உரிமை கேட்கும் பழங்குடியினர், தனிநாடு கேட்கும் நாகாலாந்தின் நாகா அமைப்பினர்; அஸ்ஸாமியர்; ஜம்மு‍ காஷ்மீர் மக்கள், அவர்தம் இளைய சமுதாயம் அனைவரையும் இரும்புக் கரம் கொண்டு இந்திய அரசு ஒடுக்கி வைத்துவிட்டு, கல்வியை குழந்தைகளின் அடிப்படை உரிமையாக மாற்றியிருக்கிறோம் என்று மார்தட்டிக் கொளவதில் என்ன பிரயோசனம் அல்லது ஆசிரியர் தினத்தை கொண்டாடுவதில்தான் என்ன பெருமை?

கட்டுக்கோப்புக்கும், ஒழுக்கத்துக்கு பெயர் போன இந்திய‌ ராணுவம் அங்கு செய்து வரும் கொடுமைகளை,இன்னல்களை வார்த்தைகளில் அடக்கிவிட முடியாது. யார் மீது சந்தேகம் வந்தாலும் எப்போது வேண்டுமானாலும் கைது செய்யலாம் என்ற சட்டம் 90களில் வந்தபின் நிலைமை மோசமானதுதான் மிச்சம். அப்படி கைது செய்தவர்களை இரண்டு ஆண்டுகள் வரை நீதிமன்றத்தின் தலையிடல் இல்லாமலே வைத்திருக்கலாம் எனபது இன்னும் கொடுமை. இப்படி பெற்றோரை, உறவினர்களை இழந்து பள்ளிப் படிப்பை கைவிட்டு குடும்பத்தின் பாரம் சுமந்தவர்களின் வாழ்க்கைக்கும், படிப்புக்கும் பொறுப்பேற்பவர்கள் யார்?

வசதி இருப்பவர்கள் தங்களது பிள்ளைகளை புனாவுக்கு, டெல்லிக்கும் அனுப்புகிறார்கள். சிலர் அண்டை நாடுகளுக்கு அனுப்புகிறார்கள். பாதுகாப்பு கருதி அவர்களது பெயர்கள் கூட வெளியே தெரிவதில்லை. அவதிக்குள்ளாவது ஏழை எளிய மக்கள்தான். பணமும் அதிகாரமும் படைத்தவர்களின் பிள்ளைகளுக்கு எந்த பாதிப்பும் ஏற்படுவதில்லை. ஆரம்ப மற்றும் உயர்நிலை பள்ளிக்குச் செல்ல வேண்டிய பல்லாயிரக் கணக்கான மாணவர்கள் இன்று வீட்டில் முடக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். தினந்தோறும் வன்முறையையும் அடக்குமுறையும் கண்ணெதிரே பார்க்கிறார்கள். கண்ணீர் புகை குண்டுகளிலும், கல்லெறிதலிலும் பங்கேற்கிறார்கள். எந்த நிச்சயமும், எதிர்கால திட்டமுமின்றி தாங்கள் செய்யாத தவறுக்காக முடங்கிப் போயிருக்கிறார்கள். கல்லூரிகளிலும் ,பல்கலை கழகங்களிலும் பதிந்து விட்டு காத்திருக்கிறார்கள். பள்ளி செல்லும் நாளுக்காக காத்திருக்கிறார்கள், இடுகையின் ஆரம்பத்தின் கண்ட மாணவனைப் போல.

"கடந்த இருபது ஆண்டுகளில் "தீவிரவாதிகள்" எனப்படுபவர்களால் காணாமல் போனவர்கள் வெறும் 15 பேர்தான். ஆனால் ஆயுதம் தாங்கிய ராணுவத்தால் காணாமல் போனவர்களின் எண்ணிக்கை பத்தாயிரத்துக்கும் மேல்." என்கிறார் ஒரு காஷ்மீர்வாசி. சொல்லப்போனால், ராணுவத்தை அவர்கள் பாதுகாப்பாக கருதுவதில்லை. ஆக்கிரமிக்கப்பட்டதாகத்தான் கருதுகிறார்கள். இந்திய அரசியல் அமைப்பு மற்றும் ராணுவத்தின் அதிகார துஷ்பிரயோகம், மற்றும் மனித உரிமை மீறலாகத்தான் அவர்கள் நினைக்கிறார்கள். உலகின் பெரிய ஜனநாயக அரசு என்று சொல்லிக்கொள்ளும் இந்தியா இன்னும் எவ்வளவு நாளைக்கு சொந்த மக்களையே அடக்கி வைக்கும்?

சமீபத்தில் பாகிஸ்தானில் வெள்ளம் வந்து மக்களின் வாழ்க்கையை அடித்துச் சென்றது நினைவிருக்கும்.அதில் 11000க்கும் மேலான பள்ளிக்கட்டிடங்கள் பாதிப்படைந்திருப்பதாக யூனிசெஃப் தளம் கூறுகிறது. பள்ளிக்கட்டிடங்கள் பாதிக்கப்பட்டிருந்தாலும், வீடு,நிலங்களை இழந்த பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் தங்கியிருக்கும் கூடாரங்களில் தற்காலிக பள்ளி நடைபெறுகிறது. அவர்களது வாழ்க்கை இயல்பு நிலைக்கு திரும்பும் வரையில் பள்ளி செல்லும் குழந்தைகள் கல்வியை இழந்துவிடாமல் இருக்க வழிவகைகள் மேற்கொள்ளப்படுகிறது.

இந்திய அரசுக்கு ராணுவத்தை அனுப்புவதுதான் எளிது போல; குழந்தைகளை பள்ளிக்கு அனுப்புவதை விட!

(செய்திகள் இணையத்திலிருந்து/ட்விட்டரிலிருந்து எடுத்தாளப்பட்டுள்ளது)

அரைவட்டங்களை கண்டுபிடி - II

"அரைவட்டங்களை கண்டுபிடி" ஆக்டிவிட்டிக்காக வெட்டிய அரைவட்டங்களை ஏன் வீணாக்கணும்....ஹிஹி..வெட்டிய அரைவட்டங்களை ஒட்டி இன்னும் பல படங்களை வரைஞ்சதுதான் இந்த ஆக்டிவிட்டி. புத்தகத்திலே இருந்த படங்களை பார்த்து பப்பு வரைஞ்சதுதான்.


அரைவட்ட கூடையில் பழங்கள் - பக்கத்துலே பழம் விக்கிறவர்.



இது அண்ணா - தொப்பிதான் அரைவட்டம்.



கண்டுபிடிக்க முடியுதா? பாலத்துக்கு கீழே ஓடற தண்ணி. பல்சக்கர டிசைனிலே இருக்கே...அதுதான் அரைவட்டம்.


ம்ம்..யெஸ்..மூன்-தான்! பக்கத்துலே நட்சத்திரங்கள், மேகம்..




மலைகள் சூழ நடுவுலே வர்ற சூரியன். சிவப்பு வந்து சூரியனோட ஜொலிஜொலிப்பு!






சொல்லாமயே புரிஞ்சிருக்குமே...:-)) மழையும் பெய்யுது, வெயிலும் அடிக்குது.

இதுக்கப்புறம், சென்னையிலே மழை பெய்யறது நின்னுடுச்சு. சோ, நாங்க பார்க், ப்ரெண்ட் வீட்லே போய் விளையாடறதுன்னு அவுட் டோர் ஆக்டிவிட்டிலே பிசியாகிட்டோம்.

சென்டி சீன்ஸ்/தமிழ்ப்படம்

முதுகில் அமர்த்தி யானையாக வீட்டை வலம் வந்த பெரிய மாமா...
வேப்பமரத்தில் ஊஞ்சல் கட்டித் தந்த பெரிய மாமா...
அமர்ந்து ஆட பெட்ஷீட்டை நாலாக மடித்து வைத்த பெரிய மாமா...
விரல்களில் மருதாணி தொப்பி வைத்துவிட்ட மாமா...
ஆட்டுக்காலை அம்மியில் தட்டி உள்ளிருப்பதை எடுத்து ஊட்டிவிட்ட மாமா...
மீன்முள்ளை முழுங்கியதும் வெறும்சாதத்தை உருட்டித் தந்து
முதுகை நீவி விட்ட மாமா..
அன்னங்கள் நெய்த திருபுவனம் பட்டை தேடித்தேடி எடுத்துத் தந்த மாமா....
சொல்லக் சொல்லக் கேட்காமல் ஒவ்வொரு லீவுக்கும்
ஹாஸ்டலுக்குப் பெட்டி தூக்கிய‌ பெரிய மாமா...
எனக்குப் பிடித்த மாப்பிள்ளையை
நிறைவாக கட்டிவைத்துவிட்டு
தான் பார்த்த மாப்பிள்ளையை நான் கட்டாத குறையுடன்
விலகி ஒதுங்கிக் கொண்ட மாமா....
விவாகரத்தானது
தெரிந்தால்
மாமாவின் முறிந்த உறவு பழையதாகிவிடுமா?!

வலைப்பதிவில் நான் ஒரு சூப்பர் ஸ்டார்...சுப்ரீம் ஸ்டார்...டான்டடைங்

"சத்தியமாக நான் சொல்வதெல்லாம் உண்மை. உண்மையைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை."

1) வலைப்பதிவில் தோன்றும் உங்கள் பெயர்?

இந்த போஸ்டோட டைட்டிலை பார்த்தீங்களா... கீழே Posted by ன்னு இருக்கா.. அதை அடுத்து இருக்கே..ஒரு தெய்வீக பெயர்...'அதை இன்னொரு முறை படிங்க'...ஹிஹி


2) அந்தப் பெயர் தான் உங்கள் உண்மையான பெயரா? இல்லை எனில் பதிவில் தோன்றும் பெயரை வைக்க காரணம் என்ன?

என்னோட‌ பர்த் சர்டிபிகேட் ‍‍‍லேருந்து இந்த வருஷ‌ ஃபார்ம் 16 வரைக்கும் அந்த பெயரேதான்!


3 )நீங்கள் தமிழ் வலைப்பதிவு உலகில் காலடி எடுத்துவைத்ததைப் பற்றி.

தமிழ் வலைப்பதிவுக்கு உலகிற்கு கஷ்டகாலம்தான். வேறென்ன சொல்ல?!! ஹிஹி


4) உங்கள் வலைப்பதிவை பிரபலமடையச் செய்ய என்ன என்னென்னவெல்லாம் செய்தீர்கள்?

அட, இது கூட தெரியாதா...போடற இடுகையெல்லாமே அதுக்குத்தானே!


5) வலைப்பதிவின் மூலம் உங்கள் சொந்த விஷயத்தை பகிர்ந்து கொண்டதுண்டா? ஆம் என்றால் ஏன்?அதன் விளைவு என்ன? இல்லை என்றால் ஏன்?

ஐயோ பாவம்....என் வலைப்பதிவிலே இருக்கிறது முழுசும் சொந்த விஷயம்தான்னு தெரியாதா உங்களுக்கு!

ஏன்னா‍ நான் ரொம்ப நல்லவ-‍னு சீன் போட வேற இடம் உலகத்துலே இருக்கா என்ன?

நான் ரொம்ப நல்லவ-னு இதுவரைக்கும் யாருமே நம்புனது இல்லே. ஆனா, இங்கேதான் முதன்முதல்லே நம்புனாங்க. அதுக்கு நான் ரொம்ப கடமைப்பட்டுள்ளேன்.(கண் கலங்குகிறது) நான் எழுதினதை இதுவரைக்கும் நானே படிச்சது இல்லே. ஆனா, அதையும் படிச்சு நாலு வரி எடுத்து போட்டு கமெண்ட் போடறாங்களே..அதுதான் விளைவுன்னு நினைக்கறேன்! (Hey, friends, juz kidding..:-) )



6) நீங்கள் பொழுதுபோக்குக்காக பதிவுகளை எழுதுகிறீர்களா அல்லது பதிவுகளின் மூலம் சம்பாதிப்பதற்காகவா?


ச்சேச்சே... ரெண்டுமே இல்ல...நாம இன்னைக்கு இடுகை போடலேன்னா தமிழ்மணத்தோட கதி,அதைவிட பதிவுலகத்தின் கதி என்னாகுமோன்னு தினமும் குளிக்கறேனோ இல்லையோ போஸ்ட் போட்டுடறேன்!


7) நீங்கள் மொத்தம் எத்தனை வலைப்பதிவுகளுக்கு சொந்தக்காரர்? அதில் எத்தனை தமிழ் வலைப்பதிவுகள் உள்ளன?


காசா பணமா...அது இருக்கு ஒரு எட்டு. ஆனா ஆக்டிவ்வா இருக்கிறது மூணுதான். அதுலே ரெண்டு குழுப்பதிவு.


8) மற்ற பதிவர்கள் மீது எப்போதாவது உங்களுக்கு கோபம் அல்லது பொறாமை ஏற்பட்டது உண்டா? ஆம் என்றால் யார் அந்த பதிவர்? ஏன்?


என்ன, இப்படி சொல்லிட்டீங்க..."தமிழ்மணம் எனது தாய்நாடு, வலைபதிவர் யாவரும் என் உடன்பிறந்தோர்." (மீதி மறந்து போச்சு...அவ்வ்வ்வ்! )


9) உங்கள் பதிவை பற்றி முதன் முதலில் உங்களை தொடர்புகொண்டு பாராட்டிய மனிதர் யார்? அவரைப் பற்றி, அந்த பாராட்டைப் பற்றி..


யாரைன்னு குறிப்பிட்டு சொல்றது....நேத்துகூட‌ ஒபாமா போன் செய்து என்னால்தான் தமிழிலக்கியத்தை கரைத்துக் குடித்து அதிலேயே எப்போதும் திளைத்து நீந்துவதாக சொன்னபோது.....


10) கடைசியாக----விருப்பம் இருந்தால் உங்களைப் பற்றி பதிவுலகத்துக்கு தெரிய வேண்டிய அனைத்தையும் பற்றி கூறுங்கள்...


அஸ்கு புஸ்கு..அப்புறம் உங்களை எப்படி என் பதிவை தொடர்ந்து படிக்க வைக்கறதாம்.....:-)


அழைத்த சின்ன அம்மிணிக்கு நன்றி....:‍‍) லேட்டானாலும் லேட்டஸ்டா எழுதியிருக்கேன்..(இதுக்கு எழுதாமலே இருந்திருக்கலாம்னு நீங்க நினைக்கறது ..ஹிஹி...)

இதை தொடர நான் அழைப்பது : All celebrity bloggers of india

அராஜகம்?!

யெல்லோ டே-‍‍ வுக்காக இந்த வருஷம் ஒரு குட்டி சல்வார் எடுத்து வைச்சிருந்தா, அதை விட்டுட்டு, குட்டியாயிடுச்சுன்னு சொன்னாலும் கேக்காம‌ 'இதைத்தான் போட்டுப்பேன்'னு தேடி கண்டுபிடிச்சு போட்டுக்கிட்டு போனதை என்னன்னு சொல்ல?

But, what a nice feeling it is...Pappu.....to watch your dresses grow small!!:-)

அரை வட்டங்களை கண்டுபிடி

இந்த இரண்டு வார மழையால எந்த அவுட் டோர் ஆக்டிவிட்டியும் பண்ண முடியலை. பப்புவுக்கு மகா போர். இன்ட்டோர் ஆக்டிவிட்டி எதுவும் பப்புவுக்கு இப்போ இஷ்டம் இல்லை. நானும் தொல்லை பண்ணலை. ஆனா, நிறைய கதை புத்தகங்கள் படிச்சோம். படிச்சதையே திரும்ப படிச்சோம். திரும்ப திரும்ப படிச்சோம். அப்புறம் படிச்சதை ரோல் ப்ளே பண்ணறது பப்புவுக்கு இஷ்டம். சோ அதுதான் நடக்குது இப்போ!

நடுவுலே ஒரு சின்ன ஆக்டிவிட்டி பண்ணோம் ‍- பப்புவுக்கு அந்த ஐடியா பிடிச்சிருந்ததாலே! பொதுவாவே பப்புவுக்கு 'ஐ ஸ்பை' (I Spy) புத்தகங்கள் பிடிக்கும். "அரை வட்டங்களை கண்டுபிடி" ‍ன்னு ஒரு புத்தகம். நாம தினந்தோறும் பார்க்கிற காட்சிகளில் தெரியும் அரை வட்ட உருவங்களை கண்டுபிடிக்கிறதுதான். ரொம்ப எளிமையான புத்தகம்.




புத்தகம் முழுக்க இது மாதிரி படங்கள்தான். பப்புவுக்கு வடிவங்களை பத்தி கத்துக்கிறப்போ ரொம்ப யூஸ் ஆச்சு.




வெள்ளைத் தாளில் அரைவட்டம் வரைஞ்சுட்டு அந்த வடிவத்தை மட்டும் வெட்டி எடுத்துட்டு ஹாலோ பேப்பரை தருவேன். பப்புவுக்கு அரைவட்ட வடிவிலே என்ன தோணுதோ அதை பப்பு வரையணும்.


எடுத்துக்காட்டுக்கு, அரைவட்ட வடிவத்துக்கு கீழே கோடுகள் வரைஞ்சு இழுத்து காட்டினதும் 'நான் பண்றேன், நான் பண்றேன்"ன்னு ஆர்வக்குட்டியாகிட்டா!


இது வந்து தொட்டிலில் பாப்பா தூங்குது. ஒரு தூண் மட்டும் கொஞ்சம் தள்ளி இருக்கு. இது புக்லேயே இருந்த படம்தான்.

இது ஆந்தை. பப்பு ஒரு தப்பு பண்ணியிருக்கா. :‍) கண்டுபிடிங்க பார்ப்போம்!

படங்களை வரைஞ்சதும் ஓட்டையிலே நூலைக் கோர்த்து முடிச்சு போட்டு புத்தகமாக்கிட்டாங்க, மேடம்.

தீபம் எரியுது.


சுபம்!


( பெயிண்ட் பிரஷ்‍லே சரியா இருக்கு, ஆனா அப்லோட் செஞ்சதும் படங்கள் ஏன் ரொடேட் ஆகி தெரியுதுன்னு தெரியலை. அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கோங்க, ப்லீஸ்)

My super Bug

மீட்டிங்-லே கொட்டாவி மேல கொட்டாவியா வந்து கண்கள் தானாவே மூடிக்குமே...எப்போடா வீட்டுக்குப் போய் தூங்குவோம்னு இருக்குமே....அது மாதிரியான நாள் நேத்து.

பப்பு வழக்கம் போல சிரிப்பும் ஒரே தொணதொண பேச்சுமாக. எல்லாம் அடுத்த நாளைப் பற்றித்தான் - யெல்லோ டே!

“ப்லீஸ் தூங்கு பப்பு, நாளைக்கு பேசிக்கலாம்”

“ஹேய், நான் சும்மாதாம்ப்பா இருக்கேன்...தூங்கலாம்னு...என் வாய்தான் அதுவே சிரிக்குது”

!!

“இங்கே பாரு....வாய் சிரிக்குதுதானே...”

இருட்டில் அவள் சிரிப்பதை எப்படி பார்ப்பது..என் கையை எடுத்து அவள் வாய் மேலே வைக்கிறாள்.

அவ்வ்வ்வ்...ஆமாம், அது வாய் கொள்ளாமல் புன்னகைத்துக்கொண்டிருந்தது.

“ வாயை திட்டு ஆச்சி”

”ஷ்ஷ்.....ஏன் சிரிச்சிட்டே இருக்கே?” (ஸ்ப்பா..எ கொ ச !!)

”ஏன் சிரிக்கறே....பப்பு தூங்கணும் இல்லே...கொஞ்சம் நேரம் அமைதியா இருக்க மாட்டியா-னு திட்டு ஆச்சி”

””

”கொர்...கொர்...”

நானில்லை. பப்புதான் தூங்குவதாக குறட்டை சத்தம் விட்டு பாசாங்கு பண்ணிக் கொண்டிருந்தாள்..இல்லையில்லை...பப்புவின் வாய்தான்!

“என்ன்ன்ன்ன்ன பப்பு?”

திரும்பவும் கதை.

“இந்த வாய் இருக்கு இல்லேப்பா...நான் வேன்லேருந்து இறங்கும் போது சொல்லுது..என் டாய்ஸ்ல்லாம் எடுத்துக்குமாம்ப்பா...வாய் எங்கேயாவது டாய்ஸ் எடுத்துக்குமா?......பப்புவின் வாய், வாயைப் பற்றி தொடர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தது...

என்ன 'வலி' அழகே!

இந்த போஸ்டை யாருக்கு சமர்ப்பிக்கலாம்?
எல்லா பெண்களுக்கும்..அல்லது அனைத்து பியூட்டி பார்லர்களுக்கும்...ம்ம்..அல்லது அனைத்து ஆண்களுக்கும்....?!

சமீபத்தில் அலுவலகத்தின் ஆண்டுவிழாவிற்காக(!) ஒரு ராம்ப் வாக் இருந்தது. அதில் நானும் பங்கு பெற்றிருந்தேன். பயிற்சிகள் எல்லாம் முடிந்து நிகழ்ச்சி நடைபெறும் நாள் நெருங்கும்போது பங்கு பெற்ற அனைத்து பெண்களுக்கும் ஒரு டிப்ஸ் வழங்கப்பட்டது.

புருவத்தை ஒழுங்கு (த்ரெட்டிங்) செய்தல்,
கைகளில் தெரியும் பூனைமுடிகளை அகற்ற (வாக்ஸிங்) மற்றும்
முகப்பொலிவுக்கான ஃபேஷியல்

ஃபேஷியலை மட்டும் செய்துக்கொள்ளலாமென்று நினைத்து கடைசியில் எதுவுமே செய்துக்கொள்ளாமலே பங்கேற்றேன். அது வேறு விஷயம்.

என்னைப் பொறுத்தவரை பியூட்டி பார்லர் என்பது எனது முடியின் நீளத்தை குறைக்க மட்டுமே. தலைமுடி வெட்டிக்கொள்வது எனக்கு மிகவும் பிடித்த ஒன்று. (அதற்குபின்னர் முற்றிலும் முற்றிலும் புதிய தோற்றம் கிடைப்பதால் அல்லது அப்படி நான் நம்புவதால் இருக்கலாம்.) மேலும், தலைமுடியைக் குறைப்பதால் உடலில் வலிகள் ஏதும் கிடையாது.

எனது ஒருசில நண்பர்களுக்கு, பியூட்டி பார்லர் என்பது அழகுபடுத்திக்கொள்ள - வலிகளை அனுபவித்து உடல்பாகங்களை அழகுபடுத்திக்கொள்வதற்கானது. சிலருக்கு, கால் மசாஜ் செய்து கால்விரல் நகங்களுக்கு நகப்பூச்சு (!) போடுவதற்கும். இன்னும் சிலருக்கு, தலைமுடிக்கு விதவிதமான வண்ணங்களை அடித்துக் கொள்வதும், ஸ்ட்ரெய்ட்டனிங் செய்வதற்கும் அல்லது பாடி மசாஜ் செய்துக்கொள்வதற்கும் அல்லது விலையுயர்ந்த பேஷியல்கள் - கோல்ட் ஃபேஷியலிலிருந்து அரோமா மற்றும் ஹெர்பல் இன்னபிற.

மேற்கண்ட எதையும் நான் முயற்சி செய்திராததால் அதைப்பற்றி எதுவும் என்னால் சொல்ல இயலாது.

ஆனால், பியூட்டி பார்லர் என்பது நம்மைப் பற்றி, நமது உடலை பற்றி - நல்லபடியாக உணர்வதற்கு உதவி செய்யும் இடம் என்றுதான் நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன் - சிலவற்றை அறியும் வரை/உணரும் வரை.

கல்லூரி நண்பர்கள்தான் முதல்முதலில் எனது கால்கள் அழகானவை அல்ல என்ற எண்ணத்தை தோற்றுவித்தது. "அடர்த்தியாக முடி முளைத்த கால்கள் பெண்களுடையது அல்ல. பெண்களின் கால்கள் மொழுமொழு-வென்று முடியற்றவையாக இருத்தல் வேண்டும். அல்லாவிடில், அவை அசிங்கமானவை." பெண்களுக்கு முடி என்பது தலையில் மட்டுமே இருக்க வேண்டும்.

அடுத்த லீவுக்கு வீட்டுக்குச் சென்றபோது, கடைசாமான்கள் பட்டியலில் இடம்பெற்றது ஆனி ஃப்ரெஞ்ச். அரை மணிநேரம் அதை தடவிக் கொண்டு பாத்ரூமில் அடைந்து கிடந்தது மறக்க முடியாதது. அதைப் போலவே, முடி நீக்கிய கால்களை நானே தடவித் தடவிப் பார்த்ததும். எல்லாம் ஒரு வாரம்தான். அடுத்த பதினைந்தாவது நாளைக்குள் "என்ன முல்லை, ஆம்பளை கால் மாதிரி இருக்கு" கதைதான்!

"குளிக்கும்போது மஞ்சள் தேய்", "ப்யூமிக் ஸ்டோன் போடு" என்று நாமே கேட்காவிட்டாலும் 'ஆஸ்க் லைலா' மற்றும் 'ஆஸ்க் அகிலா'க்கள் விடவில்லை. இது எதுவுமே எனது அவசர கோலத்துக்கு உதவவில்லை. ஹாஸ்டலின் ஷானாஸ் ஹூசைன்களில் ஒருவர் "வேக்ஸிங் பண்ணாதான் க்ரோத் குறையும்" என்று திருவாய் மலர்ந்தருளினார். அதுவரை வுமன்ஸ் எராவில் அதைப்பற்றி
அறிந்திருந்ததோடு சரி, எப்படி இருக்குமென்று சுத்தமாக தெரியவில்லை.

"வீட்டுலேயே பண்ணலாம், சர்க்கரை, தேன் எல்லாம் போட்டு காய்ச்சணும், சூடா கால்லே அப்ளை பண்ணிட்டு வெள்ளைத் துணியை கால்லே ஒட்டிட்டு முடி வளர்ந்திருக்கிறதுக்கு எதிர்பக்கம் இழுக்கணும்" என்றபோது தண்டுவடம் சில்லிட்டது.

"ஏன் கால்லே முடி இருந்தா என்ன? என்னோட கால் எப்படி இருந்தா யாருக்கென்ன?" என்ற கேள்விகளுக்கு இடமுமில்லை. விடையுமில்லை. மிடிகளையும் கேப்ரிகளையும் தாண்டி நீளும் கால்களில் உரோமம் இருந்தால் அது வெட்கத்துக்குரியது. ஆண்களுக்கோ அது அழகு...கம்பீரம்!


எட்டாம் வகுப்பு படிக்கும்போது "காலேஜா" என்று என்னைப் பார்த்து கேட்கவைத்ததற்கு எனது உயர்ந்த கால்களும் ஒரு காரணம். பள்ளியின் பெருமைக்குரிய அதலெடிக்காக இருந்ததற்கு, முடி முளைத்த- ஆண்களுடையது போலிருக்கிறது என்று சொல்லப்பட்ட கால்களும் காரணம். மற்றவர்களிடமிருந்து உயரமானவளாக தனியாக என்னை தெரிய வைத்தது கருகரு முடி முளைத்த கால்களே!

"ஆச்சி என்னா ஹைட் டீச்சர்" என்பது வீட்டிற்கும் பெருமையாகவே இருந்தது - ஒவ்வொரு பிறந்தநாளின்போதும் எனது உயரத்தை பெரிம்மா கதவிற்கு அருகில் நிற்க வைத்து ஸ்கேலால் தலைக்கு மேல் அளந்து குறித்து முந்தைய வருடத்தைவிட அளவு பார்ப்பது - ஒரு சம்பிரதாயமாகவே இருந்தது - எனது கால்களில்லாமல் - முடி முளைத்த அக்கால்களில்லாமல் என்னால் என்னை நினைத்துப் பார்க்கவே முடியவில்லை.

திருமணம் நிச்சயமானபோது அலுவலகத் தோழி என்னை அழைத்துச் சென்ற இடம் - லேக்மே பியுட்டி பார்லர்.

கால்களில் கோந்தைப் போன்ற பிசுபிசுப்பான ஒன்றை சூடாக கத்தியால் தடவும் போது அது ஒன்றும் நிச்சயமாக சுகமானதொன்றாக இல்லை. உடனே ஒரு பேப்பர் கைக்குட்டையை வைத்து எதிர்ப்புறமாக டக்கென்று இழுத்தபோது தேனீ கொட்டியது போல...அல்லது 100 ஊசி முனைகளை வைத்து குத்தியது போல...அல்லது 1000 வோல்ட் ஷாக் அடித்தது போல இருந்தது.

இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு இதை ஏன் செய்துக்கொள்ள வேண்டுமென்றே தோன்றியது.

ஒரு அரைநாள் முழுக்க அங்கேயே - அங்கிருந்த எல்லா உபகரணங்களும் என் மேல் பயன்படுத்தப்பட்டு
தங்களது உபத்திரவத்தை கொடுத்தன. வேக்ஸிங்கைப் போல.. பத்து மடங்கு...இல்லையில்லை... ஐம்பது மடங்கு வலியைத் தரக்கூடியது புருவங்களை ஒழுங்குப்படுத்துதல். வாழ்க்கையில் இரு முறைகள் அக்கொடுமையை அனுபவித்திருக்கிறேன்.

அதுவும், ஒருவர் வாயில் நூலை வைத்து கையில் இழுத்தபடி உங்கள் நெற்றி முடிகளை பிடுங்கும் வலியை சொல்லி புரிய வைக்கமுடியாது. வெளியே வந்தபோது "இனிமே ஜென்மத்துக்கும் இதையெல்லாம் பண்ணிக்க மாட்டேம்ப்பா" என்றுதான் தோன்றியது.

இவ்வளவு வலியை அனுபவித்து எதற்காக இவர்கள் செய்துக்கொள்ள வேண்டுமென்று புரியவில்லை.

அம்மாக்களின் தொல்லையாலா அல்லது அவர்களது கணவர்களா..பாய் ஃப்ரெண்ட்களா...யாரை மகிழ்ச்சிப்படுத்த இந்த வேதனையை அனுபவிக்க வேண்டும்? ("உன் கால்லே இருக்கற முடியை எடு" என்று என்னிடம் சொல்லியிருந்தால் "உன் கால்லே இருக்கிற முடியை எடுத்துட்டு என்கிட்டே சொல்லு" என்றே சொல்லியிருப்பேன்!)

ஃபேஷியல் - இதை நினைத்தால் மசாலா தடவி கிரில் செய்யப்பட்ட கோழி உயிருடனிருந்தால் அனுபவிக்கும் வலிதான்.

மூக்கிலிருக்கும் கருந்துளைகளை எடுக்கிறேனென்று பயங்கரமான கருவியுடன், இல்லாத பிளாக் ஹெட்சை எடுக்க ஒரு பெண் மூக்கை அழுத்தியதும் உடலின் அத்தனை செல்களும் அதிர்ந்து அடங்கியதுதான் நினைவுக்கு வருகிறது.

உண்மையில் இவை அனைத்தையும் மேற்கொண்டபோது ஒருவித அவமானமே மேலோங்கி இருந்தது. இயற்கையாக நானிருப்பதை விடவா இந்த கருவிகள் அழகைக் கூட்டப்போகின்றன...அவை அழகையல்ல..இம்சையையே கூட்டுகின்றன! அதற்கு மேல்....அழகுக்கலைப் பெண்களின் கமெண்ட்களும்...

உங்கள் முகத்தில் பூனை முடிகள் நிறைய இருக்கு மேடம்...
ஒரு தடவை ஃபேஸ் ப்ளீச் பண்ணா பளிச்சுன்னு இருப்பீங்க மேடம்...
உங்க ஐ ப்ரோ த்ரெட் பண்ணா அழகா இருக்கும் மேடம்....

கடந்த முறை முடி வெட்டிக்கொள்ள சென்றிருந்தபோது ஒரு பெண்ணின் வலி மிகுந்த குரலைக் கேட்க நேர்ந்தது. நெடுநேரத்திற்கு என்னவென்றே புரிந்துக்கொள்ள முடியவில்லை. வெளியே வந்தவரிடம் விசாரித்ததற்கு 'பிகினி கரெக்ஷன்' என்றார். இவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு வலியை அனுபவித்து ஏன் அதைச் செய்துக் கொள்ள வேண்டுமென்றதற்கு அவர் சொன்ன பதில், "இதைச்
செய்துக் கொண்டால் எனது கணவர் மகிழ்ச்சியடைகிறார். அவரை சந்தோஷப்படுத்தவே இதை அனுபவிக்கிறேன்".

ஹூம்!

தனிப்பட்ட சுகாதாரத்திற்காக சிலவற்றை ஏற்றுக்கொள்ள முடிந்த என்னால், அடுத்தவர் பார்வைக்கு அழகாக இருக்க வேண்டுமென்று சிலவற்றை மேற்கொள்வதை புரிந்துக்கொள்ள முடிந்ததில்லை.

இதைப் படித்துக்கொண்டிருக்கும் நீங்கள் ஒரு ஆணாக இருந்தால், பெண்ணாக பிறக்கும் ஆசையிருப்பின் உடலில் முடியேயில்லாமல் பிறக்க ஆசைப்படுங்கள்.

ஒருவேளை நீங்கள் பெண்ணாக இருந்தால், உடலில் முடிகளுடன் இருக்கும் நடுத்தர வர்க்க பெண்களின் வலிகளை வெளிச்சத்துக்கொண்டு வந்ததற்கு மகிழ்ச்சியடையுங்கள்! :-)

உங்க வீட்டு குட்டி 100, 1000 வரைக்கும்....

...கத்துக்கிட்டா என்ன நடக்கும்?

1. ஹண்ட்ரட் வரைக்கும் சொல்லு. அதுக்குள்ளே பாலை குடிச்சுடுவேன். (அவ்வ்வ்வ்...இது முன்னாடி 'டென்' வரைக்கும் இருந்தது!!)

2. உன்னை எனக்கு தவுசண்ட் புடிக்கும் ஆச்சி. ( Flying high...in the blue sky...LoL )

3. 1001 லேர்ந்து சொன்னாதான் வருவேன்.... (எது வரைக்கும்ன்னு சொல்லலையே...!!)

4. 100,200 சொன்னாதான் சாக்ஸ் போடுவேன்.

5. நான் 1000 சொல்றதுக்குள்ளே ஆஃபிஸ்லேருந்து வந்துடு....(I wish I could...:-) )

உண்மையான சுதந்திர தின விழா

பளிச்சிடும் வெள்ளைச் சட்டையும், மெரூன் பாவாடையும் அணிந்து வரிசையில் நின்று "தாயின் மணிக்கொடி பாரீர்" என்று கும்பலோடு பாடி தலைமையாசிரியர் ஏற்றும் கொடியிலிருந்து பறக்கும் மலர்களை அண்ணாந்து பார்ப்பதோடு முடிந்துவிடும் சுதந்திர தினவிழாக்கள். கொஞ்சம் ரவுடியானபின்பு, பரபரப்புடன் ' நமது பேரை எப்போது அறிவிப்பார்கள்' என்று மேடைக்குப் பின்னால் காத்திருந்து காந்தியையும்,நேருவையும், சர்தார் வல்லபாய் பட்டேலையும்,கொடி காத்த குமரனையும் நினைவுக்கூர்ந்து எழுதிக்கொடுத்ததை மனப்பாடம் செய்து மைக்கில் பேசும் வைபவமே பெரிதாக இருந்தது. பள்ளிக்கூடத்தைத் தாண்டி, சுதந்திர தினமென்பது வார நாட்களில் வரவேண்டுமென்ற கவலையை கொண்டு வரும் நாளாக மட்டுமே ஆகிப்போனது.

அதைத்தாண்டி, உணர்வுப்பூர்வமாக அமைந்தது நேற்றுதான். நமக்குக் கிடைத்திருப்பது உண்மையான சுதந்திரம்‍‍தானா என்று யோசிக்கும்படியாக மகஇக, விவிமு, புமாஇமு, புஜதொமு, பெவிமு அமைப்புகள் நடத்திய முற்றுகை போராட்டத்திற்குச் சென்றதையே குறிப்பிடுகிறேன்.

பள்ளிக்காலத்தில் 'குழந்தைத் தொழிலாளர்களுக்கெதிரான" மனித சங்கிலி மற்றும் பல்கலைக்கழகத்தில் வளாகத்திற்கு இடம் கேட்டு ஒரு மறியல், அதுவும் அடையாளத்திற்காக என்பதோடு வேறு எந்த போராட்டங்களிலோ பேரணிகளிலோ கலந்துக்கொண்டிராத எனக்கு இந்த முற்றுகைக்குச் சென்றது வித்தியாசமாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருந்தது. உண்மையில் பிரமிப்பாக இருந்தது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். போலீஸ் வண்டிகள் வர வர குழுமியிருந்த அமைப்புத் தோழர்கள் எந்த மறுப்பும், எதிர்ப்புமின்றி தாங்களாகவே ஏறி அமர்ந்துக் கொண்டார்கள். நாட்டை விலைபேசும் அரசியல்வாதிகளுக்கு எதிராகவும், மறுகாலனியாதிக்கத்தை எதிர்த்தும், போபால் வழக்கிற்கு நீதி கேட்டும், இனியும் வேண்டாம் இன்னுமொரு போபால் என்று பொருள்படும்படியும் முழக்கமிட்டபடி வேனில் ஏறிச் சென்றார்கள்.


( படம் : வினவு இடுகை)

மற்ற எல்லோரையும்போல இவர்களும் ஞாயிற்றுக்கிழமையை குடும்பத்துடன் கொண்டாடி கழித்திருக்கலாம். நண்பர்களுடன் ஊர் சுற்றச் சென்றிருக்கலாம் அல்லது டாஸ்மாக் எப்போது திறக்கும் என்று காத்திருக்கலாம். சிக்கன் லெக் பீஸை கடித்தபடி கே டிவியின் படத்தை பார்த்து மழை நாளில் உறங்கியிருக்கலாம். ஆனால் இவை எல்லாவற்றையும் விடுத்து வீதி வரை வந்து அவர்களை போராட வைத்தது எது?

விடாத மழையிலும் முழக்கங்களை எழுப்பியபடி நிற்க வைத்தது எது? பல்வேறு ஊர்களிலிருந்து குடும்பத்துடன் வந்து சென்னையில் தெருக்களில் போராடி கைதானாலும் கலங்காமல் இருந்தார்களே..அந்த உற்சாகத்திற்கு பின்னால் இருப்பது எது? சொந்த காரணங்களோ அல்லது ஆதாயங்களோ இல்லாமல், அடுத்த நாளைப் பற்றிய தங்களது கவலைகளை தூக்கியெறிந்துவிட்டு, பொது நன்மைக்காக மட்டுமே போராட வைத்தது எது? இவை அனைத்திற்கும் ,‍‍‍‍‍‍‍ அவர்களது சமூக அக்கறையும் மனித குலத்தின் மேல் கொண்ட அன்பு மட்டுமே காரணம் என்றால் அது மிகையல்ல.

இந்தப் போராட்டத்தை கண்டபோது ஏனோ மும்பையில் சில தினங்களுக்கு முன்பு நடந்த "மீட்டர்ஜாம்" போராட்டம் நினைவுக்கு வந்து போனது. ஆகஸ்ட் 12 ‍ - மும்பையில் ஆட்டோக்காரர்கள் மற்றும் டாக்ஸிக்காரர்களுக்கெதிராக, படித்த நாகரீக உயர்வர்க்க கனவான்கள் மூன்று பேரால் முன்னெடுத்து இணையத்தின் வழியாக செய்தி பகிரப்பட்டு நடைபெற்ற இந்த போராட்டம் சுத்த அபத்தமாக தோன்றியது. கூப்பிடும் இடங்களுக்கு வர மறுக்கும் மற்றும் பெட்ரோல் விலை உயர்ந்ததால் மீட்டருக்கு அதிகமாக கேட்கும் ஆட்டோ மற்றும் டாக்ஸிக்காரர்களை ஒரு நாள் ஒதுக்கிவைப்பது மாதிரியானது இப்போராட்டம். மும்பையைத் தொடர்ந்து கல்கத்தா, பெங்களூர் என்று மற்ற நகரங்களும் லைன் கட்டி இருப்பதாகவும் இணையச் செய்திகள் கூறுகின்றன.

ஆட்டோக்காரர்களுக்கும் டாக்ஸிக்காரர்களுக்கும் இக்குற்றச்சாட்டுகளை நியாயப்படுத்த எத்தனையோ காரணங்கள் இருக்கலாம். இதில் பலரும் அடித்தட்டு வாழ்க்கை அல்லது பிளாட்பாரத்தில் வாழ்பவர்களே. ஆட்டோக்காரர்களும் டாக்ஸிக்காரர்களும் சாமானியர்களே. சொந்த ஆட்டோவோ அல்லது டாக்ஸியோ வைத்திருப்பவர்களைவிட வாடகைக்கு எடுத்து தினக்கணக்கில் ஓட்டுபவர்களே அதிகம். உண்மையில், இதற்குக் காரணமான அமைப்பையோ அல்லது சிஸ்டத்தையோ அல்லது அரசியலையோ/ அரசியல்வாதிகளையோ எதிர்க்காமல் சாமானியர்க்ளுக்கு எதிராக ‍ ‍இத்தனைப்பேர் போராடுவது மிகுந்த ஆச்சரியமாக இருந்தது.

பெட்ரோல் விலை உயர்ந்தபோது அல்லது உள்நாட்டு வரிகளை உயர்த்தியபோது போராடியிருந்தால் சரியாக இருந்திருக்கும். நமது நாட்டில் பெட்ரோல் மற்றும் டீசல் வரிகள் கச்சா எண்ணெயின் விலை மற்றும் வரிகளோடு தொடர்புடையதாகவே இருக்கிறது. சர்வதேச அளவில் கச்சா எண்ணெயின் விலை உயர்ந்தால் இங்கும் விலை உயர்கிறது. "சாமனியர்களின் அரசாங்கம்" என்று கூறிக்கொள்ளும் இவ்வரசாங்கம், சர்வதேச விலையுயர்வு மற்றும் வரி உயர்வை சாமானியர்கள் மீதல்லவா சுமத்துகிறது.

சமையல் எரிவாயு மற்றும் மண்ணெண்ணெய் விலை சமீபத்தில் உயர்ந்தபோது எந்த கேம்பெய்ன்களும் போராட்டங்களும் நடைபெறாதது ஏன்?

இன்று பெட்ரோல் மற்றும் டீசல் மீதான வரி, லிட்டருக்கு ரூ 14.75 மற்றும் ஆகவும் ரூ 4.75 ஆகவும் இருக்கிறது. ஆனால் விமானங்களுக்கான எரிபொருளின் மீது லிட்டருக்கு ரூ 3.60 மட்டுமே. டீசல் உபயோகிக்கும் விவசாயிகள், பேருந்துகளில் பிரயாணம் செய்யும் மக்களை விட விமானங்களில் பயணம் செய்பவர்களின் அல்லலே அரசின் கண்களுக்குப் பெரிதாகத் தெரிகிறது என்றால் நாம் போராட வேண்டியது ஆட்டோக்காரர்கள் மற்றும் டாக்ஸிக்காரர்களுக்கு எதிராகவா?

இந்த இரண்டு போராட்டங்களையும், அதனை நிகழ்த்தியவர்களையும் ஒப்பிட்டுப்பார்ப்பதை ஏனோ தவிர்க்க முடியவில்லை.

வீதியில் போராடி, வீர முழக்கமிட்டு கைதான அத்தனை தோழர்களுக்கும் என் வணக்கங்கள். உங்களனைவரையும் எண்ணி என் இதயம் விம்மி நிற்கிறது. இணையத்தில் செய்தியைப் பகிர்ந்த வினவுக்கு நன்றிகள்.

ஆகஸ்டு 15 - முற்றுகை

கொலைகார ‘டௌ’-வே வெளியேறு!

ஆக்-15 முற்றுகை

ஆகஸ்டு-15, காலை 10.30 மணி,

பேரணி துவங்குமிடம்: காசி தியேட்டர், சென்னை.

பேரணி சேருமிடம், முற்றுகை: டௌ கெமிக்கல்ஸ் அலுவலகம், கிண்டி, சென்னை.

அனைவரும் வருக‌

Blogcoming!

ஹாய் பீபிள்..ரொம்ப நாளா சத்தமே இல்லேன்னு நினைச்சவங்களுக்கு...
திரும்ப வந்துட்ட்டேஏஏஏஏஏஏஏஏஏஏன்! ( தேங்க்ஸ் : பெரிய பாண்டி!)

ஆஃபீஸ் டேவுக்காக Fashion..Fusion..dance..rampன்னு கலைச்சேவை செய்ய வேண்டி இருந்தது இவ்வளவு நாளா! கல்லூரி நாட்களை திரும்ப ரீவைண்ட் பண்ணின மாதிரி..ஒரே ஜாலி...க்ரூப்பா ப்ராக்டீஸ்,
ப்ராக்ஸ்டீஸ்ன்னு சொல்லிட்டு கும்மாளம்..கலாட்டா..கிண்டல்..கொஞ்சம் பாலிடிக்ஸ்-ன்னு ரெண்டு வாரம் ஜாலியா போச்சு.. நேத்து ஃபங்ஷனோட எல்லாம் ஓவர்!

இப்போ மிஸ்ஸிங் த ஃபன்...

இதுலே ஆளாளுக்கு, நீங்க நல்லா பண்ணீங்க இல்லே நீங்கதான் கலக்கிட்டீங்க...செம...உங்க டீம் சூப்பர்...சான்சே இல்ல..எல்லாம் உங்க கடின உழைப்புதான்..உங்க அர்ப்பணிப்பு உணர்வுதான்...நீங்க மேக்கப் பண்ணலைன்னா எதுவும் நடந்து இருக்காது...இல்லல்லே...உங்க அயராத உழைப்புதான் காரணம்னு மாத்தி மாத்தி மெயில் அனுப்பிக்கிட்டு, செண்ட்டியா ஃபீல் பண்ண வைக்கறேன்னு கண்ணீர் விட வைச்சுட்டு இருக்கிறதாலே அப்படியே எஸ்கேப்-பாகி இங்கே வந்துட்டேன்...:-)

பதிவுலகில் என்ன ஸ்பெஷல்? :-)

Bubble Art

கண்ணாடி போன்ற சோப்புக் குமிழ்களை விடுத்து வண்ண வண்ண சோப்புக்குமிழ்கள் செய்ய முடிந்தால் - பபிள் ஆர்ட் (ஐடியா ஃப்ரம் இணையம்)! கடையிலிருந்து வாங்கிய பபிள் கரைசலோடு சிறிது வாட்டர் கலர்களை கரைத்துக் வெவ்வேறு கிண்ணங்களில் கொடுத்தேன்.



பப்பு, குமிழ்களை காற்றில் விட அதை பேப்பரில் சேமித்தேன். இது நல்ல விளையாட்டாக இருந்தது - பப்புவுக்கு! அவள் காற்றில் பறக்க விட்டதும் ஓடிப் போய் நாந்தானே பிடிக்க வேண்டும்.



மீதி பேப்பர்களை கீழே வைத்து குமிழ்களை மெதுவாக பேப்பரை நோக்கி செலுத்தி வெடிக்க விட்டாள். நீலம், பச்சை மற்றும் மஞ்சள். வழக்கம்போல எல்லா வண்ணங்களையும் ஒன்றாகக் கலந்து கருப்பு வண்ணம் கொண்டு வந்து கருப்புக் குமிழ்களையும் உருவாக்கினாள்.



சிறிது நாட்களுக்கு முன்பு உடையாத சோப்புக் குமிழைப் பற்றி, காடு மலைகளை சுற்றி செல்லும் ஒரு சோப்புக்குமிழைப் பற்றி படித்த கதையைப் நினைவு கூர்ந்தோம்.

தொடர்ந்து, பள்ளிகூடக் கதைகளைச் சொல்லத் தொடங்கினாள்.

“நவ்ஜோத் இல்லப்பா, அவனுக்கு வலிக்கவே வலிக்காது. கிள்ளினா கூட வலிக்காது. அடிச்சாக் கூட வலிக்காது. சண்டைப் போட்டாக் கூட வலிக்காது” - பப்பு

” ஓ, ஏன்?”

”செமையா கிள்ளினாக் கூட அவனுக்கு வலிக்காது. செமையா அடிச்சா..செமையா சண்டையா போட்டாக் கூட வலிக்கவே வலிக்காது” - பப்பு

“ஆ!! எப்படி பப்பு?” - நிஜமாகவே ஆர்வமாக இருந்தது எனக்கு.

ஒரு நொடி - என்னை நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.

“அவங்கம்மா அவனை அப்ப்ப்ப்ப்டி வளக்கறாங்க!”

ஹலோ நவ்ஜோத் அம்மா, அடுத்த பேரண்ட்ஸ் மீட்டிங்கில் தங்களை சந்திக்க ஆர்வமாக இருக்கிறேன். :-)

மறக்கக்கூடியதா போபால் படுகொலை?

”போபால் விஷவாயுவிற்கு முன்பு ஆஸ்பத்திரியின் உள்ளே கூட நான் நுழைந்தது இல்லை.ஆனால், அதன் பிறகு பெரும்பாலான ஆண்டுகளை ஆஸ்பத்திரி வளாகத்திலேயே கழித்திருக்கிறேன்.முன்பு நான் ஒரு காப்பகத்தில் வேலை செய்துக் கொண்டிருந்தேன்,இப்போதோ என்னால் எந்த வேலையும் செய்ய இயலாது.எனது கணவர் கல்லுராமினால் கூட எந்த வேலையும் செய்ய இயலாத நிலையில் இருக்கிறார்.அவர் மூட்டைத் தூக்கும் வேலை செய்து வந்தார்.எனது மகன் துணி தைப்பதால் எங்கள் பிழைப்பை ஓட்டுகிறோம்” (நாரயணி பாய்)


போபால் விஷ வாயு கசிவினால் பாதிக்கப்பட்ட, தங்கள் வாழ்வையும் கனவுகளையும் இழந்த எண்ணற்ற மக்களில் நாராயணியும் ஒருவர். இது நாரயணிக்கு மட்டும் நடந்த சம்பவம் இல்லை. இதே போன்ற பல லட்சம் வாழ்க்கை கதைகள் போபாலில் உண்டு.

செர்னோபிலில் இறந்தவர்களின் எண்ணிக்கை : 50
போபாலில் இறந்தவர்களின் எண்ணிக்கை : 25000 பேர் (பாதிக்கப்பட்டவர்களின் எண்ணிக்கை பல லட்சங்கள்)

இதில் மனதை அறுக்கும் விஷயம் என்னவெனில்,பலருக்கு உரிய நேரத்தில் மருந்துகளும் ஊசிகளும் மருத்துவமனையில் கைவசம் இருந்தே கிட்டாததும், அதன் பாதிப்புகள் மரபணு ரீதியாக அடுத்தடுத்த தலைமுறைகளுக்கு தொடர்வதும்தான்.மேலும், தொழிற்சாலை வளாகத்தில் அகற்றப்படாத ரசாயன கழிவுகள் இன்னமும் உண்டு.அவை மண்ணையும், தண்ணீரையும் காற்றையும் இன்னமும் மாசு படுத்திக்கொண்டிருக்கின்றன.

அரசாங்கமும், மருத்துவத்துறையும் ஏழை மக்களை கண் கொண்டு பாராமல் இருப்பதைப் போல நீதியும் கண்களை கட்டிக்கொண்டு விட்டது.

மெக்ஸிகோ வளைகுடா இழப்பீடு : 2000 கோடி டால்ர்
பாதிக்கப்பட்ட மற்றும் இறந்து போன தொழிலாளர்களுக்குக் கிடைத்த இழப்பீடு : 10 கோடி டாலர்

போபால் சம்பவத்தின் இழப்பீடு : 47 கோடி டாலர்
பாதிக்கப்படட நபரு ஒருவருக்குக் கிடைத்த சராசரி இழப்பீடு : 500 டாலர்கள்


உலக வர்த்தக மையத்தின் மீதான தாக்குதலுக்கு ஒரு வருடத்திற்குள் நீதி வழங்கப்பட்டது. போபால் சம்பவத்திற்கோ 25 ஆண்டுகள் காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது. அதுவும் இழப்பீட்டு தொகைக்கும் வட்டியும் கிடையாது.

குற்றவாளிகளுக்கோ எந்த தண்டனையும் இல்லாமல் ராஜ மரியாதை அல்லவா வழங்கப்படுகிறது?

வல்லரசாகத் துடிக்கும் இந்தியாவிற்கு இது ஒரு வெட்கக்கேடான விஷயம் இல்லையா?

அரசாங்கமும் அமைச்சர்கள் குழுவும்மே குற்றவாளிகளை தப்பிக்க விட்டும், சொந்த மக்களின் குரல்வளையை நசுக்கி பரிதவிக்கவிடும் அவலமும் உலகில் எந்த நாட்டில் நிகழக்கூடும்?




45 டன் மெத்தில் ஐசோ சயனைடு நச்சுக்காற்று யூனியன் கார்பைடு தொழிற்சாலையிலிருந்து வெளியேறி இருக்கிறது.ஆமாம், அது ஏன் இங்கே வந்தது? அமெரிக்காவில் இருந்தால் அமெரிக்க மக்களுக்கு பாதுகாப்பு இல்லையில்லையா, அதனால் அந்தத் தொழிற்சாலை இந்தியாவுக்கு மாறி இருந்தது.மூன்றாம் உலக நாடுகளைப் பற்றி யாருக்கு என்ன கவலை? அந்நாடுகளும் இதை ரத்தின கம்பளம் விரித்து ஆபத்துகளை அல்லவா வரவேற்கின்றன!

பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளும் தயார் நிலையில் இல்லை. பாதுகாப்பு விதிமுறைகளுக்கு உட்பட்டும் தொழிற்சாலை இயங்கி வந்திருக்கிறது.இவை முறையாக செயற்படுத்தப்படாதத்திற்குக் காரணம் முதலாளியின் லாப நோக்கமே. அமெரிக்காவிலிருக்கும் அத்தொழிற்சாலையின் தலைமை அலுவலகத்திலிருந்து வந்த ஆணைப்படியேதான் லாப நோக்கிற்காக பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளும் பராமரிப்புகளும் குறைக்கப்பட்டது.


தப்பிப் பிழைத்தவர்கள் எவரும் அந்த நள்ளிரவை அவ்வளவு சீக்கிரம் மறந்திருக்க முடியாது. எந்தப் பணியும் செய்ய இயலாமல் நடமாடும் பிணம் போன்ற வாழ்க்கையையே அவர்கள் வாழ்கின்றனர். அவர்கள் செய்த தவறுதான் என்ன? இதில், மருத்துவமனைகளும் தங்கள் மருந்துப் பரிசோதனைகளுக்கு கினியா பன்றிகளைப் போன்று பாதிக்கப்பட்ட மக்களை உபயோகப்படுத்திக்கொள்கிறது என்றால்.....



இருமலும் கண்களின் எரிச்சலும் துரத்த வாந்தியும் பின்னர் உடல் இயக்கம் பாதிக்கப்பட்டும் உயிருக்கு ஓடினர் மக்கள். சாலைகளில் செத்து செத்து மடிந்தனர்.எவ்வளவுக்கெவ்வளவு வேகமாக ஓடினார்களோ அவ்வளவுக்கவ்வளவு நுரையீரலை நிரப்பியது நச்சு வாயு.
நகர் முழுக்க மரண நெடி. போபாலின் ரயில்வே அலுவலர்கள் எதையோ உணர்ந்துக் கொண்டவர்களாக இரவு முழுக்க தந்திகள் அடித்தும் சிக்னல்களை அனுப்பியும் எந்த ரயிலும் நிற்காமல் பார்த்துக்கொண்டனர். சன்னல்களை இழுத்து மூடியபடி போபாலில் நிற்காமல் கடந்து செல்லும்படி அனுப்பினார் அதன் நிலைய அதிகாரி துருவே. அந்தக் காலத்தில் எந்த செல்ஃபோன்களோ 3ஜியோ அல்லது அலர்ட்களோ இல்லை.

அடுத்த நாள் காலையில் போலிஸ் மீட்பு படை மோர்ஸ் கோட் இயந்திரத்தை இறுகப்பற்றி இறந்துகிடந்த துருவேவின் உடலையும், சிக்னல் மேனின் உடலையும், ரயில் பாதைகளை மாற்ற முயன்று லீவரை கையில் பிடித்தபடி உயிரை விட்ட கடைப்பணியாளர்களின் உடல்களையுமே கண்டனர். அன்றைய மத்திய பிரதேச முதல்வர் அர்ஜூன் சிங்கோ நகரை விட்டு பாதுகாப்பாக மாளிகையில் பதுங்கிக்கொண்டிருந்தார்.

ஆயிரமாயிரமாக மக்கள் புதைக்கப்பட்டனர்.சிதைகளில் எரியூட்டப்பட்டனர்.ஆண்களும் பெண்களும் அவரவர் மதங்களைக் கொண்டு அடையாளம் காணப்பட்டு ஈமக்கிரியைகள் மொத்தமாக நிறைவேற்றப்பட்டன.

உயிர் தப்பிப் பிழைத்தவர்கள் இன்றும் மாசான சூழ்நிலையிலேயே வாழ்கின்றனர்.குடிப்பதற்கு சிறிதும் லாயக்கற்ற தண்ணீர். குழந்தைகள் இறந்து பிறக்கின்றன. ஊனத்தோடு பிறக்கின்றன. தாயின் கருவிலேயே சிதைகின்றன. பெண்களின் மாதவிலக்கு சுழற்சியே பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

பெண்களின் நிலை இன்னும் மோசம். விதவைகளாக்கப்பட்ட பெண்கள் விதவா காலனி என்ற குடியிருப்பில் வசிக்கின்றனர்.குடும்பத்தை சுமந்தாக வேண்டிய பொறுப்பு அவர்கள் தலைமேல் விழுகிறது. பைசா பெறாத அன்றாட வாழ்வின் செலவுகளை சந்திக்கக்க்கூட இயலாத லாயக்கற்ற வேலைகளை செய்து பிழைக்கின்றனர். ஒரு சிலருக்கு வெகுக் குறைவான ரூ 200க்கு குறைவான பென்ஷன் வழங்கப்படுகிறது.

1990க்கு பிறகு போபால் சம்பவத்தால் இறந்தவர்களின் எண்ணிக்கையை அரசு கவனத்தில் கொள்ளவே இல்லை. 25000 என்பது 1990 வரையிலான இறந்தவர்களின் எண்ணிக்கைதான். இன்றும் பல்லாயிரம் டன்கள் உயிர்க்கொல்லி ரசாயனங்கள் யூனியன் கார்பைடு தொழிற்சாலையை சுற்றி புதைக்கப்பட்டிருக்கிறது. சுற்றியுள்ள மக்களின் உயிரை கொய்துக்கொண்டிருக்கிறது. பல ஆண்டுகளாக ரசாயனம் புதைக்கப்பட்டிருக்கும் நிலத்திலிருந்தே தண்ணீரை மக்கள் உட்கொள்கிறார்கள்...ஆனால் நமக்கு அதைப்பற்றி என்ன கவலை?

போபால் நச்சு வாயு படுகொலைக்கே நீதி கிடைக்காத நிலையில் எஞ்சியிருக்கும் மக்களையும் புதைக்க யூனியன் கார்பைடை வாங்கி பாஸ்போர்ட்டுடன் நுழைந்திருக்கிறது டௌ கெமிக்கல்ஸ்.

வாருங்கள் கொலைக்கார 'டௌ' வை வெளியேற்றுவோம்! இனியும் போபால்கள் நமக்கு தேவையில்லை!

முற்றுகை : ஆகஸ்ட் -15
டௌ கெமிக்கல்ஸ் அலுவலகம், கிண்டி, சென்னை

பப்பு - தி எக்ஸ்ப்லோரர்

வழக்கமான பார்க், வண்டலூர் ஜூ அல்லது எப்போதும் போகும் வாக்கிங் பாதைகள் என்று கொஞ்சம் போரடித்தது. வானத்து வரைக்கும் வீடு கட்டி நிலாவை தொட முடியுமா, கடலுக்கு உள்ளே எவ்ளோ தூரம் போக முடியும், நீ தொலைஞ்சே போக மாட்டியா என்று பப்பு கேட்டுக்கொண்டிருந்தபோது தோன்றியது இது.

ஓ, ஜாலியா தொலைந்து போகலாமே?!!

தாயக்கட்டை காட்டும் திசையில் நடந்து சென்று எங்காவது தொலைந்து வந்தால் என்ன?

DiceWalk! familyfun இல் இருந்து பிரிண்ட் எடுத்துக்கொண்டோம். அதில் சொன்னபடி ஒட்டினால் தாயக்கட்டை ரெடி.



நிறைய சாலைகள் பிரியும் இடமாக தேர்ந்தெடுத்துக்கொள்வது நலம். (விரைவில் திரும்பி வர முடியாது!! ) தாயக்கட்டையை பப்பு வீசி எறிய ஒரு திசையை சுட்டியபடி வீழ்ந்தது. ஆனாலும், அவளுக்கு எந்த திசை வேண்டுமோ அதன்படி திருப்பி வைத்துக்கொண்டாள். அவள் இஷ்டப்படி இரு தடவைகள் நடந்தோம். அது இரண்டுமே சற்று தெரிந்த வழிகள்.

நாற்கர சாலைகளில் வீசி எறிய இப்போது தாயக்கட்டையின் வழி நடந்தோம். இரண்டு சாலைகள் வந்தால் சொல்லாமலே தாயத்தை வீசினாள். எங்கெங்கோ கிளைகள் பிரிந்து முடிவில் எங்கிருக்கிறோமென்றே தெரியாத சாலைகளில் நடந்துக் கொண்டிருந்தோம்.





இருபுறமும் மரங்களும், அடுக்குமாடி கட்டிடங்களும், இதமான காலை வெயிலுமாக - நன்றாகவே இருந்தது. ஹவுஸிங் போர்ட் குடியிருப்பு பாணியிலான வீடுகளை பார்த்துவிட்டு பப்பு ”ஆம்பூர் ஆயா வீட்டுக்கு வந்துட்டோமா?” என்றாள். ”வந்தா நல்லாதான் இருக்கும்” என்றேன் (பிரியாணியை நினைத்தபடி).

பசி வயிற்றைக் கிள்ளவே, back track செய்து திரும்பினோம்.

விருப்பமிருந்தால் உங்கள் வீட்டு குட்டீஸுடன் முயன்று பார்த்து உங்கள் அனுபவங்களையும் பகிர்ந்துக் கொள்ளுங்களேன்!

(”சித்திரக்கூடத்தில்” அப்டேட் இல்லாதபோது மடலிலும்,பின்னூட்டத்திலும் தொடர்பு கொண்டு விசாரித்த/எங்களை நினைத்துக்கொண்ட அன்புள்ளங்களுக்கு நன்றியும் எங்களின் அன்பும்!)

(ஃ)பன்னி மேனியா

பன்றியை ஒரு ஃபார்ம் அனிமலாக மட்டுமே இதுவரை அறிந்திருந்த பப்புவுக்கு மற்றவர்களை கிண்டல் செய்யவும் அப்படிச் சொல்லலாமென்று இப்போது தெரிந்துவிட்டது!

இந்த மைல்கல்லை கடக்க உதவிய பப்புவின் பள்ளி நண்பர்களான அர்ஷித்_வைஷ்ணவி_வ்யோம்_லைபோவுக்கு நன்றி! :-)

பாலூட்டி வளர்த்த parrot!!

(பப்பு @ எறும்பு அரண்மனையை பார்க்கும்போது)

வர்ஷினி பப்புவை வீட்டுக்கு வரச் சொன்னாள் என்று தினமும் சாயங்காலத்தில் பஜனை பாடிக்கொண்டிருந்தாள், கடந்த வாரம் முழுதும் . 'வீக் எண்டில் போகலாம் பப்பு' என்றாலும் கேட்பதில்லை. 'நான் வழி கேட்டுட்டு வந்திருக்கேன், போலாம் வா - ஃப்ர்ஸ்ட் லெஃப்ட் அப்புறம் ரைட் அப்புறம் ஸ்ட்ரெய்ட்' என்று ஒரே தொணப்பல். ”நீ வர்ஷினியை வீட்டுக்கு கூப்பிடு “ என்றால் “நாந்தான் ஃப்ர்ஸ்ட் அவ வீட்டுக்கு போணும்” என்று பதில். இரண்டு நாட்களாக இதே புலம்பலாக இருக்கிறதே என்று அழைத்துச் சென்றேன். அப்போதே மணி ஏழுக்கு மேலாகி இருந்தது. 'இப்படில்லாம் யாரையும் டிஸ்டர்ப் பண்ணக்கூடாது, அவங்க ஃப்ரீயா இருக்காங்களான்னு கேட்டுட்டுதான் மத்தவங்க வீட்டுக்கு போகணும்' என்று சிக்னலுக்காக நின்ற போது சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன்.

”வர்ஷினியோட அம்மா எவ்ளோ 'குட்'டா இருக்காங்க, நீ ஏன் இப்படி இருக்கே? ”

பக்கத்தில் இருந்த ஸ்கூட்டி ஆண்ட்டி திரும்பிப் என்னை பார்த்தார். இந்த பக்கத்திலிருந்த பைக் தம்பதியினரும் ! மீ த ஙே !?!

“ஏன் பப்பு, எப்படி இருக்கேன்” - ரொம்ப பாவமாக கேட்டேன்.

“சொல்றதை கேக்காம இப்படி இருக்கே, வர்ஷினி அம்மா எப்படி சொல்றதை எல்லாம் கேக்கறாங்க...குட்டா, நீ ஏன் Bad-ஆ இருக்கே?”

பெரிம்ம்ம்ம்மா....எங்கே போனீங்க?

குழந்தைங்களை எப்போவும் கம்பேர் பண்ணக்கூடாதுன்னு எனக்குச் சொன்னீங்களே... அம்மாங்களை கம்பேர் பண்ணக் கூடாதுன்னு பப்புக்கு சொன்னீங்களா?!!

அப்புறம் இன்னொரு முக்கியமாக விஷயம், டிராஃபிக்லே நிக்கும்போது குழந்தைகளுக்கு அட்வைஸ் பண்ணாதீங்க...

அப்படியே எந்த அம்மாவாவது அட்வைஸ் கொடுத்து வாங்கிக் கட்டிக் கொண்டிருந்தால் அவர்களை திரும்பிப் பார்த்து இன்னும் தர்மசங்கடத்திற்குள்ளாக்காதீர்கள்...ப்லீஸ்!




பப்புவின் இந்த வருட முதல் ஃபீல்ட் ட்ரிப் கடந்த சனிக்கிழமையன்று முடிந்தது. அனுப்பும்போது இந்த முறை எனக்கு அவ்வளவாக கவலை/படபடப்பு இல்லை. கொடுத்த உணவை சாப்பிட்டு வர வேண்டுமேயென்று மட்டும் தோன்றியது. திரும்பி அழைத்து வரச் சென்றபோது அவளது பையைப் பார்த்து கிட்டதட்ட நான் மயக்கமடைந்துவிட்டேன். பைக்குள் ஒரு குட்டை - ஃபீல்ட் ட்ரிப்பில் பீல்ட்டிலிருந்த மணலெல்லாம் பைக்குள். பாட்டிலிலிருந்த தண்ணீர் எல்லாம் ஊற்றி கரைசலாக தேங்கியிருந்ததைப் பார்த்தபோது கவலை/படபடப்பின் அடுத்த லெவல் புரிந்தது.

கப் சாதி பஞ்சாயத்தும் கௌரவக்கொலைகளும்

சான்ச்சல் மற்றும் ராஜ்குமாரி. இருவரும் முறையே 14 மற்றும் 12 வயதுடைய பெண்கள். இருவரது உடல்களும் ஹரியானாவின் சோனாபேட் அருகில் கால்வாயில் கண்டெடுக்கப்படுகின்றன. அவர்களது பாட்டியும், மாமாக்களுமே இருவரையும் அடித்து கொலை செய்து கால்வாயில் வீசியதாக போலீஸ் விசாரணைக்குப் பிறகு தெரிய வருகிறது. இப்படி தனது சொந்தக் குடும்பத்தினரால் கொலை செய்யப்படுவதற்கான காரணம் - பக்கத்து வீட்டில் வசிக்கும் 16 வயது பையனுடன் அவர்களுக்கு தொடர்பு இருந்ததாகவும் அதனால் குடும்பத்திற்கு அவப்பெயர் கொண்டு வந்துவிடக்கூடாது என்பதாலுமே. (செய்தி )

சண்டிகரின் பிவானியைச் சேர்ந்த மோனிகா(18) மற்றும் ரிங்குவின் (19) , இருவரது உடல்களும் மின்விசிறியில் தொங்கிக் கொண்டிருந்திருக்கின்றன. மோனிகாவின் குடும்பத்தினரே இருவரையும் அடித்து துன்புறுத்தி கொலை செய்து தூக்கிலிட்டிருக்கின்றனர். அவர்கள் செய்த குற்றம் - ஒரே கோத்திரத்தில் பிறந்த அவர்களிருவரும் காதலித்ததுதான். ஒரே கோத்திரமென்றால் சகோதர உறவு என்று அர்த்தமாம். அதன்படி ஒரு கிராமத்தில் வாழ்பவர்கள் முழுவதும் ஒரே கோத்திரமெனில் - அனைவரும் சகோதர உறவு!

தில்லியில் பத்திரிக்கையாளராக வேலை செய்துக்கொண்டிருந்த நிருபமா பதக் தனது காதலரை திருமணம் செய்துக்கொள்ள வீட்டாரின் சம்மதம் வேண்டி ஜார்க்கண்டிலிருக்கும் தனது வீட்டிற்கு வருகிறார். அப்போது அவர் சில வாரங்கள் கர்ப்பம்.வீட்டில் அடைத்து வைக்கப்பட்டு சித்திரவதைக்குள்ளாகி இறந்து போகிறார். போஸ்ட் மார்ட்டத்தில், அவர் மூச்சுத் திணறலால் இறந்து போனது தெரியவந்து, போலீஸ் விசாரணைக்குப் பிறகு அவரது தாயே குற்றவாளியென்ற உண்மை வெளிவருகிறது. நிருபமா தனது சாதியை விட தாழ்ந்த சாதியைச் சேர்ந்தவரை விரும்பியதே அவரது தாயின் ஆக்ரோஷத்திற்குக் காரணம்.

இவை எல்லாம் நமக்கு புதியவை இல்லைதான்.

நமக்குத் தெரிந்த இந்தக் கொடூரமான கொலைகள் நிகழ்ந்தது கடந்த சில மாதங்களில்தான். ஹரியானா, பஞ்சாப்,உத்தர பிரதேசம்,ராஜஸ்தான் கிராமங்களில் நாம் அறியாத ஆண்களும் பெண்களுமாக சாதி மற்றும் கோத்திரத்தின் பெயரால் கொல்லப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். நடுத்தர வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த படித்தவரான நிருபமாவின் விஷயத்தால் பத்திரிக்கைகளிலும் இணையத்திலும் பரபரப்பைப் பெற்று கவனத்தை ஈர்த்தது.

மேலும் இன்னொரு பழைய செய்தியும் உண்டு.

பப்லி மற்றும் மனோஜை யாரும் மறந்திருக்க முடியாது. இருவரும் இந்திய சட்டப்படி திருமணம் செய்துக்கொள்ளும் வயதை அடைந்தவர்கள். 2007 ஏப்ரலில் காதலித்து திருமணமும் செய்துக் கொண்டார்கள். அதே வருடம் ஜூனில் இருவரும் கடத்தப்பட்டு கொலை செய்யப்பட்டு வாய்க்காலில் வீசப்பட்டார்கள். பப்லி மற்றும் மனோஜ் செய்த ஒரே குற்றம் ஒரே கோத்திரத்தில் பிறந்தது தொலைத்ததுதான்.

இந்தக் கொலையில் முக்கிய பங்கு வகித்தது - கப் பஞ்சாயத்து என்ற சாதிய சங்கம். ஒரே கோத்திரத்தில் அல்லது தாழ்ந்த சாதியில் காதலிக்கும் குற்றவாளிகளின் உயிரை எடுக்கும் தண்டனையை விதிப்பது இந்த கட்டப் பஞ்சாயத்துதான். மார்ச் 2010இல், கொலையாளிகள் ஐந்து பேருக்கு தூக்குத் தண்டனையும், கொலை செய்யத் தூண்டிய கப் சாதிய பஞ்சாயத்துத் தலைவருக்கு சிறைத் தண்டனையும் இந்திய நீதிமன்றத்தால் தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டது.

இதற்கு பின்னரே இந்தியாவின் சாதிய கோர முகம் வெளியே தெரியத் தொடங்கியது. தண்டனை வழங்கப்பட்ட கப் பஞ்சாயத்து உறுப்பினர்களுக்கு ஆதரவாக ஹரியானா,பஞ்சாப்,உத்திர பிரதேசம் மற்றும் ராஜஸ்தானின் பிற கப் பஞ்சாயத்து உறுப்பினர்கள் பொங்கி எழுந்து இந்திய சட்ட அமைப்புக்கு சவால் விட்டனர். ஆயுள்தண்டனை விதிக்கப்பட்ட சாதி சங்க தலைவருக்கு தங்களது ஆதரவை வெளிப்படையாக தெரிவித்தனர். ”பாரம்பரியத்திற்கு மதிப்பளிக்கும் காப்பாற்றும் வகையிலேயே” அவர்கள் கொலை செய்ததாகவும் குரல் எழுப்பினர். எதிர்ப்பவர்களை அச்சுறுத்தும் விதமாக தலித் குடியிருப்புகளை தீயிட்டனர். இதில் உயிரோடு எரிக்கப்பட்ட தந்தையும் அவரது ஊனமுற்ற மகளும் அடக்கம்.

கப் பஞ்சாயத்துகள் - இவர்கள் நமது “சுத்துபட்டு 18 பட்டிக்கும் நாட்டாமை” போலத்தான். என்ன, 18 பட்டிக்கு பதில் 84 பட்டிகள். இந்த கிராம மக்கள் அனைவரும் ஒரே சாதியைச் சேர்ந்தவர்கள். ஒரே கப் சாதி சங்கத்தை சேர்ந்த எல்லா ஆண்களும் பெண்களும் சகோதர உறவினர்.காதல் திருமணங்கள் கப் சங்களுக்குள் நடைபெறாது. அப்படி நடந்தால் அது பாவம். அப்படி ஒரே கப் பஞ்சாயத்தைச் சேர்ந்த ஆணும் பெண்ணும் காதலித்து திருமணம் செய்துக் கொண்டால் அந்த ஜோடி கப் பஞ்சாயத்தால் கொலை செய்யப் படுவார்கள். அவர்களது குடும்பத்தினரும் தண்டனைக்கு ஆளாவார்கள்.

கிராமங்களும் கிராம மக்களும் கப் பஞ்சாயத்தினருக்கு கட்டுப்பட்டவர்களே. கப் பஞ்சாயத்தினரின் தலைவர் அவரது அறிவிற்கு ஏற்றபடி நிர்வாகம் செய்வார். முஸ்லிம் அமைப்புகள் பத்வாக்கள் வெளியிடுவது போன்று கட்டளைகளை அறிவிப்பார்- கொல்லவும்,குடும்பங்களை தள்ளி வைக்கவும்! அவர்களுக்கு இந்திய சட்டங்கள் குறித்தோ சட்ட அமைப்புகளின் தீர்ப்புகள் குறித்தோ கவலையில்லை. அவர்களுக்கு அவர்களது பழைய நம்பிக்கைகளும்,பாரம்பரிய வழக்கங்களுமே முக்கியம். இவர்கள் திரும்ப சதி வழக்கத்தை ஆரம்பித்தாலும் ஆச்சரியப்படுவதிற்கில்லை. காதலிப்பவர்களை தண்டிக்க இவர்களுக்குத்
தெரிந்த ஒரே நீதியும் தண்டனையும் - காதலித்தவர்களைக் கொலை செய்வதும் குடும்பங்களை விலக்கி வைத்தலுமே. இவர்கள் பெரும்பாலும் ஜாட் என்ற ஆதிக்க சாதியை சேர்ந்தவர்களாக இருப்பார்கள் - சாதியின் இரு கைகளான சொத்து மற்றும் பெண்ணை அதிகாரம் கொண்டு அடக்கியாள்வதே இவர்களின் முக்கிய நோக்கம். எந்த கப் பஞ்சாயத்துகளிலும் உறுப்பினர்களாக பெண்களுக்கு இடமில்லை.

தாராளமயமாக்கப்பட்ட பொருளாதார இந்தியாவின் இன்றைய தலைமுறை இளைஞர்கள் கிராமங்களை விட்டு நகரங்களுக்குச் செல்கிறார்கள். நகர்ப்புற கலாச்சாரங்களாலும், மாற்றங்களாலும் தாக்கத்திற்கு உள்ளாகின்றனர். ”அலைபாயுதே” ஸ்டைல் திருமணங்களையும், நாகரிகங்களையும் கைகொள்ள விரும்புகிறார்கள். இது கப்-களின் கண்களை உறுத்துகிறது. தாங்கள் கட்டி காத்துவந்த பழங்கால நம்பிக்கைகளும், பாரம்பரியங்களும், கலாச்சாரமும் கண்முன் சிதைக்கப்படுவதாக எண்ணி பழமைவாதிகளான கப் பஞ்சாயத்தினர்
மூர்க்கம் கொள்கிறார்கள். புதிய மாற்றங்களை விரும்பும் இளைய தலைமுறைக்கும், ஒன்றுக்கும் உதவாத outdated பழைய பஞ்சாங்கங்களுக்கும் இடையேயான உரசல் இது என்று சிலர் சொல்வது மேலோட்டமாக உண்மையாகத் தெரிந்தாலும் இதற்கு அடிநாதமாக இருப்பது ஆதிக்க சாதி உணர்வே! இதற்கு பலியாவது அப்பாவி இளைஞர்களும் அவர்களது குடும்பங்களுமே!

இந்தியாவிலேயே பெண்சிசுக் கொலை அதிகமாக நடப்பது ஹரியானாவில்தான். பெரும்பாலான ஹரியானா கிராமங்களில் ஆண்கள் மற்றும் பெண்களுக்கு தனித்தனிப் பள்ளிகளுண்டு. நேரங்களும் வெவ்வேறானவையாகவும் இருக்கும். சில குடும்பங்களில் பெண்கள் ஓடிப்போய்விடுவார்கள் என்று பயந்து சிறிய வயதிலேயே திருமணம் செய்து விடுவார்கள். கப் பஞ்சாயத்தினரின் கட்டளைக்குக் கீழ்பட்டு பெண் குழந்தைகளுக்கு பூச்சிக்கொல்லிகளைக் கொடுத்து போலீஸுக்கு தெரியாமலே எரித்து விடுவதும் உண்டு. குடும்ப கௌரவம் என்பது பெண்ணை மட்டுமே சார்ந்துள்ளது போலும்! ஆணுக்காக சிறிதளவாவது பாரம்பரிய நம்பிக்கைகள் வளைக்கப்பலாம், ஆனால் பெண்ணுக்காக அவர்களது சட்டங்கள் சற்றும் வளைந்துக் கொடுக்காது. மீறி எவரேனும் ஓடிப் போனால் அந்த குடும்பங்கள் விலக்கி வைக்கப்படுவதோடு லட்சக்கணக்கில் அபராதமும் விதிக்கப்படும். அந்த குடும்பத்தை சேர்ந்த மற்ற பெண்கள் மீதும் உரிமை மீறல்கள் நடக்கும்; நடந்தாலும் யாரும் கேட்க முடியாது. குடும்ப கௌரவத்தை குலைக்கும் விதமாக ஒரு பெண் நடந்துக்கொண்டாள் என்பதே அவள் மீது வன்முறையை ஏவிவிடுவதற்கு போதுமானது .

மேலும் ஜாட்களில் பெண்களுக்கு சொத்துரிமை உள்ளதால் அடக்குமுறைக்கு அதிகம் ஆளாவதும் அவளே. உண்மையில் இந்த honour killing-ம் ஒருவகை Domestic Violenceதான். கௌரவத்திற்காக என்றால் மட்டும் கொலை செய்வது நியாயமாகி விடுமா என்ன?

திருமணம் என்பது ஒருவரின் தனிப்பட்ட விருப்பம். இந்திய சட்டத்திற்கு மட்டுமே அனைவரும் கட்டுப்பட்டவர்கள். முன்னேறிய சமூகத்தில் ஒருவரது விருப்பு வெறுப்புகளுக்கு மதிப்பளிக்க வேண்டும். யார் யாரை திருமணம் செய்து கொள்வது என்ற முடிவை சாதி சங்கங்கள் ஏன் எடுக்க வேண்டும்? அதுவும் பாரம்பரியம் மற்றும் கௌரவம் என்ற பெயரில்?

அரசியல் கட்சிகளும் இந்த கப் பஞ்சாயத்துகளை எதிர்த்து ஒன்றும் செய்ய முடியாது. சில அரசியல்வாதிகள் வெளிப்படையாகவே கப் பஞ்சாயத்துகளை ஆதரிப்பதாக சொல்கின்றனர். நமது ஊர் சாதி சங்கங்கள் மற்றும் கட்சிகளைப் போல கப்-களின் பெருத்த ஓட்டு வங்கிகளே காரணம். இவையே கப் பஞ்சாயத்தினருக்கு தைரியமூட்டுகின்றன. சட்டங்களுக்கு அப்பாற் பட்டவர்களென்று தங்களை நினைத்துக் கொள்ள வைக்கின்றன. அவர்களுக்கு தங்கள் கையிலிருக்க வேண்டிய அதிகாரமே முக்கியம். கப் பஞ்சாயத்தின் தலைவர் ராஜாவைப் போன்றவர். அவர்களுடையது தனி நீதிமன்றம். அவர் வைத்ததே சட்டம்.

தங்கள் ஓட்டு வங்கியை இழக்க விரும்பாத அரசியல்வாதிகள் கப் பஞ்சாயத்தை ஆதரிப்பதில் எவ்வித ஆச்சரியமும் இல்லை. இல்லையெனில் கப் பஞ்சாயத்தை ஒழிக்க இன்னும் ஏன் அரசு எவ்வித முயற்சிகளை எடுக்கவில்லை? கப் பஞ்சாயத்தினருக்கு எதிரான சட்டங்களை இயற்ற இன்னமும் விவாதங்களே முழுமையடையவில்லை.

ஒரு மாதத்திற்கு முன்பே முன்பதிவு செய்யும் வசதியுடனான ஐந்து நட்சத்திர விடுதிகளின் கேண்டில் லைட் டின்னர், சலுகை விலையில் மொபைல் போன்கள், ஜோடியாக பப்-க்கு வந்தால் ஒருவருக்கு இலவச அனுமதி என்று காதலர் தினத்துக்காக சுண்டியிழுக்கும் விளம்பரங்களும், கவர்ச்சிகரமான சலுகைகளுமாக காதலர் தினம் கோலாகலமாகக் கொண்டாடப்படும் இந்தியாவில்தான் சாதி சங்கங்களை மீறித் திருமணம் செய்துக் கொண்ட காதலர்களின் உயிரை ”கௌரவத்திற்காக” எடுப்பதும் நடக்கிறது.

இன்று வரை சட்ட அமைச்சரும் மற்றும் உள்துறை அமைச்சர் ப.சிதம்பரமும் கப் பஞ்சாயத்துகளுக்கெதிரான மசோதாவை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கின்றனர். விவாதங்களில் பாராளுமன்றம் பிளவுபட்டு நிற்கிறது! எதற்காக இன்னமும் காலதாமதம்? honour killing என்ற பெயரில் நிகழ்ந்தாலும் இது கொலைதானே!

”அட, சாதி எல்லாம் இப்போ யாருங்க பாக்குறாங்க? அதெல்லாம் அந்த காலம். தேவையில்லாம எல்லாத்துலேயும் சாதியை இழுக்கறாங்க, அதுவும் நம்ம ஊரிலே எங்கே சாதி இருக்கு?” என்று உங்களைப் போலத்தான் நானும் நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன்.

ஆனால், குடும்ப கௌரவத்திற்காக கப் என்ற சாதிப் பஞ்சாயத்தின் கட்டளைக்கு கட்டுப்பட்டு தனது சொந்தங்களை தன் கையாலே கொல்வதற்கு வேறு என்ன காரணங்கள் இருக்க முடியும்?

அதுவும் தங்களது ஆசை மகன்களையும், மகள்களையும் தாங்களே கொன்றோம் என்ற குற்ற உணர்ச்சியோ வருத்தமோ கொஞ்சம் கூட இல்லாமல் குடும்பக் கௌரவத்திற்காக இதைச் செய்தேன் என்று பெருமைகொள்வதற்குப் பின்னால் வேறு என்ன காரணங்கள் இருக்க முடியும்?

இது எங்கோ வட இந்தியப்பகுதிகளில்தான் நடைபெறுகிறது என்று எண்ணிவிட முடியாது. நமது ஊர்களும் இதற்கு சற்றும் குறைந்தது இல்லை.

”நீயா-நானா” நிகழ்ச்சியின் காதல் திருமணங்களைப் பற்றிய எபிசோட் என நினைக்கிறேன் - மதுரைப் பக்கத்து கிராமத்து தலைவர் ஒருவர் “மீறி வேற சாதியிலே கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டா போட்டுற வேண்டியதாங்க” என்ற தொனியில் பேசிக்கொண்டிருந்ததை நமது வரவேற்பறையில் அமர்ந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்தவர்கள்தானே நாம்.

அவ்வளவு ஏன்?

மதுரையைச் சேர்ந்த மேகலாவும் சிவக்குமாரும் காதலித்திருக்கின்றனர். சிவக்குமார் வேறு சாதியைச் சேர்ந்தவரென்று மேகலா மற்றொருவருக்கு திருமணம் செய்து வைக்கப்படுகிறார்.

அடுத்த சில தினங்களில் காதலர்கள் ஓடிப் போய் விடுகின்றனர். ஓடிப் போனவர்களை நயமாக பேசி அழைத்து வந்து அடித்து சிவக்குமாரை கொலையும் செய்துவிடுகிறார்கள். மேகலா தற்சமயம் உயிருக்குப் போராடும் நிலையில் மருத்துவமனையில் இருக்கிறார். சென்ற வாரம் நிகழ்ந்தது இது.

நமது பத்திரிக்கைகள் இதனை எப்படி பார்க்கின்றன? திருமணமானபின்னர் காதலனுடன் ஓடிவிட்டார் என்று கள்ளக்காதலாகவே நோக்குகின்றன. செய்தி வெளியிடுகின்றன.

அதன்பின்னால் புரையோடிப்போயிருக்கும் சாதியின் கோரப்பிடியை வெளிக் காட்டாமல், கண்ணோக்கும் முறையையே மாற்றி மேகலாவின் காதலை கள்ளக்காதலாக்கி பிரச்சினையை நீர்த்துப் போக செய்கின்றன.

டைம்ஸ் நௌ-வின் சுட்டி

தினமலரின் சுட்டி

மேகலாவும் சிவக்குமாரும் அரிவாளால் வெட்டப்பட்டதும் ”கௌரவத்திற்காகத்தான்”. சிவக்குமாரின் மரணமும் ”கௌரவக்கொலை“ தான்.

சட்டங்கள் மற்றும் தண்டனைகளினால் இந்த honour killing முடிவுக்கு வருமா என்பதை பொறுத்திருந்துதான் பார்க்க வேண்டும். ஆனால், முடிவுக்கு கொண்டு வரப்படவேண்டியது - நமது கலாச்சாரமென்றும், பாரம்பரியமென்று ஆழமாக நமக்குள் பதிய வைக்கப்பட்டுள்ள சாதிய சிந்தனைகளே! ஒரு முன்னேறிய
சமூகம் என்று சொல்லிக் கொண்டு இந்தியாவை திரும்பவும் பழமையின் பிடிக்குள் கொண்டுச் செல்லாமல் காப்பது நம் மனதிலிருந்து முற்றிலுமாக சாதிய எண்ணங்களைக் களைவதன் மூலமே!

chuk chuk rayil bandi - Telugu Version

sdr0167.mp3

”ஜோ ஜோ பாப்பா அழுதா காய்ச்சின பாலு தரணுமாம்...காய்ச்சலேன்னா அதுலே ஜெர்ம்ஸ் இருக்குமாம்” - மேடம் கொடுத்த விளக்கம்.

இந்தி வெர்ஷன் இங்கே!