சித்திரக்கூடம்

சயந்தனின் “ஆறாவடு” - நாவல் அறிமுகம்

2012-01-30T01:25:00.017+05:30

இலக்கியங்களை நான் அதிகம் வாசித்ததில்லை. இதில் ஈழ இலக்கியங்களை எங்கே? ஆனால், ஒருக்காலும் மறக்கமுடியாத ஈழத்துக் கதை ஒன்று என் நினைவில் உண்டு. அநேகமாக, அப்போது நான்காவது படித்துக் கொண்டிருந்தேன். எந்த புத்தகம் என்று தற்போது நினைவில் இல்லை.

ஒரு சிறுமி வயதுக்கு வந்திருப்பாள். அவளது சடங்குக்காக மிகுந்த பரபரப்புடன் இருப்பாள் அவளது தாய். பலரை அழைப்பது, சாமர்த்திய சடங்குக்காக பொருட்களை வாங்குவது, வீட்டை அலங்கரிப்பது, அதற்காக காசு சேர்ப்பது என்று மிகுந்த பிரயத்தனப்படுவாள். இறுதியில் அந்த நாளும் வரும். அந்தோ, விழா நடக்க வேண்டிய அன்று வீடே அலங்கோலமாகி கிடைக்கும். வீட்டில் பொருட்கள் தாறுமாறாக இறைந்து கிடக்கும். அலங்கரிக்கப்பட்ட வீட்டிலிருந்து அழுகைதான் வெடித்து எழும்பும். ’அழுதால் செத்துப்போன பெண் திரும்பி வரப்போகிறாளா”வென்று ஊராரும்,உறவினரும் அந்த தாய்க்கு ஆறுதல் சொல்லுவார்கள். அதற்கு, அந்த தாய் சொல்லுவாள், “எண்ட மகள் போராடி செத்திருக்க வேணுமையா, போராடி செத்திருக்க வேணும்” . மீதியை சொல்ல வேண்டியதில்லை என்று நினைக்கிறேன்.

அமைதிப்படையின் அட்டூழியங்களை பற்றி பெரியவர்கள் பேசுவதை கேட்டிருந்த
எனக்கு இந்த கதை ஏற்படுத்திய வலியை, உணர்வுகளை எப்படி சொல்வதென தெரியவில்லை.அதே வலிகளை, மனதை கனக்கச் செய்யும் உணர்வுகளைத் தந்தது, தற்போது வாசித்த, சயந்தனின், “ஆறாவடு”. முகந்தெரியாத அந்த தாயை, பெயர் தெரியாத அந்த சிறுமியை மறக்கமுடியாதது போல இனி அமுதனை, அகிலாவை, நிலாமதியை,வெற்றியை,தேவியை, சுபத்திரையை அவளது மகள் மைதிலியை, பெரியய்யாவை எல்லாவற்றுக்கு மேலாக சின்னபெடியனை மறக்கமுடியாது என்று தோன்றுகிறது. சயந்தனின், ”ஆறாவடு ”நாவல் காட்டும் மனிதர்கள் இவர்கள்.

”அரசியல் வகுப்பின் முதல்நாள் “யுத்தம் என்றால் என்ன? அரசியல் என்றால் என்ன?” என்றொரு கேள்வியை படிப்பிக்க வந்தவர் என்னைப் பார்த்துக் கேட்டார். நான் எழுந்து நின்று யோசித்தேன். பிறகு, “யுத்தம் என்றால் அடிபடுறது. அரசியல் என்றால் அடிபாட்டை நிப்பாட்டிப் போட்டு பேச்சுவார்த்தைக்கு போறது” என்று சொன்னேன்.

பதிலுக்கு அவர் இப்படிச் சொன்னார். “யுத்தம் என்பது இரத்தம் சிந்தும் அரசியல். அரசியல் என்பது ரத்தம் சிந்தாத யுத்தம்” (நாவல் பக். 73)

இப்படி, போரும்,அரசியலும் அன்றாடம் அலைக்கழித்த மக்களின் வாழ்க்கைக் கதைகளை, உண்மை நிகழ்வுகளை மக்களின் பார்வையில் சொல்லுகிறது இந்த நாவல். மக்கள் தொடர்ந்து இடம் பெயர்ந்துக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். பக்கத்து ஊருக்கு, பக்கத்து நாட்டுக்கு, கடலுக்கு என்று போர் மக்களின் வாழ்க்கையை தீர்மானிக்கிறது. துரத்துகிறது. இதில், முக்கியமானது வள்ளம்.

இலங்கையிலிருந்து இத்தாலிக்குச் செல்லும் பயணத்தில் தொடங்குகிறது நாவல். அதில், முன்னாள் போராளி முதல் சின்னப்பெடியன் வரை, முன்னாள் சிங்கள ராணுவ வீரன் பண்டார வரை அடக்கம். நீர்க்கொழும்புவிலிருந்து துவங்கும் இந்த பயணம் சொகுசான அயல்நாட்டு வாழ்க்கையை எதிர்நோக்கிச் செல்லும் சொகுசான பயணமல்ல. நிலத்தில் குண்டு போடும் அரசின்
ஒடுக்குமுறைகள் என்றால் கடலில் இயற்கையின் விளையாட்டு. இது நடுவில், கடற்கொள்ளையர்கள். பயணத்தின் நடுவில் ஏற்படும் மரணங்கள்.மக்கள் தோணியில் தப்பித்து வருவதை நாம் செய்தியாகத்தான் அறிந்திருப்போம். அனுபவமாக வாசிக்கும்போது பகீரென்கிறது. அதோடு, மண்ணைப் பற்றியும், மனிதர்களைப் பற்றியும், அவர்களது நம்பிக்கை, கவலை, எதிர்பார்ப்புகள்,சாதிய ஒடுக்குமுறைகள் பற்றியும் இந்த நாவல் வெளிப்படுத்துகிறது.

அமைதிப்படை என்ற பெயரில் இந்திய ராணுவம் அந்த மண்ணை ஆக்கிரமிக்கிறது. இந்த ஆக்கிரமிப்பு காலகட்டத்தின் உண்மைநிகழ்வுகளே இந்த நாவல். இந்திய அமைதிப்படை வருகின்றது என்றதும் மக்கள் தமது கனவு நனவாகிவிடும் என்று நம்பிக்கை கொள்கிறார்கள். ”இனி தமிழீழம்தான்” என்று
கொண்டாடுகிறார்கள். ஆனால், வெந்த புண்ணில் வேலாக, அவர்களது நம்பிக்கை வேட்டையாடப்படுகிறது. அந்த போராட்டத்தில் பலியான மக்களின் வாழ்க்கை, வள்ளத்தில் புலம்பெயரும் மக்களின் வாழ்க்கை என்று கடல் மீது தத்தளிக்கும் படகு போல தத்தளிக்கிறது வாழ்க்கை. போராளிகளை நேசித்து அவர்களை காப்பாற்றிய மக்களின் துணிவு, ஆமிக்காரர்களிடமிருந்து புத்தி சாதுரியத்துடன் செயல்பட்ட மக்கள் என்று காயங்களோடும், குருதியோடும், அவர்கள் எதிர்கொண்ட நெருக்கடிகள் என்று பலவாறாக வெளிப்படுகிறது வாழ்வனுபவங்கள்.

அகதிகளாக கோயிலில் தஞ்சமடைகிறார்கள் மக்கள். அபிஷேகக் கிணறில் குளித்ததைத் தொடர்ந்து பறைசாதிகள் என்று கோயிற்காரர் அவர்களை அவமானப்படுத்துகிறார். பயந்துக்கொண்டிருந்த மக்களில் ஒரு இளைஞன் கோபமாக வெளியேறுகிறான். வரும்போது அவனுடன் இரண்டு இயக்கக்காரர்கள் வருகிறார்கள். அடுத்த சில நொடிகளில், கோயிற்காரர் மக்களிடம் மன்னிப்புக் கேட்கிறார். கோயிலில் தங்கியிருக்கும்போது
சுபத்திரையின் மகள் வயதுக்கு வந்துவிடுகிறாள். கதவுக்கம்பிகளில் செருகப்பட்டிருந்த அம்மனின் பட்டுத்துணிகள் சுபத்திரையின் கண்களின் படுகிறது. “அம்மாளாச்சி! நீயும் ஒரு பொம்பிளைதானே, குற்றம்
குறையளை பெரிசுபடுத்தாமல் விடு” என்று காளியை வேண்டிக்கொள்கிறாள், சுபத்திரை. ஒரு போர், இடம்பெயர்வு மக்களின் வாழ்க்கையில்,அவர்களது விழுமியங்களில் ஏற்படுத்தும் தாக்கங்கள்.....

போர் வேண்டுமென்று ஒரு தலைமுறை தீர்மானிக்கிறது. அதற்கடுத்து, விரும்பியோ விரும்பாமலோ போர் அவர்கள் வாழ்வை ஆக்கிரமித்து விடுகிறது.நாவலில் ”இயக்கம்” என்ற ஒரு அமைப்பு இருக்கிறது. “இயக்கம்” மக்களோடு மக்களாக இருக்கிறது. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இயக்கம் மக்களை விட்டு விலகி செல்கிறது. அதில், நேரு மாமாவின் கேரக்டர் மிகவும் முக்கியமானதாக படுகிறது. ஒருவேளை அதுதான் சனங்களின் குரல் போல. மக்களின் அமைதி/சமாதானத்துக்கான விருப்பம், துயரம், கருத்து,அச்சுறுத்தல்
என்று எதற்கும் முக்கியத்துவம் இல்லாமல் போய்விடுகிறது. அப்பாவி மக்கள் ஒரு பக்கம், அரசியல் ஒரு பக்கமுமாக பிரிந்துவிடுகிறது. நாவல் நடக்கும் காலகட்டத்தை, இந்தியப்படை இலங்கை மண்ணில் இறங்கியதிலிருந்து
வெளியேறும் வரையிலான வரலாற்றை - மக்களின் அனுபவங்களாக பதிவு செய்திருக்கிறது, ஆறாவடு.

மக்களின் போராட்ட எழுச்சியை, அரசியல் உணர்வை மழுங்கச் செய்யும் சிங்கள அரசின் உத்திகள், அந்த சிடிகளை மக்களிடமிருந்து திரும்பப்பெற்று அதனை முறியடிக்கும் இயக்கத்தின் செயல்பாடுகள், இயக்கத்துக்குள் காதல், மற்ற இயக்கத்துடனான முரண்பாடுகள்,இயக்கத்தில் பெண்கள், குழந்தைப் போராளிகள் என்று ஈழத்து போராட்ட வாழ்வியலை இந்த நாவல் தெளிவாக காட்டுகிறது.

அதோடு, முக்கியமாக, சயந்தனின் ’எள்ளல் நடை’ பற்றி சொல்லியே ஆக வேண்டும். இதனை நான் சொல்லுவதைவிட, அவரது எழுத்துகள் சொல்லுவதுதான் சரியாக இருக்கும்.

“பெண் போராளிகள் சண்டை செய்கிறார்கள். பெரிய மோட்டார் பீரங்கிகளை கட்டியிழுக்கிறார்கள். தற்கொலைப் படையாகவும் இருக்கிறார்கள். ஆனால், இதெல்லாம் இயக்கத்தில் இருக்கும் வரைதான் நடக்கிறதா என்ற கேள்வி எழுகிறது. நாங்கள் கேள்விப்பட்ட அளவில், இயக்கத்தில் இருந்து பிறகு வெளியேறி திருமணம் செய்த பெண்போராளிகள் கூட திரும்பவும், உங்களது தமிழ் சமூக வழக்கத்தின்படிதானே வாழ வேண்டியுள்ளது. இன்னும் சொன்னால், திருமணத்துக்குப் பிறகு தங்களது கணவர்களிடம் அடிவாங்குகிற
முன்னாள் பெண் போராளிகளைக் கூட நாங்கள் சந்தித்திருக்கிறோம். பரந்துப்பட்ட சமூக நோக்கில் ஏன் இந்த விடயத்தில் உங்களால் ஒரு விழிப்புணர்ச்சியை ஏற்படுத்த முடியவில்லை. பெண் விடுதலையை
அனுபவிக்க வேண்டும் என்றால் இயக்கத்தில் இருக்க வேண்டுமென்ற நிபந்தனை உள்ளதா....”

தலையை வறு வறு என்று சொறிய வேண்டும் போல எனக்குத் தோன்றிற்று. வெளிநாட்டு ஆட்களின் முன் அப்படி நடந்துக்கொள்வது நாகரிகமில்லை என்பதால் சொறியவில்லை. இப்படியெல்லாம் கேள்விகள் உள்ளன என்பது ஆச்சரியமாக இருந்தது. தமிழ் பத்திரிக்கையாளர்கள் ஒருபோதும் இப்படிக் கேட்டதில்லை. அவர்கள் தயங்கி தயங்கி கேட்கிற ஒரே கேள்வி, “தலைவர் எப்பொழுது சண்டையை தொடங்குவார்” என்பதே. நாங்களும் “அண்ணை தொடங்கிற நேரத்துல்ட தொடங்குவார்” என்று முடித்துவிடுவோம்.

ப்ரெஞ்சுப் பெண்மணி எனது பதிலுக்காக மொழிபெயர்ப்பவரை பார்த்தபடி நின்றார். நான் எழுந்து நின்றேன். அவர்கள் எதிர்பார்த்த இயல்பை என்ன வழியிலேனும் கொண்டு வர முயன்றேன். அலட்சியமான பார்வையொன்றை அவர்களைத் தவிர்த்து வெளியே வீசினேன். பிறகு பதிலைச் சொன்னேன், “ இப்பிடியான கேள்விகளுக்கு நீங்கள் தமிழினி அக்காவைத்தான் தொடர்பு கொள்ளவேணும்”. (நாவல் பக்: 134)

எனக்கு பெரிய இலக்கிய ஆர்வமெல்லாம் இருந்ததில்லை. எளிய மக்களின் வாழ்க்கையை, அவர்களது வாழ்வியலை பற்றி பேசும் இலக்கியங்களை இதுவரை வாசித்திராததே அதற்கு காரணமாக இருக்கலாம். ”ஆறாவடு ” அப்பாவி மக்களின் வாழ்க்கையை, அவர்களது போராட்டத்தை, இடப்பெயர்வின்
துயரை, உறவுகளின் இழப்பை, வலியை பற்றி பேசுகிறது. அதனாலேயே, ”ஆறாவடு” நாவலை இலக்கியம் என்ற வரையறைக்குள் கொண்டு வருவது சரியாக இருக்குமா என்று தெரியவில்லை. (கொஞ்சம் சயந்தன் ஸ்டைல்ல ட்ரை பண்ணேன்!)

சயந்தனை அவரது ”சாரலின்” பதிவுகள் மூலம்தான் அறிந்திருக்கிறேன். அதுவும்,
கிண்டல்,நக்கல் வகை பதிவுகள் மற்றும் ஒலிப்பதிவுகள் மூலம் (பிட்டு/சொதியை மறக்க முடியுமா?!) மேலும், ’பிச்சை வேண்டாம்,நாயைப் பிடி’ என்ற அவரது பதிவு புகழ்பெற்றது. பதிவரிலிருந்து நாவலாசிரியராக பதவி உயர்வு பெற்றிருக்கும் சயந்தனுக்கு வாழ்த்துகள்!

நாவல்: ஆறாவடு
பதிப்பகம் : தமிழினி
விலை : 120
பக்கங்கள் : 192

’கொசக்சி பசப்புகழ்’

2012-01-28T19:14:00.011+05:30

ஸ்ட்ராவினால் செய்த கிரவுன், ஸ்ட்ராவினால் செய்த மோதிரம், கழுத்து மணிகளைக் கொண்டு கைகளுக்கு ஆபரணம் என்று பப்பு ஒரு மாதிரி கோலத்தில் இருந்தாள். (ஹிஹி...அந்த கம்மல் என்னோடது!)அது, அவளாகவே விளையாடும் கற்பனை ராணி விளையாட்டு. படுக்கும் நேரமாகிவிட்டது என்றதும் பப்புவுக்கு இந்த நகைகளை குறித்து பயம் வந்துவிட்டது. அதைத்தொடர்ந்து.....

”ஆச்சி, திருடங்க எப்படி வர்றாங்க?” - பப்பு

”நைட்ல எல்லாரும் தூங்கினப்புறம். யாருக்கும் தெரியாம, கதவு தெறந்து வருவாங்க....” - மீதான், அசிங்கப்படப்போவது தெரியாமல்!

”அது இல்ல ஆச்சி, திருடங்களாவறதுக்கு யாரு டீச் பண்ணுவாங்க? திருடங்க எப்படி உருவாகறாங்க? சொல்லு....” - பப்பு (ஆகா...அந்த கொசக்சி பசப்புகழ் நீதானா?!பவ்வ்வ்வ்வ்வ்!!)

”ம்ம்..பப்பு, யாரும் திருடங்களாகணும்னு யோசிச்செல்லாம் திருடனாக மாட்டாங்க. திருடங்களாகணும்னு அப்படின்னு யாருக்காவது ஆசையிருக்குமா? சொல்லு..திருடறது சரியா தப்பா?” - நானேதான்.

”தப்பு....” - பப்பு

”ம்ம்...கரெக்ட். இப்போ நீ நம்ம வீட்டுக்கிட்டேயே பாரேன். சிலருக்கு வீடு இருக்கு. சிலருக்கு வீடே இல்ல. வழியிலதான் படுத்திருக்காங்க. சிலருக்கு கார் இருக்கு. சிலருக்கு சாப்பாடு வாங்கக்கூட காசு இல்ல. சிலபேரு ஸ்கூலுக்கு போய் படிக்கிறாங்க. சிலபேரு ஸ்கூல் போக முடியல.சிலபேருக்கிட்ட
நெறைய நகை இருக்கு...”

”ஓ.... அவங்களுக்கு நெகை இல்லன்னா நாமளும் நெகை போட்டுக்காம இருக்கணும். சரியா, ஆச்சி?” - பப்பு

”ம்ம்...இப்போ அவங்களுக்கு எதுவும் கிடைக்காததாலதான் திருடறாங்க. அதுக்கு நாம என்ன பண்ணனும்?” - நான்.

”அவங்களுக்கு சாப்பாடு குடுக்கணும். வீடு குடுக்கணும்.அவங்க நெகை வைச்சிருக்க அளவுக்குத்தான் நாமளும் வைச்சிருக்கணும்...கரெக்டா? சொல்லு ஆச்சி” - பப்பு (இதெயெல்லாம் நான் சொல்லித்தரலையே பப்பு!!)

”அவங்ககிட்டே நகை இல்லன்னா?” - நான்

”அவங்ககிட்டே நகை இல்லன்னா நாம நகை போட்டுக்ககூடாது.” - பப்பு

”ம்ம்..எல்லாருக்கும் ஒரே மாதிரி ஸ்கூல், ஒரே மாதிரி வீடுல்லாம் இருந்தா.....” - நான்

”நாம நெகை போட்டுக்கலாம்...” - பப்பு (அவ்வ்வ்வ்!!)

”ம்ம்..அப்போ திருடங்க உருவாக மாட்டாங்க!! எல்லாருக்கும் வேலை கிடைச்சா எல்லாரும் சம்பாரிப்பாங்க இல்ல. அது மாதிரி புது சொசைட்டியை நாம உருவாக்கணும்...” - நான்.

அமைதியாக இருந்தாள். யோசனை என்று நினைக்கிறேன். அப்புறம், ஆயாவிடம் சென்று இதே கேள்விகளை கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.

இதில் ஹைலைட் - கடைசிவரைக்கும், அவள் அணிந்திருப்பது ”நகைகள் ” கேட்டகரியை சேர்ந்ததுதான் என்ற அபார நம்பிக்கை!! அதுவும், அந்த விலைமதிக்க முடியாத”நகைகளைத்” திருடுவதற்கு, திருடன் வருவானோ எனும் கவலையில் அவற்றை கழற்றி, ஒளித்து வைத்துவிட்டுதான் படுத்தாள்.

பப்பு டைம்ஸ்

2012-01-24T10:48:00.007+05:30

”ஆச்சி, நீ எனக்கு ஸ்டெப் மதர்தான் போல இருக்கு” - பப்பு

”ஏன் பப்பு? எப்படி சொல்றே?” - அப்பாவி மீ

“ம்ம்....நீ எதையும் தொலைக்க மாட்டேங்குறே இல்ல, ஆனா எனக்கு தொலைக்கிற டிஎன்ஏ இருக்கு இல்ல...உனக்கு அது இல்லயே” (பயபுள்ள பென்சில்/ஷார்ப்பனர் தொலைக்குறதும் இல்லாம எப்படி சீன் போடுது பாருங்க!!)

யாருடைய குழந்தைங்கன்னு கண்டுபிடிக்க டிஎன்ஏ டெஸ்ட் செய்வாங்கன்னு சொல்லியிருந்தேன். பேர்ட்சுக்கு மட்டும் ஏன் இறக்கை இருக்கு, நமக்கு இல்லைன்னு கேட்டப்போ நம்ம டிஎன்ஏ அது மாதிரி இல்லன்னு சொல்லிட்டேன். அது எல்லாத்துக்கும் சேர்த்து கிடைச்ச பரிசு இது!!

*******************

”நாம பிளாக்காதானே இருக்கோம். நம்மை பிளாக் பிளாக்ன்னு கூப்பிடலாமே, ஏன் ஆரஞ்சை மட்டும் ஆரஞ்சுன்னு சொல்லணும்?” - பப்பு.

இப்போ பிளாக்க்குன்னு கூப்பிட்டா யாரை கூப்பிடறாங்கன்னு தெரியும்? அதுக்குதானே பேர் இருக்கு? - மீ தான்.

“ஓ..ஈசியா சொல்லிட்டே...ம்ம்ம்..நமக்கு ஒரு கண்ணு இருந்திருக்கலாமே, ஏன் ரெண்டு கண்ணு இருக்கு?” - அகெய்ன் பப்பு.

ஒரு கண்ணை மூடி மறுகண்ணால் பார்த்தெல்லாம் சில பரிசோதனைகள் செய்தபிறகு, “நமக்கு லெஃப்ட் ரைட் லல்லாம் தெரியணும் இல்ல...அதுக்குதான்” என்றேன்.

“அப்போ ஏன் நெத்தியில் ஒரு கண்ணு இல்ல, மேலே பாக்குறதுக்கு?” - பப்புவேதான்!

“அதுக்குதானே கழுத்து இருக்கு...மேலே கீழே எல்லா திரும்பி பாக்குறதுக்கு” என்றேன்..

”கழுத்துல இருக்கிறது போன்சாப்பா?” - பப்பு

“ஆமா, அது ஸ்பெஷல் டைப் போன்ஸ்..வளையற மாதிரி இருக்கும்”

“ஓக்கே...சரி, இதுக்கு ஆன்சர் பண்ணீட்டே...மனுசங்க எப்ப்டி வந்தாங்க சொல்லு?!! #avvvvvv_வேணா_அழுதுடுவேன்!!

***********************************

"மாடுல்லாம் ஒரே கலராதான் இருக்குமா? பிளாக், ஒயிட்டாதான்? வேற கலர்ல இருக்காதா, ஆச்சி?"

"இருக்குமே, பிரௌவுன் கலர்ல இருக்குமே, நீ பாத்ததில்லை?"

"பிங்க் கலர்ல மாடு இருக்காதா, ஆச்சி?!"

:‍-)))) பிங்க் கலர்ல ஒரு மாட்டை, அது ரோட்ல க்ராஸ் பண்ற மாதிரி என்னால கற்பனையே பண்ண முடியலை...அவ்வ்வ்வ்வ்வ்வ்வ்வ்வ்!!!

புத்தக கண்காட்சி துளிகள்

2012-01-08T06:28:00.002+05:30

இந்த பதிவு போடலைன்னா, அதுவும் சென்னையில இருந்துக்கிட்டு போடலைன்னா பதிவரா இருந்து என்ன பிரயோசனம்? அதனால மீ டூ ஜாயினிங் தி ஜோதி.......

* மகளிருக்கு மகத்தான யோசனைகள்” என்றெல்லாம் புத்தகங்கள் இருந்தன. அதில் என்ன யோசனைகள் இருக்கும் என்ற நினைப்பிலேயே நடந்து போனதில், அந்த கடையை தவற விட்டு விட்டேன்(!).

*”ப்ளீஸ், இந்த புத்தகத்தை வாங்கிடாதீங்க “என்ற புத்தகத்தின் அட்டையில் கொலவெறியோடு மிரட்டிக் கொண்டிருந்தார், நீயா நானா கோபி. அவரே, இவ்வளவு தூரம் சொன்னபிறகும் வாங்கவா செய்வோம்? (சாதா நாளிலேயே மனுசன் ’காட்டு காட்டு’ன்னு காட்டுவார். அட்டை படத்தில் சொல்லவா வேண்டும்? டெரர்தான், போங்க!)

* தமிழ்நாட்டில் போலி டாக்டர்களுக்கு பஞ்சம் இல்லாமலிருப்பதன் ரகசியம் இன்றுதான் புரிந்தது. (நான் +2 முடிச்சப்போ இந்த ரகசியம் தெரியாமப்போச்சே ..ம்ம்ம்….இப்போ மட்டும் என்ன!!) ஒன்றா ரெண்டா....அத்தனை மருத்துவ நூல்கள், உணவு பழக்க வழக்க நூல்கள். உடலின் எந்த பாகத்தில் கோளாறு வந்தாலும், டாக்டரிடம் போகாமலேயே அதன் காரணங்களை கண்டு கொள்ள புத்தகங்கள் இருக்கிறது. அப்புறம். சத்தான உணவு சமைப்பது பற்றி, இயற்கை உணவு பற்றி, மூலிகை மருந்துகள் என்று டாக்டருக்கு படிக்க ஆசைப்பட்டவர்களுக்கு புதிய வாய்ப்பு காத்திருக்கிறது!!

* சென்ற வருடம் போல் இந்த சிபிடி காரர்கள் அராஜகம் இல்லை. ஒகேவான சத்தத்தில், அளவான எல்சிடி மானிட்டர்களில் குழந்தைகளுக்கு பாடல்கள், பாடங்கள் சொல்லிக் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். ஒரு சில கடைகளில், டெஸ்க், டேபிள் கூட விற்றுக்கொண்டிருந்தார்கள். ஒரு சிக் ஸா புதிர் போல ஒரு அட்டை இருந்தது. பக்கத்திலிருந்த பெண்மணி அதை எடுத்தார். பார்த்தால் – அதி ஒரு குட்டி சேர். “100 கிலோ கூட தாங்கும் மேடம்” என்றார். கடைக்காரரிடமிருந்து வாங்கி கீழே போட்டு அதில் உட்கார்ந்து பார்த்தார் அவர் சொன்னதை டெஸ்ட் செய்வது மாதிரி!!

*விடியல் பதிப்பகத்தில் உள்ளே நுழைய எத்தனித்தேன். வாசலிலேயே இருவர் நின்றுக்கொண்டிருந்தார்கள். “டேய், அதுல்லாம் புரட்சி புக்கு, நமக்கு ஒத்துவராது” என்று மற்றவரை இழுத்தார். இவர், அவரை இழுத்ததில், கடைக்கு உள்ளே செல்ல லைட்டா கேப் கிடைத்தது. வாங்கி முடிக்கும் வரை, இருவரும் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். நண்பர்கள் போலிருக்கிறது - “சரி, நீ வாங்கிட்டு வா, நான் 46யில இருக்கேன்” என்றபடி பேச்சு வார்த்தை சுமூகமான முடிவுக்கு வந்தது.

* அடுத்த அட்டாக் என்சிபிஹெச். அங்கும் ஒரு ஸ்பீடு பிரேக்கர் எனக்கு காத்திருந்ததை நான் அறியவில்லை. சைக்கிள் கேப்பில் சரேலென வந்தார் ஒருவர். வாசலில் இருந்த புத்தகத்தை, எடுத்து நடுப்பக்கத்தை விரித்து வைத்து படிக்கத் தொடங்கினார். உடனே, இருவர் அவரை சரமாரியாக படம் எடுத்தனர். நானும் சற்று பேக் அடித்துவிட்டேன். ஏதோ பிரபலம் போலிருக்கிறது, என்ன தொல்லையப்பா என்று எண்ணியபடி விலகி நின்றேன். உடனே, அடுத்த புத்தகத்தை எடுத்தார். ”இது சரியா இருக்கா?” என்று கேமிராக்காரர்களை கேட்டபடி பிரித்து வைத்துக்கொண்டார். அவ்வ்வ்வ்வ்வ்வ்வ்வ்வ்! நிச்சயமாக இவர்கள் பதிவர்கள்தான் என்று மட்டும் தெரிந்து விட்டது. (அப்படி பதிவர்கள் இல்லாமல், அவர்கள் இதை வாசிக்க நேர்ந்தால் மீ தி சாரி…வாரநாட்களில் கூட்டம் இல்லாத சமயங்களில் இந்த போட்டோ செஷனை வைத்துக்கொள்ளக் கூடாதா? கொஞ்சம் கன்சிடர் பண்ணுங்களேன், ப்லீஸ்! J) பைதிவே. அந்த ரேக்கில்தான் ருஷ்ய நாவல்கள் இருந்தன. எனவே, எனக்கும் அங்கே வேலையிருந்தது. எக்ஸ்க்யூஸ் மீ சொல்லி எப்படியோ அடுத்த ரேக்கிற்கு வந்துவிட்டேன். அப்புறம், புகைப்பட கோஷ்டி சென்றதும். அந்த இடத்தை விடாமல் பிடித்துக்கொண்டேன்.

*குழந்தைகள் புத்தகம் என்று போட்டிருக்கிறது. ஆனால், பக்கம் பக்கமாக எழுதி தள்ளியிருக்கிறார்கள். புரட்டும்போதே ஸப்பா.....ஆயாசமாக இருக்கிறது. ஆவ்வ்வ்வ்! இருப்பதிலேயே, குறைவான வார்த்தைகள் கொண்ட புத்தகங்களை பப்புவுக்கு வாங்கிக்கொண்டேன். எனக்குத் தெரிந்து, யுரேகா புக்ஸ் அப்புறம் என்சிபிஹெச், ஓரளவுக்கு பாரதி புத்தகாலயம், அப்புறம், நேஷனல் புக் டிரஸ்ட் யில் மட்டும் குழந்தைகளுக்கான டைட்டில் தேர்ந்தெடுக்கலாம். சென்ற முறையும் சில நல்ல புத்தகங்கள் யுரேகாவில்தான் கிடைத்தன. தூலிகா வெல்லாம் என் ஆர் ஐகளுக்காகவே புத்தகம் தயாரித்து விலை வைத்திருப்பார்கள் போல. சில கடைகளில், புத்தகங்களை புரட்டிக்கொண்டிருந்த குழந்தைகளை “போதும் போதும், வைச்சுட்டு வா” என்று விரட்டிக்கொண்டிருந்தனர், பெற்றோர்.

* ஒரு சில பதிப்பகங்களில், சில பெரியவர்கள், சீரியசாக முகத்தை வைத்துக்கொண்டு கண்ணாடி அணிந்த/அணியாத கண்களால், போகிற- வருகிறவர்களை உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். என்ன கோபமோ தெரியவில்லை. பார்க்கவே, பயமாக இருந்தது. புகைப்படங்களிலிருந்துதான் என்றாலும், எங்கிருந்து பார்த்தாலும் நம்மை பார்ப்பது போலவே இருந்தது. பீதியாக இருந்ததால் அடுத்த ஸ்டாலுக்கு ஓடி வந்துவிட்டேன். ஒருவேளை அவர்கள்தான் இலக்கியவாதிகளோ என்னவோ?!

*ஒரு கடையின் முன் அவ்வளவு கூட்டம். நானும் கூட சென்று எட்டிபார்த்தேன். மணல் கடிகாரம், தொலைநோக்கி, உருபெருக்கி, ஸ்டெத்தாஸ்கோப் எல்லாம் அடிக்கி வைக்கப்பட்டு இருந்தது. ரொம்ப ஜாலியாக இருந்தது. விலை மட்டும் கேட்கவில்லை. மற்றபடி, எக்ஸிபிஷனுக்கான உண்மையான அர்த்தம் அங்குதான் இருந்தது.

* ஒரு ஸ்டாலில், புத்தகங்களே இல்லை. குடும்பம் குடும்பமாக அமர்ந்திருந்தார்கள். இளைப்பாறும் இடம் போலிருக்கிறது, தண்ணீர் கிடைக்குமாவென்று சுற்றும் முற்றும் பார்த்தேன். அய்யோ...அம்மா, ஏதோ இலக்கியவாதிகள்/ எழுத்தாளர் Vs வாசகர் சந்திப்பு மாதிரி ஏதோ எழுதி இருந்தது. ரெஸ்ட் எடுக்கலாம் என்ற எண்ணத்தை மாற்றிக்கொண்டேன்.

* எதிர் அல்லது கருப்பு பிரதிகள் என்று நினைக்கிறேன். போகலாம் என்று எண்ணினேன். ஆனால், அங்கும் ஒரு சிறு கூட்டம். கேமராவும், மைக்குமாக புதிய தலைமுறை டீம். ’என்னடா, ஒரு பிரபலம் புத்தகம் வாங்கக்கூட உரிமையில்லையா, உடனே வந்துடறாங்க’ என்று எண்ணியபடி நகர்ந்தேன்...யாரு, பிரபலமா...அட, நாந்தாங்க!! ;-)

*பார்த்ததிலேயே, டிஸ்கவரி புக் ஸ்டால் கல்லாவில் இருந்தவர்களின் முகத்தில்தான் சிரிப்பு இருந்தது.

* பதிவின் இறுதிக்கு வந்துவிட்டோம். பதிவர் சம்பிரதாயப்படி முடிக்க,நான் வாங்கிய சில புத்தகங்களின் பட்டியல் இதோ….

- மஹா ஸ்வேதா தேவியின் சிறுகதைகள் - நேஷனல் புக் டிரஸ்ட்

- சுதந்திர காற்று - பேபி காம்ப்ளி (விடியல் (?))

- ஜூதான் - (விடியல்)

- சூன்யப் புள்ளியில் பெண் - நவ்வல் எல் ஸாதவி ( உன்னதம்)

- லெனினுக்கு மரணமில்லை - அலைகள்

- பாகிஸ்தான் சிறுகதைகள் - சாகித்ய அகாடமி

- சினிமா : திரை விலகும் போது (கீழைக்காற்று)

- கண்ணை மறைக்கும் காவிப்புழுதி (கீழைக்காற்று)

- வானவில் - என் சி பி ஹெச்

- தாசிகள் மோசவலை அல்லது மதி பெற்ற மைனர் - மூவலூர் ராமாமிருத அம்மையார்.

- விடுதலைப் போரின் வீர மரபு (கீழைக்காற்று)

இவை தவிர, பொதுவாக வாங்க வேண்டியவை:

- சோளகர் தொட்டி

- எரியும் பனிக்காடு

- ஒரு பொருளாதார அடியாளின் ஒப்புதல் வாக்குமூலம்

அவை சென்ற வருட புத்தக சந்தையில் வாங்கியது. வாசித்ததில், பரிந்துரைக்கவும் தோன்றியது. அதனால், இந்த லிஸ்ட்!!

இந்த வருடம் வாங்கியவற்றைப் பற்றி அடுத்த வருடம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்….. டொண்ட்டடொய்ங்!!

* ’வயிற்றுக்கும் ஈயலாமே’ என்று அரங்கை விட்டு வெளியே வந்தால். ஒருவர் மைக்கில் ஆத்து ஆத்துன்னு ஆத்திக்கிட்டிருந்தார். ஐஸ்க்ரீம் கடை இருந்தது – ம்ஹூம்….வாங்குவதற்குள் ஐஸ்க்ரீம் பாலாக மாற வாய்ப்பு அதிகம். அடுத்த கடையிலும் அப்படியே! இயற்கை உணவு என்று பழ ஸ்டால் – டென்சிங்-கே சவால் விடும் அளவுக்கு இருந்தது,முகப்பு. மனதை திடப்படுத்திக்கொண்டு டீக்கடை அருகில் சென்றேன்.’அமெரிக்காவில், லிஃப்ட் 3 5 7 இப்படிதான் இருக்கும். என் கூட வந்த ஒரு அமெரிக்கர், என்னை பார்த்து ஒரு வார்த்தை கேட்டார். அந்த ஒரு வார்த்தை. மிகவும் மரியாதைக்குறைவான வார்த்தை. அந்த, கேவலமான வார்த்தையை அவையில் சொல்லலமா, சொன்னால் என்ன நடக்கும் என்று தெரியவில்லை. என்னைப் பார்த்து அவர் கேட்ட அந்த ஒரு வார்த்தை ”யூ இண்டியன்ஸ்”?’ - பின்னாலிருந்து மைக்கில் துரத்திய குரல்தான்! அவ்வ்வ்வ்வ்!! இங்கியுமா? வயிற்றுக்கு ஈயும் எண்ணத்தை கைவிட்டு எக்சிட்டை நோக்கி நடக்கத் துவங்கினேன்.

ஷூமேக்கர்

2012-01-05T08:43:00.001+05:30

பனிச்சறுக்கு/ஐஸ் ஸ்கேட்டிங் ஷூக்களாம். சார்ட் பேப்பரில் செய்தது. அவளது கால் அளவுகளுக்கேற்ப வெட்டி, பின் அடித்து கொஞ்ச நேரம் அணிந்துக்கொண்டு திரிந்தாள்....

ஐடியா மற்றும் செய்முறை முழுவதுவும் பப்புவையே சாரும்!

மா சே துங் மேற்கோள்கள் - III

2012-01-04T09:49:00.003+05:30

சிந்தனா முறையும், வேலை முறையும்

மனித குல வரலாறு என்பது தேவை மண்டலத்திலிருந்து சுதந்திர மண்டலத்தை நோக்கி தொடர்ந்து முன்னேறும் ஒன்று. இது முடிவற்றது. வர்க்கங்கள் உள்ள சமுதாயத்தில் வர்க்கப்போராட்டம் முடிவின்றி நிகழும். வர்க்கமற்ற சமுதாயத்தில், புதுமைக்கும், பழைமைக்கும் சரிக்கும் தப்புக்கும் இடையில் நடைபெறும் போராட்டம் – இதுவும் ஓயாது. உற்பத்திக்கான போராட்டம், அறிவியல் போன்றவற்றில் மனிதகுலம் முன்னேறுகிறது. இயற்கையும் முன்னேறுகிறது. இவை இரண்டும் ஒரே மட்டத்தில் இருப்பதில்லை.

1964ஆம் ஆண்டில், சீனா 1958ஆம் ஆண்டிற்கான அறுவடையின் திட்டமிடப்பட்ட புள்ளி விவர இலக்குகளை எட்டியது. சில கட்சி ஊழியர்கள், மிகையூதியங்கள் வழங்குகிற முறையையும், அதனோடு சேர்ந்த சுதந்திர வர்த்தகத்தையும் முய்ற்சி செய்து சோதித்து பார்த்தனர். இதன்படி, தனிப்பட்ட குடும்பங்களுக்கு சில உற்பத்தி வரைவெல்லைகள் நியமிக்கப்பட்டன. நிலத்துக்கு சொத்துரிமை வழங்குவது குறித்தும் உறுதிமொழிகள் அளிக்கப்பட்டன. நகர்ப்புற அதிகார வர்க்கத்துடன், நிலவுடமை வர்க்கம் எழுவதற்கும் இது வாய்ப்பாக இருந்தது.

இதனை மாவோ கவனித்தார். ”முதலாளியாக மாற விரும்புகிற உள்ளார்ந்த அகத்தூண்டுதலை” அகற்றுவதை குறிக்கோளாக கொண்டிருந்த சோசலிசக் கல்வி இயக்கத்தை ராணூவத்திலும், கம்யூனிலும் மேற்கொண்டார். இந்த வினைக்கு நல்ல பலனிருந்தது. இதனை தொடர்ந்து, லியூ சாவோ சி வழி என்று அழைக்கப்படும் முதலாளித்துவ வழியை ஆதரித்த ஊழியர்கள் பெருமளவு வெளியேற்றப்பட்டிருந்தனர். இது இறுதியாக மார்க்சிய வழியை மாவோ வழியை பின்பற்றுகின்றனவ்ர்களுக்கும், குட்டி முதலாளித்துவ வர்க்கத்துக்குமான போராக மாறியது.

மனிதன் இயற்கையை விஞ்ஞானத்தை பயன்படுத்த வேண்டும். இயற்கை விஞ்ஞானம் என்பது ஒரு ஆயுதமாக விளங்குகிறது. சமுதாய புரட்சிக்காகவும் இயற்கை விஞ்ஞானத்தை பயன்படுத்தவேண்டும். இயக்கைவியல் பொருள்முதல்வாதம் என்பது – வர்க்க இயல்பு- பாட்டாளி வர்க்கத்துக்கு சேவை செய்வது- பிறகு- தத்துவம் நடைமுறையை அடிப்படையாக கொண்டது – மீண்டும் நடைமுறைக்கே சேவை செய்கிறது. – உலகை மாற்றுவதற்கு இந்த விதிகளை பயன்படுத்துவது முக்கியமான பிரச்சினை.

மனிதனின் சமுதாயக் கருத்துகள் – வாழ்நிலையிலிருந்துதான் தோன்றுகின்றன. சமுதாய வாழ்வே அவனது சிந்தனையை நிர்ணயிக்கிரது. மக்கள் போராட்டங்களிலிருந்து. வெற்றி, தோல்விகள் அனுபவங்களிலிருந்து செழுமையான அனுபவங்களைப் பெறுகிறார்கள். அறிவு புலக்காட்சியாக தெரிகிறது, போதிய அறிவு வந்ததும் பாய்ச்சலாக பகுத்தறிவு நிகழ்கிறது. அதன்பின்னர் அறிதலின் வளர்ச்சி போக்கில் – அடுத்த நிலை - கருத்துகளிலிருந்து வாழ்க்கைக்கு செல்கிறது. அறிவு சரியானதா என்பதை பார்க்க, திட்டங்கள், கொள்கைகள் வழிமுறைகள் சமுதாய நடைமுறையில் பிரயோகிக்கப்படுகின்றன.

கடமைகளை முன்வைத்தால் மட்டும் போதாது, அவற்றைக் கொண்டு நடத்தும் வழிமுறை பிரச்சினைக்கும் நாம் தீர்வு காண வேண்டும். படகுப்பிரச்சினை தீர்க்கப்பட்டால் தான், ஆற்றைக் கடப்பது பற்றிய பிரச்சினை தீர்க்கப்படும். பொதுவான பரந்து விரிந்த அறைகூவலே பொதுவான மக்களை சென்றடைய முடியும். ஆனால், தலைமைப்பதவிகளில் இருப்பவர்கள் அவற்றுடன் தம்மை கட்டுப்படுத்திகொள்வது பலனை கொடுக்காது. அறைகூவல் விடுக்கப்பட்ட வேலைகளில் பருண்மையாகவும், நேரடியாகவும், ஒரு தனிமுனையில் உடைத்து புகுந்து அனுபவத்தைப் பெற வேண்டும். அதனை மற்ற பகுதிகளுக்கு பயன்படுத்த வேண்டும்.

இதற்கு சீனாவில் பொதுவான அறைகூவலான “ முதலில் கிராமப்புற பகுதிகள் மீது அழுத்தம் கொடுங்கள்” என்பது ஒரு நாடு தழுவிய திட்டம். இந்த அறைகூவலில் மருத்துவத்துக்காகம் சுகாதார ஊழியர்களுக்கு நான்கு கோட்பாடுகள் பொதுவாக வகுக்கப்பட்டன.

1. வருமுன் காப்பதற்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பது

2. தொழிலாளர்கள், உழவர்கள் மற்றும் படைவீரர்கள் ஆகியோரின் தேவைகளை நிறைவேற்றுவது

3. மக்கள் திரள் இயக்கங்கள் மூலம் கிராமப்புற மற்றும் நகர்ப்புற பொது மருத்துவ சேவை நடவடிக்கைகளை ஒருங்கிணைப்பது

4. சீனப்பாரம்பரிய மருத்துவர்களையும், மேற்குலகில் பயிற்சி பெற்ர மருத்துவர்களையும் ஒன்றிணைப்பது

இங்கு. வருமுன் காப்பது – குடும்பக் கட்டுபாட்டையும் குறித்தாலும் இனும் விரிவானவற்றை குறிக்கிறது. பல்வேறு தொற்று நோய்களை, கொள்ளை நோய்களை குணப்படுத்த கோடிக்கணக்கில் மருந்துகளும் தேவைப்படுகின்றன. பீகிங்கில் மட்டுமல்லாது, சீனாவின் பல இடங்களிலும் ஐரோப்பாவைவிட மிகப்பெரிய சோதனைச்சாலைகள் இருந்தன.

முன்பெல்லாம் பெண்கள் 21 வயதில் திருமணமாகாவிட்டால் இகழ்ச்சிக்குரியதாக கருதப்படும். ஆனால், புரட்சிக்குப் பிறகு அந்த கண்ணோட்ட்டம் வெகுவாக மாறியிருக்கிறது. ஆண்களுக்கு ஒத்த சமப்வாய்ப்பு பெற்றிருக்கிறார்கள். இளம் தலைமுறையினர் அரசியல் நம்பிக்கையாலும், சமூகத்துக்காக பணிபுரியவும் எண்ணுகின்றனர்.

மேலும், “உழவர்களிடமிருந்து கற்பதற்காக” மருத்துவ ஊழியர்கள் அனுப்பப்பட்டனர். அதனால், பாரம்பரிய அக்யூபஞ்சர் கற்றுக்கொள்வதை அதை சார்ந்திருப்பதை தவிர்க்க இயலாததாகியது. இந்த மருத்துவர்கள், “வெறுங்கால் மருத்துவர்கள்” என்றழைக்கப்பட்ட ஊழியர்களுக்கு மருத்துவ பயிற்சியளித்தனர். ஏனெனில், உழவர்கள் மருத்துவர்களிடம் சென்று பார்ப்பதைவிட, அவர்களிடம் வரும் வெறுங்கால் மருத்துவர்களையே விரும்புகிறார்கள். சிறிய வகைப்பட்ட உடல்நலக்கேடுகளுக்கு வெறுங்கால் மருத்துவர்கள் உதவுகிறார்கள். அவர்களே குடும்பக்கட்டுபாடு பற்றியும் மாத்திரையையும் எடுத்துச் செல்கிறார்கள். கம்யுனிஸ்டுகள், நவீன மருத்துவ விஞ்ஞானத்துடன் பாரம்பரிய விஞ்ஞானத்தையும் ஒருங்கிணைக்க பாடுபடுகின்றனர்.

தலைமைப்பதவியில் உள்ள எவரும் கீழே உள்ள தனிநபர்கள் அல்லது நிகழ்ச்சிகளிலிருந்து அனுபவத்தை சேகரிக்கவேண்டும். அதுவே சரியான வழிகாட்டலுக்கு உதவியாக இருக்கும்.

எந்த ஒரு சமயத்திலும் ஒரே ஒரு கேந்திரக்கடமை மட்டும் இருக்க முடியும். ஏனைய கடமைகள் அதை நிறைவு செய்ய இரண்டாம்தர மூன்றாம்தர கடமைகளாக மட்டுமே இருக்க முடியும். மேலேஇருந்து வரும் கட்டளைகளை அப்படியே அமுல்படுத்தி நடத்தி கேந்திரக்கடமைகள் பலவற்றை படைத்து குழப்பத்தை தோற்றுவிக்கக் கூடாது. அந்தந்த இடத்தின் வரலாற்று நிலைமைகள், சூழ்நிலைகள் ஆகியவற்றின் படி வேலையின் ஈர்ப்பு மையத்தை தீர்மானிக்க வேண்டும். அதை நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும்.

வேலையை முன்னெடுத்து செல்வதில் தொடர்ச்சியாக அழுத்தத்தை செலுத்தி அனுபவத்தை பரிமாறிக்கொள்ள வேண்டும். பிழைகள், சோதித்தறிதல், தவறுகள் ஏற்பட்டவுடன் அதனை திருத்திக்கொள்ளுதல் ஆகியவை இழப்பை குறைக்கும். வேலைமுறை என்பது உற்சாகமானதாக, அமைதியான சீரான ஒழுங்கைக்கொண்ட வேலைமுறை – அதுவே நமது தேவை.

உதாரணத்துக்கு, மே ஏழாம் நாள் பள்ளிகள் – சீர்திருத்தவாதிகளுக்கான சீர்திருத்த பள்ளிகள். இதில் கீழ்படியா நிலப்பிரபுக்கள், எதிர்ப்புரட்சிக்காரர்கள், சாதாரண குற்றவாளிகள் இருந்தனர். மேலும், கட்சி பொறுப்பிலுருந்த சில ஊழியர்களும் வந்திருந்தனர். இவர்கள், உற்பத்தி மற்றும் யதார்த்ததிலிருந்து விலகி சென்றிருந்தனர். இப்போது மக்களோடு தங்களை ஒன்றிணைத்துக் கொள்வதற்கும், உழவர்கள் மற்றும் தொழிலாளர்களிடமிருந்து கற்றுக்கொள்வதற்கும் முயற்சி செய்கிறார்கள்.

அதேபோல், உடலுழைப்பை ஊக்குவிக்கும் பொருட்டு, அதிக எண்ணிக்கையிலான்ன ஊழியர்களை கிராமப்புற பகுதிகளுக்கு ஊக்குவிக்க தொடங்கின. அதாவது கண்ணோட்டத்தில் பாட்டாளி வர்க்கமாக மாறுவது என்பதும் பொருளாகும்.

மா சே துங் மேற்கோள்கள் - II

2012-01-03T09:17:00.002+05:30

சுய சார்பும் கடினமான போராட்டமும்

இந்த அத்தியாயம் போராட்டத்தில் வெற்றி பெறுவது பற்றியும், சுய பலத்தை சார்ந்திருப்பது பற்றியும் சொல்லப்படுகிறது. அதாவது சொந்த முயற்சிகள் மூலம் புதுவாழ்வை பெறுவது. சுயமுயற்சிகள் மூலம் மறுவாழ்வு பெறுவதையே நாம் வலியுறுத்துகிறோம். ஏகாதிபத்தியத்திற்கு எதிரான அனைவரும் நமது நண்பர்களே! இருந்தும், நாம் சுயமாக மக்களை அணிதிரட்டுவதை சார்ந்து உள்நாட்டு, வெளிநாட்டு பிற்போக்குவாதிகளை தோற்கடிக்க முடியும்.

அதாவது அந்நிய சக்திகளை சார்ந்திருந்தாலும், அவர்களை எதிர்ப்பார்க்க வில்லை. முழு ராணுவத்தையும், மக்களையும் சார்ந்திருக்கிறோம். புரட்சி மகத்தானது என்றாலும் புரட்சிக்கு முன்பான பாதை என்பது மிகவும் நீண்டது. கடினமானது. எளிமையான வாழ்க்கை, கடினமான போராட்டம் என்பதை நிலைநிறுத்தவும் அவர்களுக்கு உதவ வேண்டும். ரத்தமும், வியர்வையும் சிந்தாமல், எளிதாக வெற்றி பெறலாம் என்ற கருத்துகள் நீக்கப்பட வேண்டும். நமது பாதையில் நெளிவு சுளிவுகள் உண்டு என்று மக்களுக்கும் தோழர்களுக்கும் சொல்ல வேண்டும். இன்னல்களை அங்கீகரிக்க வேண்டும். அங்கீகரியாமை கொள்கையை கடைபிடிக்க கூடாது. இன்னல்களை ஆராய வேண்டும். எதிர்த்து போராட வேண்டும். உலகில் நேரிய பாதைகள் கிடையாது, அதற்கு நெளிவு சுளிவான பாதைகள் பாதையில் செல்ல தயாராக இருக்க வேண்டுமே தவிர, மலிவாக விசயங்களைப் பெறலாம் என்று எண்ணிவிடக் கூடாது.

”விவசாயம் என்பது அடித்தளம்; தொழிலுற்பத்தி என்பது முன்னணிக் கூறு” என்பதே 1960 ஆம் ஆண்டு முதலாக சீன பொருளாதார நடைமுறை. பஞ்சத்தையொட்டிய காலங்களுலும், நெருக்கடியின் போதும் சீனாவின் தலைவர்கள் கனரக தொழிற்சாலை அமைக்கும் திட்டங்கள் மீதான் அழுத்தத்தை கைவிட்டனர். அதோடு, விவசாயத்துக்கு முதலீடுகளை குறைக்கும் திட்டத்தையும் கைவிட்டனர். சோவியத் உதவியின்றி “தன்னிறைவு” என்ற முழக்கத்தை மேற்கொள்வது தவிர சீனாவுக்கு வேறு மார்க்கம் இல்லை.ஆனால், சோவியத்திடமிருந்து கடன் வாங்கப்பட்ட வாய்ப்பாடுகளை அவர்கள் புறம் தள்ளினர். “ தொழில்துறை விவசாயத்துக்கு சேவை செய்ய வேண்டும்” என்றனர். நகர்ப்புறத்துக்கும், கிராமப்புறத்துக்கும் சமமான வளர்ச்சியை ஏற்படுத்த சொந்த முய்ற்சிகளை மேற்கொண்டனர். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, சீன மனிதர்களின் சூழ்நிலையை மாற்றவும், அதன் மூலமாக மனிதரை மாற்றவும் முனைந்தார்.

ஏறத்தாழ ஐரோப்பா, ரஷ்யா ஆகியவற்றில் ஒருங்கிணைந்த அளவைக் கொண்ட நாடாக சீனா இருக்கிறது.ஆனால், அதன் நிலப்பரப்பில் மூன்றில் இரண்டு பங்கு செங்குத்தான மலைகளை அல்லது தரிசு பூமிகளை அல்லது பாலைவனமாக இருக்கிறது. எனவே பெரிய அளவு உடலுழைப்பைச் சார்ந்து இருக்கிறது.

சீனாவின் 1800 மாவட்டங்கள் 70கே விவசாய கம்யூன்களாக பிரிக்கப்பட்டன. அவை மேலும், 7,50,000 உற்பத்தி குழுக்களாக பிரிக்கப்பட்டன. பல கம்யூன்கள் ஒன்றிணைந்து பிரிகேடுகளை உருவாக்குகின்றன. அவையே நாட்டின் நிர்வாக துணை அமைப்புகளாக விளங்குகின்றன.

கம்யூன்களில், ஏறக்குறைய 50 கோடி மக்கள் தங்களுக்காகவும், பெருநகரங்களுக்காகவும், மாவட்ட அளவிலான நகரங்களுக்காகவும் உற்பத்தி செய்ய வேண்டும். எட்கர் ஸ்னோவின் மறு பிரயாணங்களின்போது பயிரிடும் முறைகள்,பாசனப்பணிகள், மின்மயமாக்கல், இயந்திரமயமாக்கல் , நிலமீட்பு, வீட்டுவசதி மற்றும் சிறு தொழிற்சாலைகள் ஆகியவை பன்மடங்கு மேம்பட்டிருந்ததை காண முடிந்தது என்கிறார். பெரும்பாலான விவசாயிகள், உழைக்கவியலாத வயதை எட்டிய மக்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட 5 உறுதி மொழிகளான போதிய உணவு, வீடு, எரிபொருள், மருத்துவ வசதி, மற்றும் முறையான அடக்கம் ஆகியவற்றை இப்போது நம்புகிறார்கள்.

மேலும், இன்னல்களை களைவதற்கு தொழிலாளர்கள், விவசாயிகள், அறிவு சார் துரையினர் மார்க்சிய லெனினிய பாதையில் தீர்வை தேட வேண்டும். இன்னல்களின் போது நாம் நமது சாதனைகளை மறந்துவிடக் கூடாது. ஒளிமயமான எதிர்காலத்தை எண்ணி நமது துணிவை வரவழைத்துக்கொள்ள வேண்டும். புதிய விஷயங்களை அவற்றின் வளர்ச்ச்சி போக்கில் இடர்பாடுகளையும், பின்னடைவுகளையும் எதிர்க்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. அது இயல்புதான். கஷ்டங்கள் சாதக நிலைகளைவிட மேலோங்கி இருக்கலாம். இங்கு கஷ்டங்கள் முரண்பாட்டின் பிரதான அம்சமாகவும், சாதகமான நிலைமைகள் இரண்டாம் தர அம்சமாகவும் இருக்கின்றன. இருந்தாலும், புரட்சிவாதிகள் கஷ்டங்களை படிப்படியாக வென்று சாதகமான புதிய சூழ்நிலைகளை திறக்க முடியும்.

வேலை என்பது போராட்டம். போராடி தீர்வு காண வேண்டிதான் நாம் அந்த இடங்களுக்குச் செல்கிறோம். கஷ்டங்கள் அதிகமாக உள்ள இடத்துக்குச் செல்ல ஆசைப்படுபவரே சிறந்த தோழர். மலைகளை அகற்றிய மூடக்கிழவன் கதையில், வருவது போல, நாமும் கடவுளுடைய இதையத்தைத் தொடுவோம். அந்த கடவுள் யாரும் இல்லை. சீன மக்கள் அன்றி அவர்கள் வேறு யாருமில்லை.

பப்பு டைம்ஸ் - 7DB

2011-12-31T09:15:00.004+05:30

* டீவி இல்லாமல் நாங்கள் கடந்து வந்த முழு வருடம் இது. டீவி இல்லாத குறையை தீர்க்க பப்பு லாப்டாப்பை எடுத்துக்கொள்வாள். (பெயிண்டில் வரைவது அல்லது அனிமேசன் படங்கள்) சொல்லப்போனால், டீவி இல்லை என்ற குறையே இல்லை. நாங்களும் அப்படி ஒரு வஸ்து உலகில் இல்லவே
இல்லை என்பது போல ஆகிவிட்டோம். (இதில், ஆயாதான் பாவம். பப்புவுக்காக டீவியை தியாகம் செய்த ஆயா என்று வரலாறு பேசுமல்லவா!) தற்போது, வெளியில் எங்காவது டீவி பார்க்க நேரிட்டாலும், முன்போல் ஆர்வம் காட்டுவதில்லை.

மற்றபடி, குழந்தைகள் படம் ஒன்று ஓடிவிடுகிறது. அதுவும், நான் கணினி உபயோகித்தால், அடுத்தது அவளுக்கும் கொடுத்தாக வேண்டும். (”இந்த டீலிங் எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு”) Tangled, how to train your dragon, Kung fu panda,
avatar, horton hears a who - பப்புவின் மிக மிக மிக ஃபேவரைட் படங்கள்.
(”ஒரு கீரைக்கு ஒரு படம் பத்தும், இல்லப்பா”- பப்பு)

* ஸ்கூட்டியில் முன்னால் நின்று கொள்ள வெளியில் செல்வது பப்புவுக்கு (எனக்கும்) மிகவும் பிடித்தமானது. அதுவும், காற்று முகத்தில் மோதினால் போதும். உல்லாசமான மனநிலைக்குச் சென்றுவிடுவாள். பின்னர், ஒரே பாடல்கள்தான். அவளது பாடல் புத்தகத்திலிருந்து அத்தனை பாடல்களும் பாடியாகி விடும். பப்பு, பின்னால் உட்கார அமர ஆரம்பித்ததிலிருந்து பாடல்களை மிஸ் செய்கிறேன். ஆனாலும், சின்னஞ்சிறு கைகள் பின்னாலிருந்து
என்னை சுற்றிக்கொண்டு வருவதும் நன்றாகத்தான் இருக்கிறது.

* இந்த வருடத்தின் ஆரம்பத்தில் எழுத்து கூட்டி படிக்க ஆரம்பித்திருந்தாள். தமிழ் ஆரம்பத்தில் தடுமாற்றம். இடையில் சிறிது முன்னேற்றம். ’கோ’ மற்றும் ’கௌ’ வரிசைகள் சமயங்களில் அவள் கண்ணை ஏமாற்றும். தற்போது குறைந்திருக்கிறது. மேலும், சின்னதாக இருந்தால் மட்டுமே படிக்க ஆர்வம் காட்டுவாள். ஒரு வாக்கியம் அவள் படித்தால் அடுத்த வாக்கியம் நான் படிப்பேன். இப்படி ஆரம்பித்தது, ஒரு புத்தகம் அவள் படித்தால், அடுத்த புத்தகம் நான் என்ற அளவில் வந்திருக்கிறது. ஆனாலும், அதுவும் மூடை பொறுத்துதான். எப்போதும் ஒரே ஆட்டமும், பேச்சும். (கதை சொல்வதில் இருக்கும் ஆர்வம் படிப்பதில் இருந்தால் நன்றாக இருக்கும்!ஹ்ம்ம்....)

year 2011

* தமிழிலிருக்கும் தடுமாற்றம் ஆங்கிலத்தில் இல்லை. எவ்வளவு பெரிய வார்த்தையாக இருந்தாலும் படிக்க தயங்க மாட்டாள். ஒவ்வொரு
வார்த்தையாக சொல்லி சொல்லி படித்து விடுவாள். தற்போது, சரளமாக சிறார் கதைகளைப் படிக்கிறாள். இதற்கு மாண்டிசோரி முறைக்கும்,
ஆண்ட்டிகளுக்கும் நாங்கள் நன்றி சொல்ல வேண்டும்.

* ’நான் போலீசாக போறேன்’ என்பாள் திடீரென்று. போலீசாகி என்னை ஜெயிலில் வைத்துவிடுவாளாம். ஒருநாள், எல்லா புத்தகங்களையும் தலையில் வைத்து
தூக்கி வந்து தூக்கி வந்து படுக்கையில் போட்டுக்கொண்டிருந்தாள். கட்டிடத் தொழிலாளியாம். பிறகு, ஆண்ட்டியாக போறேன் என்பாள். ஒருநாள், ’சயிண்டிஸ்டாக போறேன்’ என்பாள். ’நான் தோழரா ஆயிடறேன்’ என்பாள். ’நான் ராக்கெட்ல போறேன்ப்பா’ என்பாள், ஒரு சமயம். ’ஒரே நேரத்தில எல்லாமா ஆயிட முடியாதாப்பா’ என்பது சமீபத்திய ஆதங்கம்

* ”பென் டென், ஸ்பைடர் மேன் எல்லாம் வேஸ்ட்.டோரா, பார்பிதான் சூப்பர்.” என்றாள் ஒரு நாள். பள்ளியில், ஆணா, பெண்ணா சண்டை வந்துவிட்டது போல!
’கேர்ல்ஸ் வயித்துலதான் பேபி வருது ’ என்றெல்லாம் ஆண்/பெண் சண்டை நடந்திருக்கிறது. (’பாய்ஸ் வயித்துல பேபி வளர்ற பேக் ஏன் இல்ல?’ என்பது அவளது நீண்ட நாள் சந்தேகம். அது போல, குழந்தை எப்படி அம்மா வயிற்றில் வருகிறது என்பதுவும். ’டாக்டர்கிட்டே போகும்போது நீயே கேளு. அப்போ மட்டும் அமைதியா இருக்க இல்லே!’ என்று தப்பித்துக்கொண்டேன்.)
“பெஸ்ட் ஃப்ரெண்டு” மற்றும் ” இனிமே என் ஃப்ரெண்டே இல்ல”என்பதெல்லாம் இந்த வருடத்தின் புது அனுபவங்கள். ஆனாலும், ரகசியம் சொல்ல மட்டும் பப்புவுக்கு தெரியவில்லை.

* பப்பு, முழுமையாக டாய்லெட் ட்ரெய்ண்ட்! இது தானாகவே எந்த பிரயத்தனங்களும் இல்லாமல் நடந்தது நிம்மதி.

* முன்பெல்லாம், அநியாயத்துக்கு வீட்டில் ஏக வசனமாக இருந்தது. ( வாடி, போடி, உனக்கு பைத்தியமா புடிச்சிருக்கு....etc..) அநேகமாக, இது சீசனல் என்று நினைக்கிறேன். ’கெட்டா வார்த்தை பேசினா ஹார்ட் ப்ளாக்காகிடும், நல்ல வார்த்தை பேசினாதான் ஹார்ட்ல நல்லா ப்ளட் போய் ரெட்டா இருக்கும்’ என்று சொல்லி வைத்திருந்தோம். தாயம் விளையாடும்போது நான் ஜெயிக்கிற மாதிரி
வந்துவிட்டால் எப்படியாவது தில்லாலங்கடி வேலை செய்து அவள் மேலே வந்துவிடுவாள். கண்டுபிடித்துவிட்டால் கோபம் வந்துவிடும்.
ஒருமுறை,

“போடி, நான் விளையாட்டுக்கு வரல” என்றாள்.

”ஹார்ட் ப்ளாக் ஆகப்போகுது...” என்றதும் லேசாக அதிர்ச்சியடைந்துவிட்டாள்.

பிறகு, ”நான் கெட்ட வார்த்தை சொல்லனும்னு நினைக்கல. அதுவாத்தான் என் வாயில வருது. நான் உன் வயித்துல இருந்தப்போ உன் ஹார்ட் அடிக்கடி ப்ளாக்கா மாறுச்சு. அதைப்பார்த்துதான் எனக்கும் அதுமாதிரி
வருது!!”

*பேச்சை மாற்றுவது, யோசிக்காமல் மாற்றி சொல்வது, கோள் சொல்வது எல்லாம் இந்த வருடத்தின் வளர்ச்சிகள்(?!). கலரிங் சாண்ட் செய்த மீதி இருந்திருக்கிறது. ஆயாவின் தலைமுடியை சீவுவதாக சொல்லி அதை எடுத்து அவரின் தலையில் போட்டிருக்கிறாள். கேட்டதற்கு, ஆயா என் தலையில் போட்டாங்க என்று சொன்னதோடு நிறுத்திருக்கலாம். (ஆயா பாவம்!!!)
அடுத்த நாள் பார்க்கும்போது அவள் தலையிலும் மணல். அவளாகவே எடுத்துப்போட்டுக்கொண்டிருக்கிறாள். ஸப்பா!!

”நாளைக்கு ஒரு ஸ்டிக்கரும், என்வெலப்பும் மறக்காம எடுத்துட்டு வர சொன்னாங்க, ஆண்ட்டி” என்றாள் இரவு தூங்கும்போது.
”என்ன ஸ்டிக்கர்? எதுக்கு கேட்டாங்க? டைரியில ஒன்னும் எழுதலையே ஆண்ட்டி”
“இல்லப்பா, எங்ககிட்டே சொன்னாங்க” என்றதும், ‘ அந்த ஸ்டிக்கர் புக்லே ஸ்டிக்கரை கட் பண்ணி எடுத்துக்கோ, என்வெலப் நாளைக்கு
ஸ்கூல் போகும்போது வாங்கிக்கலாம் என்றதோடு நானும் மறந்துவிட்டேன். பள்ளிக்கு சென்றதும்தான் நினைவுக்கு வந்தது. அவளது ஆண்ட்டியை பார்த்ததும் இது நினைவுக்கு வந்ததும் அவரிடம் எடுத்துவர மறந்துவிட்டதாக சொன்னேன்.
சரி, அவளை எதுவும் சொல்லக்கூடாதே என்பதற்காக. ஆண்ட்டிக்கு எதுவும் புரியவில்லை. அவரும் நான் கேட்ட அதே கேள்விகளை கேட்டார்.

பக்கத்திலிருந்த பப்பு, ’ஆண்ட்டி சொல்லல, நீ போ’ என்று ஓடிவிட்டாள்.

பின்னர்தான் தெரிந்தது, பிரக்னண்டாக இருக்கும் ஆண்ட்டிக்கு இந்த குட்டீஸ் எல்லாம் சேர்ந்து ஒரு க்ரீட்டீங்க்ஸ் கொடுக்கப்போகிறார்களாம். அதற்குதான் இந்த ஏற்பாடாம். அவ்வ்வ்வ்வ்வ்வ்வ்வ்வ்!

* அலமாரிகளை ஒழுங்காக எப்போது பார்த்தோம் என்ற நினைவே இல்லை. சமநிலைக்கு சவால் விடுவதைப்போல்தான் இருக்கின்றன. எதையாவது எடுத்தால் மொத்தமும் கீழே கிடக்கும். அதனால்,அடுக்கி வைப்பது என்பதே இல்லை. எப்படி வைத்தாலும் அதன் வாழ்க்கை ஒரு சிலநாட்கள்வரைதான் என்பது தெரிந்துவிட்டது அதனால், யார் எடுக்கும்போது விழுந்தாலும் அவர்கள் அதனை எடுத்து வைத்துவிட வேண்டும் என்பது விதி. பெரும்பாலும், பாதி விளையாட்டு சாமான்கள் படுக்கையில் கிடக்கும். மீதி கீழே.

தற்போது மேடம் விதியை மாற்றி அறிவித்துவிட்டார்கள், “ இனிமே, யார் தள்றாங்களோ அவங்கதான் எடுத்து வைக்கணும்னு இல்ல, அவங்கவங்க திங்க்ஸ் கீழே விழுந்தா அவங்கதான் எடுத்து வைக்கணும்!”

* ஒருமுறை, பப்புவின் சாக்கோஸை எடுக்கும்போது தவறி கீழே கொட்டிவிட்டேன். அருகில் வந்த பப்பு, “பரவால்ல, பரவால்ல, விடு, எடுத்துடலாம். தெரியாம விழுந்துருக்கும் ” என்று என்னை தேற்றினாள். சின்ன வயதில், இப்படி எதையாவது சிந்திவிடுவேனோ என்று அதீத கவனத்துடன் இருப்பதாலேயே அப்படி நடந்துவிடும். ஆயாவின் டெரரிசம்தான் காரணம். இப்போதும், கண்ணாடி போன்ற பொருட்களை கையாளும்போது கீழே போட்டுவிடுவேனோ என்றேதான் தோன்றும். ஆனால், பப்புவிடம் அந்த பதற்றம் எதுவுமில்லை, தற்போதுவரை. :-)

நாற்காலி அடியில் அல்லது மேசைக்கடியில் அல்லது கேட்டின் மீதேறினால்
ஆயா,’ பார்த்து...பார்த்து, இடிச்சுக்கப்போறே’ என்று பதறுவார். அப்படி சொல்லும்போதுதான் பதற்றம் அதிகமாகி அவர் சொன்னதுபோல நடக்கும்.
இப்படி, பாதிக்கப்பட்டதால் ”கீழே குனிஞ்சு வா, மெதுவா புடிச்சுக்கிட்டு இறங்கு” என்றோ கீழோ கொட்டிவிட்டாலோ “பரவால்ல, அடுத்தவாட்டி கேர்ஃபுல்லா பண்ணனும்” என்று சொல்லிவிடுவேன். அந்த பாதிப்பு காரணமாக இருக்கலாம்.

* இந்த வருடம் முழுக்க, பப்புவுக்கு மிகுந்த என்டர்டெயினராக இருந்தது, “ஆச்சியோட குட்டி வயசுல” என்ன நடந்தது என்பதுதான். பால் குடிக்க, சாப்பிட என்று எல்லாவற்றுக்கும் என்னோட “குட்டி வயசு கதைகள்”தான். பப்லு போய் ஆச்சியோட குட்டி வயசு!! இப்படி ஆயாவும், பெரிம்மாவும் சொன்னதுபோக, பப்புவே என்னோட குட்டி வயசுக்கதைகளைச் சொல்கிறாள்...என்ன,
சில கதைகளெல்லாம் பப்பு சொல்லிதான் எனக்கே தெரிகிறது(மரத்தில் ஏறிக்கொண்டு இறங்கமுடியாமல் அழுதது etc)!!

எதேச்சையாக வாங்கிய 'tell me a story mama' புத்தகமும் கொஞ்சம் இது போல்தான் என்பதில் கொஞ்சம் ஆறுதல் - நான் மட்டும் தனியா இல்லையென்று.

* மழலையெல்லாம் எப்போதோ மறைந்துவிட்டாலும் ஒரு சில வார்த்தைகளை அவள் உச்சரிக்கும் விதம் சிரிப்பாக இருக்கும். ’நிம்மேதி’, ’அமேதி’, ’ஒளைச்சு வைச்சிருக்கேன்.’- சாம்பிளுக்கு சில. அதே போல, அவள் உபயோகிக்கும் சில தமிழ் வார்த்தைகளும் - ’நீங்க அதை பாக்கணும்னு விரும்புறீங்களா? ’...etc

* காலை நேர பரபரப்புகளில், அவ்வப்போது கைகலப்பு நிகழ்வதை தவிர்க்க முடியாமல் போய்விடும். ஆனாலும், பள்ளிக்கு செல்லும் சமயம், ‘சாரி பப்பு, நீ சொன்னதை செய்யாம இருந்ததாலதான் கோவம் வந்துடுச்சு, லேட்டாகுது இல்ல, அதான் அடிச்சுட்டேன், ,மன்னிச்சுடு, குட் டே’ என்று சொல்லி விடுவேன். ’பரவால்ல ஆச்சி, உனக்கு இன்னும் 99 சான்ஸ் இருக்கு” என்பாள் மிகுந்த பெருந்தன்மையுடன்.

* மேலும், தன்மானம் ஜாஸ்தி! தன்னாலே எல்லாம் செய்ய முடியும், முக்கியமாக வெளியில் அல்லது மற்றவர் முன்பு நாங்கள் உதவுவதை அவள் விரும்புவதேயில்லை. அவள் தட்டில் நான் கை வைப்பதையோ ஊட்டி விடுவதையோ சுத்தமாக விரும்புவதில்லை. ஆனாலும், நாந்தான் திருந்தவில்லை.

* டெங்கு ஜூரம் வந்து கொஞ்சம் டென்சன் கொடுத்தது.

மொத்தத்தில் புது அனுபவங்கள்+போராட்டங்கள்+ மகிழ்ச்சிகள்+ வலிகள் - பரபரப்பான 2011! தோழர்களுக்கும், நண்பர்களுக்கும், குடும்பத்தினருக்கும் எங்களின் நன்றிகள்!

மா சே துங் மேற்கோள்கள் - I

2011-12-21T09:23:00.007+05:30

நீண்ட புரட்சி (எட்கர் ஸ்நோ), மா சே துங் மேற்கோள்கள் புத்தகங்களை வாசித்தேன். வாசித்ததும் மறந்துவிடாமலிருக்க, எனக்காக எடுத்த சில குறிப்புகளை இங்கு சேமிக்கிறேன்.

மார்க்சிய லெனினியத்தின் புதிய படிநிலையின் வளர்ச்சிக்கு சீனப்புரட்சியின் அனுபவங்கள் தகுந்த களமாக அமைந்தது. அதனை வளப்படுத்தி முன்னெடுத்ததில் தோழர் மாவோவின் வரலாற்று பாத்திரம் மகத்தானது. அவரது பங்களிப்பு, தனியே சீனத்தேசத்துக்கு மட்டும் உரியதன்று. உலகப்பாட்டாளி வர்க்கத்துக்கும், சர்வதேச கம்யூனிஸ்டு இயக்கத்துக்கும் பெருமதிப்பு மிக்க பொக்கிசமாக அமைந்தது அது. ரஷ்ய புரட்சியின் ஊடாக உலகில் புகுந்த மார்க்சிய-லெனினியத்தை கையில் ஏற்று பாதுகாத்து, அதனை சீன நாட்டின் விசேஷ தன்மைக்கேற்ப பிரயோகித்து நடைமுறையில் வெற்றி கண்டவர் மாவோ. அந்த தத்துவார்த்த அரசியல் வழிகாட்டுதல்கள் நம் நாடு போன்ற வளரும் உலக நாடுகளுக்கு வழிகாட்டி.

மக்களுக்கு தொண்டு செய்க:

இதில் மக்களுக்காக பணியாற்றுவது குறித்து சொல்லப்படுகிறது. அடக்கமும்,விவேகமும் உடையவர்களாக இருக்க வேண்டும். இறுமாப்பு, அவசரபுத்தியிலிருந்து நம்மை பாதுகாத்துக்கொண்டு உடல், பொருள், ஆவி மூன்றாலும் மக்களுக்குத் தொண்டு செய்ய வேண்டும் என்கிறார். எதை செய்தாலும் மக்களின் நலன்களிலிருந்துதான் தொடங்க வேண்டும். சிறு குழுவின் நலன்களிலிருந்து அல்லது சுயநலன்களுக்காக தொடங்காமலிருக்க வேண்டும். தோழர் பெத்யூன் போல சுயநலமற்ற உணர்வு கொண்டு பணியாற்ற வேண்டும். அந்த உணர்வை கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். திறமை பெரிதாகவோ அல்லது சிறிதாகவோ இருக்கலாம், ஆனால், இந்த உணர்வு கொண்டிருந்தால் மக்களுக்கு பயனுள்ள மனிதராக இருப்பார். அதாவது, ஊழியர்கள் அனைவரும், எந்த அந்தஸ்து உடையவராக இருந்தாலும் அவர்கள் செய்வதெல்லாம் மக்களுக்குத் தொண்டு செய்வதாகும்.

மக்களுக்காக பணியாற்றுவது குறித்து நீண்ட புரட்சி புத்தகத்திலிருந்து ஒரு காட்சியை சுட்டிக்காட்ட விரும்புகிறேன்.

மஞ்சூரியாவில், வியாவோனிஸ் மாகாணத்தில் ”காது கேளாத, வாய் பேசாத” குழந்தைகளுக்கான பள்ளி இருக்கிறது. அந்த பள்ளி யாரால் நடத்தப்படுகிறது என்றால், அக்யூபஞ்சர் மருத்துவத்தில் நிபுணத்துவம் பெற்ற விடுதலை படையின் மருத்துவ மற்றும் பரப்புரை குழுவின் ஐந்து நிபுணர்களால் நடத்தப்படுகிறது. இங்கு வரும் மாணவர்கள் பேசவோ அல்லது கேட்கவோ முடியாதவர்களாக இருக்கிறார்கள். அது பிறவிகுறைபாடினால் இல்லாமல், தட்டம்மை, தொற்றுநோய் போன்றவற்றின் விளைவுகளால் அந்த திறனை இழந்தவர்கள்.

1966யில் லட்சகணக்கிலான கலக்கார செம்படை காவலர்களை தலைவர் மாவோ அழைத்தபோது, இந்த பள்ளியிலிருந்தும் ஒரு குழு பீகிங்குக்கு சென்றது. மாணவர்கள் மாவோவை கண்டபோது மகிழ்ச்சியில் கண்ணீர் வடித்தனர். ஆனால், மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து அவர்களால் குரலெழுப்ப முடியவில்லை. அவர்களால், தங்களுடைய கால்களால் குதித்து ஆர்ப்பரிக்க மட்டுமே முடிந்தது. ”சீன மருத்துவம் என்பது மாபெரும் கருவூலப் பெட்டகம்” என்ற மாவோவின் கட்டளையின் மீது கவனம் செலுத்தி மக்களுக்கு பணியாற்றுமாறு தளபதிகள் அந்த மருத்துவர்களிடம் கூறினர். மருத்துவ உதவி செய்பவர்கள் அந்த தொழிலாளர்கள். அவர்கள் அக்யூபஞ்சர் முறை கொண்டு காது கேளாமை குணப்படுத்த்வது குறித்து ஏற்கெனவே சோதனை நடத்தியிருக்கிறார்கள். மேலும், அவர்களின் மீதே, அதாவது தடை செய்யப்பட்ட அளவுக்கு அவர்கள் மீதே ஊசிகளை செலுத்தி தீவிரமான சோதனையை தொடங்கினார்கள்.

அதோடு, மற்ற ஊழியர்களுடைய ஆதரவை பெறுகிறார்கள். அந்த தொழில்நுட்பங்களை பயிற்றுவிக்கிறார்கள். குறுகிய காலத்தில் பல மாணவர்களால் பேசவும் கேட்கவும் முடிந்தது. சிகிச்சையளித்த் 582 மாணவர்களில் 98 சதவீதம் பேருக்கு கேட்கவும், பேசவும் முடிந்தது. இதற்கு முன்பு அவர்கள் குறியீட்டு மொழியில் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். இப்போது குறியீட்டு மொழியை காண இயலாது போயிற்று.

மக்கள் படை என்ற ஒன்று சீனாவில் இருந்தது. மக்கள் படை என்பது, இருபத்தைந்து வயது உள்ளவர்களுக்கான அடிப்படை ஆயுதங்கள் கொண்ட மக்கள் படை. இதன் உறுப்பினர்கள் ஆயுதங்களை தேக்கி வைத்து பராமரிப்பவர்கள்.

அடுத்ததாக, குடிமக்கள் படை – இது, சேமப்படைகள் மற்றும் சிறப்புபிரிவுகள் உள்ளிட்ட இருபத்தைந்து வயது முதல் ஐம்பது வயது வரை உள்ளவர்களைக் கொண்டது. இலகுரக ஆயுதங்களும் அருகாமையிலுள்ள பகுதியில் தயாரிக்கப்பட்டவையாக இருந்தன.

ராணுவமும், மக்களும் எப்படி இருந்தது என்பதை நாம் தெரிந்துக்கொள்ள வேண்டும். சீருடை தரித்தவர்கள் எங்கும் காணப்படுகிறார்கள். ஆனால், ராணுவத்தினர் மக்களிடையே செல்லும்போது ஆயுதம் இல்லாமல்தான் செல்கிறார்கள். அவர்களுடைய பொது நடத்தை போற்றுதலுக்குரியதாக இருக்கிறது. ஆயுதப்படைகள் மக்களின் நன்னடத்தையை பெற்றதாகவும் இருப்பதை எந்த வெளிநாட்டினரும் கண்டுக்கொள்ள முடியும். பொதுப்பள்ளிகளில், இளம் செம்படை வீரர்கள் நிறைந்திருந்தனர். ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும், தமது பிள்ளைகள் மக்கள் விடுதலை படையில் சேர்வதை விரும்பினர்.

அரசாங்க நிறுவனங்கள் ஜனநாயக மத்தியத்துவத்தை கடைபிடிக்க வேண்டும். அவை மக்கள் திரளை சார்ந்திருக்க வேண்டும் என்கிறார் மாவோ. அவற்றின் ஊழியர்கள் மக்களுக்குத் தொண்டு செய்ய வேண்டும். மரணம் என்பது தியாகம், அந்த தியாகத்தையும் தகுதியானதாக இருக்க வேண்டும். அதாவது பெரும்பான்மையினரின் துன்ப துயரங்களை மனதில் கொண்டு உயிர் விடுவது என்பது மலையை விட மேலானது. உயர்மதிப்பு கொண்டது. ஆனால், பாசிசத்துக்கு உயிர் விடுவது என்பது இறகிலும் லேசானது. இதற்கு சமச்சீர் கல்வியை எடுத்துக்கொள்ளலாம். அரசாங்கம் இதில் ஜனநாயக மத்தியத்துவத்தைக் கடைபிடிக்காமல், ஒரு சாராரின் நலனுக்காக மட்டும் சமச்சீர் கல்வியை மறுத்து வந்தது. மக்களின் திரளின் நன்மை சார்ந்ததாக இருந்தால், சமச்சீர் கல்வியை அமுல்படுத்தியிருக்க வேண்டும். ஆனால், தனியார்பள்ளி முதலாளிகளின் நலன்களை கருத்தில் கொண்டு, பொதுக்கல்வியை மறுத்து உச்சநீதிமன்றம் வரை சென்றது பாசிச ஜெயா அரசு. இதில், நாம் போராட்டத்தில் எந்த பக்கம் இருக்கிறோம் என்பது நமது தியாகத்தின் தகுதியை தீர்மானிக்கிறது.

புரட்சிகர வீர சாசனம்

இது, எதிரியை துணிவுடன் எதிர்த்து போராடும் போர் நடையை பற்றி கோமிங்தாங் அரசின் காலத்தில் ஒரு இருள் சீன அரசு மூடினாலும், கம்யூனிஸ்டுகளும் மக்களும் தாமாகவே எழுந்து போர்களத்துக்குப் புறப்பட்டனர். மக்கள் பரந்து விரிந்த சினாவில் அரசாங்கத்தை நிறுவினர். அதோடு, ஒரு போதும் எதிரிக்கு அடிபணிய மாட்டார்கள். துணிவு, தியாகம், களைப்பு, சோர்வு என்று எதற்கும் அஞ்சாமல் தொடர்ந்து போராட்டத்துக்கு சென்றவர்கள். இது அரசியல் ரீதியான போராட்டத்தில் மட்டுமில்லை, பொருளாதார உற்பத்தி போராட்டத்திலும், இதில் சீன மக்கள் முன்னுதாரணமாக இருப்பதாகச் சொல்கிறார் மாவோ. மேலும், கடைசி சொட்டு ரத்தம் இருக்கும், நமது சுய சார்புடன் சொந்த கால்களில் நின்று இழந்த நமது பிரதேசத்தை மீட்கும் உறுதி உண்டு.

விவசாயிகள் தங்கள் ஏழ்மை காரணமாக நிலப்பிரபுக்கள், மற்றும் கொடூரம்மிக்க அதிகாரிகளின் அடக்கு முறைக்கு உள்ளான காலகட்டம். அந்த காலகட்டத்தில், செம்படையின் வரவை ஒவ்வொரு கிராமமும் ஆவலுடன் எதிர்பார்த்தது., செம்படையின் வீர தீர செயல்கள் பெரிய அளவில் பேசப்பட்டது. ஏழைகள் மகிழ்ச்சியடைந்தனர். ஏனெனில், இத்துருப்புகள் ஏழைகளுக்கு உதவி செய்தன. ஏனெனில், கம்யூனிஸ்டு கட்சி அல்லது செம்படையினர் என்றழைக்கப்படும் இவர்கள், செல்வந்தர்கள் மீது நடவடிக்கை எடுக்கின்றனர்.

நீண்டபயணத்தில் ஒரு இடத்தில் வரும் காட்சியை சொல்லுகிறேன். 1935ஆம் ஆண்டு, ஜூன் மாதம், தாடு ஆற்றைக் கடந்து ஜியாஜின் மலையடிவார்த்தை அடைந்தது நீண்டபயணத்தின் மக்கள் திரள் படை. ஜூன் மாதம் வெப்பமாக இருந்தாலும் பெரும் பனி இருந்தது.

ஜியாஜின் மலைச்சிகரத்தை ஏறத்தொடங்கினார்கள். மலைச்சிகரம் மின்னும் கத்தி போல பளபளத்தது. அந்த பாதை முழுதும் கடுங்குளிராக இருக்கும்,. பனிமேகங்களும் மலையைச் சூழந்திருந்தன. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பனி விழுவது அதிகரித்தது. ஒரு தவறான அடி கூட நம்மை பின்னுக்குத் தள்ளிவிடும். பின், அதிலிருந்து மீண்டு வருவது பல மணிநேரங்களை எடுத்துக்கொண்டு விடும், மேலும், பனிக்கட்டிகள் வழுக்கி விடும். ஓரடி முன்னேறினால், மூன்றடி பின்னுக்கு தள்ளபடுவீர்கள். மலையில் பாதி தூரம் சென்றபோது, திடீரென்று பலத்த காற்று வீசியது. அடர்ந்த கருமேகங்கள் சூழந்தன.காற்றால் பனிக்கட்டிகள் வெடித்து மக்களைச் சுற்றி பரவி படர்ந்தன.

ஒரு பெரும்பனிக்கட்டி உடைந்து விழுவது போலத் தோன்றியது. பனிக்கட்டிகள் முட்டையின் அளவில் உடைந்து விழத்துவங்கியது. குடைகளால் இதை தடுக்க முடியவில்லை. அந்த சமயத்தில், திடீரென்று மக்களின் கூச்சலும்,, இடி போன்ற முழக்கங்கள், குதிரைகள் கனைக்கும் ஒலி – அங்கிருந்து யாரையும் பார்க்க முடியவில்லை, ஆனால், “தோழர்களே, உறுதியாக இருங்கள்! தளர்ந்து விடாதீர்கள், எதிர்த்து நிற்பதே வெற்றிதான்”. என்று குரல் கேட்டது. செங்கொடிகள் பாதையின் மேற்பகுதியில் பறந்துக்கொண்டிருந்தன.

அவர்கள், யாரெனில், பிரச்சார குழுவின் தோழர்கள். அசைக்க முடியாத நெஞ்சுரத்தைக் கொண்டவர்கள். செம்படைகளின் வரவை யாராலும் முன்னறிந்துக்கொள்ள முடியாது. (’நீண்ட பயணத்தில் தலைவர் மாவோவுடன்’ என்ற நூலிலிருந்து)

செம்படைகள் முதலில், பீகிங் பல்கலைகழகத்தில் தோன்றின. ஆனால், அவை உடனடியாக, லியூவால் நசுக்கப்பட்டன. மிக நுட்பமாக யார் அதை தொடங்கினார்கள் என்று தெரியவில்லை. இருப்பினும் மாவோ அவற்றின் உள்ளார்ந்த ஆற்றலை புரிந்துக்கொண்டார். ஊக்கமளிக்கப்பட்ட செம்படைகள் பெய்டாவில் மீண்டும் போர்க்கொடி உயர்த்தி இன்னும் பல இடங்களுக்கு பரவினர். ஆனாலும், அவர்கள் மீண்டும் நசுக்கப்பட்டனர். போராட்டம் மாறி மாறி ஊசலாடுகின்ற ஒன்றாக தொடர்ந்தது. பின்னர், மாவோ “ செம்படையினர் சிறந்தவர்களே” என்று அறிவித்தார். அதன் பிறகு சீன தேசம் செம்படையின் எரிமலையைக் கண்டது.

(தொடரும்)

பப்புவின் ’தினம் ஒரு சிந்தனை’கள்

2011-12-20T09:11:00.005+05:30

வேகமாக ஓடி கீழே விழுந்து பல்லை உடைத்துக்கொண்ட பிறகு, பப்பு எழுதிய thought for the day:

(அந்த if என்னோட டச்!)

thought for the day என்று, ஒன்றை தினமும் எழுதிச் செல்ல வேண்டும். கூடவே, அதன் அர்த்தமும். ( ’old is gold ’ போல - ஏதோ எனக்கு தெரிந்த தாட் ஃபார் த டே! ) இதற்காக, நெட்டில் தேடி சிலதை பிடித்து வைத்திருந்தேன். ஆண்ட்டி வேறு, ஷார்ட்டா இருக்கணும் என்று வேறு சொல்லியிருந்தார். பப்புவிடம் சொன்னால் ம்ஹூம். கேட்கவேயில்லை. ”நாமளேதானே தாட் பண்ணி எழுதனும்?” என்று தினமும் அவளாக எதையாவது எழுதுகிறாள். (அநேகமாக பெரும்பாலும் அவளது அனுபவத்திலிருந்து - மேலே இருப்பது போல). அதைவிட ஹைலைட், எழுதிய தா(ட்)ள்களை கிழித்து விடுகிறாள். “அதான், அந்த டே முடிஞ்சுடுச்சே!” என்பது அவளது பதில்.

சாம்பிளுக்கு சில:
you eat carrots, you get powerful eyes;
you do good habits then only you will be perfect;
obey your mother's words, otherwise they call you bad gul; (”டாய், நீ பண்ணாததை எதுக்கு எழுதறே?” ”தாட் ஃபார் த டேல்லாம் சும்மாதான?”)
eat well before sleeping;

அநேகமாக, இவையெல்லாம் அவ்வவ்போது பப்பு காதில் நாங்கள் ஓதியது என்று நினைக்கிறேன். ’கேரட் சாப்பிட்டாதானே கண்ணு நல்லா தெரியும்’, ’நைட்ல சாப்பிடாம தூங்கினா காலையில எழுந்திருக்கவே முடியாது’, ’கீழே தள்ளிட்டா எடுத்து வைக்கணும்’, ’கட் பண்ண பேப்பரை டஸ்ட் பின்லே போடு’ முதலியன...

போதாததற்கு, அவளே ஒரு ’தாட் புக்கும்’ செய்து வைத்திருக்கிறாள். அதைப்பார்த்தால் திருக்குறள் ஓலைச்சுவடி போல இருக்கிறது. ’தாட்’ இல்லாத நாட்களில், அதில் ரெடிமேடாக இருப்பதை பார்த்து நோட்டில் எழுதிக் கொள்கிறாள்.

ம்ம்...இதெல்லாம் எங்கே போய் முடியுமோ? ஒருவேளை, பதிவராகும் அறிகுறியோ, என்னவோ?!!

கம்யூனிஸ்டு கட்சி அறிக்கை – முடிவு

2011-12-19T10:00:00.002+05:30

தற்போதுள்ள பற்பல எதிர்கட்சிகள் குறித்து கம்யூனிஸ்டுகளின் நிலை :

இதுதான் மிகவும் சுருக்கமான பகுதி. அதே சமயம், பிரச்சினையை முன்வைக்கும் விதத்தில் பொதுவானது. வெவ்வேறு நாடுகளில், வெவ்வேறு போராட்ட காலகட்டங்களில், தொழிலாளர் இயக்கத்தின் வளர்சிக்கு ஏற்ப வகுக்கவேண்டிய போர்த்தந்திரம் மற்றும் செயல்தந்திரம் பற்றி கூறுகின்றனர். இந்த அம்சங்கள்தான், ஒரு நாட்டின் கம்யூனிஸ்டுக்கட்சியின் நடைமுறை அரசியல் நடவடிக்கைகளுக்கு இது தேவைதான். ஆனால், அதைவிட முக்கியமானவை, அந்த நாட்டின் வரலாற்றுச் சூழல்கள்தான். வரலாற்று சூழலே இந்த நடவடிக்கைகளை தீர்மானிக்கின்றன.

கம்யூனிஸ்டுகளின் நடைமுறை அரசியல் தந்திரம் மற்றும் மற்ற கட்சிகளோடு இவர்களின் நிலை எப்படி இருக்கவேண்டும் என்பதற்கும் ஜெர்மனி,பிரான்ஸ், ஸ்விஸ்,போலந்து பற்றி குறிப்பிடுகிறார்கள். அதோடு, தம் போதனையை மாற்ற இயலாத மாதிரியாக பயன்படுத்தக்கூடாது என்று மார்க்சும், எங்கெல்சும் கூறி வந்தார்கள்.ஒவ்வொரு நாட்டிலும் அரசியல் நிலவரம் பல்வேறு காரணங்களை பொறுத்து மாறும். அரசியல் ரீதியாக இயக்கவியல் சிந்தனையையும் சரியாக மதிப்பிடல் வேண்டும்.ஆனால், விஞ்ஞான கம்யூனிச தத்துவத்தின் முக்கியமான கோட்பாடுகளை அடிப்படையாக கொண்டு பாட்டாளி வர்க்கத்தின் போராட்டத்தை உருவாக்கும் திறமையையும் வெளிப்படுத்த வேண்டும்.

இவையெல்லாம் எந்த நாடாக இருந்தாலும் கம்யூனிஸ்டுகள் கடைபிடிக்க வேண்டிய பொதுவான கோட்பாடுகள். கம்யூனிஸ்டுகள், பாட்டாளி வர்க்கத்தின் உடனடி நோக்கங்களை, நலன்களை நிறைவேற்ற போராடுகிறார்கள். அதே சமயம், அது இறுதி லட்சியத்துக்கு ஊறு விளைவிக்கக்கூடாது. தடையாக இருக்கக்கூடாது. அப்படியில்லாவிடில், அந்த வெற்றிகள் எல்லாம் தற்காலிகமானவையாக இருக்கக்கூடும்.இந்த சமுதாய உறவுகளை, தனிச்சொத்துடைமையை அடிப்படையில் மாற்றி அமைத்தால்தான் தொழிலாளி வர்க்கம் சுதந்திரமாக வாழ தேவையான சூழ்நிலை உருவாகும்.

முதலாளித்துவ ஜனநாயக போராட்டத்தில், தொழிலாளர் வர்க்கம் முதலாளித்துவ வர்க்கத்தை எதிர்த்து புரட்சி செய்கிறது. நிலப்பிரபுத்துவ - முதலாளித்துவ உறவுகளுக்கான போராட்டத்தில், நிலப்பிரபுத்துவத்துக்கு எதிராக போராட்டம் செய்கிறது. இந்த போராட்டத்தில் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் துணையின்றி முதலாளித்துவம் செயல்பட முடியாது. இந்த போராட்டத்துக்குப் பின்னர் முதலாளித்துவம். தொழிலாளர் வர்க்கத்துக்கு ஜனநாயக உரிமைகளை வழங்கியிருக்கவேண்டும். ஆனால், இந்த வெற்றியும் உறவும் தற்காலிகமானது என்பதை தொழிலாளர் வர்க்கம் உணர்ந்துக் கொள்கிறது. எதிரி முதலாளித்துவம்தான் என்பதையும் உணர்ந்துக் கொள்கிறது. இதனை கண்டுகொண்ட முதலாளி வர்க்கம், தொழிலாளர் வர்க்கத்தை நசுக்குகிறது. அதன் அரசியல் உரிமைகளை பிடுங்குகிறது.

இந்த சமயத்தில், தொழிலாளி வர்க்கம் தனது உரிமைகளுக்காக பாடுபடவேண்டும். முதலாளித்துவம் இன்னும் அதிகமாக, முன்னைக் காட்டிலும் அதிகமாக சுரண்டலையும் ஒடுக்குமுறையும் பிரயோகிக்கிறது. அதனால்தான், கம்யூனிஸ்டு கட்சி, “முதலாளி வர்க்கத்துக்கும் பாட்டாளி வர்க்கத்துக்கும் இடையிலுள்ள தீராப் பகைமை குறித்து” தொழிலாளர்களுக்கு உணர்வூட்ட வேண்டும்.

கம்யூனிஸ்டுகள் என்பவர்கள் தொழிலாளர் வர்க்க நலன்களுக்காக இடையறாது போராடுபவர்கள். சமூக, அரசியல் அமைப்பு முறையை எதிர்த்து நடைபெறும் புரட்சிகர இயக்கம் ஒவ்வொன்றையும் ஆதரிப்பவர்கள் ஆவர்.”இந்த போராட்டத்தின் இறுதி லட்சியத்தை ஒரு நிமிடம் கூட மறக்காமல் இருப்பதால்தான், “சொத்துடைமை பிரச்சினையை தலையாயப் பிரச்சினையாக எல்லா இடங்களிலும் முன்னுக்குக் கொண்டு வருகிறார்கள்” – அதாவது சொத்துடைமை உறவுகளை மாற்றி பொதுவுடைமையை உறுதிபடுத்துவதுதான் உண்மையான விடுதலை மற்றும் சமத்துவம் என்பதை தோற்றுவிக்க முடியும்.

”அஞ்சி நடுங்கட்டும் ஆளும் வர்க்கங்கள், கம்யூனிசப்புரட்சி வருகுதென்று, பாட்டாளிகள் தமது அடிமை சங்கிலியை தவிர இழப்பதற்கு ஏதும் இல்லாதவர்கள். அவர்கள் வென்று பெறுவதற்கோ அனைத்து உலகும் இருக்கிறது” என்ற புரட்சிகர உத்வேகத்துடனும் லட்சியத்துடனும் அறிக்கை முடிவடைகிறது.

வேலையில்லா திண்டாட்டத்தின் அதிகரிப்பு இன்றைய முதலாளித்துவ சமுதாயத்தின் தீர்க்கவியலா பிரச்சினையாக இருக்கிறது. பத்தில் ஒரு பங்கு மக்களிடம் மட்டுமே தனிச்சொத்து இருக்கக் காரணம் “பத்தில் ஒன்பது பங்கோனாரிடத்து அது இல்லாததுதான்”.

உலகத்தொழிலாளர்களே, ஒன்று சேருங்கள்!! என்ற அறைகூவலுடன் அறிக்கை முடிவடைகிறது. இந்த சிறு பிரசுரம் மிகப்பெரிய நூல் தொகுதிகளுக்கு சமமானது” என்று லெனின் சொல்கிறார். அப்படி அவர் சொல்வதற்கு எல்லா விதமான கூறுகளும், இந்த அறிக்கையில் இருக்கின்றன.