Friday, June 21, 2013

'சின்னக் கல்லு பெத்த லாபம்'

பப்பு ஒரு புத்தகத்தை படித்துக்கொண்டிருந்தாள். மது லிமயி, கோவாவில் சிறை வைக்கப்பட்டிருந்தபோது  தனது இரண்டு மகனுக்கு எழுதிய கடிதங்களின் தொகுப்பு அது.

"அந்த நாட்டுல  Aai யினா அம்மா,  Bhai யிநா அப்பா, இல்ல ஆச்சி? "

"ஆமா, மராட்டில அப்படி கூப்பிடுவாங்க, அது வேற நாடா?"

"இல்ல,ம்ம்ம்... ஸ்டேட்..."

"ம்ம்ம்...நாம அங்க போனாலும் நான் அப்படிதான் கூப்பிடனுமா?"

"ம்ம்ம்ம்" (க்ர்ர்ர்ர்)

"அங்க போய்ட்டா நீ என்னை எப்படி கூப்பிடுவ?"

"Popat ந்னு கூப்பிடுவேன்."

"அப்டின்னா?

" அதுல போட்டிருக்கு இல்ல, parrot ந்னு... அதான்., அந்த குட்டி பையனை அப்படிதான அவங்க அப்பா கூப்பிடறார்"

"ஆமா, ஆச்சி, எனக்கு கூட shanthi ந்னா  பொட்டு தான்  ஞாபகம் வரும்"

சாந்திக்கும் பொட்டுக்கும் இருக்கும் கனெக்சனை புரிந்துக்கொள்ள முடியவில்லை.  அவளோ , நானோ பொட்டு வைப்பதேயில்லை. எப்படி, சாந்திக்கும் பொட்டுக்கும் கனெக்சன் என்று ரூட்டை பிடித்துபோகும் ஆசை வந்தது.ஒருவேளை, வீட்டுக்கு வந்தவர்கள் பையில் ஒட்டும் பொட்டின் பிராண்ட் சாந்தியா என்று தெரியவில்லை. அது போகட்டும்.

பொதுவாக, கடிதங்கள் பற்றிய குழந்தைகளுக்கான புத்தகம் என்றால் நேரு தன் மகளுக்கு எழுதிய கடிதங்களைத்தான் சொல்லுவார்கள்.அந்த புத்தகத்தை நானும் படித்ததில்லை. சிறுவயதில்,அதனை படிக்கச் சொல்லி யிருக்கிறார்கள்.  அதன் கனத்தை பார்த்து எடுக்கத் தோன்றியதில்லை. அந்த அளவுக்கு இல்லையென்றாலும், இந்த கடிதத்தொகுப்பு ஏன் பிரபலமாக வில்லை என்று தெரியவில்லை. (ஒருவேளை அவர் சோசஷலிஸ்ட் என்பதாலா?)  ஏழு டூ பத்து வயதினருக்கு ஏற்ற எளிமையான புத்தகம்.

அதே போல், பப்புவின் சம்மர் கிளாசிலிருந்து ஒரு ரிசோர்ஸ் லிங்க் கொடுத்திருந்தார்கள். அதிலும் சுவையான வடகன்னட நாட்டுப்புற கதைகள் இருந்தன. 'மேல்நாடுகளில் இருக்கும் அளவுக்கு நம்மிடம் குழந்தை இலக்கியம் இல்லை இல்லை'  என்று அரற்றுவதைவிட, அவற்றை நாம் சரியாகத் தேடி கண்டுபிடிக்கவில்லையோ என்று தோன்றியது.

 "டியர் பொபெட்" புத்தகம், வெகு எளிமையான ஆங்கிலத்தில், அட்டகாசமான கடிதங்களை கொண்ட சின்னஞ்சிறு புத்தகம். இப்போதெல்லாம், பப்பு புத்தகத்தை அதன் தடிமனை வைத்துதான் படிப்பதை தீர்மானிக்கிறாள். அந்த வகையில், ஏழு வயதினருக்கு புதிய நிலப்பரப்பை, புதிய மக்களை, அனுபவங்களை  தானாக படிக்க அறிமுகப்படுத்தலாம்.

இதை படித்ததும், அஞ்சலை அம்மாள் ஜெயிலில் இருக்கும் போது, தனது குழந்தைகளுக்கு ஏன் கடிதம் எழுதவில்லை என்பது பப்புவின் கேள்வி. ஆயா, தனது அம்மா ஜெயிலுக்கு போகும்போது, அவரையும், அவரது தம்பியையும் மற்றொரு காங்கிரஸ்காரர் வீட்டில் விட்டுவிட்டு போன கதையை, ஆயாவை சிறுவயதில் ஹாஸ்டலில் சேர்த்துவிட்ட கதையை எல்லாம் அவளிடம் சொல்லியிருக்கிறார். அப்படி எதுவும் கடிதங்கள் இருக்கிறதா என ரூட் பிடித்து இனிதான் போகவேண்டும்! :)

2 comments:

ராமலக்ஷ்மி said...

/நாம அங்க போனாலும் நான் அப்படிதான் கூப்பிடனுமா?"/

:)!
--

கடிதங்கள் கிடைத்தால் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்.

தியானா said...

முல்லை, நீங்கள் இந்த வயது குழந்தைகளுக்கான நல்ல புத்தகங்களின் பெயரை ஒரு பதிவாக போடுங்களேன்..அனைவருக்கும் பயன்படும்..