வேரறுக்கப்படும் இருளர் பழங்குடிகளின் உக்கிரக்குரல் : ஒடியன்

"ஒடியன்" கவிதை தொகுப்பு பற்றி பூவுலகு இதழில் வெளிவந்த வழக்குரைஞர் இரா.முருகவேள் அவர்களின் விமர்சனம். ஒரு பகிர்வுக்காக இங்கே:

ஒடியன் தமிழில் வந்துள்ள ஒரு மாறுபட்ட அற்புதமான கவிதை தொகுப்பு.இக்கவிதைகள் முழுமையாக புரிந்துக்கொள்ள முடிந்தாலும், தமிழ் எழுத்துகளில் அமைந்திருந்தாலும் இவை தமிழ் கவிதைகள் அல்ல.மேற்கு தொடர்ச்சி மலைகளில்,நீலகிரிமலை சரிவுகளில் வாழும் பழங்குடி மக்களான இருளர்களின் மொழியில் இக்கவிதைகளை லட்சுமணன் எழுதியுள்ளார். இவை தமிழ் எழுத்துகளை பயன்படுத்தி எழுதப்பட்ட இருளர் மொழிக் கவிதைகள்.

இந்தியாவில் எழுத்து வடிவம் இல்லாத பல நூறு பழங்குடி மொழிகள் உள்ளன.இவை இந்தி, தெலுங்கு,தமிழ்,மலையாளம் போன்ற வளர்ச்சியடைந்த மொழிகளின் தாக்கத்தால் தினம்தினம் சிதைந்து பெருமொழிகளோடு கலந்து கரைந்து வருகின்றன.அப்படிபட்ட ஒரு மொழிதான் இருளர்களின் மொழி.

ஆறுவழிப் பாதைகளும், ஆலைகளும் உருவாகி வரும்,டைடல் பார்க்கும் நட்சத்திர ஓட்டல்களும் ஷாப்பிங் மால்களும் நிறைந்திருக்கும் கோவையின் கிழக்குப்புறம்தான் எல்லோருக்கும் தெரியும்.

அதற்கும் மேற்கே கஞ்சாக் கடத்தல்காரர்களும் தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்களும் நாடு கடத்தப்பட்ட ஆசிரியர்களும் மட்டும் புழங்கும் கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரை மொட்டை மலைகள் பரந்து விரிந்திருக்கும் ஆனைக்கட்டி,அட்டப்பாடி பள்ளத்தாக்கை பற்றி பலருக்குத் தெரியாது. இங்கேதான் இருளர்கள் வசிக்கிறார்கள். இங்கும் பாலக்காட்டு கணவாயை கடந்து ஆனைமலைகளிலும் இருளர்கள் வசிக்கிறார்கள்.

லாபவெறி கொண்ட சமவெளி குடியேற்றக்காரர்களுக்கும், புல் பூண்டிலிருந்து மலைகளுக்கு மேலே தெரியும் வானம் வரை தனக்குத்தான் சொந்தம் என்று கருதும் வனத்துறைக்கும் வாழ்விடங்களை இழந்து அனாதைகளாக அலையும் யானைகளுக்கு நடுவே இவர்கள் வாழ்ந்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

தங்கள் வாழ்வையும், பண்பாட்டையும் நிலங்களையும் பாதுகாக்க ஒரு ஜீவ மரணப் போராட்டத்தில் அவர்கள் ஈடுபட்டிருக்கிறார்கள். இந்த மக்களைப் பற்றித்தான் இந்தக் கவிதைகள் பேசுகின்றன.

கூப்பு ரோட்லே
கையிலே கெடாய்த்தூம்
இருளனெ வெலாய்க்கி
தூக்கி பெணாங்கி மெதிச்சான்
எச்சாவோ நிந்த
காண்ரீட்டுக்காரனே
ராஜா


காடு வெட்ட வனத்துறை போட்ட சாலையின் அருகில் நின்ற இருளனை விலக்கிவிட்டு, எங்கேயோ நின்ற மரத்தை வெட்டும் காண்ட்ராக்ட் எடுத்தவனை சபித்து மிதித்தது யானை என்று உக்கிரத்துடன் தொடங்குகிறது கவிதை தொகுப்பு. பின்பு தமிழகம் முன் கண்டிராத தளங்களில் விரிகின்றன கவிதைகள்.

மலைப்பகுதிகளில் கணவனோடு கை கோர்த்து நடைபோடும் தன்னை விழிபிதுங்க உற்று பார்க்கும் கொங்கர்களை வெறுத்து ஒதுக்கும் இருளச்சி....

எங்கள் மலைகளை புதைத்து அணைகட்டிவிட்டு எங்களுக்கு மின்சாரம் மறுக்கிறாயா என்று சீறும் மூப்பன்.....

இது எங்கள் காடு.இங்கே எங்களை அதிகாரம் செய்யாதே என்று எச்சரிக்கும் மலைமகள்....

தொண்டு நிறுவனங்கள்

நட்டு வைத்த மலைகளுக்கு பொருந்தாத கருவேல மரங்களை துவம்சம் செய்துவிட்டு நீரைத் தேடி காடுகளில் அலையும் யானை....

என்று தமிழ்கவிதை உலகம் கண்டும் கேட்டும் இராத பாத்திரங்கள் ஒடியனில் சர்வ சுதந்திரமாக உலவுகின்றன. நகரமயமாக்கலின் உச்சத்தை பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் தமிழக வாசகர்களுக்கு இது நிச்சயம் பிரமிப்பூட்டும் அனுபவமாக இருக்கும். தொகுப்பு முழுவதும் மலைமக்கள் தங்கள் வாழ்க்கையை எளிமையாக ஆழமாக வன்மையுடன் பகிர்ந்துக் கொள்கிறார்கள், லட்சுமணன் மூலமாக.அவர்களிடம் இறைஞ்சுதலோ,இரக்கத்தை பிச்சை கேட்கும் தன்மையோ இல்லை.

சற்றே மரபு மீறலாக இருந்தாலும் என்று சொல்லியே, கவிதைகளுக்கு கீழே புரிந்துக் கொள்வதற்கு வசதியாக சில குறிப்புகளை கவிஞர் கொடுத்திருக்கிறார்.இவை பழங்குடி மக்களின் மொழியை விட சிந்தனை ஓட்டத்தை புரிந்துக் கொள்ளத்தான் உதவுகின்றன. மொழிதான் புரிகிறதே!ஒரு பழங்குடி மொழி தமிழின் கலப்பால் நீர்த்துப்போய் தமிழ்ர்களுக்கு இயல்பாய் புரிகிறது என்பது வேதனையானது அல்லவா?

தொன்மங்களாகவும், மறைபொருளாகவும் இன்னும் எத்தனையோ அற்புதமான உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தக் கூடியதாக்வும் உள்ள அந்த மொழியின் அடிநாதத்தை புரிந்துக் கொள்ளவே இந்த அடிக்குறிப்புகள் உதவுகின்றன.இதற்கு சரியான எடுத்துக்காட்டு,”பு குத்தி மாரி” என்ற கவிதை

..முனியே
தல கட்டிக்கும்
முண்டக் கட்டிக்கும்
நீவிற் ஆரு
நின்னே தேடித்தா
அலேஞ்சு கொண்டிருக்கினா
எத்து பூட்டேன்
தலெ பெத்த புழு

இருளர்களிடையே நிகழும் ஒரு பழங்கதையை அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது இந்தக் கவிதை.
ப ழங்குடி மக்களை பொருத்தவரை ”முனி” அந்நியன். தேனெடுக்கச் சென்ற இருளனின் தலையை கொய்து வீசிவிட்டு தேனைக் கைப்பற்றிக் கொள்கிறது கீழ்நாட்டிலிருந்து வந்த முனி. இன்றும் ஏராளமான முனிகள் கீழ்நாட்டிலிருந்து வனது இருளர்களின் உழைப்பைக் கொள்ளையடிக்கிறார்கள். வெட்டப்பட்ட இருளனின் அழுகிய தலையிலிருந்து வந்த புழு அவர்களை பழிவாங்கத் தேடிக் கொண்டிருக்கிறது என்கிறாள் ஓர் இருளப் பெண்.

இதுபோன்ற ஒரு சில கவிதைகளை அடிக்குறிப்புகள் இல்லாமல் புரிந்துக் கொள்ள முடியாது. பழங்குடி மக்களின் தொன்மங்களை, பண்பாட்டை, வலிகளை நமது அரசும் சமூகமும் திரை போட்டு அல்லவா மறைத்து வைத்துள்ளன. அந்த வகையில் லட்சுமணன் தந்துள்ள குறிப்புகள் பெரிதும் உதவுகின்றன.

இந்தக் கவிதைகளை படிக்கும்போது இவற்றை போன்ற வீரியமான கவிதைகளை நேரடியாக தமிழில் எழுதியிருக்க சாத்தியமில்லை என்று தோன்றுகிறது. தமிழுக்கு முழுவதும் அந்நியமான பழங்குடி மக்களுக்கே உரிய ஒரு சிந்தனையோட்டம் இக்கவிதைகளில் ஊடுருவி நிற்கிறது. அதைத் தமிழில் எழுதியிருந்தால் அது மொழிப்பெயர்ப்பாகத்தான் இருந்திருக்கும். மொழிப்பெயர்ப்பு ஒரு நாளும் மூலத்துக்கு ஈடாகாதே!.

இதைப் படிக்கும்போது இன்னொரு சந்தேகமும் வரலாம். இது ஒரு வேளை ஏற்கெனவே இருளர் மக்களிடையே புழங்கி வந்த கவிதைகளை தொகுத்த முயற்சியோ என்று. இந்த சந்தேகம்தான் லட்சுமணன் ஒரு கவிஞராக வெற்றி பெற்றிருக்கிறார் என்பதற்கான சாட்சி.

கவிஞன் தான் தமிழன் என்ற அடையாளத்தை சாதி, மத அடையாளத்தை, இரண்டாயிரம் ஆண்டு மொழிச் செழுமையை உதறிவிட்டு தன்னை ஒரு பிரதிபலிக்கும் கண்ணாடி போல ஆக்கிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்க்கிறோம். இருளர் மொழிப் பாடல்கள் எல்லாம் பாடுவதற்கும் ஆடுவதற்கும் ஏற்ற வகையில் சந்தம் கொண்டதாக அமைந்திருக்கும். லட்சுமணன் தமிழின் புதுக்கவிதை பாணியை கையாண்டிருக்கிறார். மொழி ஒத்துப் போவதால் இதுவும் பொருத்தமானதாகவே தோன்றுகிறது.

எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக இந்தக் கவிதைகள் பழங்குடி மக்களின் அரசியலைப் பேசுகின்றன. வெற்று ஆரவாரம் எதுவும் இல்லாமல் பழங்குடி மக்களின் வாழ்க்கையை பாதிக்கும் ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் தீவிரத்துடன் முன்வைக்கின்றன இந்தக் கவிதைகள்.

பலநூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையடிவாரக் காடுகள் இன்றைய திருப்பூர் வரை பரந்திருந்தன. இச்சமவெளிக்காடுகளில் சக மனிதனை சுரண்டிக் கொள்ளையடிப்பதையும், ஆணாதிக்கத்தையும் அறிந்திராத பல பழங்குடியினர் வாழ்ந்து வந்தன. இன்றைய கோயமுத்தூர் அன்று
ஒரு சின்னஞ்சிறிய இருளர் பதி. அதன் தலைவன் கோவன் மூப்பன். கோனையக்கா அப்பதியின் தாய்த்தெய்வம்.

இந்த பழங்குடி மக்களின் நிலங்களைப் பயன்பாட்டுக்குக் கொண்டுவரவும் மக்களை அடிமை கொள்ளவும் சமவெளி அரசுகள் இருளர் பதிகளின் மீது தொடர்ந்து தாக்குதல் நடத்தின. வெல்லப்பட்ட அல்லது முழுவதும் வெல்லப்பட முடியாத பழங்குடி மக்களை நாகரீக மக்களாக ஆக்கி, அதாவது சாதீய சமூகத்துக்குள் கொண்டுவர மதங்கள் இப்படைகளுக்கு உதவின.

இந்தப்பணியில் முதலில் ஈடுபட்டது சமணம். சமணர்கள் கோனையக்காவின் கோவிலை கைப்பற்றி அதை தாராதேவி ஆலயமாக மாற்றினர். அங்கு வாழ்ந்த இருளர்கள் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களாக மாற்றப்பட்டிருக்கலாம். பின்பு சமணர்களை விரட்டிவிட்டு ஆதிக்கத்துக்கு வந்த சைவம், தாராதேவியை கோனியம்மனாக மாற்றியது.

இன்றும் நியான்,சோடியம் ஆவி விளக்குகள் ஒளிரும் நகரின் மையத்தில் கோனியம்மனாக பெயர் சூட்டப்பட்ட கோனையக்காவின் கோவில் இருக்கிறது. ஆனால் அன்பும் எளிமையும் கொண்ட அவள் குடிகள் எங்கோ காற்றில் கரைந்து மறைந்து போய்விட்டார்கள். தொலைவில் மங்கலாக தெரியும் நீலமலைக்குள் விரட்டப்பட்டு விட்டார்கள் அவர்கள்.

"இப்போது என் பேர் கோனியம்மன். எனக்கு தங்கத்தில் பாவாடையும் நெய்விளக்கும் உண்டு. ஆனால் என் குடிகள் எங்கே? தேடிக் கண்டுபிடித்துக் கொடு" என்று சுள்ளாம்ப்ய்ய்க்கே என்ற பறவையை கேட்கிறது கோனையஃகா என்ற தெய்வம் கோனைய்ஃக்கா என்ற கவிதையில்.

உலகம் அழிந்தபோது கடவுள் யாராவது மனிதர்கள் பிழைத்திருக்கிறார்களா என்று கண்டறிய சுள்ளாம்பூக்கையை அனுப்பியதாக ஒரு தொன்மம் உள்ளது என்று கவிஞர் அடிக்குறிப்பில் கூறுகிறார்.

ஆமாம், பழங்குடிகளின் உலகம் அழிந்துதான் போய்விட்டது. இன்று இரவுகளில் வானத்தை செந்நிறமாக ஒளிரச் செய்யும் இந்தக் கோவை நகரத்துக்கு சொந்தக்காரர்கள் இருளர்கள் என்பதைவிட இதைவிட அழகாக சொல்ல முடியுமா என்ன?

சமணமும், பௌத்தமும், சைவமும்,வைணமும், பழங்குடி மக்களுக்கு அழிவைத்தான் கொண்டு வந்தன. அவை உழைக்கும் மக்களுக்கு எதிராக ஆளும் வர்க்கங்கள் பயன்படுத்திய ஆயுதங்கள்தான். பின்பு வந்த ஆங்கிலேயர்கள் காடுகளை வேறுவிதமாக பார்த்தனர். இவர்கள் தங்கள் நாடுகளில் பழங்குடிகளையும் காடுகளையும் அழித்தவர்கள்தான் இவர்கள். இவர்கள் வனத்தை ஏகாதிபத்திய நுகர்வுக்கான பொருளாக மட்டுமே பார்த்தனர். (இங்கு ஒரு விஷயத்தை நினைவுகூர்வது முக்கியமானது. 1832இல் ஜெட்மனியில் மரத்திருட்டுச் சட்டங்கள் கொண்டு வரப்பட்டன. காடுகளில் கிடக்கும் காய்ந்த மரத்துண்டுகளைச் சேகரிக்க எளிய மக்களுக்கு உள்ள உரிமை தடை செய்யப்பட்டது.
காடுகளின் மீதான தனிச் சொத்துரிமை முழுமைப்படுத்தப்பட்டது.இச்சட்டம் குறித்த ஆய்வுதான் கார்ல் மார்க்ஸை தனிச்சொத்துரிமை, பொதுவுடமை குறித்த ஆய்வுகளை நோக்கித் தள்ளியது.)

இந்த அனுபவங்களோடு இந்தியா வந்த ஆங்கிலேயர்கள் காடுகளையும், அவற்றில் கிடைக்கும் செல்வங்களையும் முழுமையான பயன்பாட்டுக்குக் கொண்டு வரத் துடித்தனர்.இதற்காகத்தான் காடுகளின் மீதான உரிமையும் உளப்பூர்வமான பிணைப்பும் கொண்டிருந்த பழங்குடிகளை அந்நியப்படுத்த வனச் சட்டத்தையும் வனத்துறையையும் உருவாக்கினர்.

பழங்குடி மக்களின் விவசாயம் பெருமளவு தடை செய்யப்பட்டது. வேட்டை தடை செய்யப்பட்டது.காப்பு காடுகளாக அறிவிக்கப்பட்ட இடங்களில் வாழ்ந்த பழங்குடிகள் எப்போதும் தங்களை வெளியேற்றத் துடிக்கும் வனத்துறையின் தயவிலேயே வாழ வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. வனத்துறை தன்
விருப்பம் போல பழங்குடி மக்களை காடுகளிலிருந்து வெளியேற்றியது. வெளியேற்றி வருகிறது. மீதியுள்ளவர்களை துண்டு நிலங்களுக்குள் முடக்கும் பணியும் செவ்வனே நடைபெற்று வருகிறது.

எனவே, இக்கவிதைத் தொகுப்பில் இயல்பாகவே வனத்துறை அடிக்கடி இடம்பெறுகிறது. தங்கள் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு அடியையும் மூர்க்கமாக கட்டுப்படுத்தும் சர்வவல்லமை வாய்ந்த வனத்துறையின் மீது பழங்குடி மக்கள் கொண்டுள்ள கோபத்தையும், கொதிப்பையும் அப்பட்டமாக வெளிப்படுத்துகின்றன இக்கவிதைகள்.

சகுனா குருவி கத்தூ
தாட்டியுடு கேளே மூப்பா.....

சகுனா குருவி கத்தினால் கொலை விழும் என்பது நம்பிக்கை. கொலை விழாமல் தடுக்க வேண்டுமென்றல், தன்னை அதிகாரம் செய்யும் இவனை அனுப்பிவிடு என்கிறாள் ஒரு மலைமகள்.
இதை அறிவுரையாகவும்,ஆலோசனையாகவும் ஏன் உத்தரவாகவும் கூட எடுத்துக்கொள்ளலாம். இதை புறக்கணித்ததன் விளைவைத்தான் மத்திய இந்தியாவில் அரசு அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறது. வனத்துறையின் பாதுகாப்பில் விடுதலை பெற்று 60 ஆண்டுகளில்30 சதவீதமாக இருந்த காடுகள் 11 சதவீதமாகக் குறைந்துவிட்டன. ஆனால், பழங்குடி மக்கள் இருப்பதால் தான் காடுகள் அழிகின்றன. காடுகளை காப்பாற்ற மக்களை வெளியேற்ற வேண்டும் என்கிறது வனத்துறை. இதை வழிமொழிகின்றன பல தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்கள். இவர்கள் நடத்தும் கண்காட்சிகளில்
ஒரு போதும் காடுகளை சூறையாடி உருவாக்கப்பட்ட தேயிலைத் தோட்டங்களும், அணைகளும் இடம் பெறுவதே இல்லை. இந்த நிறுவனங்களும் அவற்றின் பாரபட்சமான பார்வையும் கூட நூலில் விமர்சிக்கப்படுகிறது. (ஒரு சூழலியல் கண்காட்சியின் பார்வையாளர் குறிப்பு)

எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக பழங்குடி மக்களின் மொழி, பண்பாட்டின் மீது அரசும், மதபீடங்களும், சமவெளி குடியேற்றக்காரர்களும் நிகழ்த்தும் தாக்குதல்களைப் பதிவு செய்யும்போது கவித்துவத்தின்
உச்சத்தை தொடுகிறார் கவிஞர்.

பள்ளிக்கூடம் என்ற ஒரு கவிதை

வீடு
...
தான் தூங்குவமே
ஓ கூரே
தாய்
ம் அஃகா
தந்தை
அமைமே
தவளை
ம்கூம்
கப்பே
சொன்னதை திருப்பிச் சொல்லு
பிரம்பு பிஞ்சுடும்
...
வகுப்பு வெளியே
முட்டி போட்டு நின்னு கொண்டிருக்கேம்
நானும் எத்து மொழியும்.

தமிழில் வெளிவந்துள்ல மிக அற்புதமான கவிதைகளில் ஒன்றாக இதைக் குறிப்பிடலாம். பள்ளிகளில் இருளர் குழந்தைகளுக்கு தமிழ்தான் தாய்மோழி என்றூ சொல்லித் தரப்படுகிறது. பழங்குடி மக்களின் மொழி ஒரு மொழியாகவே மதிக்கப்படுவதில்லை.அவற்றைக் காப்பாற்ற, அவற்றின் தனித்துவத்தை பேண எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கப்படுவதில்லை. பழங்குடி மொழிகள் திட்டமிட்டு அழிக்கப்பட்டு வருகின்றன.

எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக பழங்குடி மக்கள் மீது இறுதித் தாக்குதல் தொடுக்கிறது மதம். சைவம், வைணவம் அனைத்தையும் இணைத்து விஸ்வரூபம் எடுத்து நிற்கும் மதம். இது ஆதிவாசிகளை இந்துக்களாக வளர்க்கும் வேலையை மேற்கொள்கிறது. நாகரிகப்படுத்த ஆங்கிலேயர்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட ஆஸ்திரேலிய அபாரிஜீனிக் குழந்தைகள் போல, மலையின் மடியில் கட்டப்பட்டுள்ள ஒரு ஆசிரமத்தில் பழங்குடிக் குழந்தைகள் தங்கவைக்கப்படுகிறார்கள். தினமும் தாங்கள் அறியாத தெய்வங்களுக்குப் பூசை, புரியாத மொழியில் சுலோகங்கள்...பட்டை...கொட்டை..இலை தழைகளைச்
சமைத்து சைவ உணவு...குழந்தைகளை வேரோடு பிடுங்கி மூளைச்சலவை செய்து வேறுவிதமாக் வளர்க்க விரும்புகிறது மதம். மலைகளில் ஒரு வேளை சதிமாதாக்களையும், கண்ணப்ப நாயனார்களையும் உருவாக்க அது விரும்பலாம்.

அபாரிஜீனிக் குழந்தைகளின் வேதனை நெஞ்சை பிளக்க்க் கூடியது. ஆனால், ஆனைக்கட்டி சகோதர்களின் நிலை அவ்வளவு மோசமில்லை. ஆசிரமத்தில் பயின்று எரிச்சலடைந்த ஒரு சிறுவன் "எங்கடா போன குறிச்சியா" என்கிறான். குறிச்சியர் என்னும் பழங்குடிகள் பார்ப்பனர்களைத்
தீண்டத்தகாதவர்களாகக் கருதுபவர்கள்(பிக்ஷா).

பழங்குடி மக்களின் நிலங்களைப் பறித்துக் கொண்ட குடியேறிகளும் தங்கள் பங்குக்கு பழங்குடிகளை நாகரிகப்படுத்த முயற்சிக்கின்றனர். ஆணுக்குப் பின் பெண் போக வேண்டும் என்கின்றனர். கணவனை இழந்த பெண் விதவைக் கோலம் பூண வேண்டும் என்கின்றனர். தனித்து தின்னும் கலையை, சொத்தும்
சாதியத்தின் மேன்மையை, ஆண்குழந்தையின் அருமையைச் சொல்லிக் கொடுக்கிறார்கள். இப்படி சொல்லிக்கொண்டே போகலாம். பழங்குடி மக்களின் வாழ்க்கையை, போராட்டத்தை கண்முன் நிறுத்து ஒரு அற்புதமான பதிவு இக்கவிதைத் தொகுப்பு. மத்திய இந்தியாவில் பழங்குடி மொழிகளுக்கு எழுத்து வடிவம் தர மாவோயிஸ்டுகள் முயற்சித்து வருவதாகக் கேள்விப்படுகிறோம்.

தமிழக்கத்தை பொறுத்தவரை இது முதல் முயற்சி, அற்புதமான முயற்சி.

நாங்களும் மீன்களும்!

கடந்தவாரத்தில் சில புதிய கதைப்புத்தகங்களை வாசித்தோம். இன்னும் கொஞ்சம் வளர்ந்த பிறகு வாசித்து காட்டினால் எளிதாக இருக்கும் என்று நினைத்து எடுத்து வைத்திருந்தேன். என் பர்த்டே வர்றதுக்கு இன்னும் எவ்ளோ டேஸ்ப்பா இருக்கு என்று பப்பு கேட்டதும் தான் உறைத்தது இன்னும் ஒரு சில மாதங்களில் பப்பு ஐந்து வயது சிறுமி என!

தான் வளர்க்கும் தங்க மீன்களுடன் தானும் ஒரு மீனாக மாறி ஒரு நாளை செலவழிக்கும் சிறுவனின் கதை. எளிய கதைதான். உடனே பப்புவுக்கு மீன் ஆக்டிவிட்டி செய்யும் ஆசை வந்துவிட்டது.





மேலிருப்பது பப்பு வரைந்தது. நெளிகோடுகளும் அதனை பின்னர் பிரஷ் கொண்டு தீற்றினாள். கீழிருப்பது நான் வரைந்தது. இந்த மீனைக் கண்டதும் அவள் வரைந்ததன் மேல் திருப்தியில்லாமல் இதில் வரைய விருப்பப்பட்டாள். ஆனால் இதில் வரையும்படி எதுவுமில்லாததால் கடைசியில் விரல்களில் வண்ணத்தை (thump print) ஒட்டி செதிள்களை தீற்றினாள்.




இரண்டு மீன்கள் வரைந்ததில் சரியாக வரவில்லை என்று நினைத்து வண்ணக்காகிதங்களை வெட்டித்தரச் சொன்னாள். நான் நன்றாக வரைவதாக அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை கொண்ட பப்பு என்னையே மீன் வரையச் சொன்னாள்.

பேஸ்டிங் மட்டும் பப்பு!

மீன்குழம்பும் வறுவலும் சாப்பிட்ட ஒரு சனிக்கிழமை மதியம் இப்படியாக கழிந்தது.

ஓ மேரே சோனா ரே....

ஒண்ணாம் தேதி காசு பத்தி எழுதினதும் அமைதிச்சாரல் தங்க விருதை வழங்கியிருக்கிறார். மிக்க நன்றி அமைதிச்சாரல். :-)

விருதை இவர்களுடன் பகிர்ந்துக் கொள்கிறேன்!

ஜெயந்தி

அம்பிகா

நசரேயன்

நிஜமா நல்லவன்

சின்னு ரேஸ்ரி

மற்றும்

பிங்கி ரோஸ்


அந்த கோல்ட் ஈஸ் ஓல்ட் ஆகிட்டதால இந்த ஓல்ட் ஈஸ் கோல்ட் ....ஹிஹி

காசு மேலே காசு வந்து....

நினைவு தெரிந்த நாளாக பணத்தில் மேல் ஆசைப்பட்டிருக்கிறேன். கையில் காசு இருப்பது எனக்கு மகிழ்ச்சியளித்திருக்கிறது. காசு வைத்திருப்பது சுதந்திரம். தேவைகள் என்று பெரிதாக ஒன்றுமில்லாவிட்டாலும் கையில் காசு இருப்பது ஒரு தைரியம். நம்பிக்கை. எனது சிறு பீரோவின் சேஃபின் உள்ளறையில் நாணயங்களை சேமித்து வைத்திருந்தேன். பெரும்பாலும் அதை செலவு செய்வதற்கு சந்தர்ப்பங்களே இருந்தது இல்லை.

ஆனால், அவ்வப்போது அவற்றை கைகளில் எடுப்பதும் வைப்பதுமாக பார்த்து பார்த்து மகிழ்ச்சியடைந்திருக்கிறேன். 'பெரிசானப்புறம் இந்த பீரோ ஃபுல்லா காசு வைச்சுப்பேன்' என்று கனவு கண்டிருக்கிறேன். காசு அல்லது பணம் என்பது எனது உலகில் நாணயங்களே. ரூபாய் தாள்களும் காசுதான் என்று அறியாத வயது. அல்லது காசாக மதிக்க தெரியாத வயது.ஐந்து வயதிருக்கலாம் அப்போது.

“நீ பெரிசாகி என்னவாகப் போறே' என்பதுதான் அன்றைய குழந்தைகள் அதிகமாக எதிர்கொண்ட கேள்வியாக இருக்கும்.அது புதியவர்களானாலும் சரி..பழகியவர்களானாலும் சரி. எத்தனை முறை கேட்டிருந்தாலும் சரி...குழந்தைகளை பார்த்ததும் நோக்கி வீசப்படும் கேள்வி அதுதான்.

“டாக்டர் ஆகப் போறேன்”

”டாக்டர் ஆகி என்ன பண்ணுவே”

“ஊசி போட்டுட்டு, காசு வாங்கி டிராவிலே போட்டுப்பேன்” - இதுதான் உறுதியான குரலில் எனது பதில்.

பெரிம்மாவின் நண்பர் பானு ஆண்ட்டி கிளினிக்குக்கு தினந்தோறும் செல்வோம். சாயங்கால நேரங்களில் யாரும் இருக்க மாட்டார்கள். பெரிம்மாவும் பானு ஆண்ட்டியும் பேசிக்கொண்டிருக்க அவரது சுழல் நாற்காலியில் அமர்ந்தும் ஸ்டெத்தை வைத்தும் கிளினிக்கை சுற்றியும் விளையாடிக்கொண்டிருப்பேன். அப்போது பார்த்ததுதான் - பானு ஆண்ட்டி ஸ்டெத் வைத்து பரிசோதித்துவிட்டு காசு வாங்கி டேபிள் டாராவில் போடுவார். இன்னொரு கவர்ச்சி அம்சம் - மெத் மெத்தென்ற சுழல் நாற்காலி.

சாயங்கால வேளையில், ஹால் முழுக்க 30-40 அண்ணாக்கள் நிறைந்திருக்க பாடம் நடத்தும் பெரிம்மாவின் வேலை எனக்கு பெரிதாகவே படவில்லை. தினமுமா ட்யூஷனுக்கு காசு வாங்குவார்கள்?

புத்தகங்கள் மூலமும், அமெரிக்க ரிட்டர்ன் சொந்த பந்தங்கள் மூலமும் பாக்கெட் மணி பற்றி அறிய நேர்ந்தது. ஆனால், வீட்டைப் பொறுத்தவரை பணம் என்பது குழந்தைகள் கையால் தொட்டுவிடவேக் கூடாத வஸ்து அது.

தப்பித்தவறி பிறந்தநாட்களுக்கு யாரேனும் ஓரிருவர் ஐம்பது ரூபாய் அல்லது நூறு ரூபாயை கொடுத்துவிட்டாலோ ஷாக் அடித்தாற் போல பதறிப் போய்விட வேண்டும். அவர்கள் எவ்வளவு வலிய வலிய திணித்தாலும் சரி, கையை நீட்டி வாங்கிவிடக் கூடாது. அதில்தான் குடும்பத்தின் வளர்ப்பு உள்ளது.

பின்னர், கொஞ்சம் வளர்ந்தபின் காசு வாங்கலாம், ஆனால் பெரியவர்களிடம் கொடுத்து விட வேண்டும் என்று நிலைமை முன்னேறியது. அவ்வப்போது நாம் கணக்குக் கேட்டுக்கொள்ளலாம். அது கணக்கோடே நின்று விடவும் வாய்ப்பு அதிகம். ஆனால், ஷட்டில் பேட் அல்லது கேரம் போர்ட் அல்லது அந்த மாத அருண் ஐஸ்க்ரீம் கோட்டாவாக கணக்கு காட்டப்படலாம் - அது உங்கள் ஏமாறும் திறனை பொறுத்தது.

ஆனால், கையில் காசு வைத்துக்கொள்ள வேண்டுமானால் கண்டிப்பாக நன்றாக படிக்க வேண்டும். வேலைக்குப் போக வேண்டும். இதை மனதில் பதிய வைக்கவே வீட்டில் இவ்வளவு முயன்றார்கள் என்று நினைக்கிறேன்.

அது ஓரளவு வொர்க் அவுட் ஆகியது. அம்மா - அப்பா விளையாட்டில் கூட நாந்தான் வேலைக்குப் போயிருக்கிறேன். விடுமுறைக்கு ஊருக்கு வந்திருந்த பக்கத்துவீட்டுப் பையன் “ஆச்சி, நான் ஒரு வாட்டி வேலைக்குப் போறேன்.. ஆச்சி” என்று கூட விளையாடும் போது கெஞ்சியிருக்கிறான். (அடுத்த விடுமுறைக்கு அந்த பையன் வரவேயில்லை!LoL)

மாதம் ஒரு முறை கண்டிப்பாக பெரிம்மா எங்களை அருண் ஐஸ்கிரீம் அழைத்துச் செல்வார். மாத சாமான் வாங்கும்போது ஒரு பாக்கெட் சாக்லெட்கள் கண்டிப்பாக உண்டு. இவை தவிர நொறுக்ஸ். வேண்டிய கதை புத்தகங்கள் வீட்டுக்கு வந்துவிடும். இவை தவிர பிள்ளைகளுக்கு அப்படி என்ன தேவை - காசு எதற்கு என்பதே பெரியவர்களின் வாதமாக இருந்தது.

ஆனால் நமக்கு அப்படியா? நண்பர்களுக்கு பிறந்தநாள் பரிசு வாங்க வேண்டுமானால் காசு அளந்துதான் தரப்படும். மறுத்து அடம்பிடித்தால் அதுவும் கிடைக்காமல் போய் பரிசுப் பொருளாகவே வாங்கி வந்து தரப்படும். வாழ்த்து அட்டைகள் பற்றி சொல்லவே வேண்டாம். நாமே வரைந்து அனுப்பினால்தான் நண்பர்களுக்கு நாம் அளிக்கும் மரியாதை என்று உணர்த்தப்பட்டு எனது கைவண்ணங்களே வாழ்த்தட்டைகளாயின.

அதில் எழுதி அனுப்புவதற்கு செம செண்ட்டியான டச்சிங் டச்சிங் வாசகங்களை ஒரு டைரி முழுவதும் சேகரித்து வைத்திருந்தேன். மிஸ் யூ, ஜஸ்ட் டு சே அ ஹலோ, ஹவ் அ குட் டே, ஹாப்பி பர்த்டே, கெட் வெல் சூன், பான் வாயேஜ் என் ஒவ்வொன்றிற்கும் 7 அல்லது 8 வரிகளுக்கு மிகாமல் நெஞ்சை பஞ்சாக்கி பஞ்சை பஞ்சராக்கும் வசன வரிகள்!

இவை எல்லாமே எனது கையில் பணம் இருந்தால் நான் விரும்பியதை யார் உதவியில்லாமலே செய்யலாமென்று தோன்றவைத்தது. எப்படி சம்பாதிப்பது என்றெல்லாம் ஒரே யோசனை. வெளிநாட்டில் பிள்ளைகள் பள்ளியில் படிக்கும் போதே பார்ட் டைமாக வேலை செய்து சம்பாதிப்பார்கள் என்றெல்லாம் கேள்விப்பட்டதிலிருந்து நானும் ஏதாவது செய்து சம்பாதிக்க வேண்டும் என்று ஒரே ஆசை.

ஒரே வழி பிசினஸ். ஆனால், என்ன செய்வது? ஆயாவுக்கு பென்ஷன் வந்தால் அதில் இருபது ரூபாய் தருவார். பள்ளியிறுதியில் அது நூறு ரூபாயாக உயர்ந்தது. அதைவிட்டால் பிறந்தநாட்கள் - அது வருடம் ஒரு முறைதான்.

கல்லூரிக்கு வந்த பிறகே கொஞ்சம் பெரிய மனுசியாக பார்க்கப்பட்டேன். பெரிம்மாவும் அம்மாவும் அனுப்பும் செக்க்கில் எனது பெயரை பார்த்தபின் ஏற்படும் பெருமித_சந்தோஷ_உணர்வுகள் அலாதியானது. பீரோ லாக்கரில் இருந்த நாணயங்களை எண்ணியது போலவே அவ்வப்போது பாஸ் புக்கை எடுத்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். மெஸ் பீஸ் கட்டியதும் கொஞ்சம் சந்தோஷம் குறையும். ஒவ்வொரு செமஸ்டரும் எனது உள்ளார்ந்த சந்தோஷமானது சேவிங்ஸ் அக்கவுண்டைப் பொறுத்து ஏறி இறங்கிக் கொண்டிருந்தது.

ஆனாலும் ஏதாவது பிசினஸ் செய்ய வேண்டுமென்று சுஜாவும் நானும் பேசிக்கொள்வோம். சுஜாவின் அப்பா ஷேர் ப்ரோக்கர்.


ஷேர்கள் வாங்கி பெரிய ஆளாகிவிடலாமென்று மனக்கோட்டை கட்டிக்கொண்டு பெரிம்மாவை நச்சு பண்ணியதில் பாரி அங்கிள் மூலமாக சிண்டிகேட் வங்கியில் 5000 ரூபாய்க்கு ஏதோ ஷேர்கள் வாங்கி தந்தார்.ஷேர் மார்க்கெட்டில் எனக்குத் தெரிந்த ஒரே பெரிய ஆள் ஹர்ஷத் மேத்தாதான். அந்த டாக்குமெண்ட்களை வைத்து ஒரே கனவுதான்.

ஆனாலும் நாமே சம்பாதித்து கையில் காசு வைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பது நிறைவேறாமலே இருந்தது. கொடைக்கானல் வானொலி நிலையத்தில் ஏதோ சர்வே எடுக்க வாய்ப்பு கிடைத்தது. கொடுக்கப்பட்ட முகவரிகளைத் தேடி காடு மலைகளைச் சுற்றி ஏறி இறங்க வேண்டும்.

ஊர் சுற்றுவதுதான் நமக்கு சாக்லெட் ஐஸ்க்ரீம் சாப்பிடுவது போன்றதாயிற்றே! பழம் நழுவி பால். அதில் கணிசமாக கிடைத்தது. முதலில் குட்டிக்கு கிஃப்ட். அப்புறம், ப்ரெண்ட்ஸ்க்கு ட்ரீட். அப்புறம் எனக்கு இசை ஆல்பங்கள். மாயமாக மறைந்தது பணம்.


எனக்காவது பரவாயில்லை. அம்மாவிடமும் பெரிம்மாவிடம் வாங்க்கொண்டிருந்தேன். எனது ஒரு சில நண்பர்களுக்கு அப்பாக்கள் கொடுப்பதுதான் பாக்கெட் மணி. ப்ராஜக்ட்-க்கு வந்தபோதும் பெரிம்மா அம்மாவின் தயவுதான்.அந்த அரசாங்க அலுவலகத்தில் ஐந்து மணிக்கு மேல் வேலை இல்லை. வெட்டியாக அடையாரைச் சுற்றிக் கொண்டிருந்த போது கண்ணில் பட்டது “தாஸ் ட்யூஷன் செண்டர்”.

உலகத்தில் இருக்கும் எல்லா மொழிகளுக்கும் எல்லா பரிட்சைகளுக்கும் ட்யூஷன் தேவையெனில் நீங்கள் அணுக வேண்டிய முகவரி இதுதான். தாஸ் என்பவர் அந்த ட்யூஷன் செண்டரை நடத்தி வருபவர். எந்த இடத்தைப் பார்த்தாலும் ஒருவர் பாடம் நடத்திக்கொண்டிருப்பார். இருவராக மூவராக அமர்ந்து கேட்டுக்கொண்டிருப்பார்கள். ஒரு பேப்பருக்கு வசூலிக்கும் காசில் நான்கில் ஒரு பங்கு தாஸ் சாருக்கு.

முதல் வகுப்பு மட்டும் கொஞ்சம் பயமாக இருந்தது. நாம் என்ன சொல்லிக் கொடுத்து இந்த பையன் என்ன எழுதி பாஸ் பண்ன போகுதோ என்ற பொறுப்பு உணர்ச்சிதான்! பி.ஈ ஐடி மாணவன்.நாங்கள் படித்ததை அப்படியே வாந்தி எடுக்கும் வேலைதான்.

அவனும் என்ன சொன்னாலும் தலையாட்டிக்கொண்டிருந்தான். அவனுக்கு ஒரு மாதத்தில் ஒரு பேப்பர் சொல்லிக்கொடுத்து இரண்டாயிரம் கிடைத்தது. எனது பாக்கெட் மணியின் இரு மடங்கு. அதன் பிறகு கொஞ்சம் தைரியம் வந்தது. அடுத்து ஒரு பெரியவர் - வங்கியில் வேலை உயர்வுக்காக கணினி பரிட்சை. அப்புறம் ஒரு ஆண்ட்டி - அவரது எம்சிஏ எல்லா பேப்பர்களுக்கும். அப்புறம் இன்னொரு பி.ஈ - ஐடி. (பிற்காலத்தில் ஆர்குட்டில் சந்தித்தபோது நல்ல நிலையில் செட்டிலாகி இருந்தான்.ஹப்பாடா!)


வீட்டிலிருந்து பணம் வாங்குவது மெதுவாக குறைந்திருந்தது. மேலும் எனக்கான தேவைகளையும் நானே சந்திக்க துவங்கியிருந்தேன். எல்லாமே ஃபான்ஸி பொருட்கள்தான். அப்புறம் நண்பர்களுக்கு ட்ரீட். கல்லூரி காலத்தின் ட்ரீட்கள்..மறக்க முடியாதவை!!

காசை சேர்த்து வைத்து பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் சுகத்தைவிட அதை செலவழிக்கும் போது வரும் மகிழ்ச்சியை கண்டுகொண்டிருந்தேன். ”காசோட அருமை தெரியறது இல்லே” என்று வாங்கிய திட்டுகள் எல்லாம் பனியாக கரைந்துக் கொண்டிருந்தது. ஏனெனில் எனது உழைப்பு. எனது காசு. எனது சுதந்திரம். அடிப்படை தேவைகள் சந்திக்கப்பட்டபின்னர் இருந்த காசு எல்லாமே அப்போது அபரிமிதமாகத் தெரிந்தது.மேலும் காசு இல்லாவிட்டால் ஒன்றுமே இல்லை என்றும் புரிந்துக்கொண்டிருந்தேன்.

முழுநேர வேலை கிடைத்தபின்னர் முற்றிலும் விடுதலையாக உணர்ந்தேன். உறவினர்களுக்கு,நண்பர்களுக்கு எல்லாருக்கும் ஒரே பரிசுப்பொருட்கள்தான். சேமிக்க வேண்டுமென்று அப்போது தோன்றவேயில்லை. இப்போதும்தான். இதுவரை என்னை பாராட்டி வளர்த்த அனைவருக்கும் எனது ஃபீலிங் ஆஃப் கிராட்டிட்யூடை காட்டவே எனக்கு போதுமாக இருந்தது.

எனக்கு திருமணம் ஆனபின்னர் ஆயா எனக்கு சொன்னது “எப்போதும் உனது அக்கவுண்ட்டில் இரண்டு லட்சங்கள் இருக்கும்படி பார்த்துக்கொள்” என்பதுதான். ஆனால், முடியவேயில்லை. சந்தர்ப்பங்களும் விடுவதில்லை. கொஞ்சம் பணம் சேர்ந்தால் உடனே அது வாங்கலாமா இல்லது இவர்களுக்கு இதை வாங்கித் தரலாமாவென்றே கரைந்து விடுகிறது.

ஆனாலும், எனது சந்தோஷமும் தைரியமும் ஏடிஎம் துப்பும் ரசீதை பொறுத்தே உள்ளது என்பதை மறுக்க முடியாது.

ஆமா, ஏன் இன்னைக்கு இவ்ளோ மொக்கை...முதல் தேதியில்லையா...?! எஸ்.எம்.எஸ் வந்தாச்சா பாக்கணும்...:-)

அதுவரைக்கும் அபாவின் பாடலை கேட்டுக்கொண்டிருங்கள் !

From my playlist

பப்பு டைம்ஸ்

ரொம்ப நாளைக்கு அப்புறம் ஆர்ட் ஆக்டிவிட்டீஸ் செஞ்சோம்.

எல்லாம் நம்ம 'ச்செம்மூ'வாலேதான் ('செம்மொழி'யைத்தான் சுருக்கிட்டேன்!). பப்புவுக்கு லீவ்...பெரிம்மாவுக்கு லீவ்...போன வாரம் எல்லாம் செம ஜாலி! சனிக்கிழமை பெரிம்மா கிளம்பிவிட பப்புவுக்கு போர்...திரும்ப என்கிட்டேதானே வரணும்! :-)




ஒரு Nature walk போனோம். இலைகளை,பூக்களை சேகரிச்சுக்கிட்டு வந்தோம். வழியிலே பார்த்த எறும்பு அரண்மனைகளுக்குள்ளே போகணும்னு பப்புவுக்கு ஒரே ஆசை. எறும்புகளுக்கு 'ராணி'தான் அம்மான்னு சொன்னதும், ‘அப்போ நீதான் நம்ம வீட்டுக்கு ராணி'ன்னு சொன்னா. அப்போவே எனக்கு தலையிலே கிரீடமும் கையிலே செங்கோலும் வந்துட்ட ஃப்லீங்.

'நீதான் இளவரசி'-ன்னு பதிலுக்கு சொன்னேன்..அவளுக்கு எந்த ஃப்லீங்கும் வந்த மாதிரி தெரியலை..பார்வையும் கவனமும் 'எங்கேடா அடுத்த அரண்மனை'ன்னே இருந்துச்சு.



வண்ணங்களை குழைத்தும், அவள் சொல்லும் இலைகளை எடுத்துக்கொடுத்தும், ஒட்டியபின் கொடுப்பவற்றை வாங்கிவைப்பதுமாக எடுபிடி வேலை ராணிக்கு. சேகரிச்சதை வண்ணத்தில் தோய்ச்சு பேப்பரில் பதிய வைத்தது இளவரசி!

பராக்..பராக்..பராக்!!

This day last year!

Red turned green

கடந்த வெள்ளிக்கிழமையன்று பப்பு பள்ளியில் ரெட் டே . முதல்நாள் ஜூரம் வந்ததில் ஒரே ப்ளூ டேயாகி போனது வேறு கதை. ஆனால், ரெட் டேவுக்கு எப்படி போக வேண்டுமென்று ஒரு வாரமாக கனவுகள்தான்.

அதில் ஒரு பகுதி :

நான் : “பப்பு, ஆயா வாங்கிட்டு வந்த ரெட் கவுன் போட்டுக்கலாம், லாங் கவுன் இருக்கே....அது! ”

பப்பு : .....(மையமாக ஒரு பார்வை)

நான்: “அப்புறம், ஹேட், கையிலே ரெட் பாண்ட், ரெட் சப்பல்ஸ்..ஓக்கேவா! சூப்பரா இருக்கும்! அப்புறம் ஹேர் கிளிப்ஸ்...”

பப்பு: ......

பப்பு: ”இல்லப்பா, ரெட் பாவாடை பீரோலே இருக்குல்லே...அது.. போட்டுக்கலாம்.”

நான்: ......(அதே மையமான பார்வை)

பப்பு: “கையிலே ரெட் வளையல், நெத்திசுட்டி, ரெட் ஹேர் க்ளிப்ஸ்....சூப்பரா இருக்கும்ப்பா! ”

நான்(மனதிற்குள்) : வாழ்க்கை ஒரு வட்டமான்னு மீ இன் டீப் திங்க்கிங்....!?!

(ஆயா எங்க ஸ்கூல் கலர் டேவுக்கு பாவாடை சட்டை போட்டுவிட்டா அடம்பிடிச்சு ஃப்ராக் போட்டுக்கிட்டது நான். ப்ராக் போட சொன்னா பப்பு பாவாடை போட அடம் பிடிக்கிறாளே... இப்போவே.....Gen' Gapஆஆ??)



ஆனால் செய்ய முடிந்ததெல்லாம் ஒன்லி டாக்டர் விசிட். பப்புவால் எனக்கும் கிடைத்தது லீவ். டாக்டரை சந்தித்தப்பின் மறக்காமல் நாங்கள் செய்யும் இரண்டு காரியங்கள் : ஐஸ்க்ரீம் சாப்பிடுவது மற்றும் பார்க் செல்வது.

ஜுரம் வந்துவிட்டால் எப்போதும் தூக்கியே வைத்திருக்க வேண்டும் அல்லது மேலேயே வந்து ஒட்டிக்கொள்வாள். பார்க்குக்குச் சென்றதும் அவளாகவே இறக்கிவிடச் சொன்னாள். மெதுவாக நடக்கத் துவங்கினோம்.

மரங்களை தடவிப் பார்த்தோம். 'ஹார்டா இருக்கு ஆனா லீஃவ்ஸ் சாஃப்டா இருக்கு' என்றாள். இலைகள் உதிர்வதைப் பற்றியும், நிறம் மாறுவதைப் பற்றியும் பேசினோம். And then we hugged the trees (கட்டிப்புடி வைத்தியம்?!) . காதுகளை மரத்தில் வைத்து மரம் ஏதாவது பேசுகிறதாவென்று கேட்டோம். பப்பு, மரங்களைச் சுற்றி ”ரிங் அ ரிங்க் ஆஃப் ரோஸஸ்” பாட ஆசைப்பட்டாள். (ஆனால் எனக்குத்தான் ஒரு மாதிரி இருந்தது....geeee) ஆனாலும் சுற்றினோம்.

சோர்வெல்லாம் நீங்கி சிறிது நேரத்தில் ஓடவும் ஆரம்பித்திருந்தாள். நானும் அவளைத் துரத்திக்கொண்டு....

Return to innocence

ஸ்கூல் டைரியை பார்ப்பதற்கு பப்புவின் பையை திறந்தபோது ஒரு சில தாள்கள் மடித்து ஹேர்க்ளிப் போட்டு வைக்கப்பட்டிருந்தது. பப்பு தேஷ்னாவிற்கு வரைந்ததாம். அவளாகவே பிரித்துக் காட்டினாள்.



எறும்பு போய்க்கிட்டிருக்கு!

(சம்மர் ஹாலிடேஸ்லே பூதக்கண்ணாடி வைச்சு ஒண்ணு விடாம விடாம பார்த்த எஃபெக்ட்! இட்லியைக் கூட நாங்க பூதக்கண்ணாடிலே பார்த்துதான் சாப்பிட்டோம்னா பார்த்துக்கோங்களேன்.)




பூ இதெல்லாம். மேலே பட்டர்ஃபிளைஸ் பறக்குது! (இது பப்புவோட சின்னவயசு புத்தகத்தோட தாக்கம்னு நினைக்கறேன்!)



பபிள்ஸ்....



இது தேஷ்னாக்கு லெட்டர்.

(அடுத்தவங்க லெட்டர்லே என்ன எழுதியிருக்குன்னு பார்க்க கூடாதுல்லே..சோ என்னன்னு கேட்டுக்கலை!)




இது எனக்கும் பெரிம்மாவுக்குமாம். மேலே இருக்கிறது பெரிம்மாக்கு. வானத்திலிருந்து மழை பெய்யுது. பெரிய பெரிய ட்ராப்ஸ்.

கீழே இருக்கிறது - எனக்கு. ஆபிஸிலே கொண்டு போய் வைச்சிக்கணுமாம். யாராவது கேட்டா, நான் இல்லே பப்புதான் வரைஞ்சதுன்னு சொல்லணுமாம். ஆபிஸ்காரங்க வாவ்,சூப்பர்ன்னு சொல்லுவாங்களாம். ஏன்னா, சின்னபசங்க வரைஞ்சதுதான் சூப்பரா இருக்குமாம்! (ஆல் மை டைம்ஸ் யார்!)

அது என்னன்னு சொல்லலையே...அந்த கோல்டன் க்ளிட்டர் - வானம். அதுலேருந்து மான்களுக்கு ஃபுட் கொட்டுதாம்.

(இதை எழுதிக்கொண்டிருந்தபோது பின்னணியிலே Enigma ஓடிக்கிட்டிருந்தது - டைட்டிலுக்குக் காரணம் ஓக்கேவா!)

நல்லாருக்கு இல்லே...raining food...யாரும் ஆஃபிஸுக்கு போகவே வேணாம்...;-)

ஓ ஃபார்...

ஓலைச்சுவடி!

வல்லியம்மாவின் மாமியார் டைரியை வாசித்ததும் மருமகளின் டைரிக்குறிப்புகள் நினைவுக்கு வந்துவிட்டது. :-)

திருமண ஆல்பங்களில் புகைப்பட கவரேஜில் புது மாமியாருக்கு எழுந்த முதல் தர்மசங்கடத்தைப் பற்றி சுவாரசியமாக எழுதியிருந்தார்.

எனது இடுகை திருமண அழைப்பிதழ் பற்றி.

திருமண அழைப்பிதழ்களையும் இருவீட்டாரும் தனித்தனியாகவே அச்சடித்து அழைப்பார்கள். திருமண சம்பிரதாயங்களில் எனது அறிவும், ஆர்வமும் பூஜ்மாதலால் 'இதெல்லாம் பெரியவங்க சமாச்சாரம்' என்று ஒதுங்கிவிட்டதில் இந்த ஞானமெல்லாம் மிஸ்ஸிங். இருவீட்டாரும் அவரவர் பக்கத்திலிருந்து 50 பத்திரிக்கைகளை மாற்றிக்கொண்டதாக நினைவு.

பெரியவர்கள் சார்பான அழைப்பிதழை தவிர்த்து, எங்கள் சார்பாக ஒரே மாதிரியான அழைப்பிதழையே நண்பர்களுக்குக் கொடுக்கலாமென்று நானும் முகிலும் தீர்மானித்திருந்தோம். ஓலைச்சுவடி போன்ற ‘நறுக்கிதழை' - மூன்று இலைகள் கொண்ட அழைப்பிதழை தேர்ந்தெடுத்திருந்தோம். முகிலுக்கு 200 . எனக்கு 150. அழைப்பிதழ்களின் எண்ணிக்கைதான்!

அழைப்பிதழின் அட்டையில் “Mugil weds Mullai' என்பதற்கு பதிலாக, எனக்கு வேண்டிய அழைப்பிதழில் "Mullai weds Mugil" என்றும் , உள்ளேயும் மற்றும் சைன் ஆஃபிலும் எனது பெயர் முன்னால் வரும்படி அச்சடித்து தரும்படியும் கேட்டிருந்தேன். முகிலும் அவரது தந்தையிடம் கூறினார். ஆனால், அங்கிளுக்கு இருந்த வேலைப் பளுவில் எனது விண்ணப்பம் மறக்கப்பட்டு கீழ் கண்டது போல எல்லா அழைப்பிதழ்களும் வந்து சேர்ந்தன.





எல்லா இடங்களிலும் முகில் பெயரே முதலில். எனக்கோ ஏமாற்றம். ஏதோ, வாழ்க்கையில் நமது பெயர் தாங்கி வரும் பத்திரிக்கை இது ஒன்றுதான். அதில் கூட நமது ஆசையில் மண் என்று பெருத்த ஏமாற்றம்(!).

எனது ஒரு சில நண்பர்கள் மணமகனுக்கு அடிக்கப்பட்ட அழைப்பிதழ்களையே கொடுத்திருக்கிறார்கள். “உன் இன்விடேஷன்லே மாத்தி போட்டிருக்கலாம் இல்லே” என்றதற்கு ”நீ கொடுக்கப் போற 100 இன்விடேஷனுக்கு மாத்தி போடணுமான்னு அவர் சொல்லிட்டாரு” (ஹ்ம்ம்...இங்கே தொடங்கும் காம்ப்ரமைஸ்....!) என்று சொல்லியிருந்தார்கள். எனக்கு 50 இன்விடேஷன்கள் என்றாலும் நிச்சயம் நானும் இதே போல செய்துவிடக்கூடாது என்றும் நினைத்திருந்தேன்.

அதுவும் முகில் அழைப்பது போன்ற அழைப்பிதழை எனது நண்பர்களுக்கு எப்படி நான் கொடுப்பது?

எனது கல்லூரி மற்றும் பள்ளி நண்பர்கள் என்னையல்லவா அறிவார்கள். முகிலை எப்படி அறிவார்கள்?

உடனே ட்ரிங்...ட்ரிங்...

பெரிம்மாவுக்குத்தான்!

ஆனால், அம்மாவும் மாமாவும் ”இதையே கொடேன், என்ன பெரிசா” என்று ‘ இது எல்லாம் ஒரு விஷயமா' என்பது போல சமாதானம் பேசி எதிரிகளாகிப் போயினர்.

ஓரிரு நாட்களில், எங்கள் தரப்புக்கான அழைப்பிதழை தேர்ந்தெடுக்க வேண்டி இருந்தது. சென்னை மேனகா கார்ட்ஸ். என் முகம் வாடுவதை ஒருபோதும் தாங்கவியலாத பெரிம்மாவுடன் சென்று எனக்கான அழைப்பிதழைத் தேர்ந்தெடுத்து கீழ்கண்டது போல அச்சடிக்கப் பெற்றேன்.



நான் அழைப்பது போன்று அழைப்பிதழின் வடிவமும், அட்டையில் எனது பெயரே முதலிலும். அதன் பிறகே மனம் கொஞ்சம் ஆறியது. முகத்தில் மகிழ்ச்சி கொஞ்சியது(!). ஆனால் அந்த பேதை நெஞ்சத்திற்கு அப்போது தெரிந்திருக்க நியாயமில்லை.... திருமண வாழ்க்கையே காம்ப்ரமைஸ்களால் ஆனது என்று.. (யார் வாய்ஸிலாவது மாற்றி படித்து நொந்து போகவும்...ஹிஹி!!)

சிலருக்கு இது சிறிய விஷயமாக இருக்கலாம். நமக்கு சிறிய விஷயமாக தோன்றுவது பிறருக்கு பெரிதாகத் தோன்றிவிடுகிறது இல்லையா, அதுபோலத்தான்.

(அந்த அழைப்பிதழ்களை, மீதியானவற்றில் 100 அழைப்பிதழ்களை முகில் உபயோகப்படுத்திக்கொண்டார்.அந்த அழைப்பிதழ்களை நான் பயன்படுத்த -வில்லை என்ற மனவருத்தம் முகிலுக்கு இருந்தது தெரிந்தே இருந்தது. ஆனால் நான் என்ன செய்ய முடியும்!)

எங்கள் உறவுகளில் - ஐயர் வைத்து செய்யும் வழக்கம் இல்லை. ராமலிங்க அடிகளின் திருவருட்பாவை ஓதூவார் பாட யாராவது ஒரு பெரியவர் தாலியை எடுத்துக் கொடுக்க டும் டும் டும்தான். உறவினர்கள் திருமணங்களில் நானும் குட்டியும் கலந்துக்கொண்டதை விரல் விட்டு எண்ணி விடலாம். அதனால், இவை தவிர மற்ற சம்பிரதாயங்கள் எதுவும் நுணுக்கமாக எனக்குத் தெரியாது.

ஆனால், முகில் வீட்டார் வழக்கமோ தலைக்கீழ்.

அதில், 'கூரைப்புடவை' என்ற வார்த்தை புதிதாகக் காதில் விழுந்தது. அதைப் பற்றிய அறிவு எனக்கு கிஞ்சித்தும் இல்லை. யாருக்கோ என்று எண்ணிக் கொண்டிருந்தேன். ஏனெனில் உறவினர்களுக்கு கொடுக்க நிறைய புடவைகள் எடுத்து வைத்திருந்தோம். அதனால், யாரோ ஒரு உறவுக்கு கொடுக்க வேண்டியது போல என்று நினைத்துக்கொண்டிருந்தபோது, அது எனக்குத்தான் என தெரியவந்தது. என்னவென்று கேட்கப் போக 'கட்டங்கள் போட்ட வாயில் புடவை' என்று பதில் வந்தது.


சமீபத்தில் கற்றுக்கொண்ட பாடம் நினைவுக்கு வந்தது. அது - முகிலிடம் சொல்வதை விட நேரடியாக அங்கிளிடம் சொல்லிவிடுவதே பெட்டர் என்பதே!

அடுத்த ட்ரிங்..ட்ரிங்...

அங்கிளுக்குத்தான்!

“எனக்கு வாயில் புடவைல்லாம் வேணாம் அங்கிள், கல்யாண புடவை இருக்கு இல்லே அதுதான் கட்டிக்கப்போறேன்.”

“தாலி கட்டும்போது கூரைப்புடவைதாம்மா கட்டணும், அதுக்கு அப்புறம் நீ வேற புடவை மாத்திக்கலாம்”

“ஹைய்யோ..அங்கிள்..அது என்னோட ஹைட்டுக்கு முழங்காலுக்கு ஏறிடும்.. பாக்க நல்லாவே இருக்காது. அதுவும் இல்லாம கட்டம் போட்டதுன்னா எனக்கு ஜெயில்லே இருக்கறவங்க கட்டியிருக்க புடவைதான் அங்கிள் ஞாபகம் வருது. ஃபோட்டோலேயும் நல்லா இருக்காது..ப்லீஸ் அங்கிள்” என்று புலம்பி வைத்தேன்.

“இதை ஒரு விஷயமா எடுத்துக்காதே, என்ன? மேடையிலே உட்காரப் போறது ஒரு மணிநேரம் இருக்குமா?!” என்று சின்ன அத்தை அறிவுரை.

சிறைபுகப் போகிறோம் என்பதை சிம்பாலிக்காக குறிக்கவே இந்தப் புடவையோ- சிறைப்புடவை மருவி கூரைப்புடவையாகி விட்டதோ(!!) என்ற கண்டுப்பிடிப்பை லதாவிடம் சொல்லப் போக அவளோ பார்வையால் எரிக்காத குறை!

”புடவையை மாத்திட்டேம்மா, வாயில் புடவையை மாத்திட்டு பட்டுலேயே கூரைப்புடவையைத் தேடி எடுத்திருக்கேன்” - அடுத்த நாள் அங்கிளிடமிருந்து ஃபோன்.

கடைசியாக, கூரைப்புடவையிலிருந்து தப்பிக்கவே முடியவில்லை...சிறை புகுவதிலிருந்தும்தான்..!

இதனால் அறியப்படும் நீதி : புது மாமியார்களுக்கு மட்டுமல்ல..பிரச்சினை புது மருமகள்களுக்கும் வரலாம். (மரு)மகள்களின் விருப்பத்தையும் (இரு) வீட்டு பெரியவர்கள் கேட்கலாம். சம்பிரதாயங்களையும் வளைத்துக் கொள்ளலாம். கூரை இடிந்து விழாது! :-)

உங்களளவில் நிகழ்ந்த காம்ப்ரமைஸ்கள் அல்லது நிராசைகள், முதல் பிரச்சினைகள்/தர்மசங்கடங்கள், உரிமை நிலைநாட்டல்கள் - சுருக்கமாக சொல்ல வேண்டுமானால் “மருமகளின் டைரிக்குறிப்புகளை” (கண்டிப்பா இது ஒரு அனுமார்வால்தான்!) கொஞ்சம் எடுத்துவிடும்படி தீபா, ஜெயந்தி, அமைதிச்சாரல் மற்றும் சாந்தி லஷ்மணை கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

Trace me!

பப்புவை சார்ட் பேப்பரில் ட்ரேஸ் செய்து கொடுத்தேன். அவளது ட்ரேஸ் செய்த உருவத்தை பார்க்க அவளுக்கு மிகுந்த எக்சைட்மெண்ட்.

அதில் கண்கள், காதுகள்,தலைமுடி என்று உறுப்புகளை அவளாகவே வரைய வேண்டும். சாம்பல் நிறத்தில் இருபுறமும் இருப்பவை காதுகள்! புருவங்கள், காதில் தொங்கல்கள் என்று எல்லாவற்றையும் வரைந்தாள். அவளது உடையில் இருந்தது போல பூவும்.

வண்ணமடிக்க விருப்பப் பட்டாள். பாதிக்கு மேல் போரடித்து விட்டது போல! :-)
On the whole, we had fun in this activity!

ஹைய்யோ...ராமா!!

வளர்ந்து பெரிசானதும் நீயும் நானும் கல்யாணம் பண்ணிக்கலாமா, ஆச்சி?!

mAD : Billion hearts beating

முன்னால் சென்ற பஸ்ஸின் விளம்பரபலகை எனது கவனத்தை ஈர்த்தது. யூனினாரின் “சாதிக்க நிபந்தனைகளே இல்லை” பார்த்து பார்த்து ”என்ன நிபந்தனையோ” என்று புரியாமல் போரடித்தது போக இப்போது இவை.

Billion hearts beating என்ற விளம்பரம்தான் அது.

அநேகமாக ஏதாவது ஒரு மருத்துவமனையின் ஹெல்த் செக்கப் ஆக இருக்கும். அதன் வாசகங்களும், அதனைத் தொடர்ந்து எழுந்த எண்ணங்களும் விளம்பரத்தைப் பற்றிய மற்ற விபரங்களை என் கண்களிலிருந்து மறைத்துவிட்டது.

அதிலிருந்த வாசகம் இதுதான் “I pledge to quietly eat all the veggies my wife puts in my plate” . அதை சொல்வது போல அருகில் ஒருவர் நின்றுக்கொண்டிருக்கிறார்.

அவரது மனைவி சொல்வது போல ஏதாவது இருக்கிறதா என்று தேடினேன். ஒன்றும் காணோம். ( பஸ்ஸின் இடப்பற்றாக்குறையும் காரணமாக இருக்கலாம் என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.)

அதைப் பார்த்ததும் எழுந்த முதல் எண்ணமே,

ஏன் அவரது மனைவிதான் அவருக்கு பரிமாறவேண்டும்?

அல்லது, மனைவிதான் கணவனை பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பது போல - மனைவிதான் கணவனது உடல்நலத்துக்கு பொறுப்பு என்பது போல எண்ணத்தை விதைக்கிறார்கள்?

”என் தட்டில் காய்கறிகளை அதிகமாக எடுத்துக்கொள்வேன். எடுத்துக்கொண்டதை முழுவதுமாக நான் உண்பேன்” என்று ஏன் கணவரால் உறுதி கூற முடியவில்லை?

அதற்கு பெயர் அன்பு என்றெல்லாம் சொல்ல மாட்டீர்கள் என்று நினைக்கிறேன். ஏன், அன்பற்ற வாழ்க்கை வாழும் பல குடும்பங்களிலும் மனைவிகளே கணவனுக்கு பரிபாலனை செய்வதை கண்டிருக்கிறேன்.

மனைவி கணவனுக்கு பரிமாறுவது அன்பு என்று சொல்வீர்களானால் கணவன் மனைவிக்கும் அல்லவா பரிமாற வேண்டும்?

எப்படி காய்கறிகளை உண்டால் உடல்நலத்துக்கு நல்லது என்பது மனைவிக்கு தெரிகிறதோ அதேபோல கணவனுக்கும் அல்லவா தெரியவேண்டும்?

மனைவி வேலைக்கு போகிறாளோ இல்லையோ அதை விடுங்கள். வேலைக்கு போகும் பெண்ணை போலவே வீட்டிலிருக்கும் பெண்ணுக்கு ஓய்வு ஒழிச்சல் இல்லாமல் வேலைகள் இருக்கிறது.

மாமா காலையில் 8.45 பஸ் பிடிக்க வேண்டுமானால், அறிவழகி அத்தை 5.30 மணிக்கு எழுந்துக்கொள்ள வேண்டும். மாமாவின் காந்திய கொள்கைகளினால் வீட்டில் காஸ் அடுப்பு கிடையாது. மிக்ஸி கிடையாது. எந்த வீட்டு உபயோகப் பொருளும் ‘ஆடம்பரம்'தான் அவருக்கு. முதல்நாள் மட்டும் என்றைக்காவது அபூர்வமாக வெங்காயம் உரித்துத் தருவார் மாமா. ஊதுகுழலை ஊதியபடி கண்களை இடுக்கிக்கொண்டு சாணம் மெழுகிய அடுப்போடு மல்லுகட்டிக் கொண்டிருப்பார் அத்தை.

பக்கத்தில் பம்ப் ஸ்டவில் வேகமாக வேக வேண்டிய வட்டிலையும் கவனித்தபடி. அதிகாலையில், வாசலில் சாணம் தெளித்து கோலம்போட்டபின் சமையலறைக்குள் அத்தை நுழைந்தால் மாமாவும், பிள்ளைகளும் இட்லியோ தோசையோ சாப்பிட்டு, மதிய உணவை கட்டி எடுத்துக்கொண்டு பள்ளிக்குச் சென்றபின் கழுவ வேண்டிய பாத்திரங்களுடன் ஒன்பதரை மணிக்குத்தான் வெளியே வருவார்.

நடுவில், மாமாவின் இஸ்திரி போட்ட சட்டை எங்கே போயிற்று, அல்லது சட்டைக்குள் இருந்த பில்கள் எங்கே என்பனவற்றிற்கும் - “அம்மா, அட்டை போட்ட கணக்கு புக் எங்கே” ”அவன் என்னோட சைக்கிள் சாவியை ஒளிச்சு வைச்சுட்டான்” என்று சகலத்திற்கும் அத்தைதான்.

காலை உணவோடு மதிய உணவும் தயாராகி அனைவரும் கிளம்பிவிட, துணிகளை ஊறவைத்து கிணற்றில் நீர் இறைத்துவிட்டு பதினோரு மணிக்கு மேல் மிச்சம் மீதி இருப்பதையும்,முந்தைய நாள் மீந்ததையும் எடுத்துக்கொண்டு சாப்பிட அமர்வார். அல்லது சாப்பிடுவதாக பேர் பண்ணிக்கொண்டு!

தேவையான காய்கறிகளை அவர் உண்கிறாரா? அவரது வேலைக்குத் தேவையான சக்தியை பெறுமளவு ஊட்டச்சக்தியும் சமச்சீர் உணவும் அவர் உட்கொள்கிறாரா? இதையெல்லாம் பார்த்துக்கொள்ளவும் பரிமாறவும் ஒருவரும் இல்லை.

அதன்பின் நாள் முழுவதும் -மாடுகளை பார்த்துக்கொள்ள, கூடத்தை ஒற்றை ஆளாக பெருக்கித்தள்ள, தோட்டத்தை சுத்தம் செய்ய, மாலையில் திரும்பவும் தண்ணீர் தெளித்து கோலம் போட்டு, காபி போட்டு,இரவு உணவை தயாரிக்க, திரும்ப பாத்திரம் கழுவி, சமையலறையை சுத்தம் செய்து...இவைநடுவில் ஊறுகாய்,வத்தல்,அப்பளம், முறுக்கு,அதிரசம்...

சொல்லப்போனால், சகலவித வீட்டு உபயோக பொருட்கள் இருக்கும் கீதா ஆண்ட்டிக்கு இதே கதைதான். மீதி இருப்பதை உண்டு ஒப்பேற்றி விடுகிறார்களென்பதை யாரும் மறுக்க முடியாது. அறிவழகி அத்தையோ கீதா ஆண்ட்டியோ...ஏன் நமது அம்மாக்களுமே இப்படித்தானே? இதை மறுப்பவர்கள் யாராவது இருக்கிறீர்களா என்ன?

இன்றைய நிலையில் கணவன் மனைவி இருபாலரும் வேலைக்குச் செல்கிறார்கள். சில வீடுகளில் கணவனும் சமையல் வேலைகளில் உதவி செய்கிறார். கணவன் மாலையில் ஜிம்முக்குச் சென்றால் மனைவி அதிகாலையில் செல்கிறார். இருவரும் சமச்சீரான உணவுகளை உட்கொள்ள திட்டமிடுகிறார்கள்.

ஒரு கல்யாணத்திற்கு சென்றிருந்தபோது கவனித்தேன். மணமேடையில் வாழ்த்திவிட்டு இறங்கி வந்த எல்லா தம்பதிகளிலும் - 40 வயதிற்கு மேற்பட்ட எல்லா பெண்களும் படிகளில் கைப்பிடியை பிடித்தபடி பக்கவாட்டில்தான் இறங்கி வந்தனர்.

ஏன்?

மூட்டுவலி.

கணவனது தட்டில் காய்கறிகளை நிரப்பும் பெண்களின் நிலை இதுதான்.

” எனது மனைவியின் தட்டில் பரிமாறி அவள் அத்தனை காய்கறிகளையும் உண்ணுமாறு பார்த்துக்கொள்வேன்” என்று ஏன் அவரால் உறுதி எடுத்துக்கொள்ளமுடியவில்லை?

அப்படி சொல்பவரை படம் பிடித்து போட எது தடுத்தது?

நேற்று அண்ணா சாலை வழியாக கடந்து வரும்போது கண்ணில் பட்டது அதே விளம்பரம். இந்த முறை, அவரது படத்துக்கு பக்கத்தில் ஒரு பெண்ணின் படம். அந்த பெண் சொல்வது போல அமைந்திருக்கும் வாசகம் :

”I pledge to get off my bus a stop early and walk ”


” கணவர் எனது தட்டில் வைக்கும் காய்கறிகள் அனைத்தையும் உண்பேன்” என்று உறுதிகூறுவது போல ஒரு பெண்ணின் படத்தை போட முடியவில்லையே, ஏன்?

பெண்கள் எப்போதும் caregivers-தான் என்ற எண்ணத்தை பதிய வைக்கிறார்களே, ஏன்?

Times are changing...better change now!

Mere Lal Dupatta mal mal ka....

துப்பாட்டாவாலே இப்படித்தான் மேடம் தானா ரெண்டு சடை போட்டுக்கிட்டு...



பொம்மையை எடுத்துக்கிட்டு ப்ளே டேட் போறாங்க!!

மீண்டும் பள்ளிக்கு போகலாம்....

கோடை விடுமுறை ஆரம்பித்த முதல் வாரத்தில், பள்ளிக்கூடம் இல்லையென்ற நினைப்பில் ஒரு சில நாட்கள் ஜாலியாக கழிந்தது. எல்லோருக்கும்தான். காரணம் காலை தூக்கம். பிறகு ,”எப்போடா ஸ்கூல் ஆரம்பிக்கும்” என்ற கதைதான். எனக்கல்ல. பப்புவுக்கு!அதுவும் காலையில் 6.30 மணிக்கு! காலையில் எழுவதே “இன்னைக்கு ஸ்கூல் இருக்கா, வேன் வருமா” என்ற கேள்வியுடன் தான். 'இன்னைக்கு ஸ்கூல் இருக்கு' என்றதுமே உற்சாகத்துடன் எழுந்துவிடுவாள். பாலும் காலை உணவும் கடகடவென்று இறங்கி விடும். இந்த உற்சாகத்தை எனக்கு சாதகமாக பயன்படுத்தி முதல் இரண்டு வாரங்கள் கழிந்தது. அலுவலகத்திற்கு கிளம்பியதும் முகம் வாடி விடும். கொஞ்ச நேரம்தான். அப்புறம், அக்கம்பக்கத்து வீடுகளில்தான் அவளைத் தேட வேண்டும்.

மே மாதத்தின் கடைசி வாரங்களில்,காலையில் 8.45 க்கு “எழுந்துக்கோ பப்பு” என்றால் தூக்கத்திலே பதில் வரும் “எனக்கு சம்மர் ஹாலிடேஸ் இல்லே, ஏன் என்னை எழுப்பறே?”. அப்போதே எனக்கு கிலி பிடித்துக்கொண்டது, ஜூன் 2ஆம் தேதியை நினைத்து. பப்புவுக்கு பள்ளி ரீ ஓபன் ஆச்சே!

பெரிம்மா,அம்மா, குட்டி என்று எல்லோரும் ஒவ்வொருவராக கிளம்ப ஆரம்பிக்க நான் மட்டுமே எதிர்கொள்ள போகும் ஜூன் 2 கொஞ்சம் பயமாகவே இருந்தது - ஏதோ எனக்கே பள்ளிக்கூடம் ஆரம்பிப்பது போல.அதுவும், அந்த ஒழுங்கை/ ரொடினை கொண்டு வருவது குறைந்த பட்சம் பள்ளி ஆரம்பித்த முதல் வாரத்தில் - டெரர்தான். அதுவும் வேன் வேறு மே மாத இறுதியில் ஒரு ட்ரையல் ரன் வந்து, இனி பப்புவுக்கு காலை பிக்கப் 7.40க்கு என்று டரியலாக்கியிருந்தது.

சரி, கடைசி சனி,ஞாயிறுகளில் காலையில் எழுப்பி விடலாம், இரண்டு நாட்கள் பழக்கத்தில் மூன்றாம் நாள் எளிதாக இருக்கும் என்ற நினைப்பில் மண் அள்ளி போட்டுக்கொண்டது நானேதான். சனி -ஞாயிறுகளில் நான் எழுந்தாலல்லவா அவளை எழுப்புவதற்கு! கடைசியில் எந்த ஹோம் ஒர்க்கும் செய்யாமலேயே விடிந்தது ஜூன் 2. காலையில் நல்ல மூடிலேயே எப்படி எழுப்புவது என்ற கவலையோடே உறங்கச் சென்றேன் - 6.15 மணிக்கு அலாரம் வைத்துவிட்டு. முதல்நாளே பப்புவுக்கு எல்லாம் ரெடியாக இருந்தது அவளுக்கு உற்சாகத்தை தந்திருக்க வேண்டும்.

”ஆச்சி, பெரிய பெரிய தவளை ஆச்சி” பப்புதான்.

ஜன்னலைப் பார்த்தேன். இன்னும் விடியவில்லை. அரைக்கண்ணைத் திறந்து...நேரம்...5.30 மணி.

”ம்ம்..தூங்கு பப்பு, தவளை இங்கே வராது”

ம்..ஹூம்!

”ஆச்சி, லைட் போடு ” சொல்லி சொல்லி பார்த்துவிட்டு அவளாகவே லைட்டை போட்டு ”வா, கதவுக்கிட்டே பாரு ” என்று இழுக்கத் தொடங்கினாள்.

எழுப்பும் கவலை விட்டது என்று ஒருபக்கம் நிம்மதியாக இருந்தாலும் அதிகாலை தூக்கத்தை இழக்க மனம் வரவில்லை.வேறு வழியில்லாமல், எழுந்து அவளுடன் சென்றேன். படுக்கையறை கதவை திறக்கச் சொன்னாள் - என் கையை பிடித்தபடி நின்றுக்கொண்டு.

”ஆச்சி, எவ்ளோ பெரிய தவளை தெரியுமா” - அவள் சொன்னதைப் பார்த்தால் அந்த தவளை ஒரு கடலாமை அளவுக்கு இருந்திருக்க வேண்டும். சற்றே பெரிய தவளைதான் போல.

அடுத்து அவள் சொன்னதுதான் மிகுந்த ஆச்சரியமாக இருந்தது.

”ஒரு தவளை ஆச்சி, அதுக்கு தவளை மாதிரி உடம்பு இருந்தது, ஆனா வாய் இல்லே, எப்படி இருந்துச்சு தெரியுமா..க்ரோக்கடைல் மாதிரி இப்படி இருந்தது”

கடலாமை சைசில் தவளை உடல். அதற்கு முதலை முகம். வாசலில் இருந்ததாம்.
வாசல் கதவை திறந்து அங்கே நிற்கிறதாவெனத் தேடினோம்.

காணோம்!

பாலை சுட வைத்துவிட்டு, தோசை செய்ய ஆயத்தமானேன். அவளது நாற்காலியை எடுத்துக்கொண்டு சமையலறைக்கு வந்தவள் அதன் மேலேறி சமையலறை மேடையில் அமர்ந்துக் கொண்டாள்.

கடைசியில், தவளைக்கதைகளை அவளே சொல்லியபடி ஒரு டம்ளர் பாலும், ஒரு தோசையும் உள்ளே சென்றது.

கொஞ்சம் நிம்மதியாக இருந்தது. காலை தூக்கம் விடுபட்டாலும், அரக்கபரக்க இல்லாமல் நிதானமாக எல்லா வேலையும் முடிந்தததை நினைத்து சந்தோஷமாகவும் இருந்தது. 'அவளோ கஷ்டம் இல்லை போலிருக்கே, இனிமே பிரச்சினை இருக்காது போல' என்றும் தோன்றியது.

(முதல் நாள் - முதல் டெர்ம் - வேனை நோக்கி ஓடுவதற்கு ரெடியாக பப்பு!)

அவளை வேனுக்கு அனுப்பியபின் எழுந்த கேள்வி, ”தவளை நாளைக்கும் உதவுமா?”!

இரண்டு நாட்கள் முன்பு நடந்தது நினைவுக்கு வந்தது!

சட்டென்று மனதுக்குள் மின்னல்!

யெஸ்...

”தூங்கும்போது குரங்கு-முதலை-நாவல்பழம் கதை சொன்னால் தவளை நிச்சயம் உதவும்! ”

யே!!

Few of her favorite sites....

கடந்த கோடைவிடுமுறையில் பப்புவை புத்தகங்களை விட அதிகம் ஆக்கிரமித்திருந்தது கம்ப்யூட்டர்தான். பெரும்பாலும் பெயிண்ட் பிரஷை வைத்துதான் விளையாடுவாள். அதைவிட்டால் sesame street மிகவும் பிடித்தம்.
தற்போதைய லிஸ்டில் இருக்கும் ஒரு சில தளங்கள் :

http://www.starfall.com/ இதில் இரண்டாவது பிரிவும் மூன்றாவது பிரிவும் மிகுந்த உபயோக இருந்தது. இரண்டாவது பிரிவு, வார்த்தைகளை, ஒலிகளை பகுக்கவும், கதைகளை பப்புவே நேவிகேட் செய்வதற்கும் உதவியது. நமது உதவி இல்லாமல் அவர்களாகவே அடுத்த பக்கங்களுக்கு செல்வதற்கு ஏற்ற வகையில் இருப்பது மிகுந்த உதவி- நமக்கு! வார்த்தைகளை, எழுத்துகளை கற்றுக் கொள்ளும் நிலையில் இருக்கும் சிறார்களுக்கு இந்த தளம் ஏற்றது. இதிலே இருக்கும் books பிரிவையும் வார்த்தைகளைத் தொடர்ந்து அறிமுகப்படுத்தலாம். பப்புவிற்கு nouns,verbs பற்றியெல்லாம் புரியாததால் தொடர்ந்து மூன்றாவது பிரிவை பார்க்க இயலவில்லை.

http://www.abcya.com/ ஒரு இடுகையில் பின்னூட்டத்தில் சித்தார்த்தும், மடலில் வெயிலானும் பகிர்ந்துக் கொண்டது. இதில் கிரேடு வகையாக பிரித்திருந்தாலும் பொதுவாக 4 - 5 வயதினர் எல்லா கிரேடையும் பயன்படுத்துக்கொள்ளலாம். ஒரு சில மட்டும் புரிந்துக்கொள்ள கடினமாக இருக்கும். இதன் டாட் டு டாட் மற்றும் எண்கள் விளையாட்டுகள், பூசணிக்காய் க்ரேவிங் - சூப்பர் டூப்பர் ஹிட்! இந்த தளம் குட்டீசை முழுவதுமாக விழுங்கிவிடும். ஒவ்வொரு மூலையும் பப்புவுக்கு அத்துபடி. வண்ணமயமான அமைப்பும் ஒரு காரணம் என்று தோன்றுகிறது.

http://pbskids.org இவை முழுவதும் விளையாட்டுகள்தான். கொஞ்சம் சீசேம் ஸ்ட்ரீட் பாணியில் இருந்தாலும் செம ஹிட். 'லோட் ஆகுது' என்று பப்புவுக்கு தெரியவைத்தது இந்த தளம்தான். :-) கண்ட்ரோல்களை கையாள்வதற்கான , பின்னணி குரலை கேட்க வைத்ததும் சீசேம் ஸ்ட்ரீட் மற்றும் இந்த தளத்தின் வெற்றி.

http://ceebies.com/ - இதில் பப்பு அவ்வளவாக ஆர்வம் காட்டவில்லை. வேறு குட்டீஸுக்கு பயன்படலாம்.

இது அல்லாமல், கணினியிலே இருக்கும் வேறு விளையாட்டுகளும் பப்புவின் ஃபேவரிட்.

உங்க வீட்டுலே எது ஹிட்டுங்க? பின்னூட்டத்தில் அறிமுகப்படுத்துங்க!

ஃபூல்....பியூட்டிஃபுல்....பி கேர்ஃபுல்!

”ஏப்ரல் ஃபூல்
ஏமாந்த ஃபூல்
லிச்சிலே விழுந்தா ப்யூட்டிஃபூல்!”

லிச்சியா..அப்படின்னா என்ன பப்பு ?

”லிச்சின்னா தொட்டி..தொட்டிலே விழுந்தா பட்டர்ஃபிளை ஆகி பியூட்டிஃபுல் ஆகிடுவோம் இல்லே அது! ”

ஓ!! (ஸ்..ப்பா! கேப்பியா..கேப்பியா!பி கேர்ஃபுல்..என்னைச் சொன்னேன்!!)

அப்புறம், இப்படியும் சொல்லலாம், ஆச்சி...

”ஏப்ரல் ஃபூல்
ஏமாந்த ஃபூல்
சண்டே மண்டே கோ டூ ஸ்கூல்! ”

இந்த டெர்மில் பள்ளியிலிருந்து கற்றுக்கொண்டு வந்த முதல் பாடல் என்ற வகையில் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க இடத்தை பெறுகிறது!

முமியா அபு ஜமால் : குரலற்றவர்களின் குரல்

'கொஞ்சம் நேரம் கூட தனியா இருக்க முடியலை, எப்போ பாத்தாலும் சுத்தி மக்கள்..எங்கேயாவது ஆளே இல்லாத இடத்துக்குப் போகணும்” என்று அங்கலாய்த்துக்கொள்கிறீர்களா? யாருமற்ற காடுகளுக்கும், மலை பிரதேசத்துக்கும் சுற்றுலாவை திட்டமிட்டுக் கொண்டிருக்கிறீர்களா?

அப்படியானால், என்னோடு கொஞ்சம் வாருங்களேன்.

எங்கு என்றா கேட்கிறீர்கள்?

சொல்கிறேன்...

தனி மனித உரிமைகள் 'புனிதப்பசுவாகக்' கருதப்படும் அமெரிக்காவைச் சேர்ந்த மரண தண்டனை கைதிகளுக்குக்கான - கொல்வதற்காகவே உயிரோடு உடல்களை வைத்திருக்கும் சிறைக்கும் ,'குழி' என்ற தனிமைச் சிறைகளுக்கும் தான் உங்களை அழைக்கிறேன்!

பென்சில்வேனியாவின் ஹண்டிங்டனுக்கு!

இதோ, இங்கே இருக்கிறது பார்த்தீர்களா..கத்தி போன்ற கூர்மையான இரும்புக் கம்பிகளாலான வேலி- நமது செல்லப்பிராணிகளுக்கான கூண்டை நினைவூட்டுகிறது அல்லவா - அதை நாம் ”நாய் கூண்டு” என்றே அழைக்கலாம். இங்குதான் மரண தண்டனை கைதிகள் தமது நாளின் 24 மணிநேரத்தில் 2 மணி நேரங்களை செலவழிக்க கூட்டமாக விடப்படுவார்கள். மின்னலோ மழையோ வந்தால் வெளிக்கூண்டில் அடைக்கப்படுவதும் தடைப்பட்டுவிடும்.

ஓ..இன்னொரு முக்கியமான செய்தியை சொல்ல மறந்துவிட்டேன் பாருங்கள். கொஞ்சம் கவனித்திருந்தால் நீஙகளே கூட இதை உணர்ந்திருக்க முடியும். அற்பத்தனத்திற்கும், நம்பிக்கையற்ற தன்மைக்கும் இடையே வாழ்க்கை ஊசலாடும் மரண தண்டனை கைதிகளுக்கான இந்தச் சிறையில் கறுப்பர்களையே நீங்கள் அதிகமாக காணமுடியும்.மொத்த தேசத்திலும் 11 சதவீதமே உள்ள ஆப்பிரிக்க-அமெரிக்கர்கள் இங்கு 40 சதவீதத்தினராக இருக்கிறார்கள்.

ஒரு வெள்ளையரைக் கொன்றதற்காக மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு பதினொரு பேரிலும் ஆறு பேர் தாங்கள் கறுப்பரை கொன்றிருந்தால் சாவை நோக்கி அணிவகுக்க வேண்டிய தண்டனையைப் பெற்றிருக்க மாட்டார்கள். குற்றம் சாட்டப்பட்ட பிரதிவாதியின் வாழ்வும் சாவும் 'இனம்' என்ற அதாவது கொல்லப்பட்டவரின் மற்றும் பிரதிவாதியின் இனம் என்ற முக்கிய காரணியாலேயே நிர்ணயிக்கப்படுகிறது.

ஏனெனில் அவர்கள் கறுப்பர்கள்.கறுப்பாக இருப்பதாலேயே ஆபத்தானவர்கள். அவர்கள் மனித உயிரி அல்ல.ஏனெனில் வெள்ளை இனத்தை சேர்ந்தவராக அவர்கள் இல்லை. ஆம், மரண தண்டனை பிரச்சினையைப் பொறுத்தவரை சட்டம் அரசியலையே பின்பற்றுகிறது என்பதை இதிலிருந்து ஓரளவுக்கு நீங்கள் விளங்கிக் கொள்ளலாம்.

ஊளையிடும் ஜெனரேட்டர்கள், பாய்ச்சப்படும் நச்சுவாயுக்கள், கலக்கப்படும் விஷ திரவங்கள்...

இரண்டாயிரம் வோல்ட் மின்சாரம் தாக்கி ஒருவரை சாவுக்கு அனுப்பும் நேரத்தில் அமெரிக்கா மாகாணத்தின் ஒரு மூலையில் ஏதோ ஒரு மனிதர் அடக்கமுடியாத கோபத்தில் இன்னொரு மனிதரை கொலை செய்துவிடுகிறார்.

அது சரி, மரண தண்டனை குற்றங்களை தடுத்து நிறுத்துமா?

நாம் இப்போது நடந்து வந்தபோது இரும்பு கதவின் கம்பிகளோடு பிணைத்து கட்டப்பட்டிருந்த அவரை கவனித்தீர்களா? சுருக்கம் விழுந்த வெளிறிய அவரது முகமே பாதி கதையை சொல்லிவிடும்தான்.ஆற்றல் வாய்ந்த உளவியல் ரீதியான பாதிப்புகளை தரக்கூடிய மருந்துகளை நீண்டகாலம் பயன்படுத்துவதால்தான் அவர் இந்நிலைக்கு ஆளாகியிருக்கிறார்.

ஓ..போதை மருந்து உட்கொள்பவர் என்று நினைத்து விட்டீர்களா?

இல்லையில்லை..'பாதுகாப்பு'க்கு அச்சுறுத்தல் என்று வெளியிலிருந்து வரும் எந்த ஒரு பொருளுக்கும் அனுமதியில்லை. ஏன், வார்த்தைகளில் மறுப்பு தெரிவித்தால் கூட இருக்கும் ஒரே பொழுதுபோக்கு சாதனமான தொலைக்காட்சிக்கும் இழப்பு வந்துவிடும்.

இருந்தாலும், அவரது கை கால்கள் திரும்ப திரும்ப திருகிக்கொள்கிறதே! அவரது உடல் நடுக்கங்களையும்,கட்டுப்பாடற்ற பொருத்தமற்ற அசைவுகளையும் கொண்டிருக்கிறதே! மூளையை மழுங்கடிக்கும் மருந்துகளை தாராளமாக தந்து உளவியல் நோய்களுக்கு எளிதில் இரையாகிறார்களே....

யார் காரணம்?

கைதிகளுக்கு சிறை அதிகாரிகளே மருந்து தருவதற்கான அதிகாரத்தை வழங்கிய அமெரிக்க நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பினாலேதான்.

இப்படி ஏற்கெனவே செத்துப் போன உடல்களுக்குத்தான் இவர்கள் மரண தண்டனை நிறைவேற்றுகிறார்கள்.

நீங்கள் தனிமைச்சிறையில் நாள் முழுவதும் தனிமையில் அடைத்து வைக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள்.சிறையில் உங்களுக்கென்று எந்த அகவாழ்வும் இல்லை. உங்களது ஆற்றல்களுக்கு, வளர்த்துக் கொள்வதற்கு வாய்ப்பற்றவராக இருக்கிறீர்கள். பாட்டரியால் இயங்கும் தட்டச்சுக்கூட பாதுகாப்புக்கு அச்சுறுத்தல் என்ற காரணத்தால் மறுக்கப்படுகிறது. பார்க்க வருபவர்களை தொட்டு பேசக்கூட முடியாதபடி, உங்கள் குழந்தைகள் உங்கள் கழுத்தை கட்டிகொள்ள முடியாமல் குடும்ப உறவுகளிலிருந்து விலக்கப்படுகிறீர்கள். சமயங்களில் தொலைபேசி அழைப்புகளும் மறுக்கப்படுகின்றன. வீட்டிற்கும் உங்களுக்குமான தூரம் அதிகரித்துக்கொண்டே போய் சிலநேரங்களில் துண்டிக்கப்படவும் நேரிடுகின்றன. மனநோய் சிகிச்சைகளில் ஆரம்பித்து கடைசியில் உங்களை தொடர் மயக்க நிலையில் வைத்திருக்கும் (கோமா ) மருந்துகளே வழங்கப்படுகின்றன. இறுதியில் மனித உணர்வே அறுத்தெறியப்பட்டு மனச்சிதைவுக்கு ஆளாக்கிவிடுகின்றன, இந்த ஏற்பாடுகள் அனைத்தும்!

ஒரு நூற்றாண்டு காலமாக பின்பற்றப்படும் இவ்வேற்பாடுகள் உண்டாக்கிய சீற்றமும், ஊளையும், கத்தலும், பிதற்றல்களுமே இச்சிறையின் சுவர்களில் மோதிக் கொண்டிருக்கின்றன.

இதில் எங்கிருக்கிறது இனவெறி என்றா கேட்கிறீர்கள்?

இப்போது நாம் பார்த்தது எல்லாம் கறுப்பானவர்களுக்கான, கருப்பட்டியை போன்ற ஆப்பிரிக்க-அமெரிக்கர்களுக்கான சிறைக்குழிகளைத்தான். அப்போதானால், வெள்ளையின மரண தண்டனை கைதிகள் எங்கே?

அதோ தெரிகிறதே...திறந்த வெளி முற்றமும், செயற்கை நீருற்றுகளும்,கூடை பந்து மைதானங்களும்,ஆட்டக்களங்களும் கொண்ட இடம் - இந்த திறந்த வெளி பகுதிகளே வெள்ளையின மரண தண்டனை கைதிகளுக்கானவை. இன்னொன்று சொல்ல மறந்துவிட்டேனே..ஒரு கறுப்பின அதிகாரி கூட இந்த சிறைக்குழியில் இல்லை. இனவெறிக்கு இந்த சிறிய எடுத்துக்காட்டே போதும்.

இன்னும் வேண்டுமானால், கறுப்பர்களை கொன்ற கறுப்பர்களுக்கு கிடைக்கும் மரணதண்டனை பற்றிய புள்ளி விவரங்களை நோக்கினால் இனவெறி தாக்கிய நீதி அமைப்பை புரிந்துக் கொள்ளலாம்.

ஜூம்மா என்ற தொழுகை நேரத்தில் விலங்கிடப்பட்டவர்களை அடிப்பதை நிறுத்த வேண்டும் என்று கோரிக்கை எழுப்ப ஐம்பதிற்கும் மேற்பட்ட மரண தண்டனை கைதிகள் ஒன்று கூடுகிறார்கள். இனி அவ்வாறு நடக்காது என்று உறுதி கூறி அவர்களை கலைந்து செல்லுமாறு அதிகாரிகள் கூறுகிறார்கள்.அடுத்த இரண்டு நாட்கள் முழு அடைப்பு. அடுத்த நாள் இரவு, தூக்கத்திலிருந்து எழுப்பி கைதிகளை நிர்வாணப்படுத்தி நிராயுதபாணிகளாக அடித்து நொறுக்கப்பட்டார்கள். இரத்த சுவடுகள் படிந்திருந்த அந்த தரை, எதிர்பாராத தாக்குதலை துணிந்து எதிர்கொண்ட அப்பாவி கிராம மக்களின் இரத்தக்கறை அடுத்த நாள் கழுவப் பட்டிருந்தது. அடிமை வெறி கொண்ட, திட்டமிட்ட இனவெறி தாக்குதலன்றி இது வேறென்ன?

இப்போது நாம் இன்னொருவரை சந்திக்கப் போகிறோம்.

வயது முதிர்ந்தவர்களைப் போலவே இளம் பருவத்தினருக்கும் கடுமையான தண்டனைகள் வழங்கலாம் என்ற தீர்ப்பின் கீழ் அடைக்கப்பட்ட நபர்தான் அவர். பெயர் ரப்பானி.ஏர் -கன்னை கொண்டு கொள்ளையிட்டதாக குற்றம் சாட்டப்பட்டு இந்த பென்சில்வேனியா சிறைக்கு வந்தபோது அவர் பதினைந்து வயது இளைஞர்.

விலங்கு பூட்டிய நிலையிலேயே அவர் ஆண்மகனாக வளர்ச்சியடைந்தார். ஆனாலும் அவர் வயதுக்குரிய வாய்ப்புகளனைத்தும் மறுக்கப்பட்ட நிலையிலேயே! பதினைந்து ஆண்டு காலமாக அவர் சூரியன் மறைவதையோ உதிப்பதையோ காதலனாகவோ குழந்தைக்கு தகப்பனாகவோ உலகை பார்க்காமலேயே ”சீர்திருத்தப்பட்டார்”. உளவியல் மற்றும் நீதியின் ரீதியாக பீப்பாய்க்குள் அடைத்து பதப்படுத்தப்பட்டார்.

இப்படி ஒவ்வொரு கிராதிக்கம்பிக்குள்ளும் சொல்லப்படாத கதைகள் நிரம்பியுள்ளது. அதற்கு பின்னால் இனவெறியும் அடிமை வெறியும் தங்களது கோரமுகத்தை நீதிக்குப் பின்னால் மறைத்துக்கொண்டுள்ளன.

ஒரு கொடிய மிருகத்தை போல சித்தரிக்கப்பட்ட, பல புத்தகங்களும் ஒரு திரைப்படமும் உருவாகக் காரணமாக இருந்த, தனது வாழ்வின் பனிரெண்டு ஆண்டுகளை போராட்டத்திலும் தனிமைக் குழிகளும் கழித்து எதிர்காலம் குறித்த எந்த திட்டமிடலும் இல்லாமல் வெளியேறிய ஜே ஸ்மித், சட்டப்பூர்வமாக சட்டத்தை மீறும் அதிகாரம் படைத்த அடிமை வெறி கொண்ட அதிகாரிகளின் கோரமுகம், குடிக்கும் தண்ணீரிலும் நச்சு கலப்பு என்று எண்ணற்ற மீறல்களை நீங்களும் நேரடியாகக் காணலாம்....



'முமியா அபு - ஜமால்” அவர்களின் 'சிறையும் மரணமும்' என்ற இடுக்கமான வாசலின் மூலம்.

”இந்த உலகம் ஒரு பெரிய பந்து. எல்லைகள், தடுப்புச் சுவர்கள், சிறைக்கூடங்கள்,சிறையறைகள், நமது வாழ்வென்னும் சிறை ஆகிய அனைத்துமே மனிதர்களது மூளைகளின் தவறான எண்ணங்களிலிருந்து உதித்ததுதான்” - முமியா அபு ஜமால்.

இதோ, நாம் விடைபெறும் தருணம் வந்துவிட்டது.

ஆம், இப்போது நாம் பார்வையாளர்களுக்கான இடத்திற்கு வந்துவிட்டோம். சிறை என்பதே ஆன்மாவின் மீது தொடுக்கப்படும் தாக்குதலென்றும் பார்வை நேரம் என்பது அவமானப்படுத்துவதற்கான ஒன்று என்று உணர்கிறீர்களா?

கைதிகளை பார்க்க வருபவர்களால் காண முடியாததை, கைதிகள் பார்வை நேரத்திற்கு முன்பு கடந்து வரும் நிகழ்ச்சியை மட்டும் நீங்கள் அறிய வேண்டும். அது ஒரு கொடூரனமான அனுபவம். உடலின் உட்புறங்களை எல்லாம் திறந்து காட்டச் சொல்லி சோதனையிடுவது. கைதி நிர்வாணமாக ஆனதும் அதிகாரிகளின் உத்தரவுகளுக்கு மறுப்பேதும் தெரிவிக்காமல் கீழ்படிய வேண்டும். குனிந்தும், நிமிர்ந்தும்,வாயை திறந்தும், பிறப்புறுப்புகளைக் காட்டியும் சோதனைக்கு உட்பட வேண்டும்.

இத்தனைக்கும், பார்வையாளர்களுக்கும் கைதிகளுக்கும் இடையே தொட்டுக்கொள்ளக் கூட முடியாத பெரிய கண்ணாடியாலான தடுப்புச் சுவர் உண்டு. உறவுகளிடமிருந்து துண்டிக்கப்பட்டு அவமானத்திற்கு ஆளாக்கப்படும் இடம். இங்குதான் முமியாவின் அன்பு மகள், குட்டி எலியின் கீச்சுக்குரலை கொண்ட அந்த சிறுமி தடுப்பை வெறித்துப் பார்த்து கண்ணீர் விட்டு அழுது தன் சின்னஞ்சிறு விரல்களால் முஷ்டியை உயர்த்தி “உடைந்து போ; உடைந்து போ” என்று தடுப்பை குத்தினாள்.

”அவரை ஏன் கட்டித் தழுவ முடியவில்லை, ஏன் முத்தமிட முடியவில்லை? ஏன் தொட்டுக்கொள்ள முடியவில்லை?” என்ற ஹமீதாவின் கேட்காத கேள்விகள் இந்த பார்வையாளர் இடத்தை சுற்றி சுற்றி வருகின்றன!

முமியாவை மட்டுமல்ல...அமெரிக்காவின் நரக படுகுழிகளில் காட்டுமிராண்டித்தனமாக அடைத்து வைக்கப்பட்டுள்ள ஆண்களையும் பெண்களையும் சந்திக்க உங்களுக்கு விருப்பமாயின் :

புத்தகம் : முமியா : சிறையும் மரணமும்
முமியா அபு ஜமால்
தமிழில் : வி.நடராஜ்
விடியல் பதிப்பகம்

முமியா அபு ஜமால் - அறிமுகம்

குரலற்றவர்களின் குரல் என்று அழைக்கப்பட்டவர். ஆப்ரிக்க-அமெரிக்க ஒலிபரப்பு பத்திரிக்கையாளர். ஒரு வெள்ளை போலிஸ் அதிகாரியை கொன்றதாக குற்றஞ்சாட்டப்பட்டு 1982 ஜூன் மாதத்தில் மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டார். தான் செய்யாத ஒரு குற்றத்திற்காக சிறைதண்டனை அனுபவித்த பிறகும் அந்த குற்றங்களை தான் செய்யவில்லை என்ற ஆதாரங்களை நிரூபித்தபிறகும் விடுதலைக்காக மனு செய்து காத்திருக்கிறார்.

குற்றமற்ற இந்த மனிதரை காப்பாற்ற வேண்டிய காலகட்டத்தில் நாமிருக்கிறோம். முமியாவின் வழக்கறிஞரின் வார்த்தைகளில் சொல்வதானால் ”முமியா நமக்கு மிக அவசியமாக தேவைப்படுகிறார். இதுபோன்ற ஒரு சமயத்தில், மிகப்பெரிய அளவிலான ஒரு போராட்டத்தை நடத்தாமல், நம்மிடமிருந்து இத்தகைய ஒரு குரலை அவர்கள் பறித்துக் கொள்வதை நம்மால் ஒருபோதும் அனுமதிக்க முடியாது.”

மேலும் தகவல்களுக்கு :

http://en.wikipedia.org/wiki/Mumia_Abu-Jamal

முமியா ஆதரவு தளங்கள்

முமியா ஆதரவு தளங்கள்

ட்விட்டரில் முமியா : http://twitter.com/MumiaAbuJamal

சரித்திரம் மறக்கலாமா ? - அஞ்சலை அம்மாளின் வரலாறு

”விடுதலைக்கு மகளிரெல்லாம்
வேட்கை கொண்டனம்” - என்று பாரதி, பெண் விடுதலைக்கு அறைகூவல் விட்ட காலகட்டத்தில் பெண் விடுதலையை விட தாய்நாட்டின் விடுதலை முக்கியம் என்று களத்தில் குதித்தவர் தென்னார்க்காடு மாவட்டத்தின் தெய்வத்தாய் என்றும் வேலு நாச்சியார் என்றும் போற்றப்படும் திருமதி.அஞ்சலை அம்மாள் அவர்கள். 1921ல் இந்திய சுதந்திரப் போர் அரங்கில் இறங்குகிறார். சாதாரண நெசவு குடும்பத்தில் பிறந்தவர். குறைந்த படிப்பறிவு இருந்தாலும் அறிவும் துணிவும் அனுபவமும் எப்படி வந்திருக்கும்? இவை இந்த சமூகம் பாய்ச்சிய வீர ரத்தத்தின் வெளிப்பாடு அல்லவா!

”விலகி வீட்டிலோர் பொந்தில் வளர்வதை
வீரப்பெண்கள் விரைவில் ஒழிப்பாராம்” - என்று பாரதி முழங்கிய கனவை நனவாக்கியவர் அல்லவா இவர். சமகால பெண்ணிய எழுத்தாளர் அம்பை மிகவும் ஆதங்கத்துடன் ஒரு கதையில் சொல்வார் -இந்தப் பெண்கள் அறிவையும், திறமையையும், சமையலறையிலே முடக்கி வைத்துக் கொள்கிறார்களே - தோராயமாக ஒரு பெண்ணின் ஆயுள் காலத்தில் 2,92,000 தோசை சுடுபவளாக இருக்கிறாளே! ஆனால், சென்ற நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலேயே மரபு என்னும் விலங்கை உடைத்தெறிந்துவிட்டு வாழ்வு என்பது குடும்ப வாழ்வு மட்டுமல்ல, சமுதாய வாழ்வும்தான் என்று முழங்கி குடும்பத்தினருடான் வீதியில் இறங்கியவர் அஞ்சலை அம்மாள்.

ஆம், இவர் நேருவின் குடும்பம் போல என்று சிலர் சிலாகித்து எழுதுகின்றனர். பேசுகின்றனர். ஆனால், இவர்கள் இன்னும் ஒருபடி மேல் என்று நம்மால் அடித்துச் சொல்ல முடியும். நேருவுக்கு பொருளாதார பலம் இருந்தது. குடும்பமும் சிறிய குடும்பம்தான். ஆனால், இவர் குடும்பமோ பெரிய குடும்பம். பொருளாதார ரீதியில் மிகவும் பின் தங்கிய குடும்பம். அன்றைய உழைப்புதான் அன்றைய சாப்பாடு என்றிருக்கும் போது எந்த துணிவில் அவர் சுதந்திர போரில் இறங்கியிருப்பார்? அதுவும் அந்த காலத்தைச் சேர்ந்த பெண்! பெண்களை நான்கு சுவர்களுக்குள்ளேயே வைத்து வெட்டி வீரம் பேசும் சமூகம்! ஆய்வுக்குரிய சிந்தனையாக எடுத்துக் கொள்ளவும். அமெரிக்க பெண்கள் விடுதலை போராட்ட வீராங்கனை பெட்டி ஃப்ரைடன் நீண்ட நாள் போராட்ட அனுபவத்திலிருந்து சொல்வது - “ஆண்கள் ஒரு தனி வர்க்கமல்ல. பெண்கள் ஒரு தனிவர்க்கமல்ல. பெண்கள் மட்டும் தனியாக முன்னேறலாம் என்று நினைப்பது தவறு”. தான் மட்டுமல்லாமல், கணவருடன், குழந்தைகளுடன் போராட்டத்தில் இறங்குகிறார்.

கணவர் - முருகப் படையாச்சி
பெண் - லீலாவதி
மகன்கள் - காந்தி,ஜெயில்வீரன்(தற்போது ஜெயவீரன்)

கர்ப்பிணியாக சிறைபுகுந்து பேறுகாலத்தில் அனுமதியுடன் வெளியே வந்து ஆண் மகவுடன் மறுபடியும் சிறை புகுகிறார், சிறை அதிகாரிகள், ஜெயில் வீரன் என்று குழந்தைக்கு பெயரிட்டு இப்போது ஜெயவீரனாக கடலூரில் வசிக்கிறார்.

எப்படி ஒரு பெண்ணால் இது சாத்தியமாயிற்று?

“நாங்கள் இந்தியப் பெண்மணிகள்
நாங்கள் மலரினும் மென்மையானவர்
நாங்கள் சுட்டெரிக்கும் தீச்சுடர்கள்” - என்ற ஒரு பெண் கவிஞரின் பாடல்வரிகள்தான் நினைவுக்கு வருகிறது. இந்திய விடுதலைக்காக தீவிரவாதியாக மாறிய மாடம் காமா, நீண்ட நாட்கள் தலைமறைவாக இருந்து போராடிய அருணா ஆசிப் அலிக்கும் சற்றும் குறைந்தவரல்லர் அஞ்சலை அம்மாள்.


1921 - சுதந்திர போராட்டத்தில் இறங்குகிறார்.
1927 - நீலன் சிலை அகற்றும் போரில் ஒரு வருடம் சிறை தண்டனை - சென்னையில்
1931 - உப்புக்காய்ச்சல் போராட்டத்தில் ஆறுமாத சிறை தண்டனை - கடலூரில்
1933 - மறியல் போரில் மூன்று மாத சிறை - கடலூரில்
1940 - தனி நபர் சத்தியாகிரகத்தில் முதலில் 6 மாதம்
1940 - 18 மாதங்கள் - வேலூர்
1943 - 8 மாதம் 2 வாரம் - பெல்லாரி

ஆக, நான்கு வருடம் ஐந்தரை மாதம் சிறைவாசம். தமிழ்நாட்டில் முதன் முதலில் சத்தியாகிரகத்தில் சிறை புகுந்த பெண்கள் என்ற பெருமைக்குரியவர்கள் :

1. அஞ்சலை அம்மாள்
2. மதுரை பத்மாசனி அம்மாள்

கள்ளுக்கடை இருக்குமிடமெல்லாம் அச்சிட்ட (குடியை கைவிடத் தூண்டும்) நோட்டீஸ்களை வழங்கிக் கொண்டே அஞ்சலை அம்மாள் மறியல் செய்வார். சென்னையில் தடைவிதிக்கப்பட்ட காங்கிரஸ் மகாநாட்டுக்கு தலைமை தாங்கி ஒரு பெண்கள் படையுடன் அஞ்சலையம்மாள் கைதானார். பிறகு ஜில்லாபோர்டு உறுப்பினராகவும், சென்னை சட்டமன்ற உறுப்பினராகவும் இருந்து 20-06-1961 இல் அமரரானார்.

இவருடைய மகள் அம்மாப்பொண்ணு என்கிற லீலாவதி (காந்தி இட்ட பெயர்)
தன்னுடைய 9வது வயதில் நீலன் என்ற கொடுங்கோலன் சிலையை அகற்றுவதற்காக தாயுடன் சென்னை வந்து போராட்டத்தில் ஈடுபட்டார். இவர்களுடன் தந்தையும் போராடும் போது அனைவரும் கைது செய்யப்பட்டு லீலாவதி செனனி சிறுமியர் இல்லத்தில் நான்கு ஆண்டுகள் தங்கியிருக்க வேண்டும் என்று நீதிபதி உத்தரவிடுகிறார். 1931ல் விடுதலையான பிறகு காந்தியின் வார்தா ஆசிரமத்தில் நான்கு ஆண்டுகள் தங்கியிருந்து சேவையில் ஈடுபட்டார்.

இவருடைய கண்வர் திரு.ஜமதக்னி வேலூர் மாவட்டத்தில் காவேரிப்பாக்கத்தில் உள்ள கடப்பேரி என்ற சிற்றூரில் ஒரு ஏழை குடும்பத்தில் பிறந்தவர். காந்தியடிகளில் முதல் இயக்கம் முதல் இறுதி இயக்கம் வரையில் எல்லாவற்றிலும் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொண்டவர். ஒன்பது ஆண்டுகள் சிறையில் கழித்தவர். தமிழ்,ஆங்கிலம்,இந்தி, சமஸ்கிருதம் போன்றவற்றில் புலமை பெற்று பல விருதுகளை குவித்தவர். ஜமதக்னி அவர்களின் நாட்டுடைமையாக்கப்பட்ட நூல்களைப் பற்றி ஆர்வியின் தளத்தில் காணலாம்.
இவர்களுடைய புதல்வி திருமதி.சாந்தி பெரியார் சிந்தனையில் ஆராய்ச்சி செய்து முனைவர் பட்டம் பெற்று சென்னையில் வசிக்கிறார்.

ஆக, இவ்வளவு தியாகங்கள் செய்த குடும்பம் வரலாற்று ஏடுகளில் எங்கே உள்ளது? இந்த சரித்திர சுவடுகள் பெண்களை ஒதுக்கி வைத்திருக்கிறது. தமிழ்நாட்டில்/ தென்மாவட்டத்தில் சுதந்திரபோராட்டத்திற்கு பங்களித்த எத்தனை பெண்கள் உடனே நம் நினைவுக்கு வருகின்றனர்? பெண்களின் போராட்டங்களை இந்த சமூகம் மறைக்கிறது அல்லது மறக்கிறது!

சிறையில் அடைபட்டிருக்கும்போது கடலூரில் அஞ்சலை அம்மாளின் வீடு ஏலத்திற்கு வந்தபோது, ஒரு முஸ்லீம் குடும்ப நண்பர் சமயத்தில் உதவி செய்கிறார். அஞ்சலை அம்மாளின் குழந்தைகளை சரியாக படிக்க வைக்க முடியவில்லை. பொருளாதார பிரச்சினை ஒரு புறம், பாதுகாப்பின்மை ஒரு புறம் - அதன் தாக்கம் அந்த குடும்பத்தின் அடுத்தடுத்த தலைமுறைகளுக்கும் தொடர்கிறது.

அரசர்களுக்கும், முதலாளித்துவ வர்க்கத்திற்குமே சரித்திரம் சொந்தமானது என்றால் சாதாரண அஞ்சலை அம்மாக்களின் தியாகத்தை யார் சொல்வது? யார் இதை வருங்கால சந்ததியினருக்கு எடுத்துரைப்பது? யார் யாருக்கோ சிலை நிறுவும் அரசாங்கம் அவர்களை எப்படி மறக்கலாம்?இவர்கள் சாதி, மதங்கள் தாண்டி வெளியில் வந்து போராடியவர்கள் ஆயிற்றே! History என்பது his-story மட்டுமல்ல her-storyயையும் உள்ளடக்கியது தானே! அரசு செய்ய மறந்தால் அல்லது மறுத்தால் இந்த சமுதாயமாவது அன்னாருக்கு சிலையெடுத்து சரித்திரத்தை திரும்பி பார்க்க வைக்கட்டும்!


”போற்றித்தாய்” என்று தாளங்கள் கொட்டடா!
”போற்றித்தாய்” என்று பொற்குழலூதடா!!


(ஒரு பத்திரிக்கையின் 'விடுதலை மலருக்காக' பெரிம்மா எழுதியது - அங்கங்கு கொஞ்சம் நானும் எட்டி பார்ப்பேன்! சேமிப்புக்காக இங்கே! )

பப்பு டைம்ஸ்

ஹாலை சுத்தம் செய்துக் கொண்டிருந்தேன். சுத்தம் என்றால் கீழே இறைந்து கிடக்கும் பொருட்களை எடுத்து வைப்பதுதான்.

"அமுதா ஆன்ட்டி வர்றாங்களா, வீட்டுக்கு?" - பப்பு

அவ்வ்வ்வ்!!



ஒரு sea world park-ல் காணாமல் போகும் சீல் குட்டியை அங்கிருக்கும் அனைத்து விலங்குகளும் தேடி கண்டுபிடிப்பது பற்றிய கதையை வாசித்துக் கொண்டிருந்தோம்.

"நீ ஆயாக்கு என்ன ஹெல்ப் பண்ணுவே" - நான்

"அவங்களுக்கு என்னெல்லாம் வேணுமோ அதெல்லாம் செய்வேன்!"

"எனக்கு ?"

"நீ கீழே விழுந்துட்டா நீயே எழுந்துப்பியா...உனக்கு கை கொடுத்து ஹெல்ப் பண்ணுவேன்! "

time to check my weight!




எங்களது போர்வைக்குள் புகுந்துக் கொண்டு கட்டிலில் அங்குமிங்கும் அலைந்துக் கொண்டிருந்தாள். வெளியில் வர முடியவில்லை போல என்று நீக்கினேன்.

"ஏய், ஏன் எடுத்தே? நான் குகைக்குள்ளே இருக்கேன்" - பப்பு

"ஆ, குகையா...என்ன பண்றே குகைக்குள்ளே?"

"எல்லா அனிமல்ஸையும் வர சொல்லி அடிச்சு சாப்பிடறேன். ஒரு ரேபிட் போச்சு..ரேபிட்லாம் பாவம்ங்கம்மா..விட்டுட்டேன்! ரேபிட்-ல்லாம் அடிக்கக் கூடாது இல்லைங்கம்மா!" - பப்பு


(கிணற்றுக்குள் சிங்கத்தை பாய வைக்கும் அந்த முயல்-சிங்கம் கதையென்று நினைக்கிறேன்...:-))) )