காலையில் தினமும் கண்விழித்தால்...

காலைநேரங்கள் பரபரப்பானவை. ”படுக்கையை விட்டு எழு, பப்பு பள்ளி செல்லவேண்டும்” என்பதுதான் என் மூளை எனக்குக் கொடுக்கும் முதல் கட்டளையாயிருக்கும். அதுவும் 7லிருந்து 8 மணிவரை ஒரு நிமிடம் கூட வீணாக்கக் கூடாது. பப்புவின் மனமும் கோணாதவாறு! 7 மணிக்கு எழுப்பி துப்புரவாகி பால் குடிக்கச் செய்து 8.05-க்கு வீட்டை விட்டு வெளியேறியிருக்க வேண்டும் நாங்கள். அதிலும் எல்லாம் விளையாட்டாகவே செய்ய வேண்டும். எல்லாவற்றையும் தானாக செய்யவேண்டுமென்றும் பப்புவுக்கு! அதற்கேற்றவாறூ வளைந்து செய்து முடித்தல் வேண்டும். so, every minute is crucial for me.

பேஸ்ட் நானே வச்சிக்கறேன்,
ஓக்கே.
இல்லை, உனக்கும் நானே வைப்பேன்..
ஹ்ம்ம்..ஓக்கே!

நானே சோப் போட்டுக்கறேன்..
இந்தா உன் கையில்..பிடி..முகத்தில தேச்சிக்கோ!
நானே தண்ணி ஊத்திக்கறேன்!
இந்தா மக், தண்ணி மேலே எப்படி ஊத்திப்பே?!

இதன் நடுவில், குளிப்பாட்டி முடித்திருப்பேன்.

நானே ட்ரெஸ் போடறேன்..
சரி, பால் எடுத்துக் கொண்டு வர்றதுக்குள்ள..
ஆனால், பால் கொண்டு வந்திருந்தாலும், ஆற்றிக்கொண்டிருந்தாலும்...எந்தநிலையில் விட்டுச் சென்றோமோ அப்படியே இருக்கும்.
சட்டையைப் போட்டுவிட்டால்,

பட்டன் நானே போட்டுக்கறேன்..

சரி போடு..நான் உன் பேக் ரெடி பண்றேன்.
பேக் ரெடியாயிருந்தாலும்,பட்டன் ஒன்றுதான் மாட்டப்பட்டிருக்கும்!
மூட் ஸ்பாயில் ஆகக் கூடாது, அதே சமயம் உன்னால் முடியாது என்றும் தோணிவிடக் கூடாது!சோ, பொறுமை..பொறுமை..என்ன பப்பு போட்டுட்டியா?

”இது உள்ளே போகவே இல்லை”என்று அவளுக்கும் தன்னால் செய்யமுடியவில்லையே என்றும் ஒருவித அழுகை/கோபம் கலந்த உணர்ச்சியிலிருப்பாள். (பள்ளி செல்லவாரம்பித்தலிருந்து இதைக் காண்கிறேன்..அதாவது, அவளால் நினைத்தவாறு அல்லது அந்தப் பெர்பெக்‌ஷன் வரவில்லையென்றால் அந்த ஏமாற்றம்..அல்லது ப்ரஷ்ட்ரேஷன்!!)
உடனே, பாய்ந்துப் போய் காப்பாற்று..ம்..எங்கே இதோ உன்னாலே முடியுமே..நீ இதை பிடி, இங்க நேரா..ம்..அப்படிதான் இதோ வந்துடுச்சே!!

இப்படி நாலு பட்டன்களையும் போடச் செய்து..(நீதான் பவர்புல், அவளுக்கு செய்யும் திராணி இல்லை என்று உன் செய்கைகளால் மறந்தும் தோணிவிடும்படி செய்துவிடாதே!!)


பிறகு இருக்கிறது பாலுண்ணும் படலம்!
ஆகாஷ்தாஸ் கதை சொல்லு!
இது நானே உருவாக்கின ஒரு தொடர் கதை. ஆகாஷ் தாஸ் அவளது பள்ளித் தோழன்!
சாகசங்கள், விலங்குகள் நிரம்பிய ஒரு தொடர். பப்புவும் ஆகாசும் முக்கிய நபர்கள். வெண்மதி கெஸ்ட் ரோல். கண்டிப்பாக பப்பியும் சைக்கிளும் கூடவே வரும்! பின்பு இந்தக் கதைகளைப் பற்றி!

ஆகாஷ், பீச்-க்கு போனான்...பப்பி...பந்து..

பால் அப்படியே இருக்கும்.மணி 7.45 ஆகியிருக்கும்! கதையை நிறுத்தினால் குடிப்பாளென்று நினைக்கக் கூடாது!

நீ சொல்லல..என்று ஒரு ஸ்ட்ரைக் ஆகிவிடும்.

நோ, நோ.. உன் கோபம் எல்லாம் இங்கே வேலைக்காகாது! பொறுமை..பொறுமை..
ஒருவழியாய் குடித்து முடிக்கையில், மணி 8 ஆகியிருக்கும்.

தலைவாரி, காலணிகளைப் போடுகையில்,

நாந்தான் பக்கிள்ஸ் போடுவேன்..

ஓக்கே..ஓக்கே
குனிந்தப்படி, போட்டுமுடிக்கையில் மணி 8.05ஐ தாண்டியிருக்கும்!ஓ..8.15-க்கு வேன்!

வெரிகுட், சூப்பர் பப்பு, அழகா போட்டுட்டியே..(உள்ளுக்குள் பொங்கும் அவசரத்தை மறைத்துக் கொண்டு!)

“உச்சா வருது!”-இதுதான் பொறுமையின் எல்லை!!!

திரும்ப எல்லாம் கழற்றி, மாட்டி முடிந்து நிமிர்கையில், கண்கள் கடிகாரத்தை நோக்கி..ஆ 8.15 ஆக் போகுது!!

“ஆச்சி கோவமா இருக்கியா?!”

“ஆச்சி கோவமா இருக்கியா,சிரி..சிரி!!” --என்று அந்த பிஞ்சுக்குரலை நோக்கி, இல்லையே கண்ணா..என்று புன்னகைத்தபடி வேனை நோக்கி நடைபோடுவோம் அந்த நாளின் சூரியக்கதிர்களையும் வானவில்லையும் சந்திக்க !!